Teykoplanin-Farmeks

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Teykoplanin-Farmeks (TEICOPLANIN-PHARMEX)

SkÅ ad:

substancja czynna: teykoplanina;

1 fiolka zawiera teykoplaniny 200 mg lub 400 mg;

substancja pomocnicza: chlorek sodu;

rozpuszczalnik â woda do wstrzykiwaÅ„.

PostaÄ lekowa. Liofilizat do sporzÄ dkowania roztworu do wstrzykiwaÅ„.

GÅówne fizykochemiczne wÅ aÅ ciwoÅ ci:

• fiolka z liofilizatem: Å atwa lub proszek Å wiatoÅ zÅ oÅ ciowy, porowaty;
• fiolka z rozpuszczalnikiem: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antybiotyki glikopeptydowe. Kod ATC J01X A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Teykoplanin-Farmeks hamuje wzrost wrażliwych mikroorganizmów, przeszkadzając w biosyntezie błony komórkowej w miejscu różnym od miejsca działania antybiotyków beta-laktamowych. Synteza peptydoglikanu jest blokowana poprzez specyficzne wiązanie się z resztami D-ala-D-ala.

Odporność na teykoplanin może rozwijać się zgodnie z następującymi mechanizmami:

• zmodyfikowana struktura docelowa: ten typ oporności jest szczególnie charakterystyczny dla Enterococcus faecium. Modyfikacja polega na wymianie końcowej grupy D-ala-D-ala na łańcuchu aminokwasowym prekursora mureiny na D-ala-D-laktat, co prowadzi do obniżenia powinowactwa do wancomycyny. Enzymy odpowiedzialne za to są nowo syntetyzowanymi D-laktatdehydrogenazami lub lipazami;
• obniżona wrażliwość lub oporność stafilokoków na teykoplanin wynika z nadmiernego syntezy prekursorów mureiny, z którymi wiąże się teykoplanin.

Może występować oporność krzyżowa między teykoplaninem a glikopeptydem wancomycyną. Pewna liczba szczepów enterokoków opornych na wancomycynę jest wrażliwa na teykoplanin (fenotyp Van-B).

Granice wartości przy badaniu wrażliwości na środki przeciwbakteryjne

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Środki Przeciwbakteryjne (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST), wydanie 3.1 z 11 lutego 2013 r., przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1.

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC), ustalone przez EUCAST

а Minimalna stężenie hamujące (MIC) dla glikopeptydów zależy od metody oznaczenia i powinna być wyznaczana metodą mikrozalewania w roztworze (ISO 20776). Staphylococcus aureus (S. aureus) z wartościami MIC dla wancomycyny wynoszącymi 2 mg/l znajduje się na granicy MIC dla typu dzikiego i może negatywnie wpływać na odpowiedź kliniczną. Graniczne wartości oporności dla Staphylococcus aureus zostały obniżone do 2 mg/l, aby uniknąć raportowania izolatów S. aureus z opornością pośrednią na glikopeptydy (Glycopeptide Intermediate-Resistant Staphylococcus Aureus, GISA), ponieważ ciężkie infekcje wywołane izolatami GISA nie odpowiadają na leczenie zwiększoną dawką wancomycyny ani teykoplaniny.

б Izolaty z wartościami MIC przekraczającymi graniczne wartości wrażliwości pojawiają się bardzo rzadko lub dotychczas nie zostały wykryte. Testy identyfikacji i oceny wrażliwości antymikrobowej każdego takiego izolatu należy powtarzać, a w przypadku potwierdzenia wyniku izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Dopóki nie uzyska się dowodów na skuteczną odpowiedź kliniczną na lek u potwierdzonych izolatów z MIC przekraczającym obecne graniczne wartości oporności, takie izolaty należy rejestrować jako oporne.

в ND oznacza, że obecnie nie ma wystarczających danych dowodowych potwierdzających, że sporne gatunki są dobrym celem terapeutycznym dla tego leku.

г Możliwe jest przesłanie informacji o MIC z komentarzem, ale bez towarzyszącej klasyfikacji kategorii: S (wrażliwe), I (z opornością pośrednią) lub R (oporne).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Działanie antymikrobowe teykoplaniny w dużej mierze zależy od czasu, w którym stężenie substancji jest wyższe niż minimalne stężenie hamujące (MIC) dla patogenu wywołującego konkretną infekcję.

Wrażliwość

Występowanie oporności wśród poszczególnych gatunków bakterii może się różnić w zależności od regionu geograficznego i upływu czasu, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalne występowanie oporności jest takie, że przydatność tego środka przynajmniej w niektórych rodzajach infekcji budzi wątpliwości.

Zwykle wrażliwe gatunki mikroorganizmów

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Corynebacterium jeikeium а

Enterococcus faecalis

Staphylococcus aureus (w tym szczepy oporne na metycylinę)

Streptococcus agalactiae

Streptococcus dysgalactiae podgatunek equisimilis a

(Strzeptokoki grupy C i G)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes

Strzeptokoki grupy viridans a, б

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie

Clostridium difficile a

Bakterie rodzaju Peptostreptokokus a

Gatunki, dla których może występować nabyta oporność

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecium

Staphylococcus epidermidis

Staphylococcus haemolyticus

Staphylococcus hominis

Mikroorganizmy oporne

Wszystkie bakterie Gram-ujemne

Chlamydia

Chlamydophila

Legionella pneumophila

Mycoplasma

a Rekomendacje dotyczące standardowych dawek i leczenia podano na podstawie przewidywanej wrażliwości.

б Wskaźniki oporności mogą się różnić w zależności od konkretnego gatunku strzeptokoków.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po wstrzyknięciu domięśniowym biodostępność teykoplaniny (w porównaniu z podaniem dożylnym) jest niemal całkowita (90%). Po podaniu sześciu codziennych dawek domięśniowych po 200 mg średnie (ze standardowym odchyleniem, SD) maksymalne stężenie teykoplaniny (Cmax) wynosi 12,1 (0,9) mg/l i osiągane jest po 2 godzinach od podania leku.

Po dożylnej aplikacji dawki ładującej 6 mg/kg, podawanej co 12 godzin od 3 do 5 razy, wartości maksymalnego stężenia Cmax zawierały się w zakresie od 60 do 70 mg/l, a stężenie resztkowe Ctrough zwykle przekraczało 10 mg/l. Po dożylnej aplikacji dawki ładującej 12 mg/kg, podawanej co 12 godzin 3 razy, szacowane średnie wartości Cmax i Ctrough wynoszą odpowiednio około 100 mg/l i 20 mg/l.

Po podaniu dawki utrzymującej 6 mg/kg, którą należy podawać raz na dobę, wartości Cmax i Ctrough wynoszą odpowiednio około 70 mg/l i 15 mg/l. Po podaniu dawki utrzymującej 12 mg/kg, którą należy podawać raz na dobę, wartości Ctrough wahają się w zakresie od 18 do 30 mg/l.

Rozkład

Stopień wiązania z białkami osocza krwi człowieka wynosi od 87,6% do 90,8% bez zmian stężenia teykoplaniny. Tejkoplanina wiąże się głównie z ludzkim albuminem osocza. Tejkoplanina nie przenika do erytrocytów.

Objętość rozkładu w stanie równowagi (Vss) waha się od 0,7 do 1,4 l/kg. Najwyższe wartości Vss zaobserwowano w ostatnich badaniach, w których próbki pobierano po ponad 8 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Teykoplanina rozkłada się głównie w płucach, mięśniu sercowym i tkance kostnej, przy czym stosunek tkanka/osocze przekracza 1. W płynie pęcherzykowym, płynie stawowym i płynie otrzewnowym stosunek tkanka/osocze mieści się w zakresie od 0,5 do 1. Eliminacja teykoplaniny z płynu otrzewnowego zachodzi z taką samą szybkością jak z osocza krwi. W płynie opłucnowym i tkance tłuszczowej podskórnej stosunek tkanka/osocze wynosi od 0,2 do 0,5. Tejkoplanina słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR).

Biotransformacja

Niezmieniona forma teykoplaniny jest głównym związkiem występującym w osoczu krwi i w moczu, co wskazuje na minimalny metabolizm. Tworzą się dwa metabolity, prawdopodobnie poprzez hydroksylację, a ich udział wynosi od 2% do 3% podanej dawki.

Eliminacja

Teykoplanina w niezmienionej formie jest wydalana głównie z moczem (80% w ciągu 16 dni), a 2,7% podanej dawki wydzielane jest z kałem (poprzez wydzielanie z żółcią) w ciągu 8 dni po podaniu.

Okres półtrwania teykoplaniny waha się od 100 do 170 godzin, według wyników ostatnich badań, w których próbki krwi pobierano około 8–35 dni po rozpoczęciu leczenia.

Teykoplanina ma niski całkowity klirens, który mieści się w zakresie od 10 do 14 ml/godz/kg, a klirens nerkowy w zakresie od 8 do 12 ml/godz/kg, co wskazuje, że teykoplanina jest wydalana głównie przez nerki.

Liniowość

Teykoplanina ma kinetykę liniową przy podawaniu dawek w zakresie od 2 do 25 mg/kg.

Osobliwe populacje pacjentów

• Zaburzenia funkcji nerek

Ponieważ teykoplanina jest wydalana przez nerki, eliminacja teykoplaniny zmniejsza się w zależności od stopnia zaburzenia funkcji nerek. Całkowity i nerkowy klirens teykoplaniny zależy od klirensu kreatyniny.

• Pacjenci starsi

W populacji pacjentów starszych farmakokinetyka teykoplaniny nie ulega zmianie, z wyjątkiem przypadków zaburzeń funkcji nerek.

• Populacja pacjentów dziecięcych

Obserwuje się wyższy całkowity klirens (15,8 ml/godz/kg u noworodków; 14,8 ml/godz/kg u dzieci w wieku średnim 8 lat) i krótszy okres półtrwania (40 godzin u noworodków; 58 godzin u dzieci w wieku średnim 8 lat) w porównaniu z dorosłymi pacjentami.

Dane kliniczne.

Wskazania

Zakażenia wywołane bakteriami Gram-dodatnimi, w tym wrażliwymi lub opornymi na metycylinę, w szczególności u pacjentów z alergią na antybiotyki beta-laktamowe.

U dorosłych i dzieci:

zakażenia skóry i tkanek miękkich;

powikłane zakażenia górnych i dolnych dróg moczowych;

zakażenia dróg oddechowych;

zakażenia kości i stawów;

sepsa;

endokardyt;

zapalenie otrzewnej związane z ambulatoryjnym dializem otrzewnowym ciągłym.

W razie potrzeby tajkoplaninę należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi. Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na tajkoplaninę lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono żadnych specjalnych badań dotyczących interakcji dla tego leku.

Tajkoplanina i roztwory aminoglikozydów są niekompatybilne, dlatego nie należy ich mieszać podczas wstrzykiwania; jednak są one kompatybilne w płynie dializacyjnym i mogą być stosowane w leczeniu pacjentów z zapaleniem otrzewnej poddawanych ambulatoryjnemu dializowi otrzewnowemu ciągłemu.

Tajkoplaninę należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami, które mają znaną nefrotoksyczność i/lub neurotoksyczność/ototoksyczność. Należą do nich na przykład, aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid i kwas etakrynowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Nefrotoksyczność” oraz „Ototoxiczność”). Nie ma jednak żadnych dowodów na synergiczną toksyczność tych środków w połączeniu z tajkoplaniną.

W trakcie badań klinicznych tajkoplaninę stosowano u wielu pacjentów, którzy jednocześnie otrzymywali różne leki, w tym inne antybiotyki, leki przeciwnadciśnieniowe, środki znieczyszczające, leki serca i leki przeciwcukrzycowe, bez obserwacji niepożądanych interakcji.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Podczas stosowania teykoplaniny odnotowano poważne, zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości, czasem z letalnym skutkiem (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na teykoplaninę należy natychmiast przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednią pomoc doraźną.

Teykoplaninę należy stosować z ostrożnością u pacjentów znaną nadwrażliwością na wancomycynę, ponieważ mogą wystąpić reakcje krzyżowe, w tym z letalnym wstrząsem anafilaktycznym.

Obecność w wywiadzie reakcji pseudolergicznych związanych ze stosowaniem wancomycyny nie stanowi jednak przeciwwskazania do stosowania teykoplaniny.

Reakcje infuzyjne

W rzadkich przypadkach (nawet po pierwszej dawce) obserwowano reakcje pseudolergiczne (zespoł objawów obejmujący swędzenie, pokrzywkę, rumień, obrzęk naczynioruchowy, tachykardię, hipotensję tętniczą i duszność). Przecięcie lub spowolnienie infuzji może prowadzić do ustąpienia tych reakcji. Reakcje infuzyjne można ograniczyć, podając dawkę dzienną nie w formie wstrzykiwania doładowego, lecz w formie infuzji trwającej 30 minut.

Ciężkie reakcje bąblowe

Zgłaszano przypadki zagrażających życiu lub nawet śmiertelnych reakcji skórnych podczas stosowania teykoplaniny, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN). W przypadku wystąpienia objawów lub oznak ZSJ lub TEN (np. postępujące wysypki na skórze, często z pęcherzami lub zaangażowaniem błon śluzowych) należy natychmiast przerwać stosowanie teykoplaniny.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Teykoplanina ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego (bakterie Gram-dodatnie). Nie nadaje się do stosowania jako jedyny środek w leczeniu niektórych rodzajów infekcji, chyba że patogen został już potwierdzony dokumentalnie i wiadomo, że jest wrażliwy na ten środek, albo istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że patogen będzie wrażliwy na terapię teykoplaniną.

W celu racjonalnego stosowania teykoplaniny należy wziąć pod uwagę zakres działania bakteryjnego, profil bezpieczeństwa oraz dostępność standardowej terapii przeciwbakteryjnej w leczeniu konkretnego pacjenta. Na tej podstawie można przypuszczać, że w większości przypadków teykoplanina będzie stosowana w leczeniu ciężkich infekcji u pacjentów, u których standardowa terapia przeciwbakteryjna jest uważana za niedopuszczalną.

Teykoplaniny nie należy podawać do wnętrza komory mózgowej.

Trombocytopenia

Zgłaszano przypadki trombocytopenii podczas stosowania teykoplaniny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W trakcie leczenia zaleca się okresowe badania hematologiczne, w tym morfologię krwi.

Nefrotoxyczność

Zgłaszano przypadki nefrotoxyczności i niewydolności nerek u pacjentów otrzymujących teykoplaninę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U pacjentów z niewydolnością nerek otrzymujących wysoką dawkę ładującą teykoplaniny oraz u pacjentów otrzymujących teykoplaninę (teicoplanin) równocześnie lub kolejno z innymi lekami o znanym potencjale nefrotoksycznym (np. aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna i cyplatyna) należy dokładnie monitorować stan pacjenta i przeprowadzać badania słuchu (patrz „Ototoxiczność” poniżej).

Ponieważ teykoplanina jest wydalana głównie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek należy dostosować dawkę leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ototoxiczność

Podczas stosowania teykoplaniny, tak jak innych glikopeptydów, zgłaszano przypadki ototoksyczności (głuchota i uczucie szumu/dzwonienia w uszach) u pacjentów (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Stan pacjentów, u których podczas terapii teykoplaniną wystąpiły objawy zaburzeń słuchu lub choroby ucha wewnętrznego, należy dokładnie ocenić i monitorować, szczególnie podczas długotrwałego leczenia i u pacjentów z niewydolnością nerek. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów otrzymujących teykoplaninę w połączeniu z lekami o znanym potencjale nefrotoksycznym i/lub neurotoksycznym/ototoksycznym (np. aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cyplatyna, furozemyd i kwas etakryninowy) oraz ocenić korzyści i ryzyko stosowania teykoplaniny, jeśli dochodzi do pogorszenia słuchu.

Szczególne środki ostrożności należy zachować przy stosowaniu teykoplaniny u pacjentów wymagających jednoczesnej terapii lekami ototoksycznymi i/lub nefrotoksycznymi, u których zaleca się regularne wykonywanie morfologii krwi oraz badań laboratoryjnych funkcji wątroby i nerek.

Infekcje nadmiarowe

Stosowanie teykoplaniny, tak jak innych antybiotyków, szczególnie przez dłuższy okres czasu, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na lek. W przypadku rozwoju infekcji nadmiarowej podczas terapii należy podjąć odpowiednie działania.

Ten lek zawiera sód. Zawartość sodu wynosi mniej niż 1 mmol na jedną dawkę, co oznacza, że w praktyce lek ten uznaje się za „niezawierający sodu”.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały efektów teratogennych, a dane kliniczne są niewystarczające. Jednakże ze względu na wysoki efekt terapeutyczny teykoplaniny jej stosowanie jest możliwe, jeśli w okresie ciąży istnieje konieczność podania leku ze wskazań życiowych (niezależnie od trymestru ciąży). W takim przypadku należy sprawdzić funkcję słuchową noworodka (emisja otoakustyczna), biorąc pod uwagę możliwy efekt ototoksyczny teykoplaniny.

Karmienie piersią. Brak danych dotyczących przenikania teykoplaniny do mleka matki, dlatego karmienie piersią podczas leczenia lekiem Teykoplanin-Farmeks nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

TEYKOPLANIN-FARMEKS wywiera nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Teykoplanina może powodować zawroty głowy i ból głowy. Może to zmniejszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z mechanizmami. Pacjentom, u których występują te niepożądane efekty, nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawkę i długość trwania terapii należy dostosować w zależności od typu i nasilenia istniejącego zakażenia, odpowiedzi klinicznej pacjenta oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek i funkcja nerek.

Pomiar stężenia leku w surowicy krwi

Należy monitorować stężenia szczątkowe teykoplaninu w surowicy krwi w stanie równowagi po zakończeniu okresu dawki ładującej, aby upewnić się o osiągnięciu minimalnego stężenia szczątkowego w surowicy krwi:

• Dla większości zakażeń wywołanych bakteriami Gram-dodatnimi stężenia szczątkowe teykoplaninu powinny wynosić co najmniej 10 mg/l przy pomiarze metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (WPC) lub co najmniej 15 mg/l przy pomiarze metodą immunologicznego analizy fluorescencyjnej polarizacyjnej (FPIA).
• Dla zapalenia wsierdzia oraz innych ciężkich zakażeń stężenia szczątkowe teykoplaninu powinny wynosić 15–30 mg/l przy pomiarze metodą WPC lub 30–40 mg/l przy pomiarze metodą FPIA.

Podczas terapii podtrzymującej monitorowanie stężenia szczątkowego teykoplaninu w surowicy krwi można wykonywać co najmniej raz w tygodniu, aby upewnić się, że stężenie to pozostaje stabilne.

Tabela 2

Dawki dla dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 12 lat oraz dla pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek

1 Oznaczenie metodą immunoenzymatycznej fluorescencyjnej polaryzacji (FPIA).

Trwanie terapii

Trwanie terapii ustala się na podstawie odpowiedzi klinicznej. W przypadku zapalenia wsierdzia odpowiednim okresem terapii zazwyczaj jest minimum 21 dni. Czas trwania terapii nie powinien przekraczać 4 miesięcy.

Terapia skojarzona

Teykoplanin-Farmeks ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego (bakterie Gram-dodatnie). Nie nadaje się do stosowania jako jedyny środek w leczeniu niektórych rodzajów infekcji, chyba że patogen został już potwierdzony dokumentalnie i wiadomo, że jest wrażliwy na ten środek, albo istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że patogeny będą wrażliwe na terapię teykoplaninem.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie jest wymagana korekta dawki, jeśli pacjent nie ma niewydolności nerek (patrz niżej).

Dorośli pacjenci i pacjenci w wieku podeszłym z zaburzeniem funkcji nerek

Do czwartego dnia terapii nie jest wymagana korekta dawki i w tym okresie dawkę należy dobrać tak, aby utrzymać ostateczne stężenie środka w surowicy krwi na poziomie nie niższym niż 10 mg/l.

Po czwartym dniu terapii:

• w przypadku łagodnej i umiarkowanej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć o połowę – poprzez podawanie dawki co drugi dzień lub połowę tej dawki raz na dobę;
• w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych hemodializie dawka powinna wynosić jedną trzecią standardowej dawki, co oznacza podawanie początkowej standardowej dawki co trzeci dzień lub jednej trzeciej tej dawki raz na dobę.

Teykoplanin-Farmeks nie jest usuwany z organizmu podczas hemodializy.

Pacjenci poddawani ambulatoryjnemu dializowemu leczeniu otrzewnowemu

Po pojedynczej wewnątrzwennie podanej dawce ładującej 6 mg/kg masy ciała podawać dawkę 20 mg/l do worka z roztworem dializacyjnym w pierwszym tygodniu; 20 mg/l do różnych worków w drugim tygodniu, a następnie 20 mg/l do nocnego worka w trzecim tygodniu.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Lek można stosować u dzieci od wieku 2 miesięcy.

Zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 lat

Dawka ładująca: dawka 10 mg/kg masy ciała podawana w sposób wewnątrzwenny co 12 godzin, łącznie 3 podania.

Dawka podtrzymująca: dawka 6–10 mg/kg masy ciała podawana w sposób wewnątrzwenny raz na dobę.

Zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci w wieku od 12 lat są takie same jak u dorosłych.

Teykoplanin-Farmeks należy podawać drogą wewnątrzwenną lub wewnątrzmiaższową. Podanie dożylnie może być wykonane jako wstrzyknięcie bolusowe w ciągu 3–5 minut lub jako infuzja trwająca 30 minut.

Przygotowanie roztworu leku

Powoli wprowadzić całą zawartość rozpuszczalnika dołączanego do zestawu do fiolki z proszkiem.

Delikatnie obracać fiolkę między dłońmi, aż proszek całkowicie się rozpuści. Jeśli w roztworze pojawi się pianka, należy pozostawić go na około 15 minut. Do użytku nadaje się wyłącznie przezroczysty, żółtawy roztwór.

Przygotowany roztwór zawiera 200 mg lub 400 mg teykoplaninu w 3,0 ml.

Przygotowany roztwór może być podany „tak jak jest” lub może zostać dodatkowo rozcieńczony.

Przygotowanie rozcieńczonego roztworu przed infuzją:

Teykoplanin-Farmeks może być dodany do jednego z następujących roztworów do infuzji:

• roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %);
• roztwór Ringera;
• roztwór Ringera z laktem;
• 5 % roztwór dekstrozy do wstrzykiwań;
• 10 % roztwór dekstrozy do wstrzykiwań;
• 0,18 % roztwór chlorku sodu i 4 % roztwór glukozy;
• 0,45 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy;
• roztwór do dializy otrzewnowej zawierający 1,36 % lub 3,86 % roztwór glukozy.

Wszystkie nieużywane pozostałości leku oraz inne odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymogami.

Dzieci.

Lek może być stosowany u dzieci od 2. miesiąca życia.

Przedawkowanie .

Zgłaszano przypadki przypadkowego podania zbyt wysokich dawek leku dzieciom. W jednym przypadku zaobserwowano pobudzenie u noworodka w wieku 29 dni, któremu podano dawkę 400 mg leku dożylnie (95 mg/kg).

Leczenie przedawkowania powinno być objawowe.

Teykoplanina nie usuwa się z organizmu za pomocą hemodializy, a jedynie powoli usuwa się podczas dializy otrzewnowej.

Niepożądane reakcje.

W poniższej tabeli wymieniono wszystkie niepożądane reakcje występujące częściej niż pod placebo i u więcej niż jednego pacjenta, z wykorzystaniem następujących kategorii:

Bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie częstości niepożądane reakcje wymienione są w kolejności zmniejszania się nasilenia objawów.

Opis poszczególnych niepożądanych reakcji

* Na podstawie danych literaturowych, prawdopodobieństwo wystąpienia nefrotoksyczności u pacjentów, którzy otrzymywali schemat z niską dawką ładującą średnią 6 mg/kg dwa razy dziennie, a następnie dawkę utrzymującą średnią 6 mg/kg raz dziennie, wynosi około 2%.

W obserwacyjnym badaniu pozarejestrowym oceniającym bezpieczeństwo, w którym wzięło udział 300 pacjentów w wieku średnim 63 lat (leczone z powodu zakażeń kości i stawów, zapalenia wsierdzia lub innych ciężkich infekcji), którzy otrzymywali wysokie dawki ładujące 12 mg/kg dwa razy dziennie (średnio 5 dawek ładujących) z następującą dawką utrzymującą 12 mg/kg raz dziennie, częstość potwierdzonej nefrotoksyczności wynosiła 11,0% (95% CI = [7,4%; 15,5%]) w ciągu pierwszych 10 dni. Prawdopodobieństwo wystąpienia nefrotoksyczności od początku leczenia do 60 dni po podaniu ostatniej dawki wyniosło 20,6% (95% CI = [16,0%; 25,8%]). U pacjentów, którzy otrzymywali więcej niż 5 wysokich dawek ładujących 12 mg/kg dwa razy dziennie, a następnie dawkę utrzymującą 12 mg/kg raz dziennie, zaobserwowano sumaryczny współczynnik nefrotoksyczności od początku leczenia do 60 dni po ostatnim podaniu – 27% (95% CI = [20,7%; 35,3%]) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

Liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań po 200 mg we fiolce, po 1 fiolce w zestawie z 1 fiolką rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań) po 3,2 ml – 2 lata.

Liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań po 400 mg we fiolce, po 1 fiolce w zestawie z 1 fiolką rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań) po 3,2 ml – 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 200 mg we fiolce, po 1 fiolce w zestawie z 1 fiolką rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań) po 3,2 ml w opakowaniu blisterowym, po 1 opakowaniu blisterowym w pudełku z tektury, po 15 opakowań blisterowych w kartonie.

Po 400 mg we fiolce, po 1 fiolce w zestawie z 1 fiolką rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań) po 3,2 ml w opakowaniu blisterowym, po 1 opakowaniu blisterowym w pudełku z tektury.

Kategoria nabycia. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „FARMEKS GRUP”.

Adres producenta.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispol, ulica Szewczenka 100.