Tramadol-M

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku leczniczego TRAMADOL-M (TRAMADOL-M)

Skład:

substancja czynna: tramadol;

1 ml roztworu zawiera: tramadolu hydrochloridu 50 mg;

substancje pomocnicze: sodu octanu trihydra, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Analgetyki. Opioidy. Tramadol. Kod ATC N02A X02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Lek analgetyczny o działaniu centralnym. Nieselektywny agonista opioidowych receptorów µ-, δ- i ĸ- w OUN, z największym powinowactwem do receptorów µ. Hamuje aktywność układu nociceptywnego i aktywuje układ antynociceptywny. Sprzyja otwarciu kanałów potasowych i wapniowych, powodując hiperpolaryzację błon i hamowanie przewodzenia impulsu nerwowego. Stymuluje układ adrenergiczny, hamując neuronalne wychwycenie zwrotne noradrenaliny. Wzmacnia uwalnianie serotoniny. Wywiera działanie uspokajające i przeciwkaszelne. W dawkach terapeutycznych prawie nie hamuje oddychania i nie zaburza czynności sercowo-naczyniowej.

Po podaniu parenteralnym efekt analgetyczny rozwija się w ciągu 5–10 minut i utrzymuje się przez 3–5 godzin.

Farmakokinetyka. Po wstrzyknięciu do mięśnia tramadol jest szybko i całkowicie wchłaniany do krwi, jego biodostępność wynosi około 100%. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się po 45 minutach od wstrzyknięcia. Wiązanie z białkami osocza krwi – 20%. Tramadol dobrze rozkłada się w tkankach, objętość rozkładu po podaniu dożylnym wynosi 203 l. Przenika przez bariery histohematyczne (barierę krew-mózg, barierę łożyskową), przenika do mleka matki. Metabolizowany w wątrobie drogą demetylacji i koniugacji, z utworzeniem jednego aktywnego metabolitu (O-demetylotramadol) i dziesięciu nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania tramadolu – 6 godzin, O-demetylotramadolu – około 8 godzin. Wydalany głównie przez nerki (90%) i przewód pokarmowy (około 10%) w postaci niezmienionej oraz w postaci metabolitów.

U pacjentów w wieku podeszłym (do 75 roku życia) oraz przy zaburzeniach czynności wątroby i nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 80 ml/min) eliminacja jest opóźniona. Możliwa jest kumulacja leku. Z tego powodu u pacjentów z tej grupy zaleca się zmniejszenie dawki oraz wydłużenie przedziału między dawkami.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie bólu umiarkowanego i silnego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na tramadol lub inne składniki leku. Ostra zatrucie alkoholem; ostra toksyczność lekami nasennymi, lekami przeciwbólowymi, opioidami lub lekami psychotropowymi; ciężka niewydolność wątroby lub nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min); jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO (oraz przez 2 tygodnie po ich odstawieniu); padaczka niekontrolowana leczeniem; zespół odstawienia narkotyków.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Tramadol-M nie można stosować razem z inhibitorami MAO. U pacjentów, którzy w ciągu 14 dni przed podaniem opioidu petydyny otrzymywali inhibitory MAO, obserwowano reakcje zagrażające życiu, wpływające na OUN, układ oddechowy i układ sercowo-naczyniowy. Nie można wykluczyć podobnej interakcji z inhibitorami MAO przy stosowaniu tramadolu.

Jednoczesne stosowanie tramadolu i leków działających depresyjnie na OUN, w tym alkoholu, może nasilać działanie na OUN.

Jednoczesne stosowanie tramadolu z gabapentynoidami (gabapentyna i pregabalina) może prowadzić do depresji oddychania, hipotensji, głębokiego efektu uspokajającego, śpiączki lub śmierci.

Wyniki badań farmakokinetycznych wykazały, że współczesne lub poprzednie stosowanie cyklosporyny (inhibitor enzymu) rzadko prowadzi do klinicznie istotnej interakcji. Jednoczesne lub poprzednie stosowanie karbamazepiny (induktor enzymów) może zmniejszać efekt przeciwbólowy i skracać czas działania leku.

Nie zaleca się łączenia mieszanych agonistów/antagonistów (np. buprenorfina, nalbufina, pentazocyna) z tramadolem, ponieważ przy takim połączeniu (teoretycznie) może dojść do osłabienia działania przeciwbólowego czystego agonisty.

Tramadol-M może wywoływać drgawki i nasilać ryzyko wystąpienia drgawek przy jednoczesnym stosowaniu selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych, neuroleptyków i innych leków obniżających próg drgawkowy.

Przy jednoczesnym stosowaniu tramadolu z innymi lekami serotonergicznych, np. z selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub inhibitorami MAO, trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi i mirtazapiną, może wystąpić zespół serotonergiczny, zagrażający życiu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Należy stosować tramadol z ostrożnością w połączeniu z pochodnymi kumaryny (np. z warfaryną), ponieważ istnieją doniesienia o wydłużeniu INR, silnym krwawieniu i krwotokach u niektórych chorych.

Leki hamujące CYP3A4, w tym ketokonazol i erytromycyna, mogą hamować metabolizm tramadolu (N-demetylację) i jego aktywnego metabolitu O-demetylowanego. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie zostało zbadane. Chinina zwiększa stężenie tramadolu we krwi i obniża stężenie metabolitu M1 poprzez konkurencyjne hamowanie izoenzymu CYP2D6.

W niewielkiej liczbie badań wykazano, że przed- lub pooperacyjne stosowanie selektywnych antagonistów receptora 5HT3 (ondansetron) zwiększa zapotrzebowanie na tramadol u chorych z bólem pourazowym.

Szybkość wchłaniania może być zwiększona przy stosowaniu metoklopramidu lub domperydonu i zmniejszona przez cholestryminę.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Tramadol-M należy stosować z ostrożnością u pacjentów z uzależnieniem od opioidów, urazem głowy, w stanie wstrząsu, przy zaburzeniach świadomości nieznanej etiologii, zaburzeniach funkcji oddychania oraz przy podniesionym ciśnieniu wewnątrzczaszkowym.

Tramadol należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów wrażliwych na opioidy.

U pacjentów z osłabioną funkcją oddychania, przy jednoczesnym stosowaniu leków depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) lub przy znacznym przekroczeniu maksymalnej zalecanej dawki dobowej, lek należy stosować ostrożnie, ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia depresji oddychania.

Zaburzenia oddychania podczas snu

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania podczas snu, w tym centralne bezdechy senny (CBS) oraz hipoksemię związaną ze snem. Stosowanie opioidów w sposób zależny od dawki zwiększa ryzyko wystąpienia CBS. U pacjentów z CBS należy rozważyć możliwość zmniejszenia całkowitej dawki opioidów.

Niewydolność kory nadnerczy

Analgetyczne opioidy mogą czasem powodować odwracalną niewydolność kory nadnerczy, wymagającą obserwacji i terapii zastępczej glukokortykosteroidami. Objawy ostrej lub przewlekłej niewydolności kory nadnerczy mogą obejmować m.in. silny ból brzucha, nudności i wymioty, niskie ciśnienie tętnicze, silne zmęczenie, zmniejszone apetyt i utratę masy ciała.

U pacjentów przyjmujących tramadol w zalecanej dawce obserwowano napady drgawkowe. Ryzyko to może wzrosnąć przy stosowaniu dawek przekraczających zalecaną maksymalną dawkę dobową (400 mg). W przypadku jednoczesnego stosowania leków obniżających próg drgawkowy, tramadol może zwiększyć ryzyko napadów padaczkowych. Wstrzykiwalny roztwór Tramadol-M u pacjentów z padaczką lub u osób skłonnych do napadów padaczkowych należy stosować wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych.

Zespół serotoniny

Zgłaszano przypadki rozwoju zespołu serotoniny, stanu potencjalnie zagrażającego życiu, u pacjentów otrzymujących tramadol w połączeniu z innymi lekami serotonergicznych lub bez takiego (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”, „Działania niepożądane” oraz „Przedawkowanie”).

Jeśli leczenie towarzyszące innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku terapii i przy zwiększaniu dawki.

Objawy zespołu serotoniny mogą obejmować zaburzenia psychiczne, niestabilność wegetatywną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego.

W przypadku podejrzenia zespołu serotoniny należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub zaprzestania leczenia, w zależności od ciężkości objawów. Przerywanie stosowania leków serotonergicznych zwykle prowadzi do szybkiego poprawienia stanu.

Tolerancja i zaburzenia związane z nadużywaniem opioidów (ZNO) (nadużywanie i uzależnienie)

Tolerancja, uzależnienie fizyczne i psychiczne, a także ZNO, mogą się rozwinąć po wielokrotnym stosowaniu opioidów, takich jak tramadol. Powtarzane stosowanie tramadolu może prowadzić do ZNO. Wyższa dawka i dłuższy okres leczenia opioidami mogą zwiększyć ryzyko rozwoju ZNO. Nadużywanie lub celowe niewłaściwe stosowanie tramadolu może prowadzić do przedawkowania i/lub śmierci. Ryzyko rozwoju ZNO jest zwiększone u pacjentów z wywiadem osobistym lub rodzinnym (rodzice lub rodzeństwo) zaburzeń związanych z nadużywaniem substancji psychoaktywnych (w tym zaburzeń związanych z alkoholem), u osób aktualnie palących wyroby tytoniowe lub u pacjentów z istniejącymi innymi zaburzeniami psychicznymi (np. ciężka depresja, lęk, zaburzenia osobowości).

Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia tramadolem należy omówić z pacjentem cele terapii oraz schemat odstawienia leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy również poinformować pacjenta o ryzykach i objawach ZNO. Pacjentom należy zalecić skontaktowanie się z lekarzem w przypadku pojawienia się takich objawów.

Pacjenci powinni być pod stałą obserwacją pod kątem objawów zachowania uzależniającego (np. zbyt wcześnie zgłaszane prośby o dodatkową dawkę). Obejmuje to weryfikację jednoczesnego przyjmowania opioidów i leków psychoaktywnych (np. benzodiazepin). Pacjentom z objawami i objawami ZNO należy rozważyć możliwość konsultacji z toksykologiem.

Tramadol nie nadaje się do zastępczej terapii pacjentów uzależnionych od opioidów. Pomimo że tramadol jest agonistą opioidowym, nie może on tłumić objawów odstawienia morfiny.

W czasie stosowania leku nie należy spożywać alkoholu.

Roztwór do wstrzykiwań Tramadol-M zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg/ dawkę) sodu, czyli jest niemal pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały, że bardzo wysokie dawki tramadolu wpływają na rozwój narządów, wzrost kości i śmiertelność noworodków. Efekt teratogenny nie został zaobserwowany. Tramadol przenika przez barierę łożyskową. Brakuje danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tramadolu w czasie ciąży, dlatego nie można stosować tego leku u kobiet w ciąży.

Tramadol stosowany przed lub w czasie porodów nie wpływa na skurcze macicy. Może powodować zmiany częstości oddychania u noworodków, zazwyczaj klinicznie nieistotne. Długotrwałe stosowanie tramadolu w czasie ciąży może prowadzić do zespołu abstynencyjnego u noworodków.

Około 0,1% dawki, którą kobieta przyjmuje w okresie karmienia piersią, przenika do mleka matki, dlatego Tramadol-M nie jest zalecany w tym okresie. Zazwyczaj po jednorazowym podaniu dawki tramadolu nie trzeba przerywać karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

W czasie leczenia tym lekiem należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki i długość leczenia ustala lekarz indywidualnie, uwzględniając nasilenie zespołu bólowego.

Preparat można podawać dożylnie, domięśniowo lub podskórnie.

Dorośli i dzieci od 14. roku życia:

Jeśli po podaniu dawki pojedynczej tramadolu 50 mg ulga w bólu nie wystąpi w ciągu 30–60 minut, można podać drugą dawkę pojedynczą 50 mg.

Przy silnym bólu może być wymagana wyższa dawka początkowa tramadolu hydrochloranu (100 mg). W zależności od nasilenia bólu czas działania wynosi 4–8 godzin. W wczesnym okresie popołoperacyjnym w razie potrzeby dodatkowego łagodzenia bólu mogą być wymagane wyższe dawki.

Dawka dobową nie należy przekraczać dawki, która jest zwykle stosowana. W celu wyeliminowania bólu należy przepisać najmniejszą skuteczną dawkę. Dawki dobowej 400 mg tramadolu nie należy przekraczać, z wyjątkiem specyficznych warunków klinicznych (np. ból nowotworowy lub ciężki ból popołoperacyjny).

Dzieci w wieku od 1 do 14 lat.

Przepisuje się 1–2 mg tramadolu hydrochloranu na 1 kg masy ciała jako dawkę pojedynczą. Należy przepisać najmniejszą skuteczną dawkę tramadolu. Dawka dobową – 4–8 mg/kg masy ciała. Maksymalna dawka dobową tramadolu – 8 mg/kg masy ciała lub 400 mg tramadolu.

Tramadol-M należy rozcieńczyć wodą do wstrzykiwań.

Poniżej przedstawione są stężenia osiągnięte po rozcieńczeniu wodą do wstrzykiwań.

Obliczenie całkowitej dawki tramadolu hydrochloranu (mg): masa ciała (kg) × dawka (mg/kg).

Obliczenie objętości (ml) rozcieńczonego roztworu do podania: podzielić całkowitą dawkę (mg) przez odpowiednie stężenie rozcieńczonego roztworu (mg/ml):

Przykład: dla dziecka o masie ciała 45 kg należy podać dawkę 1,5 mg tramadolu chlorowodoranu na 1 kg masy ciała. W tym celu konieczne jest 67,5 mg tramadolu chlorowodoranu. 2 ml Tramadol-M (równoważne 2 ampułkom po 1 ml) rozcieńczyć 4 ml wody do wstrzykiwań. Otrzymuje się stężenie 16,7 mg tramadolu chlorowodoranu na 1 ml. Następnie podaje się 4 ml roztworu (około 67 mg tramadolu chlorowodoranu). Pozostałą część roztworu należy zutylizować.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku (do 75 roku życia), którzy nie mają klinicznie wyrażonej niewydolności wątroby lub nerek, dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest konieczne.

Niewydolność wątroby i nerek/dializa.

U chorych z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek w stopniu łagodnym i umiarkowanym wydalanie tramadolu jest opóźnione. Takim chorym w razie potrzeby należy wydłużyć odstępy między dawkami zgodnie z potrzebą.

Uwaga. Należy stosować wyłącznie zalecane niskie dawki leku. W leczeniu przewlekłego bólu dawki Tramadol-M należy dobierać zgodnie z ustalonym schematem.

Roztwór do wstrzykiwań podaje się powoli, tj. 1 ml roztworu do wstrzykiwań Tramadol-M (równoważne 50 mg tramadolu chlorowodoranu) na minutę lub rozcieńcza się w roztworze do infuzji i podaje w postaci infuzji.

Cele leczenia i jego zaprzestanie.

Przed rozpoczęciem leczenia tramadolem należy uzgodnić z pacjentem strategię terapii, w tym jej czas trwania i cele, zgodnie z protokołem leczenia bólu. W trakcie terapii lekarz powinien utrzymywać częsty kontakt z pacjentem, aby ocenić konieczność kontynuacji leczenia, rozważyć możliwość jego zaprzestania oraz w razie potrzeby skorygować dawki. Gdy pacjent nie wymaga już terapii tramadolem, można zalecić stopniowe zmniejszanie dawki w celu zapobieżenia wystąpieniu objawów odstawienia. W przypadku braku odpowiedniej kontroli bólu należy rozważyć możliwość wystąpienia hiperanestezji, rozwoju tolerancji oraz postępu podstawowej choroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Czas trwania leczenia.

Nie należy stosować Tramadol-M dłużej niż zalecono. Jeżeli, w zależności od rodzaju i ciężkości choroby, konieczne jest długotrwałe łagodzenie bólu tramadolem, należy regularnie i starannie monitorować stan pacjenta (w razie potrzeby z przerwą w terapii), aby określić konieczność dalszego leczenia.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci poniżej 1 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: charakterystyczny zwężenie źrenic, wymioty, kolaps sercowo-naczyniowy, zaburzenia świadomości aż do śpiączki, drgawki i depresja oddychania aż do zatrzymania oddychania. Zgłaszano również zespół serotonergowy.

Leczenie: należy podjąć ogólne środki pierwszej pomocy. Zapewnić przepustowość dróg oddechowych (możliwa aspiracja), wspierać oddychanie i krążenie w zależności od objawów. Przeciwdziałem depresji oddychania jest nalokson. Badania na zwierzętach wykazały, że nalokson nie wpływa na drgawki, dlatego należy podać wewnątrznie diazepam.

Tramadol tylko w minimalnym stopniu wydala się z osocza przez hemodializę lub hemofiltrację. Leczenie ostrego przedawkowania tramadolu za pomocą hemodializy lub hemofiltracji nie jest wystarczające do usunięcia zatrucia.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane występujące podczas stosowania tramadolu hydrochloridu to nudności i zawroty głowy.

Ze strony psychiki: halucynacje, drgawki, zaburzenia snu, niepokój, noce strachów. Po zastosowaniu tramadolu mogą wystąpić różne działania niepożądane (w zależności od cech pacjenta i długości leczenia). Do takich reakcji należą: zmiana nastroju (zazwyczaj euforia, czasem – dysforia), zmiana aktywności (zazwyczaj obniżenie, czasem – nasilenie), zmiana funkcji poznawczych i percepcji (np. proces podejmowania decyzji, zaburzenia percepcji). Może wystąpić uzależnienie.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, pomrok w głowie, zmiana apetytu, parestezje, drżenie, depresja oddychania, napady padaczkowe, mimowolne skurcze mięśni, zaburzenia koordynacji, omdlenia, bezsenność, senność, zaburzenia mowy, zespół serotoniny.

W przypadku znacznego przekroczenia zalecanych dawek, a także jednoczesnego stosowania innych depresyjnych środków działających na ośrodkowy układ nerwowy, możliwe jest wystąpienie depresji oddychania. Napady padaczkowe pojawiają się głównie po zastosowaniu wysokich dawek tramadolu lub przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg padaczkowy.

Ze strony narządów wzroku: zamglenie widzenia, midriaza.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: wpływ na regulację sercowo-naczyniową (przyspieszone bicie serca, tachykardia, bradykardia, nadciśnienie tętnicze, ortostatyczna hipotensja lub kolaps sercowo-naczyniowy). Te niepożądane działania mogą szczególnie ujawniać się przy wstrzykiwaniu dożylnym oraz u osłabionych pacjentów.

Ze strony układu oddechowego: duszność, kichanie. Pojawiły się doniesienia o wystąpieniu astmy, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, zaparcia, suchość w ustach, odruchy wymiotne, podrażnienie przewodu pokarmowego (np. uczucie ciężkości w żołądku, wzdęcia), biegunka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, które w czasie pokrywało się z terapią tramadolem.

Ze strony skóry: nadmierne pocenie się, reakcje skórne (w tym wysypka, swędzenie, rumień, pokrzywka).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: osłabienie mięśni.

Ze strony układu moczowego: zaburzenia mikcji (trudności z oddawaniem moczu, dyzuria i zatrzymanie moczu).

Ogólne zaburzenia: zmęczenie, reakcje alergiczne (dystonia, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, ochrypłość głosu), anafilaksja, zaburzenia smaku, osłabienie, osłabienie reakcji, zaburzenia cyklu menstruacyjnego.

Może wystąpić zespół abstynencyjny podobny do takiego, jaki występuje przy stosowaniu innych opioidów. Objawy te obejmują: pobudzenie, niepokój, nerwowość, zaburzenia snu, hiperkinezę, drżenie i zaburzenia ze strony układu pokarmowego. Inne objawy pojawiają się rzadko po odstawieniu tramadolu, w tym napady bólu, ciężki stan lękowy, halucynacje, parestezje, szum w uszach, nietypowe objawy ze strony OUN (dezorientacja, mania, depersonalizacja, zaburzenia percepcji otoczenia (w tym hiperakuzja), paranoja).

Uzależnienie lekowe.

Powtarzane stosowanie tramadolu może prowadzić do uzależnienia lekowego, nawet w dawkach terapeutycznych. Ryzyko rozwoju uzależnienia lekowego może się różnić w zależności od indywidualnych czynników ryzyka pacjenta, dawkowania i długości leczenia opioidami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 1 ml lub 2 ml w ampułce. Po 5 ampułek w blisterze. Po 1 lub 2 blisterach w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Kułykowska 41.