Toradiv

INSTRUKCJA dla zastosowania leku TORADIV (TORADIV)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 tabletka zawiera torasemidu 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia prażelatynizowana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki okrągłe białego koloru z jednostronnym wgłębieniem do podziału.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki moczopędne. Diuretyki o wysokiej skuteczności. Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Torasemid działa jako środek moczopędny; działanie to jest związane z hamowaniem nerkowego wychwytu jonów sodu i chlorków w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Skutki farmakodynamiczne

U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i utrzymuje się stabilnie przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano zwiększenie diurezy proporcjonalne do logarytmu dawki (działanie pętlowe diuretyku). Zwiększenie diurezy obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. skuteczne diuretyki działające dystalnie z grupy tiazydów, nie wykazywały już wymaganego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki temu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego dzięki zmniejszeniu obciążenia przed- i następczego.

Po podaniu doustnym działanie przeciw nadciśnieniowe torasemidu rozwija się stopniowo, począwszy od pierwszego tygodnia leczenia. Maksimum działania przeciw nadciśnieniowego osiągane jest nie później niż po 12 tygodniach. Torasemid obniża ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie ogólnego oporu naczyniowego obwodowego. Ten efekt tłumaczy się normalizacją zaburzonego równowagi elektrolitowej, głównie dzięki zmniejszeniu podwyższonej aktywności jonów wapnia w komórkach mięśni gładkich naczyń tętniczych, co stwierdzono u pacjentów cierpiących na nadciśnienie tętnicze. Prawdopodobnie ten wpływ zmniejsza zwiększoną wrażliwość naczyń na endogenne substancje wazopresyjne, np. katecholaminy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Po podaniu doustnym torasemid jest szybko i praktycznie w pełni wchłaniany. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Bioavailability wynosi około 80–90%; przy założeniu pełnego wchłonięcia maksymalna wartość efektu pierwszego przejścia przez wątrobę nie przekracza 10–20%. Według danych dwóch badań, jedzenie zmniejsza szybkość (składnik kinetyczny) wchłaniania torasemidu (zmniejsza się Cmax i wydłuża się czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax)), ale nie wpływa na całkowitą absorpcję. Wiązanie torasemidu z białkami osocza przekracza 99%, z metabolitami M1, M3 i M5 – odpowiednio 86%, 95% i 97%. Urojona objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Metabolizm

W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów – M1, M3 i M5. Nie ma dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku utlenienia grupy metylowej pierścienia fenolowego do kwasu karboksylowego. Metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia fenolowego. Metabolity M2 i M4, wykryte w badaniach na zwierzętach, nie zostały wykryte u człowieka.

Wydalanie

Okres półtrwania końcowego (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, natomiast udział działających metabolitów M1 i M3 razem wziętych stanowi około 10% farmakokinetycznego działania. Przy niewydolności nerek całkowity klirens i t1/2 torasemidu nie zmieniają się, natomiast t1/2 metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Jednak cechy farmakodynamiczne pozostają niezmienne, a stopień nasilenia niewydolności nerek nie wpływa na długość działania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca t1/2 torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, a ilość substancji wydawanej z moczem odpowiada ilości wydawanej u zdrowych osób, dlatego nie należy oczekiwać kumulacji torasemidu i jego metabolitów. Torasemid i jego metabolity są prawie nie wydalane podczas hemodializy i hemofiltracji.

Liniowość

Torasemid i jego metabolity charakteryzują się kinetyką liniową zależną od dawki. Oznacza to, że jego Cmax oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zwiększają się proporcjonalnie do dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie i zapobieganie nawrotom obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, inne leki z grupy sulfonamidów oraz dowolny składnik pomocniczy leku.

Niewydolność nerek z anurią.

Wątrobowy śpiączka lub stan przedśpiączkowy.

Hipotensja tętnicza.

Hipowolemia.

Hiponatremia.

Hipokaliemia.

Znaczne zaburzenia oddawania moczu, np. w wyniku przerostu gruczołu krokowego.

Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zalecane kombinacje

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych, takich jak kanamycyna, gentamycyna, tobramycyna, leków przeciwnowotworowych – pochodnych platyny, a także nefrotoksyczne działanie cefalosporyn.

Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może prowadzić do podwyższenia stężenia litu w osoczu krwi, co może nasilić działanie litu i spowodować wystąpienie działań niepożądanych.

Kombinacje leków wymagające ostrożności

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania.

Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami digitalis może prowadzić do niedoboru potasu spowodowanego stosowaniem diuretyku, co może zwiększyć lub nasilić działanie niepożądane obu leków.

Torasemid może obniżać skuteczność leków przeciwcukrzycowych.

Probenecyd oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą hamować działanie moczopędne i przeciwciśnieniowe torasemidu. Leczenie salicylanami w wysokich dawkach może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na ośrodkowy układ nerwowy.

Torasemid może nasilać działanie teofiliny, a także wpływ leków o działaniu kurarepodobnym na rozluźnienie mięśni.

Leki przeczyszczające, a także mineralokortykosteroidy i glikokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid.

Torasemid może osłabiać zwężające naczynia działanie katecholamin, takich jak adrenalina i noradrenalina.

Jednoczesne stosowanie z cholestryminą może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania torasemidu i odpowiednio do obniżenia oczekiwanej skuteczności.

Szczególne wskazania.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• patologiczne zmiany w równowadze kwasowo-zasadowej;
• leczenie współbieżne z zastosowaniem leków litowych, aminoglikozydów lub cefalosporyn;
• patologiczne zmiany obrazu krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i młodzież poniżej 18. roku życia.

Ze względu na możliwość wystąpienia podwyższonego stężenia glukozy we krwi podczas leczenia torasemidem, u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku leczenia oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy zwracać szczególną uwagę na objawy hemozagęszczenia i objawy utraty elektrolitów. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola równowagi elektrolitowej, w szczególności stężenia potasu w surowicy krwi. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Konieczna jest także regularna kontrola ogólnego obrazu krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki nieprawidłowego stosowania jako doping

Stosowanie tabletek torasemidu może prowadzić do pozytywnego wyniku testu na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli torasemid został zastosowany nieprawidłowo, tj. w celu dopingowego, w takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera laktozę, dlatego pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi chorobami takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. Istnieją informacje dotyczące toksyczności torasemidu na układ rozrodczy. Torasemid przenika przez barierę łożyskową, dlatego nie zaleca się jego stosowania w czasie ciąży, a także u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych. Z uwagi na powyższe, torasemid stosuje się w czasie ciąży wyłącznie w przypadku wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce. Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję przez barierę łożyskową i wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się w leczeniu ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, konieczna jest dokładna kontrola poziomu elektrolitów i hematokrytu, a także rozwój płodu.

Okres laktacji. Dotychczas nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka matki u zwierząt lub ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/młodzieńców. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odwołaniu/przerwaniu stosowania torasemidu należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem dla kobiety.

Plodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie wykazano wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może znacząco negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń. Dotyczy to szczególnie przypadków takich jak początek leczenia, zwiększenie dawki leku, zmiana leku lub stosowanie terapii współbieżnej oraz spożycie alkoholu. Dlatego podczas stosowania torasemidu należy zachować szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca

Dorośli

Leczenie należy rozpocząć od dawki dobowej 5 mg torasemidu, co odpowiada ½ tabletki leku Toradiv. Zazwyczaj dawkę tę uważa się za dawkę utrzymującą.

Jeśli dawka dobową 5 mg okaże się niewystarczająca, należy stosować dawkę dobową 10 mg torasemidu. W zależności od ciężkości stanu pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do 20 mg torasemidu.

Grupy pacjentów szczególne

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobowym śpiączką lub stanem przedśpiączkowym (patrz dział «Przeciwwskazania»). Leczenie tych pacjentów należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ możliwe jest wzrost stężenia torasemidu w osoczu krwi (patrz dział «Farmakokinetyka»).

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie jest wymagane specjalne doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na pacjentów w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych pacjentów.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować na czczo, popijając niewielką ilością płynu. Dostępność biologiczna torasemidu nie zależy od spożycia pokarmu.

Toradiv zazwyczaj stosuje się przez dłuższy czas lub do czasu zmniejszenia nasilenia obrzęków.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Toradiv u dzieci i młodzieży do 18 roku życia nie zostały ustalone. Z tego powodu torasemid nie powinien być stosowany u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz dział «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia. Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernych utraty wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, hipotensję tętniczą objawową, kolaps krążeniowy oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nieznany jest specyficzny antydot. Objawy zatrucia zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku, a także po odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (należy kontrolować poziom elektrolitów we krwi). Torasemid nie jest usuwany z krwi za pomocą hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii – uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii – podanie leków potasu.

Leczenie w przypadku kolapsu krążeniowego – ułożyć chorego w pozycji siedzącej, a w razie potrzeby zastosować terapię objawową.

Reakcja anafilaktyczna (zabiegi nagłe). Przy pierwszych objawach reakcji skórnych (takich jak pokrzywka lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, nadmiernej potliwości, nudności, sinicy należy wykonać kateteryzację żyły; chorego ułożyć w pozycji poziomej z podniesionymi nogami, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy dalej stosować środki terapii intensywnej (w tym podawanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi krążącej).

Efekty uboczne.

Do oceny efektów ubocznych zastosowano następującą klasyfikację częstości ich występowania:

bardzo często: ≥1/10;

często: od ≥1/100 do <1/10;

rzadko: od ≥1/1 000 do <1/100;

rzadko: od ≥1/10 000 do <1/1 000;

bardzo rzadko: <1/10 000.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krwionośnego. Bardzo rzadko: hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu odpornościowego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne. Po wstrzyknięciu dożylnym mogą występować ostre, potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Metabolizm/elektrolity. Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej; hiperkaliemia, hipokaliemia przy współistniejącej diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u chorych z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodnej i elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hipozatreriemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia). Rzadko: parestezje. Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządu wzroku. Bardzo rzadko: zaburzenia wzroku.

Ze strony narządu słuchu i układu przedsionkowego. Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego. Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia w sercu i zaburzenia krążenia ogólnego.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. utrata apetytu, ból w żołądku, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia), szczególnie na początku leczenia. Rzadko: kserostomia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych. Często: podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych. Rzadko: przy zaburzeniach oddawania moczu (np. przy przerostcie gruczołu krokowego) zwiększone wydzielanie moczu może towarzyszyć zatrzymaniu moczu i rozciąganiu pęcherza moczowego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku. Często: zwiększona zmęczalność, osłabienie ogólnie (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych. Często: podwyższenie stężenia kwasu moczowego oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Rzadko: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Pozwala to kontynuować monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszystkie możliwe efekty uboczne.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blistrze, po 3 lub 9 blisterów w kartonie.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „FARMEKS GRUP”.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącego działalność.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ul. Szewczenki 100.