Topzol

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNE Topzol (TOPZOL)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol (pantoprazole);

1 fiolka zawiera 40 mg pantoprazolu (w postaci sody pantoprazolu siedmiowodnej);

substancje pomocnicze: edetat sodu, wodorotlenek sodu (do regulacji pH).

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizat lub proszek od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu choroby wrzodowej i refluksu żołądkowo-przełykowego.

Kod ATC A02B C02.

Właściwości farmakologiczne.

Mechanizm działania

Pantoprazol jest zastępczym benzimidazolem, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się w formę aktywną w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie to jest zależne od dawki i dotyczy zarówno wydzielania kwasu w stanie podstawowym, jak i wywołanego stymulacją. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia się kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem dystalnie względem receptorów komórkowych, może on hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnym jest taki sam.

Farmakodynamika.

Pod wpływem pantoprazolu zwiększa się stężenie gastryny na czczo. Przy krótkoterminowym stosowaniu leku stężenie gastryny w większości przypadków nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenie gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Jednakże nadmierne zwiększenie obserwowano tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji, przy długotrwałym leczeniu czasem obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji adenomatoidalnej). Jednak zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad 1 rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta jako odpowiedź na obniżenie sekrecji kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, zwiększa się stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarą stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA, które może być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP, do zakresu normy.

Farmakokinetyka.

Ogólna farmakokinetyka

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po pojedynczym ani wielokrotnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym.

Rozkład

Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biota transformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylowanie przy udziale CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie przy udziale CYP3A4.

Wydalanie. Okres półtrwania wydalenia wynosi około 1 godziny, klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnionego wydalania. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z znacznie dłuższą trwaliścią działania (hamowanie sekrecji kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydala się z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy krwi, jak i w moczu, jest desmetylopantoprazol, który koniuguje się z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Powolni metabolizatorzy. Oколо 3% Europejczyków ma niską czynność enzymu CYP2C19; określa się ich jako powolnych metabolizatorów. U tych osób metabolizm pantoprazolu może być katalizowany głównie przez CYP3A4. Po podaniu pojedynczej dawki 40 mg pantoprazolu średnia wartość pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) była około 6 razy wyższa u powolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie stężenie szczytowe w osoczu wzrosło o około 60%. Te wyniki nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących obniżenia dawki przy przepisywaniu pantoprazolu pacjentom z obniżoną funkcją nerek (w tym pacjentom poddawanym dializie). Podobnie jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo że główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półtrwania (2–3 godziny), wydalanie jest nadal szybkie, więc nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia funkcji wątroby. Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg klasyfikacji Childa–Pugha) okres półtrwania wydłuża się do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, maksymalne stężenie w surowicy krwi zwiększa się jedynie nieznacznie – 1,5 raza w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po pojedynczym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej korelacji między kliremsem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Refluks przełyku.
• Wrzód żołądka i dwunastnicy.
• Zespół Zollingera–Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego ma znaczenie dla ich biodostępności (np. niektórych leków przeciwgrzybiczych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się stosowania pantoprazolu łącznie z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Jednak donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP i warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet przypadków śmiertelnych. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania należy monitorować INR i czas protrombiny.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) z inhibitorami pompy protonowej zwiększa stężenie metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeiny, teofiliny), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko glikoproteinę P, związane z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie wykazano interakcji z jednocześnie podawanymi lekami przeciwwymiotnymi.

Przeprowadzono badania interakcji pantoprazolu z pewnymi antybiotykami podawanymi jednocześnie (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksymina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływających na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampycyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi. Donoszono o wynikach fałszywie dodatnich w niektórych badaniach przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. Do potwierdzenia wyników należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod badania.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawowa odpowiedź na stosowanie pantoprazolu może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znaczącej utraty masy ciała, nawracającego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meleny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu nowotworowego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych badań diagnostycznych.

Uszkodzenie wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie lekiem Topzol należy przerwać (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Pantoprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej, może zwiększać liczbę bakterii obecnych fizjologicznie w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Leczenie tym lekiem może nieznacznie zwiększać ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Hipomagnezemia. Obserwowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Hipomagnezemia może rozwijać się stopniowo i początkowo być niezauważalna, a jej poważne objawy kliniczne obejmują: zmęczenie, tetanię, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmie komorowe. W przypadku hipomagnezemii stan większości pacjentów poprawiał się po podaniu preparatów magnezu i przerwaniu leczenia IPP.

Pacjentom wymagającym długotrwałej terapii IPP lub pacjentom przyjmującym IPP jednocześnie z doustną cyfogenu lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe (ponad 1 rok) stosowanie wysokich dawek inhibitorów pompy protonowej może nieznacznie zwiększać ryzyko złamania kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka. Wyniki badań wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększać całkowite ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać odpowiednie leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie objawy skórne. Zgłaszano ciężkie objawy skórne związane ze stosowaniem pantoprazolu, które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, w tym: ziańczo czerwonego wielopostaciowego, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolyz epidermy oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), a także ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę. Częstość występowania tych reakcji jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy poinformować o objawach i dokładnie obserwować. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie pantoprazolu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre łuszczycowe toczenie rumieniowe. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego łuszczycowego toczenia rumieniowego. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia lekiem Topzol. Wystąpienie podostrego łuszczycowego toczenia rumieniowego u pacjentów podczas poprzedniego leczenia inhibitorami pompy protonowej może zwiększać ryzyko jego ponownego wystąpienia przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć tego wpływu, leczenie lekiem Topzol należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po pierwszym oznaczeniu, należy przeprowadzić ponowne oznaczenie po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania leku u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 zgłoszeń dotyczących wyników ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetoinfantylnej. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Z uwagi na środki ostrożności należy unikać stosowania leku u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu do ludzkiego mleka, jednakże o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/odstąpieniu od leczenia lekiem Topzol należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał negatywnie na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania innych maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia. W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się zgodnie z zaleceniem lekarza i pod odpowiednim nadzorem medycznym. Stosowanie wewnątrzżylne leku zaleca się tylko w przypadku niemożności stosowania doustnego. Istnieją dane dotyczące długości leczenia wewnątrzżylnego do 7 dni. Dlatego, gdy tylko stanie się możliwe stosowanie doustne pantoprazolu, należy przejść ze wstrzykiwania do doustnego stosowania w dawce 40 mg.

Refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka.

Zalecana dawka wynosi 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę wstrzykiwana dożylnie.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych.

W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych zalecana dawka początkowa wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwie podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu do ponad 160 mg, jednak długość stosowania powinna być ograniczona tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

W przypadku gdy konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, u większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/h) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania.

Lek należy rozpuścić w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, który znajduje się w fiolce. Roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych.

Po odtworzeniu lub odtworzeniu i rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna do stosowania zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie został użyty natychmiast, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania do stosowania ponosi użytkownik.

Nie wolno przygotowywać ani mieszać leku z innymi rozpuszczalnikami poza wymienionymi powyżej.

Wprowadzanie leku dożylnie należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Przed zastosowaniem należy wizualnie sprawdzić lek w fiolce (w szczególności zmianę koloru, obecność osadu).

Odtworzony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dobowej dawki 20 mg (½ fiolki leku Topzol, liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 40 mg) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają dostosowania dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie wymagają dostosowania dawki.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie wiekowej są ograniczone. Obecnie dostępne dane opisano w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami, nie należy go do leków, które można łatwo usunąć za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia należy stosować terapię objawową i wspierającą. Nie ma rekomendacji dotyczących terapii specyficznej.

Działania niepożądane.

O działaniach niepożądanych można spodziewać się u około 5 % pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest tromboflebita w miejscu podania. Diareę i ból głowy obserwowano u około 1 % pacjentów.

Niepożądane efekty klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000),
bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: trombocytopenia, leukopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Ze strony metabolizmu i zaburzeń odżywiania.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), hipokalcemia\1, hipokaliemia.

Zaburzenia psychiczne.

Rzadko: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie objawów).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie objawów).

Nieznane: halucynacje, stany zamroczenia (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Rzadko: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmycie obrazu.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy z gruczołów korpusowych (łagodne).

Rzadko: diareia, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból i dyskomfort brzuszny.

Nieznane: mikroskopowy kolit.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego.

Rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrody.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Rzadko: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa–Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekrolizy epidermy), reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), zakaźnica wielopostaciowa, nadwrażliwość na światło, podostre łupieżowe zapalenie skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Rzadko: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Rzadko: artralgia, mialgia.

Nieznane: skurcze mięśni\2.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt interpaczkowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Często: tromboflebita w miejscu podania.

Rzadko: osłabienie, zmęczenie, niedobór samopoczucia.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

\1. Hipokalcemia współwystępująca z hipomagnezemią.
\2. Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolce; 10 fiol w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptowa. Na receptę.

Producent. Aspiro Pharma Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Sy.No.321, Biotech park, Phase-III, Karkapatla Village, Markook Mandal, Siddipet Dist-502281, Telangana State, India.