Toridip 10

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LĘKU DLA ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO TORIDIP 10, TORIDIP 20 (TORIDIP 10, TORIDIP 20)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek lerkanidydypiny;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera chlorowodorek lerkanidydypiny 10 mg lub 20 mg;

substancje pomocnicze:

dla 10 mg: skrobię kukurydzianą, skrobię glikolan sodu (typ A), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, celulozę mikrokryształyczną, poloksymer, stearylofumaran sodu, polietylenoglikol 6000, hydroksypropylocelulozę (hipromeloza), tlenek żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu (E 171);

dla 20 mg: skrobię kukurydzianą, skrobię glikolan sodu (typ A), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, celulozę mikrokryształyczną, stearylofumaran sodu, povidon, hydroksypropylocelulozę (hipromeloza), polietylenoglikol 6000, tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane powłoką filmową, żółte, z ryflowaniem po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 20 mg: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane powłoką filmową, różowe, z ryflowaniem po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Selektywne antagoniści wapnia o działaniu przede wszystkim naczyniowym. Kod ATC C08CA13.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Lerkanedypina to antagonist wapnia z grupy dihydropiryn, który hamuje transbłonowy napływ wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich. Mechanizm jego działania wynika z bezpośredniego działania rozkurczowego na mięśnie naczyniowe, wskutek czego zmniejsza się ogólny opór obwodowy.

Właściwości farmakodynamiczne

Mimo krótkiego okresu półtrwania lerkanedypiny, wykazuje ona przedłużone działanie przeciw nadciśnieniowe dzięki wysokiemu współczynnikowi rozdziału błonowego i nie wykazuje negatywnego działania inotropowego ze względu na wysoką selektywność naczyniową. Ponieważ rozszerzenie naczyń spowodowane przez lerkanedypinę zachodzi stopniowo, ostra hipotensja tętnicza z odruchową tachykardią rzadko występuje u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Podobnie jak w przypadku innych asymetrycznych 1,4-dihydropiryn, działanie przeciw nadciśnieniowe lerkanedypiny wynika głównie z jej enancjomeru (S).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo lerkanedypiny w dawkach od 10 do 20 mg raz dziennie oceniano w trakcie podwójnych, ślepych, placebo-kontrolowanych badań klinicznych (w których uczestniczyło 1200 pacjentów przyjmujących lerkanedypinę i 603 pacjentów przyjmujących placebo) oraz w długoterminowych, niekontrolowanych badaniach klinicznych z aktywnym lekiem porównawczym, w których wzięło udział 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Większość badań klinicznych przeprowadzono u pacjentów z hipertensją esencjalną o lekkim i średnim stopniu nasilenia (w tym u pacjentów starszych i pacjentów z cukrzycą), którzy przyjmowali lerkanedypinę jako monoterapię lub w połączeniu z inhibitorem ACE, diuretykiem lub blokerem beta-adrenergicznym.

Oprócz badań klinicznych przeprowadzonych w celu potwierdzenia wskazań terapeutycznych, przeprowadzono dodatkowe, małe, niekontrolowane, ale randomizowane badanie u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym (średnia wartość ± odchylenie standardowe ciśnienia tętniczego rozkurczowego wynosiła 114,5 ± 3,7 mmHg). W trakcie tego badania ciśnienie tętnicze uległo normalizacji u 40 % spośród 25 pacjentów po podaniu 20 mg chlorku lerkanedypiny raz dziennie oraz u 56 % spośród 25 pacjentów po podaniu 10 mg chlorku lerkanedypiny dwa razy dziennie. W podwójnym, ślepych, randomizowanym, kontrolowanym badaniu u pacjentów z nadciśnieniem skurczowym chlorek lerkanedypiny skutecznie obniżył ciśnienie skurczowe z wartości średniej 172,6 ± 5,6 mmHg do wartości 140,2 ± 8,7 mmHg.

Grupa pediatryczna

Badania kliniczne u dzieci nie były prowadzone.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lerkanedypina jest całkowicie wchłaniana po doustnym podaniu dawki 10–20 mg, a maksymalne stężenie w osoczu, wynoszące odpowiednio 3,30 ng/ml ± 2,09 odchylenia standardowego i 7,66 ng/ml ± 5,90 odchylenia standardowego, osiągane jest po

1,5 godziny po przyjęciu.

Oba enancjomery lerkanedypiny wykazują podobny profil stężenia w osoczu: czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu jest taki sam, maksymalne stężenie w osoczu i AUC są średnio o 1,2 raza wyższe dla enancjomeru (S), a okres półtrwania obu enancjomerów jest w zasadzie taki sam. W badaniach in vivo nie obserwowano wzajemnej konwersji enancjomerów.

Ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę, absolutna biodostępność lerkanedypiny przyjmowanej przez pacjentów po posiłku wynosi około 10 %, przy czym zmniejszała się do 1/3 tej wartości, gdy lek był podawany na czczo zdrowym ochotnikom.

Biodostępność lerkanedypiny po przyjęciu doustnym zwiększa się 4-krotnie, jeśli przyjmować ją nie później niż w ciągu 2 godzin po spożyciu bardzo tłustego posiłku, dlatego lek należy przyjmować na czczo.

Rozkład

Rozkład z osocza do tkanek i narządów jest szybki i rozległy.

Stopień wiązania lerkanedypiny z białkami osocza przekracza 98 %. Ponieważ zawartość białek osocza u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby jest obniżona, frakcja wolna leku może być zwiększona.

Biotransformacja

Chlorek lerkanedypiny jest aktywnie metabolizowany przez enzym CYP3A4; niezmieniony lek nie występuje w moczu ani w kale. Przekształca się on głównie w metabolity nieaktywne, a około 50 % podanej dawki wydalane jest z organizmu z moczem.

Badania in vitro z ludzkimi mikrosomami wątrobowymi wykazały, że lerkanedypina nieznacznie hamuje CYP3A4 i CYP2D6 przy stężeniach odpowiednio 160 i 40 razy wyższych niż osiągane szczytowe stężenia w osoczu po podaniu dawki 20 mg. Ponadto badania interakcji u ludzi wykazały, że lerkanedypina nie modyfikuje stężenia midazolamu, typowego substratu CYP3A4, ani metoprololu, typowego substratu CYP2D6, we krwi. W związku z tym przy stosowaniu chlorku lerkanedypiny w dawkach terapeutycznych nie należy oczekiwać hamowania biotransformacji leków metabolizowanych przez CYP3A4 lub CYP2D6.

Eliminacja

Eliminacja odbywa się głównie poprzez biotransformację. Średni okres półtrwania wynosi 8–10 godzin, a działanie terapeutyczne trwa 24 godziny ze względu na wysoki stopień wiązania lerkanedypiny z błoną lipidową. Przy powtarzalnym stosowaniu nie obserwuje się kumulacji.

Liniowość / nieliniowość

Po doustnym podaniu stężenie lerkanedypiny w osoczu nie jest wprost proporcjonalne do podanej dawki (kinetyka nieliniowa). Po przyjęciu dawek 10, 20 i 40 mg zaobserwowane maksymalne stężenia w osoczu miały stosunek 1:3:8, a powierzchnie pod krzywą stężenia w czasie w osoczu miały stosunek 1:4:18, co wskazuje na stopniowe nasycenie metabolizmu przy pierwszym przejściu. W związku z tym biodostępność lerkanedypiny zwiększa się wraz ze wzrostem dawki.

Grupy specjalne pacjentów

Wykazano, że farmakokinetyka lerkanedypiny u pacjentów starszych oraz u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby jest podobna do tej obserwowanej w populacji ogólnej. U chorych z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub u chorych poddawanych hemodializie stężenia leku były wyższe (około 70 %). U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby systemowa biodostępność lerkanedypiny prawdopodobnie wzrasta, ponieważ metabolizowana jest ona głównie w wątrobie.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dane uzyskane w trakcie standardowych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności wielokrotnych dawek, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksyczności rozrodczej wskazują na brak szczególnego zagrożenia dla ludzi.

Badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa przeprowadzone na zwierzętach wykazały brak wpływu na układ nerwowy autonomiczny, układ nerwowy centralny czy funkcję przewodu pokarmowego w dawkach przeciw nadciśnieniowych.

Istotne efekty obserwowane w długotrwałych badaniach na szczurach i psach były bezpośrednio lub pośrednio związane z znanym wpływem wysokich dawek antagonistów wapnia, tj. były następstwem nadmiernie wysokiej aktywności farmakodynamicznej.

Lerkanedypina nie jest genotoksyczna i nie wykazuje ryzyka kancerogennego.

Lerkanedypina nie wpływała na płodność i ogólną zdolność rozrodczą u szczurów.

Leczenie lerkanedypiną nie wywierało żadnego wpływu teratogennego u szczurów i królików, jednak podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do śmierci potomstwa w okresie przed- i poimplantacyjnym oraz do spowolnienia rozwoju wewnątrzmacicznego.

Podawanie wysokich dawek chlorku lerkanedypiny (12 mg/kg/dzień) w okresie porodowym może prowadzić do dystocji. Nie badano rozkładu lerkanedypiny i/lub jej metabolitów w organizmie ciężarnych zwierząt ani ich przenikania do mleka matki.

Oceny metabolitów w badaniach toksykologicznych nie przeprowadzano oddzielnie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze łagodne lub umiarkowane.

Przeciwwskazania.

• Wzmożona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych (patrz sekcja „Skład”).
• Przeszkodzenie w odpływie z lewej komory.
• Nieleczona niewydolność serca.
• Nietrwałe dławica piersiowa lub niedawno (w ciągu ostatniego miesiąca) przebyty zawał mięśnia sercowego.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.
• Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (eGFR < 30 ml/min), w tym u pacjentów poddawanych dializie.
• Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4, cyklosporyną, grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania

Inhibitory CYP3A4

Wiadomo, że lerkanidypina jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, dlatego inhibitory i induktory tego enzymu stosowane jednocześnie z lerkanidypiną mogą wpływać na proces metabolizmu i eliminacji.

Badania interakcji z silnym inhibitorem CYP3A4 – ketokonazolem – wykazały istotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny we krwi (15-krotne zwiększenie AUC (pola pod krzywą) oraz 8-krotne zwiększenie Cmax eutomery S-lerkanidypiny).

Należy unikać jednoczesnego stosowania lerkanidypiny z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem, itrakonazolem, rytonawirem, erytromycyną, troleandomycyną, klaritromycyną) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Cyklosporyna

W przypadku zarówno lerkanidypiny, jak i cyklosporyny obserwowano wzrost ich stężenia we krwi w wyniku jednoczesnego stosowania. Gdy cyklosporyna była stosowana w ciągu 3 godzin po przyjęciu lerkanidypiny, stężenie lerkanidypiny we krwi nie zmieniało się, natomiast wartość AUC cyklosporyny wzrastała o 27%. Jednoczesne jednak stosowanie lerkanidypiny i cyklosporyny powodowało trzykrotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny we krwi, a wartość AUC cyklosporyny wzrastała o 21%.

Cyklosporyny i lerkanidypiny nie należy stosować razem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy

Podobnie jak w przypadku innych dihydropirydyn, metabolizm lerkanidypiny opóźnia grejpfrut lub sok grejpfrutowy, co prowadzi do dalszego zwiększenia dostępności ogólnoustrojowej lerkanidypiny i nasilenia działania hipotensyjnego. Nie należy przyjmować lerkanidypiny z grejpfrutem ani sokiem grejpfrutowym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane

Induktory CYP3A4

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidypiny z induktorami CYP3A4, takimi jak leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina, fenylobarbital, karbamazepina) i ryfampicyna, ponieważ może dojść do zmniejszenia działania antyhipertensyjnego, a ciśnienie tętnicze należy kontrolować częściej niż zwykle (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol

Należy unikać spożycia alkoholu, ponieważ może on nasilać działanie leków przeciwhypertensyjnych o działaniu rozszerzającym naczynia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zasady bezpieczeństwa, w tym dostosowanie dawki

Substraty CYP3A4

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidypiny z innymi substratami CYP3A4, takimi jak terfenadyna, astemizol, leki przeciwarytmiczne klasy III, takie jak amiodaron, chinidyna, sotalol.

Midazolam

Jednoczesne stosowanie midazolamu i lerkanidypiny w dawce 20 mg prowadziło do zwiększenia wchłaniania lerkanidypiny (około 40%) oraz do spowolnienia szybkości wchłaniania (3 godziny zamiast 1,75 godziny), natomiast stężenie midazolamu nie zmieniało się.

Metroprolol

Jednoczesne stosowanie metoprololu (β-bloker, który wydalany jest głównie przez wątrobę) z lerkanidypiną nie zmieniało biodostępności metoprololu, natomiast biodostępność lerkanidypiny zmniejszała się o 50%, co najprawdopodobniej związane jest ze zmniejszeniem przepływu krwi przez wątrobę spowodowanym przez β-blokery. Dlatego lerkanidypinę można stosować bez ograniczeń z β-adrenoblockerami, jednak może być konieczna korekta dawki.

Digoksyna

Jednoczesne stosowanie digoksyny i lerkanidypiny w dawce 20 mg prowadzi do wzrostu stężenia digoksyny we krwi o 33%, dlatego u pacjentów jednoczesnie przyjmujących digoksynę i lerkanidypinę należy dokładniej monitorować możliwe objawy zatrucia digoksyną.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami

Fluoksetyna

Badanie interakcji z fluoksetyną, inhibitorem CYP2D6 i CYP3A4, przeprowadzone u zdrowych ochotników w wieku 65 ± 7 lat (średnia wartość ± odchylenie standardowe) nie wykazało klinicznie istotnej modyfikacji farmakokinetyki lerkanidypiny.

Cymetydyna

Jednoczesne stosowanie cymetydyny w dawce 800 mg na dobę nie powoduje istotnych zmian stężenia lerkanidypiny we krwi, jednak przy wyższych dawkach należy zachować ostrożność, ponieważ może wzrosnąć biodostępność i działanie antyhipertensyjne lerkanidypiny.

Simwastatyna

Gdy lerkanidypinę w dawce 20 mg stosowano jednoczesnie z simwastatyną w dawce 40 mg, parametr AUC lerkanidypiny zmieniał się nieznacznie, natomiast parametr AUC simwastatyny wzrastał o 56%, a parametr AUC jej aktywnego metabolitu – kwasu β-hydroksykwasowego – o 28%. Mało prawdopodobne, aby te zmiany miały znaczenie kliniczne. Interakcji można nie oczekiwać, jeśli lerkanidypinę przyjmuje się rano, a simwastatynę wieczorem.

Diuretyki i inhibitory ACE

Lerkanidypinę można bezpiecznie stosować razem z diuretykami i inhibitorami ACE.

Inne leki wpływające na ciśnienie tętnicze

Tak jak przy stosowaniu innych leków hipotensyjnych, nasilenie działania hipotensyjnego może występować przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidypiny z innymi lekami wpływającymi na ciśnienie tętnicze, takimi jak alfa-blokery stosowane w leczeniu objawów ze strony dróg moczowych, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, neuroleptyki. Z drugiej strony, osłabienie działania hipotensyjnego może występować przy jednoczesnym stosowaniu z glikokortykosteroidami.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Zespół słabości węzła zatokowego

Lerkanydypin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zespołem słabości węzła zatokowego, u których nie wszczepiono stymulatora serca.

Niewydolność lewej komory

Należy przepisywać lek z ostrożnością w przypadku niewydolności lewej komory serca, mimo że badania hemodynamicznie kontrolowane nie wykazały zaburzeń funkcji komor.

Choroba wieńcowa

Przypuszcza się, że stosowanie niektórych krótkodziałających dihydropirydyn zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych u chorych na chorobę wieńcową, dlatego stosowanie lerkanydypinu u tych pacjentów wymaga ostrożności, mimo że lerkanydypin charakteryzuje się działaniem przedłużonym.

Niektóre dihydropirydyny mogą w pojedynczych przypadkach wywołać ból w okolicy serca i napady dławicy piersiowej. Bardzo rzadko chorzy na dławicę piersiową mogą doświadczać zwiększenia częstości, trwania i nasilenia napadów. W pojedynczych przypadkach może wystąpić zawał mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek i wątroby

Należy zachować szczególną ostrożność podczas rozpoczynania leczenia u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby. Chociaż zwykły zalecany schemat dawkowania jest dobrze tolerowany przez tych pacjentów, zwiększenie dawki do 20 mg na dobę należy przeprowadzać z ostrożnością. Działanie przeciwciśnieniowe leku może być nasilone u chorych z zaburzeniem funkcji wątroby, dlatego w takich przypadkach może być konieczna korekta dawki. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby lub z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min), w tym u pacjentów poddawanych hemodializie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Przeciwwskazania”).

Dializa otrzewnowa

Stosowanie lerkanydypinu wiąże się z rozwojem mętnienia odpływu peritonealnego u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Mętnienie to wiąże się ze zwiększonym stężeniem trójglicerydów w odpływie peritonealnym. Choć mechanizm rozwoju tego zjawiska nie jest znany, mętnienie ustępuje krótko po odstawieniu lerkanydypinu. Należy brać pod uwagę tę zależność, ponieważ mętnienie odpływu peritonealnego może być błędnie rozpoznane jako zapalenie otrzewnej infekcyjnej, co może prowadzić do niepotrzebnej hospitalizacji i empirycznego przepisywania antybiotyków.

Induktory CYP3A4

Induktory CYP3A4, takie jak leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina, karbamazepina) i ryfampicyna, mogą obniżać stężenie lerkanydypinu w osoczu krwi, wskutek czego skuteczność działania lerkanydypinu może być niższa niż oczekiwana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Alkohol

Należy unikać jednoczesnego spożycia alkoholu, ponieważ może to prowadzić do nasilenia naczyniorozkurczowego działania przeciwciśnieniowego leku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Populacja pediatryczna

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania lerkanydypinu u dzieci nie zostały potwierdzone.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania lerkanydypinu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały efektów teratogennych (patrz dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa), jednakże obserwowano je po zastosowaniu innych pochodnych dihydropirydyny. Lerkanydypin nie jest zalecany w czasie ciąży ani kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują metod antykoncepcji.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy lerkanydypin/metabolity przenikają do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/młodniaków. Lerkanydypin nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Płodność

Brak danych klinicznych dotyczących lerkanydypinu. U niektórych pacjentów leczonych blokerami kanałów wapniowych obserwowano odwracalne zmiany biochemiczne w główce plemnika, które mogą negatywnie wpływać na zapłodnienie. W przypadku powtarzających się nieudanych prób zapłodnienia in vitro oraz braku innych wyjaśnień, należy wziąć pod uwagę możliwość, że przyczyną tych niepowodzeń mogą być blokery kanałów wapniowych.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Doświadczenie kliniczne ze stosowania lerkanydypinu wskazuje, że pogorszenie zdolności kierowania pojazdami lub pracy z innymi maszynami jest mało prawdopodobne, jednak należy zachować ostrożność, ponieważ mogą wystąpić zawroty głowy, osłabienie, zmęczenie i senność.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Zasady bezpieczeństwa, których należy przestrzegać podczas przyjmowania leku lub podczas obchodzenia się z nim:

• lek należy przyjmować preferencyjnie rano, co najmniej 15 minut przed śniadaniem;
• nie należy przyjmować tego leku z sokiem grejpfrutowym (patrz sekcje «Przeciwwskazania», «Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji»).

Dawkowanie

Zalecana dawka dla dorosłych wynosi 10 mg (przy czym stosuje się lek Toridip 10) raz na dobę, co najmniej 15 minut przed posiłkiem; dawkę można zwiększyć do 20 mg (stosując Toridip 20) w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta. Dawkowanie ustala się stopniowo, ponieważ maksymalne działanie przeciw nadciśnieniowe może ujawnić się dopiero po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.

U niektórych pacjentów, u których nie udaje się odpowiednio kontrolować poziomu ciśnienia za pomocą jednego leku przeciw nadciśnieniowego, może być wskazane leczenie chlorkiem lerkanidypiny w połączeniu z blokerem receptorów β-adrenergicznych (atenololem), diuretykiem (hydrochlorotiazydem) lub inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (kaptoprylem lub enalaprylem).

Ponieważ krzywa zależności „dawka-odpowiedź” jest stroma i osiąga plateau przy dawkach 20–30 mg, mało prawdopodobne jest, że wyższe dawki będą bardziej skuteczne; natomiast częstotliwość działań niepożądanych może wzrosnąć.

Pacjenci w wieku podeszłym. Korekty dawki nie wymaga się, jednak należy zachować szczególną ostrożność podczas rozpoczynania leczenia u osób starszych.

Stosowanie przy zaburzeniach funkcji nerek lub wątroby. Należy zachować szczególną ostrożność rozpoczynając leczenie u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby. Choć zalecane dawkowanie jest dobrze tolerowane przez tych chorych, zwiększenie dawki do 20 mg na dobę należy przeprowadzać ostrożnie. Działanie przeciw nadciśnieniowe leku może być nasilone u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby, w związku z czym może być konieczna korekta dawki.

Chlorek lerkanidypiny jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min) lub z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby), w tym u pacjentów poddawanych dializie (patrz sekcje «Przeciwwskazania» i «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»).

Dzieci.

Stosowanie lerkanidypiny dzieciom nie jest zalecane ze względu na brak doświadczenia klinicznego.

Przedawkowanie.

Z danych po rejestracji stosowania lerkanidypiny znane są pojedyncze przypadki przedawkowania (zakres dawek od 30–40 mg do 800 mg, w tym zgłoszono próbę samobójczą).

Objawy

Podobnie jak w przypadku innych dihydropirydyn, przedawkowanie lerkanidypiną prowadzi do nadmiernej wazodylatacji obwodowej, wyrażonego hipotensji tętniczej i tachykardii odruchowej. Jednak przy stosowaniu leku w bardzo wysokich dawkach możliwe jest utracenie selektywności obwodowej, co może prowadzić do bradykardii i negatywnego działania inotropowego. Najczęstsze działania niepożądane związane z przedawkowaniem to hipotensja tętnicza, zawroty głowy, ból głowy i uczucie kołatania serca.

Leczenie

Pacjenci z klinicznie istotną hipotensją tętniczą wymagają aktywnej pomocy kardiologicznej obejmującej częste monitorowanie czynności serca i oddechowych, położenie w pozycji poziomej z uniesionymi kończynami dolnymi, kontrolę objętości krążącej krwi oraz diurezę. Ze względu na przedłużone działanie farmakologiczne lerkanidypiny, ważne jest obserwowanie układu sercowo-naczyniowego pacjenta przez co najmniej 24 godziny. Ponieważ lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, dializa prawdopodobnie nie będzie skuteczna. W przypadku podejrzenia zatrucia średniego lub ciężkiego stopnia, obserwację pacjentów należy prowadzić w oddziale intensywnej terapii.

Reakcje niepożądane.

Ogólny profil bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo stosowania lerkanidydynu w dawce od 10 do 20 mg jeden raz na dobę oceniano podczas podwójnie ślepego, placebo kontrolowanego badania klinicznego (w którym wzięło udział 1200 pacjentów przyjmujących lerkanidydyn, oraz 603 pacjentów przyjmujących placebo), a także w trakcie długoterminowych, niekontrolowanych badań klinicznych z udziałem 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy otrzymywali lerkanidydyn.

Reakcje niepożądane, o których najczęściej zgłaszano w trakcie badań klinicznych i nadzoru posprzedażowego: obrzęki obwodowe, ból głowy, zaczerwienienie twarzy, tachykardia i uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Tabela reakcji niepożądanych

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane, o których zgłaszano w trakcie badań klinicznych i doświadczenia z nadzoru posprzedażowego na całym świecie, oraz dla których istnieje uzasadnione powiązanie przyczynowo-skutkowe ze stosowaniem leku; są one sklasyfikowane według narządów i układów narządów zgodnie z MedDRA oraz według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (szacowanie na podstawie dostępnych danych niemożliwe). W każdej grupie reakcje niepożądane są uporządkowane według częstości występowania i malejącego stopnia ciężkości.

1 Niepożądane reakcje zgłaszane dobrowolnie w trakcie nadzoru popo rejestracji na całym świecie.

Opis poszczególnych niepożądanych reakcji

W trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych częstość występowania obrzęku obwodowego wynosiła 0,9 % przy stosowaniu lerkanidydypiny w dawce od 10 do 20 mg i 0,83 % przy stosowaniu placebo. W populacji badawczej łącznej, w tym w długoterminowych badaniach klinicznych, częstość ta wynosiła 2 %.

Lerkanidydypina nie wywiera negatywnego wpływu na poziom glukozy we krwi ani na poziom lipidów w surowicy krwi.

Niektóre dihydropirydyny rzadko mogą powodować ból w okolicy serca lub dławicę piersiową. Bardzo rzadko u pacjentów z już istniejącą dławicą piersiową może dochodzić do zwiększenia się częstości, długości trwania lub nasilenia tych napadów. Mogą występować pojedyncze przypadki zawału mięśnia sercowego.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych reakcji oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w opakowaniu oryginalnym.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, po 3 blistery w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

TORRONT PHARMACEUTICALS Ltd.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Indrad Plant, Vill. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie.