Tornid RG

INSTRUKCJA stosowania leku TORNID RG

Skład:

Substancja czynna: torasemid;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera torasemidu w przeliczeniu na 100% suchą substancję – 5 mg;

Substancje pomocnicze: polietylenoglikol (makrogol) 400, trometamol, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór zawierający praktycznie brak włączeń mechanicznych. pH torasemidu: 8,5–9,5.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Diuretyki o działaniu wysokiej mocy.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Torasemid działa jako środek saluretyczny, jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowego wchłaniania jonów sodu i chlorkowych w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Skutki farmakodynamiczne. U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i pozostaje stabilny przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg zaobserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (działanie pętlowe diuretyku). Wzrost diurezy obserwowano również w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. działające dystalnie diuretyki tiazydowe, nie wykazywały już wymaganego efektu, np. w niewydolności nerek. Dzięki temu mechanizmowi działania stosowanie torasemidu prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład. Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi wynosi ponad 99%, metabolitów M1, M3 i M5 – odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Biotransformacja. W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów – M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania metylowej grupy przyłączonej do pierścienia fenylenowego do kwasu karboksylowego, metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia. U człowieka nie udało się wykazać metabolitów M2 i M4, które wykryto w eksperymentach na zwierzętach.

Wydalanie. Ostateczny okres półwydalenia (t½) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydala się z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów w następującej średniej proporcji procentowej: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, natomiast udział działających metabolitów M1 i M3 łącznie stanowi około 10% całkowitego działania farmakokinetycznego. W niewydolności nerek całkowity klirens i t½ torasemidu nie zmieniają się, natomiast t½ metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Jednakże właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienione, a stopień nasilenia niewydolności nerek nie wpływa na czas trwania działania. Torasemid i jego metabolity prawie nie wydzielają się podczas hemodializy i hemofiltracji.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca t½ torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, natomiast ilość substancji wydzielanej z moczem jest niemal równa ilości wydzielanej u zdrowych ochotników, dlatego nie dochodzi do kumulacji torasemidu i jego metabolitów.

Liniowość. Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że jego maksymalne stężenie w surowicy krwi oraz pole pod krzywą stężenia w surowicy krwi zwiększają się proporcjonalnie do dawki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest podanie środka leczniczego dożylnie, np. w przypadku obrzęku płucnego spowodowanego ostrą niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfonamidów oraz na którąkolwiek z substancji pomocniczych środka leczniczego.

Niewydolność nerek z bezmoczem.

Śpiączka wątrobowa lub stan przedśpiączkowy.

Hipotensja tętnicza.

Hipowolemia.

Hiponatremia.

Hipokaliemia.

Ostre zaburzenia oddawania moczu, np. spowodowane przerostem gruczołu krokowego. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje niezalecane.

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne aminoglikozydów, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny, oraz leków przeciwnowotworowych – aktywnych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może prowadzić do wzrostu stężenia litu w osoczu krwi, co może powodować nasilenie działania oraz nasilenie działań niepożądanych litu.

Kombinacje leków, których stosowanie wymaga ostrożności.

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernej hipotensji podczas jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami digitalis może powodować niedobór potasu spowodowany stosowaniem diuretyków, co może prowadzić do zwiększenia i nasilenia działań niepożądanych obu leków. Torasemid może obniżać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probenecyd oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwciśnieniowe torasemidu. Podczas leczenia salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilić ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid może nasilać działanie teofiliny, a także wpływ leków o działaniu kurarepodobnym na rozkurcz mięśni. Leki przeczyszczające, a także mineralokortykosteroidy i glukokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid. Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia krwionośne katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej;
• leczenie towarzyszące z zastosowaniem leków litowych, aminoglikozydów lub cefalosporyn;
• zmiany w obrazie krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci poniżej 18. roku życia.

Ze względu na możliwość wystąpienia podczas leczenia torasemidem podwyższenia stężenia glukozy we krwi, u pacjentów z cukrzycą ukrytą lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku leczenia oraz u pacjentów starszych należy zwracać szczególną uwagę na objawy hemokoncentracji i objawy ubytku elektrolitów. W przypadku długotrwałego stosowania torasemidu należy regularnie kontrolować równowagę elektrolitową, w szczególności stężenie potasu w surowicy krwi. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny oraz lipidów we krwi. Ponadto należy regularnie kontrolować ogólny obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki nieprawidłowego stosowania jako dopingu. Stosowanie leku Tornid RG, ampułki, może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Tornid RG został zastosowany nieprawidłowo, tj. w celu dopingowym; w takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 ampułce, co oznacza, że można go uznać za prawie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Leku nie zaleca się stosować kobietom w ciąży ani kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych. Z uwagi na powyższe, torasemid stosuje się w czasie ciąży wyłącznie ze wskazań życiowych i w minimalnej dawce skutecznej. Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję przez barierę łożyskową i wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się w leczeniu ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, należy dokładnie monitorować poziom elektrolitów i hematokryt, a także obserwować rozwój płodu.

Okres laktacji. Obecnie nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka matki u zwierząt lub u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków / niemowląt. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstąpieniu od leczenia / przerwaniu stosowania leku należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Niepłodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nawet przy stosowaniu w dawkach zalecanych torasemid może negatywnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Dotyczy to przede wszystkim początku leczenia, okresu zwiększania dawki leku, zmiany leku, stosowania terapii towarzyszącej oraz spożywania alkoholu. Dlatego podczas stosowania leku należy zachować szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów lub obsłudze maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca. Leczenie należy rozpocząć od podania jednorazowej dawki 2 ml leku Tornid RG, co odpowiada 10 mg torasemidu na dobę. Jeżeli efekt będzie niewystarczający, dawkę jednorazową można zwiększyć do 4 ml leku Tornid RG, co odpowiada 20 mg torasemidu. Jeżeli efekt nadal będzie niewystarczający, można zastosować krótkotrwałą terapię (przez nie więcej niż 3 doby) z podawaniem dawki dobowej 8 ml leku Tornid RG, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostry obrzęk płuc. Leczenie należy rozpocząć od dożylnego podania jednorazowej dawki 4 ml leku Tornid RG, co odpowiada 20 mg torasemidu. W zależności od efektu, tę dawkę można powtórzyć po 30 minutach. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml leku Tornid RG, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Grupy pacjentów szczególnej uwagi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie jest wymagane specjalne doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono badań dotyczących działania leku u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobowym śpiączką lub przedśpiączką (patrz dział «Przeciwwskazania»). Leczenie tej grupy pacjentów należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ możliwe jest podwyższenie stężenia torasemidu w osoczu krwi (patrz dział «Farmakokinetyka»).

Sposób stosowania. Roztwór do wstrzykiwań należy podawać dożylnie powoli. Podawać wyłącznie czysty, klarowny roztwór. Nie wolno podawać roztworu dożylnie-arterialnie. Nie należy stosować leku, jeśli stwierdza się oznaki degradacji roztworu (np. obecność zawiesiny w roztworze) lub w przypadku uszkodzenia ampułki. Jedna ampułka przeznaczona jest do jednorazowego użycia. Pozostałą ilość roztworu należy niezwłocznie zutylizować zgodnie z wymogami lokalnego prawodawstwa. Leku Tornid RG nie wolno mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji (patrz dział «Niezgodność»). Przy długotrwałym stosowaniu podawanie dożylne należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ podawanie dożylne torasemidu nie powinno być kontynuowane dłużej niż przez 7 dni.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Tornid RG u dzieci w wieku do 18 lat nie zostały ustalone. Z tego powodu torasemidu nie należy stosować pacjentom z tej grupy wiekowej (patrz dział «Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu»).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia. Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, hipotensję tętniczą objawową, kolaps cyrkulacyjny oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nie znano specyficznego antydota. Objawy zatrucia zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz po odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (wymaga się kontroli). Torasemid nie jest usuwany z krwi podczas hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynu.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie w przypadku kolapsu cyrkulacyjnego: ułożyć pacjenta w pozycji leżącej, a w razie potrzeby zastosować terapię objawową.

Anafilaktyczny wstrząs (natychmiastowe działania). W przypadku pierwszych objawów reakcji skórnych (np. pokrzywki lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, nasilonego pocenia się, nudności, sinicy należy wykonać katetryzację żyły; ułożyć pacjenta w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy dalej stosować środki intensywnej terapii (w tym podawanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi krążącej).

Efekty uboczne.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne, które mogą występować podczas stosowania leku Tornid RG.

Do oceny częstości występowania efektów ubocznych zastosowano następujące kryteria: bardzo często: ≥1/10, często: ≥1/100–<1/10, rzadko: ≥1/1000–<1/100, bardzo rzadko: ≥1/10000–<1/1000, bardzo rzadko: <1/10000, częstość nieznana: niemożliwe do określenia na podstawie dostępnych danych.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krążenia: bardzo rzadko – hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu immunologicznego: bardzo rzadko – reakcje alergiczne. Po wstrzyknięciu dożylnym mogą występować ostre, potencjalnie zagrożone dla życia reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Metabolizm / elektrolity: często – nasilenie się alkalozy metabolicznej, hiperkaliemia, hipokaliemia przy diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą dysfunkcją wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia); rzadko – parestezje; bardzo rzadko – omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządu wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia wzroku.

Ze strony narządu słuchu i błędnika: bardzo rzadko – szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony układu sercowego: bardzo rzadko – niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, dławica bolesna, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego: bardzo rzadko – powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia w sercu i zaburzenia krążenia ogólnego.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. utrata apetytu, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia), szczególnie na początku leczenia; rzadko – ksenostomia; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (γ-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko – reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych: rzadko – przy zaburzeniach oddawania moczu (np. przy przerośnięciu gruczołu krokowego) zwiększone wydzielanie moczu może towarzyszyć zatrzymaniu moczu i rozszerzeniu pęcherza moczowego.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: często – zwiększona zmęczalność, osłabienie ogólna (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych: często – podwyższenie stężenia kwasu moczowego oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); rzadko – podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Przekazywanie informacji o podejrzewanych efektach ubocznych. Przekazywanie informacji o efektach ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Zawartości ampułek nie wolno mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań i/lub infuzji dożylnej.

Opakowanie. 4 ml w ampułce; 5 ampułek w blisterze; 1 blister w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.