Triafin-1000

INSTRUKCJA dotyczÄ c zastosowania leku TRIAFIN-1000 (TRIAFINE-1000)

SkÅ ad:

substancja czynna: ceftriakson (ceftriaxone);

1 butelka zawiera ceftriaksonu sodu bezwodnego w postaci sterylnego w iloÅ ci odpowiadajÄ cej 1000 mg bezwodnego ceftriaksonu.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzenia roztworu do wstrzykiwaÅ .

GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: krystaliczny proszek od biaÅ ego do Å oÅ to-pomaraÅ czowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny III generacji. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaxon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę, w wyniku czego zatrzymuje się biosyntezę ściany komórkowej (peptydoglikanu), co z kolei prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaxon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim zakresie działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej afinii białek wiążących penicylinę do ceftryaxonu;
• niewnikalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjnego pompy efliuksowej.

Badania wrażliwości

Minimalne stężenie hamujące (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST), jest następujące:

1. Aby uzyskać informacje dotyczące punktów przerwań w nawiasach, zobacz https://www.eucast.org/eucastguidancedocuments/.
2. Izolaty wrażliwe na benzylopenicylinę mogą być uznawane za wrażliwe na wszystkie leki beta-laktamowe z punktami przerwania (w tym oznaczone przypisem), bez dodatkowego testowania. Izolaty oporne na benzylopenicylinę należy dodatkowo zbadać pod kątem wrażliwości na poszczególne leki.
3. Wrażliwość stafilokoków na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na cefoksytin, z wyjątkiem cefyksymu, ceftazydimu, ceftazydimu z awibaktamem, ceftybutenu i ceftolozanu z tazobaktamem, które nie mają punktów przerwania i nie powinny być stosowane w leczeniu infekcji stafilokokowych. W przypadku doustnego stosowania należy zadbać o wystarczające nasycenie w ognisku infekcji. W przypadku zgłoszenia stosowania cefotaksymu i ceftryksonego w leczeniu wrażliwych na metycylinę stafilokoków, należy podać: „Wrażliwe, zwiększona ekspozycja” (I). Niektóre metycylinooporne S. aureus są wrażliwe na ceftarolinę i cefobiprolę.
4. Wrażliwość streptokoków grup A, B, C i G na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na benzylopenicylinę.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do poszczególnych patogenów

Zakres nabytej oporności może się różnić w zależności od regionu geograficznego, a także zmieniać w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego dostępność lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie w leczeniu ciężkich infekcji, jest pożądana. Jeśli lokalny zakres oporności jest taki, że przydatność ceftryksonego, przynajmniej dla niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertami.

Wrażliwe gatunki ogółem

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne stafilokoki (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Beztlenowce

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Oporne mikroorganizmy

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Beztlenowce

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp.*, Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinooporne stafilokoki są oporne na ceftryksone.

• Częstość oporności > 50 % przynajmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Wstrzykiwanie domięśniowe

Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie stężenie szczytowe ceftryksonego we krwi wynosi około połowy stężenia obserwowanego po wstrzyknięciu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym wstrzyknięciu domięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi po wstrzyknięciu domięśniowym odpowiada temu po wstrzyknięciu dożylnej równoważnej dawki.

Wstrzykiwanie dożylne

Po dożylnej iniekcji ceftryksonego w dawkach 500 mg i 1 g średnie stężenie szczytowe ceftryksonego we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksonego w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksonego we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryksonego wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drgach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, wydzielinie prostaty. Obserwowano wzrost średniego stężenia szczytowego we krwi o 8–15 % (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest większe w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie stężenie szczytowe ceftryksonego w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % stężenia we krwi, w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Stężenie szczytowe ceftryksonego w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnej iniekcji. Ceftryksone przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność oczekuje się w małych stężeniach w mleku matki (zob. rozdział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami osocza

Ceftryksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryksonego (związanego i niesłabego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryksonego wydalone jest w niezmienionej postaci przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półtrwania ceftryksonego u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksonego zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami osocza i odpowiednim zwiększeniem pozanerkowego klirensu ogólnego ceftryksonego.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksonego nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryksonego we krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksonego jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksonego może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami osocza. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryksonego są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksonego jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego obserwuje się to dla ogólnego ceftryksonego we krwi, a nie dla wolnego (niesłabego).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent okresu dawkowania, w którym stężenie niesłabione pozostaje wyższe niż minimalne stężenie hamujące ceftryksonego dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli % T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Triafin-1000 stosować w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostra otitis media;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowonerczycę);
• infekcje kości i stawów;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistek;
• kiła;
• bakteryjny zapalenie wsierdzia.

Triafin-1000 może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka i podejrzenie bakteryjnej infekcji;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Triafin-1000 należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli możliwy zakres bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego spektrum działania (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na którykolwiek inny cephalosporynę. Wcześniejsze wystąpienie ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. reakcji anafilaktycznych) na którykolwiek inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub kwasowością, ponieważ w takich stanach wiązanie bilirubiny jest najprawdopodobniej zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub wlewów roztworów zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz rozdziały „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Zobacz również instrukcję do lidokainy przeznaczonej do stosowania medycznego, szczególnie rozdział „Przeciwwskazania”.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rozcieńczania leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie wlewowym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń przeznaczonymi do długotrwałych wlewów, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną pośrednio między wlewami. Badania in vitro przeprowadzone z użyciem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie współbieżne leku z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksonem (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy starannie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem do wstrzykiwania domięśniowego a lekami zawierającymi wapń (do wstrzykiwania dożylnej lub doustnego stosowania).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych diuretyków (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwościowe

Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwościowych, czasem zakończonych śmiercią (patrz dział „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwościowe mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwościowych należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksonego i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwościowe na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/nekrolizy epidermalnej toksycznej) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne, zgłaszane podczas leczenia ceftryaksonem; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz dział „Działania niepożądane”).

Interakcja z lekami zawierającymi wapń.

U wcześniaków i urodzonych w terminie niemowląt w wieku do 1 miesiąca opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podano ceftryakson i wapń w różnym czasie i za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według istniejących danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków wytrącania się wewnątrznaczyniowych osadów, z wyjątkiem tych obserwowanych u noworodków, którym podano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksonu z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dni ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub starannego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec wytrącaniu się osadów. U pacjentów wymagających ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnej (PN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne stosowanie ceftryaksonu, roztwory do PN i ceftryakson można podawać jednocześnie, choćby i przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PN na czas infuzji ceftryaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz działy „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” i „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ceftryaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w dziale „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Lek jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryakson (patrz dział „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, związane ze stosowaniem środków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksonu. Stopień ciężkości tych chorób może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryaksonu wystąpiły biegunki (patrz dział „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku TRIAFIN-1000 test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ceftryakson może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii (patrz dział „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu niemetodami enzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania TRIAFIN-1000 poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz dział „Działania niepożądane”).

Obecność ceftryaksonu może fałszywie obniżyć oszacowane wartości glukozy we krwi uzyskane za pomocą niektórych systemów monitorowania glukozy we krwi. Dlatego pacjent powinien zapoznać się z instrukcjami obsługi dla każdego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Sód.

1 gram leku TRIAFIN-1000 zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć dodatkowe stosowanie innych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, środki ostrożności oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz dział „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno w żadnym wypadku podawać dożylne.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na badaniu USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu. Obserwowano zacienienia błędnie uznawane za kamienie żółciowe na badaniach USG pęcherzyka żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce od 1 g/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyło objawom klinicznym. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz dział „Działania niepożądane”).

Staz żółciowy.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących TRIAFIN-1000 (patrz dział „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błonicy żółciowej, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku TRIAFIN-1000.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxheimeera (JHR)

U niektórych pacjentów z infekcjami spiralnymi wkrótce po rozpoczęciu leczenia ceftryaksonem może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimeera (JHR). JHR jest zazwyczaj stanem samoograniczającym się lub może być leczona za pomocą leczenia objawowego. Nie należy przerywać leczenia antybiotykami w przypadku wystąpienia takiej reakcji.

Encefalopatia

Opisywano encefalopatię podczas stosowania ceftryaksonu (patrz dział „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną z ceftryaksonem (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiana stanu psychicznego, mioklonus, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z urządzeniami (patrz dział „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano ogólne zalecane dawki. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą z zalecanych dawek.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg) wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować pojedynczą dawkę wstrzykiwaną domięśniowo w dawce 1–2 g.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskuteczności wcześniejszej terapii Triafin-1000 może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg domięśniowo.

Zesztywnienie (przesypanie)

Ogólnie zalecanymi dawkami są 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku zesztywnienia nerwowego. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zesztywnieniu, w tym zesztywnieniu nerwowym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Rozsiane boreliozy (wczesne (etap II) i późne (etap III))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również brać pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zaleconych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu przewlekłego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa iniekcja domięśniowa Triafin-1000 w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub braku skuteczności poprzedniej terapii Triafin-1000 może okazać się skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowce (przesiądki)

Zalecane dawki u dzieci to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowców, w tym neurozastrzykowca, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme’a (wczesny (II etap) i późny (III etap))

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Triafin-1000 jest przeciwwskazany u dzieci niewyrobionych z wiekiem od 0 do 41 tygodnia uwzględniając okres ciąży (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej bakteriemią należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie wewnętrznomięśniowe Triafin-1000 w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zeszpiciele

Zalecaną dawką u dzieci jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zeszpicie, w tym neurozeszpicie, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi rekomendacjami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksoneem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w wieku podeszłym

Przy dobrej czynności nerek i wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, pod warunkiem zachowania prawidłowej czynności nerek.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksoneu, o ile czynność nerek nie jest upośledzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksoneu nie powinny przekraczać 2 g.

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa leczenia.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne kliniczne monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów. Ceftryakson całkowicie rozpuszcza się w odpowiednim rozpuszczalniku w ciągu 150 sekund. Odtworzony roztwór jest przezroczystym roztworem o barwie od żółtej do brunatno-żółtej. Ceftryaksonu nie należy mieszać w jednej strzykawce z żadnym innym lekiem, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorku lidokainy (tylko do wstrzykiwań wewnętrznomięśniowych). Po każdym wstrzyknięciu należy przepłukać rurkę infuzyjną.

Sposób podania

Podanie wewnętrznomięśniowe

Zastosowanie u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia (≥ 50 kg)

1 g ceftryaksoneu rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy. Butelkę należy ostrożnie potrząsnąć w dłoniach i wizualnie sprawdzić, czy proces rozpuszczania został zakończony i czy nie ma widocznych cząstek. Triafin-1000 można podawać drogą głębokiego wstrzykiwania wewnętrznomięśniowego. Wstrzykiwanie wewnętrznomięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (< 50 kg)

Objętość wypierania dla 1 g ceftryaksoneu wynosi 0,71 ml w 1 % roztworze chlorku lidokainy. Wymaga to dostosowania objętości rozpuszczalnika w celu zapewnienia dawkowania zależnego od masy ciała (głównie u dzieci poniżej 12 roku życia), jeśli podawana jest jedynie część całkowitego roztworu. Aby przygotować końcową stężenie roztworu 285 mg/ml, należy rozpuścić 1 g ceftryaksoneu w 2,9 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy.

Jeśli chlorek lidokainy stosowany jest jako rozpuszczalnik, otrzymanego roztworu nigdy nie należy podawać dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, zaleca się zapoznanie się z instrukcją leku zawierającego chlorek lidokainy.

Podanie dożylne

Zastosowanie u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia (≥ 50 kg)

1 g ceftryaksoneu rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Butelkę należy ostrożnie potrząsnąć w dłoniach i wizualnie sprawdzić, czy proces rozpuszczania został zakończony i czy nie ma widocznych cząstek.

Alternatywnie, do infuzji dożylnej, odtworzony roztwór należy przenieść do 10 ml jednego z następujących roztworów infuzyjnych bez zawartości wapnia: chlorek sodu 0,9 %, woda do wstrzykiwań.

Triafin-1000 można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana droga podania) lub drogą powolnego wstrzykiwania dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane dożylne podawanie należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył.

Niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (< 50 kg)

Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać niemowlętom i dzieciom poniżej 12 roku życia drogą infuzyjną. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Objętość wypierania dla 1 g ceftryaksoneu wynosi 0,71 ml w wodzie do wstrzykiwań oraz w 1 % roztworze chlorku lidokainy. Wymaga to dostosowania objętości rozpuszczalnika w celu zapewnienia dawkowania zależnego od masy ciała (głównie u dzieci poniżej 12 roku życia), jeśli podawana jest jedynie część całkowitego roztworu. Aby przygotować końcowe stężenie roztworu 100 mg/ml, należy rozpuścić 1 g ceftryaksoneu w 9,4 ml wody do wstrzykiwań.

Podanie wewnętrznomięśniowe należy rozważyć, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Triafin-1000 jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), jeśli wymagane jest (lub przewidywane będzie wymagane) leczenie roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksoneu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksoneu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksoneu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksoneu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym dożylnym. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksoneu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń przedoperacyjnych ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Instrukcje dotyczące odtworzenia leku przed zastosowaniem znajdują się powyżej w podsekcji „Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji”.

Dzieci.

Triafin-1000 stosować u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić objawy takie jak nudności, wymioty i biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. W przypadku przedawkowania możliwe są nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Najczęściej obserwowane niepożądane działania po zastosowaniu ceftryksonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych działań po ceftryksonie określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranoznyb; częstotliwość nieznanaa – nadinfekcjab.

Zakłócenia układu krwiotwórczego i chłonnego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia krwi; częstotliwość nieznanaa – anemia hemolitycznab, agranulocytoza.

Zakłócenia układu odpornościowego: częstotliwość nieznanaa – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktykoidne, reakcje nadwrażliwościob, reakcja Jarischa-Herxheimerab.

Zakłócenia układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; częstotliwość nieznanaa – drgawki, rzadko – encefalopatia.

Zakłócenia narządu słuchu i równowagi: częstotliwość nieznanaa – zawroty głowy.

Zakłócenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: rzadko – skurcz oskrzeli.

Zakłócenia przewodu pokarmowego: często – biegunkab, stolce wodniste; nieczęsto – nudności, wymioty; częstotliwość nieznanaa – zapalenie trzustki, stan zapalny jamy ustnej, zapalenie języka.

Zakłócenia układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznanaa – osady w pęcherzu żółciowymb, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby typu cholestazyb,c.

Zakłócenia skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; nieczęsto – świąd; rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznanaa – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliozyz, erythema multiforme, ostra ogólna pustularna egzantema, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS)b.

Zakłócenia nerek i układu moczowego: rzadko – krwiomocz, glukozuria; częstotliwość nieznanaa – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zakłócenia serca: nieznane – zespół Kounisa.

Zakłócenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, uczucie gorąca; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznanaa – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy.

a Dane z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie z populacji o nieokreślonej liczbie, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstotliwości, dlatego też częstotliwość została zaklasyfikowana jako nieznana.

b Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryksonu.

Opis poszczególnych niepożądanych działań.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksonu.

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych działań, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano w sposób dożylny ceftryksona i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półwydalenia ceftryksonu w porównaniu z dorosłymi (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w drogach moczowych, głównie u dzieci otrzymujących wysokie dawki leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub całkowite dawki przekraczające 10 gramów, a także posiadających dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do obturacji moczowodów i ostrej niewydolności nerek pozałogowej oraz znikają po odstawieniu ceftryksonu (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych częstość powstawania osadów po dożylnej podaniu leku u dzieci była różna, w niektórych badaniach ponad – 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksonu osady zazwyczaj znikają (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed światłem. Przygotowany roztwór leku przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C i nie dłużej niż 24 godziny w lodówce (2–8 °C).

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Triafin-1000 jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób podania i dawka”. W szczególności nie należy stosować rozcieńczaczy zawierających wapń (np. roztwór Ringera, roztwór Hartmana) do rozpuszczania zawartości fiolki z ceftryksonem ani do dodatkowego rozcieńczania już rozpuszczonej zawartości fiolki do podania dożylnego ze względu na możliwość powstawania osadu. Triafin-1000 nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. sekcje „Sposób podania i dawka”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Niepożądane działania”).

Jeśli przewiduje się leczenie kombinacją innego antybiotyku z Triafin-1000, podawanie nie powinno odbywać się w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji.

Opakowanie.

Po 1 fiolce z proszkiem w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Sens Laboratories Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.