Topraz

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Topraz (TOPRAZ)

Skład:

substancja czynna: pantoprazole;

1 fiolka zawiera pantoprazolu sodowego seskwihydratu odpowiadającego 40,0 mg pantoprazolu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: liofilizowana, porowata masa lub proszek, biały lub prawie biały, umieszczony w przezroczystej szklanej fiolce, zamkniętej dopasowanym gumowym korkiem szarego koloru, uszczelnionym aluminiową pokrywką z polipropylenowym krążkiem niebieskiego koloru.

Roztwór po rozcieńczeniu — przezroczysty roztwór od bezbarwnego do żółtawego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Lek stosowany w chorobach zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Pantoprazol — substytuowany benzimidazol, który hamuje sekrecję kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol przekształca się w formę aktywną w kwasowym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja zależy od dawki i tłumi zarówno sekrecję podstawową, jak i stymulowaną. Większość pacjentów uzyskuje ulgę w objawach w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) oraz antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa sekrecję gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia się kwasowości. Zwiększenie sekrecji gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem dystalnie względem receptora komórkowego, może hamować sekrecję kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

W trakcie stosowania pantoprazolu stwierdza się wzrost stężenia gastryny na czczo. W przypadku krótkoterminowego leczenia stężenie gastryny w większości przypadków nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenie gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Nadmierne zwiększenie występuje jednak tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu u niewielkiej liczby pacjentów obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby komórek eozynofilnych typu chromofinowego (komórek ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja typu adenomatoidalnego). Jednak zgodnie z przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, nie występuje u ludzi.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami przeciwwyprzeczkowymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie sekrecji kwasu. Zwiększa się również stężenie chromograniny A (CgA) na skutek obniżenia kwasowości soku żołądkowego. Podwyższone stężenie CgA może utrudniać badanie nowotworów neuroendokrynnych.

Dostępne opublikowane dane wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej należy przerwać na okres od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem stężenia CgA. Jest to konieczne, aby stężenie CgA, które może być podwyższone w wyniku leczenia inhibitorem pompy protonowej, mogło powrócić do zakresu kontrolnego. Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po pojedynczym ani wielokrotnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19, po której następuje koniugacja siarczanowa; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie za pomocą CYP3A4. Eliminacja. Okres półtrwania końcowy wynosi około 1 godziny, klirens — 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z o wiele dłuższym czasem działania (hamowanie sekrecji kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta — z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy, jak i w moczu, jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godz.) jest nieco dłuższy niż okres półtrwania pantoprazolu. Grupy specjalne.

Osoby wolno metabolizujące. Około 3% Europejczyków ma niską czynnościową aktywność enzymu CYP2C19 — nazywa się ich wolnymi metabolizatorami. U tych osób metabolizm pantoprazolu prawdopodobnie katalizowany jest głównie przez enzym CYP3A4. Po podaniu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” było około 6 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie stężenie szczytowe w osoczu wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy stosowaniu pantoprazolu u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek (w tym pacjentów poddawanych dializie). Podobnie jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializacji ulegają jedynie niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo umiarkowanie dłuższego okresu półtrwania głównego metabolitu (2–3 godz.), jego eliminacja jest nadal szybka, dlatego nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) okres półtrwania wydłuża się do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7-krotnie, maksymalne stężenie w surowicy zwiększa się jedynie nieznacznie — 1,5-krotnie w porównaniu z osobami zdrowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax, które zaobserwowano u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszych ochotników, nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie stwierdzono istotnej zależności między klirensą pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętości rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Topraz stosuje się u dorosłych w przypadku:

• przełykowym zapaleniu przełyku,
• wrzodzie żołądka i dwunastnicy,
• zespołem Zollingera–Ellisona oraz innych stanach hipersekrecyjnych.

Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH.
Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich biodostępności (np. niektórych przeciwgrzybiczych leków azolowych, takich jak ketokonazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV.
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrżołądkowego, ze względu na istotne obniżenie ich biodostępności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusem). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna).

Współprowadzone stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowego znormalizowanego wskaźnika). Jednak donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie IPP i warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet śmierci. W przypadku takiego współstosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombinowego.

Metotreksat.
Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) oraz inhibitorów pompy protonowej zwiększa stężenia metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. z powodu nowotworu lub łuszczycy, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez system enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19, inne drogi metaboliczne obejmują utlenianie za pomocą CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane tymi drogami, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina, oraz z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi lewonorgestrel i etynylowy estradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji. Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam system enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych, które są metabolizowane za pomocą CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie przeszkadza we wchłanianiu digoksyny zależnego od białka P-glikoproteiny.

Nie stwierdzono interakcji z jednocześnie podawanymi lekami przeciwwskazowymi.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z pewnymi antybiotykami podawanymi jednocześnie (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te systemy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi.
Donoszono o fałszywie dodatnich wynikach niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. Aby potwierdzić dodatnie wyniki, należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod potwierdzających.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Złośliwe nowotwory żołądka. Długotrwałe stosowanie pantoprazolu może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znacznego spadku masy ciała, nawracającego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meleny), a także przy podejrzeniu lub stwierdzeniu obecności wrzodu żołądka, należy wykluczyć możliwość procesu nowotworowego, ponieważ leczenie pantoprazolem może maskować objawy i opóźniać rozpoznanie. W przypadku utrzymywania się objawów pomimo odpowiedniego leczenia należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Uszkodzenie wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie monitorować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dawka pantoprazolu 20 mg na dobę nie powinna być przekraczana.

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane przez bakterie. Pantoprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej (IPP), może zwiększać liczbę bakterii obecnych w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Leczenie tym lekiem może nieco zwiększać ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest lekiem „bezsodowym”.

Hipomagnezemia. Zgłaszano rzadkie przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące – w większości przypadków przez okres dłuższy niż rok. Hipomagnezemia może powodować poważne objawy kliniczne, które początkowo mogą być niezauważalne: osłabienie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii powiązanej z hipomagnezemią) stan większości pacjentów poprawiał się po podaniu zastępczego leczenia magnezem oraz po przerwaniu przyjmowania IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałej terapii oraz u pacjentów przyjmujących IPP jednocześnie z doustnym derytatykiem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami inhibitorów pompy protonowej może umiarkowanie zwiększać ryzyko złamania kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka. Obserwacyjne badania wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej zwiększa ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi rekomendacjami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie działania niepożądane na skórę. Zgłaszano poważne działania niepożądane na skórę związane ze stosowaniem pantoprazolu, o nieznanej częstości występowania (patrz sekcja „Działania niepożądane”), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, takie jak wielopostaciowa rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka (TEN) oraz reakcja skórna na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych reakcji skórnych oraz dokładnie monitorować ich stan pod kątem ich rozwoju. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie pantoprazolu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre zły wilczast skórny. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego złego wilczastego skórnego. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania stosowania leku Topraz. Wystąpienie podostrego złego wilczastego skórnego u pacjentów podczas wcześniejszej terapii inhibitorami pompy protonowej zwiększa ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może zakłócać badania gruczołów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takich zakłóceń, leczenie Toprazem należy przerwać co najmniej 5 dni przed oznaczeniem poziomu CgA (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do zakresu kontrolnego po wstępnych oznaczeniach, pomiar należy powtórzyć po 14 dniach od przerwania terapii inhibitorem pompy protonowej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dostępne dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności dla embrionu lub płodu/niemowlęcia. Badania nad funkcją rozrodczą przeprowadzone na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Kobiety w ciąży powinny unikać stosowania pantoprazolu.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu z ludzkim mlekiem matki, jednak o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/utrzymaniu leczenia lekiem Topraz należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Topraz dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał negatywnie na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się dorosłym na receptę i pod bezpośrednim nadzorem lekarza.

Wstrzykiwanie dożylnego leku wskazane jest tylko w przypadku niemożliwości podania doustnego. Istnieją dane dotyczące długości leczenia dożylnego do 7 dni. W razie klinicznej możliwości następuje przejście od dożylnej aplikacji Toprazu do doustnego stosowania pantoprazolu w dawce 40 mg.

Refluks przełyku, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka.

Zalecana dawka wynosi 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę dożylnie.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją.

W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją zalecana dawka początkowa leku Topraz wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dozować, zwiększając lub zmniejszając, w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwie podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak długość stosowania powinna być ograniczona tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

W przypadku potrzeby szybkiego obniżenia poziomu kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/h) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania.

Proszek rozpuszcza się w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, który znajduje się we fiolce. Roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych. Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy użyć natychmiast.

Topraz nie może być przygotowywany ani mieszany z innymi rozpuszczalnikami niż te wymienione powyżej. Podawanie dożylne leku należy prowadzić w ciągu 2–15 minut. Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Przed zastosowaniem należy wizualnie sprawdzić fiolki z lekiem, w szczególności pod względem zmiany koloru i obecności osadu.

Rozcieńczony roztwór powinien być klarowny, bezbarwny lub lekko żółtawy. Odpadki leku lub lek, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, pojawienie się osadu), należy zutylizować zgodnie z wymogami lokalnego przepisu prawa.

Zaburzenia funkcji wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy stosować dawki dobowej przekraczającej 20 mg (½ fiolki leku Topraz, proszek 40 mg).

Zaburzenia funkcji nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają dostosowania dawki.

Pacjenci w wieku starszym nie wymagają dostosowania dawki.

Dzieci. Topraz, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, nie jest zalecany do stosowania u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie wiekowej są ograniczone.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy do leków, które łatwo usuwa się za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania mogą wystąpić u około 5 % pacjentów. Najczęstszym niepożądanym działaniem jest zgrubienie żyły w miejscu wstrzykiwania. Diareę i ból głowy obserwowano u około 1 % pacjentów.

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), nieznane (częstość nieustalona na podstawie dostępnych danych).

W przypadku wszystkich niepożądanych działań zgłoszonych w okresie pogwarancyjnym niemożliwe jest określenie częstości ich występowania, dlatego wymienione są one z częstością „nieznane”.

W każdej grupie częstości niepożądane działania wymienione są w kolejności malejącej ich ciężkości.

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: trombocytopenia, leukopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia przemiany materii.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), hipokalcemia1, hipokaliemia1.

Zaburzenia psychiczne.

Rzadko: zaburzenia snu.

Często: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Nieznane: halucynacje, zamieszanie (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich obecności).

Ze strony układu nerwowego.

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia / zamglenie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy żołądka (łagodne).

Rzadko: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: mikroskopowe zapalenie jelita grubego.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego.

Rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-glutamylotransferazy).

Często: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Rzadko: wysypka skórna, egzantem, swędzenie.

Często: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny epidermalny nekrolyz), reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), wielopostaciowa rumień, podatność na działanie światła, podostre rumień płaski (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Rzadko: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Często: artrologia, miologia.

Nieznane: skurcze mięśni2.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt naczyniowo-powłokowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia.

Często: zgrubienie żyły w miejscu wstrzykiwania.

Rzadko: osłabienie, zmęczenie, niedomagania.

Często: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

1 Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z rozwojem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

2 Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia przygotowany roztwór należy użyć natychmiast. Jednakże stabilność fizyko-chemiczna rozcieńczonego preparatu zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, chronić przed światłem w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Niezgodność. Lek Topraz nie powinien być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Proszek do roztworu do wstrzykiwań w fiolce. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Eugia Pharma Specialities Limited, Unit-III.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Plot No`s: 4, 34 to 48, EPZP, TSIIC, IDA, Pashamylaram Village, Patancheru Mandal, Sanga Reddy District, Telangana state, 502307, India.