Tlen lekarski ciekły

INSTRUKCJA stosowania leku Tlen lekarski gazowy

Skład:

substancja czynna: tlen o zawartości objętościowej nie mniejszej niż 99,5%.

Postać farmaceutyczna. Gaz.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny gaz bez zapachu i smaku, intensywniej niż powietrze wspomaga spalanie, silny utleniacz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Gazy lekarskie.

Kod ATX V03A N01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Tlen lekarski ciekły należy do grupy leków przeciwhypoksjantów i antyoksydantów. Ma zdolność wiązania się z hemoglobiny krwi w płucach i w złożonym związku z hemem jest przenoszony do komórek organizmu. Jest silnym utleniaczem i niezbędnym elementem w przemianach metabolicznych węglowodanów, białek i tłuszczów w materiał energetyczny niezbędnym do utrzymania życia organizmu.

Farmakokinetyka.

W organizmie człowieka tlen dyfuunduje przez tkankę płucną do krwi, wiążąc się z hemoglobiną erytrocytów i częściowo rozpuszczając się w osoczu. Następnie następuje transport tlenu do tkanek organizmu, gdzie dyfuunduje on do płynu międzykomórkowego tkanek. Ostatnim etapem oddychania jest wykorzystanie tlenu w utlenianiu biologicznym i tworzenie energii w komórkach, po czym przez szereg przemian jest wydzielany z płuc w postaci połączonej jako dwutlenek węgla (CO₂).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Choroby towarzyszące hipoksji:

choroby narządów oddechowych:

• zapalenie płuc;
• obrzęk płuc;
• astma oskrzelowa;
• pnieumoskleroza;

choroby układu sercowo-naczyniowego:

• niewydolność serca;
• niedokrwienie wieńcowe.

Zatrucia:

• tlenkiem węgla;
• kwasem cyjanowym;
• gazami duszącymi.

Stosuje się również podczas przeprowadzania znieczulenia ogólnego w połączeniu ze środkami do znieczulenia inhalacyjnego, w okresie pooperacyjnym.

Do przygotowywania koktajli tlenowych, pian.

Przeciwwskazania.

Dla hiperbarycznej tlenoterapii przeciwwskazaniami są ostre choroby układu oddechowego, wywiad o napadach epilepsji, zaburzenia przewodnictwa słuchowych rurek i kanałów łączących zatoki przynosowe z otoczeniem zewnętrznym, obecność jam w płucach, przetok oskrzelowo-płucnych, ciężkie postacie nadciśnienia tętniczego, nowotwory, podwyższona indywidualna wrażliwość na tlen.

Okres menstruacyjny, ciąża powyżej 5 miesięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Azotany, blokerzy betaadrenergiczni, antagoniści jonów wapnia, środki nootropowe sprzyjają oszczędniejszemu wykorzystaniu tlenu przez tkanki, lepszemu jego wykorzystaniu i tym samym sprzyjają zmniejszeniu hipoksji oraz zwiększeniu odporności organizmu na niedostatek tlenu.

Szczególne środki ostrożności.

Zaleca się stosowanie z nawilżaczami.

Nie stosować w okresie menstruacyjnym.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie stosować w czasie ciąży dłużej niż 5 miesięcy.

W okresie stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Z uwagi na możliwość wystąpienia zawrotów głowy należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub wykonywania pracy wymagającej zwiększonej czujności i szybkiej reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

W warunkach szpitalnych najczęściej stosuje się inhalacje przez specjalne maski z gumy lub tworzyw sztucznych, podłączone bezpośrednio do stalowych butli zawierających tlen.

W praktyce ambulatoryjnej i w domu najczęściej wykorzystuje się specjalne gumowe lub plastikowe worki (poduszki) wypełnione tlenem lub jego mieszaniną.

Do hiperbarycznej tlenoterapii, czyli podawania tlenu pod podwyższonym ciśnieniem, stosuje się specjalne komory wentylacyjne, tzw. komory baryczne, w których tlen dostaje się drogą inhalacyjną, a także przez błony śluzowe i skórę.

Najczęściej stosuje się tlen inhalacyjnie w postaci mieszaniny z powietrzem w stężeniu 40–60% w ilości 4–5 litrów na minutę. Stosuje się również mieszaninę zwaną „karbogenem”, składającą się z 95% tlenu i 5% dwutlenku węgla. Zwykle mieszaninę podaje się nawilżoną.

Podczas hiperbarycznej tlenoterapii tlen podaje się pod ciśnieniem 1,2–2 atm. W celu terapeutycznym przeprowadza się 8–10 sesji.

Przygotowanie koktajli i pianek tlenowych: tlen miesza się z produktami spożywczymi, sokami, naparami ziół leczniczych.

Dzieci.

Środek leczniczy stosuje się w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe są nudności, wymioty, drgawki. Leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

U niektórych pacjentów możliwe są indywidualne podwyższone wrażliwość na tlen i jego mieszaniny, zawroty głowy, nudności, zwiększona suchość błon śluzowych, ich podrażnienie, kaszel.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych należy skonsultować się z lekarzem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: personel medyczny powinien zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system nadzoru farmakologicznego.

Okres ważności. 18 miesięcy.

Nie należy stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed bezpośrednimi promieniami słonecznymi w temperaturze nie wyższej niż 50 °C. Nie dopuszczać do kontaktu z otwartym ogniem, źródłami ciepła oraz z olejami. Nie rzucać.

Opakowanie.

Gaz w stalowych butlach o pojemności 40 l.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA AKCYJNA „NAFTOCHEMICZNY PRZEDKARPACKI”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 78400, Województwo iwanofrankowskie, Rejon nadwornyński, miasto Nadwórna, ulica Majdanska 5.