Tetracyklinu chlorowodór

INSTRUKCJA dot. stosowania leku TETRACYKLINU CHLOROWODÓR (TETRACYCLINE HYDROCHLORIDE)

Skład:

substancja czynna: tetracycline hydrochloride;

1 tabletka zawiera tetracyklinu chlorowodóru 100 mg;

substancje pomocnicze: cukier, żelatyna, stearynian wapnia, talk, skrobia ziemniaczana, polisorbat, Opadray II czerwony 85F35289 (mieszanka substancji: alkohol polowinylowy, polietylenoglikol 3350, dwutlenek tytanu (E 171), talk, karmina (E 120), czerwień cudowna AC (E 129), żółć zachodnia FCF (E 110)).

Postać farmaceutyczna. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka o kształcie okrągłym, powlekana, w kolorze od malinowego do czerwono-brunatnego, z gładką powierzchnią dwuwypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Tetracykliny. Kod ATX J01A A07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Antybiotyk z grupy tetracyklin o szerokim spektrum działania. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich (gronkowce, w tym produkujące penicylinazę; paciorkowce, pneumokoki, Clostridia, lysteria, prątek wąglika) oraz bakterii Gram-ujemnych (gonokoki, Bordetella, Escherichia coli, Enterobacter, Klebsiella, Salmonella, Shigella), a także wobec bakterii spiralnych (spirochet), riketsji, leptospir, czynników chorobotwórczych trachomatis, ornitosis. Małą lub brak aktywności wobec pałeczki ropy błękitnej, Proteus, Serratia, bakterii kwasoopornych, większości szczepów Bacteroides fragilis, grzybów, wirusów grypy, polio, odry. Istnieją dane na temat skuteczności tetracyklinu w leczeniu cholery.

Mechanizm działania przeciwbakteryjnego tetracyklinu opiera się na hamowaniu rybosomalnej syntezy białka komórki mikrobów.

W zwykłych dawkach stosowanych u ludzi tetracyklin działa bakteriostatycznie.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym szybko wchłania się (75–77 %) w kanale pokarmowym (jedzenie obniża wchłanianie), dobrze wiąże się z białkami osocza krwi. Szybko rozprowadza się w większości płynów organizmu, w tym w żółci, wydzielinie zatok nosowych, wypocie opłucnowym, płynie maziowym, wodzie brzusznej. Gromadzi się w komórkach wątroby, śledziony, guzach, zębach; przenika przez łożysko i dostaje się do mleka matki. Osiąga stężenie terapeutyczne po 2–3 dniach. Wydalany jest z moczem drogą filtracji kłębuszkowej, z kałem (60 % – przez nerki i żółć), wiązanie z białkami krwi wynosi 65 %; okres półwylugowania wynosi normalnie 6–11 godzin, przy anurii – 57–108 godzin.

Upośledzenie czynności wydzielniczej nerek może prowadzić do wzrostu stężenia tetracyklinu w krwi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroby zapalno-zakaźne wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek, takie jak: zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, bakteryjna i amebowa dycha, gonoreja, bruceloza, tularemia, tyfus plamisty i powrotny, psytaczozę, ornitozę, infekcje dróg żółciowych i dróg moczowych, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ropne infekcje skóry i tkanek miękkich, cholera.

Profilaktyka zakażeń pourazowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lek oraz na pokrewne antybiotyki, środki znieczulenia miejscowego (lidokaina, prokaina); grzybice, toczeń układowy. Okres karmienia piersią. Dzieci poniżej 12. roku życia; pacjenci z chorobami wątroby i nerek z wyraźną niewydolnością funkcjonalną. Opisywano przypadki łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego przy jednoczesnym stosowaniu tetracyklin z witaminą A lub retinoidami, dlatego ich jednoczesne stosowanie powinno być przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Sole żelaza, doustne leki cynku, wapnia, bizmutu (w tym subsalicylan bizmutu), glinu, magnezu oraz inne leki zawierające te kationy (w tym leki przeczyszczające zawierające magnez, antacidy, sukralfat), cholestyramina, kolestypol, kaolinit-pektyna, wodorowęglan sodu: tworzenie z tetracykliną nieaktywnych chelatów i zmniejszenie wchłaniania tetracykliny. Należy unikać kombinacji z tymi lekami, a także z kwina-prilem (zawiera węglan magnezu), didanowinem (zawiera substancje pomocnicze zawierające wapń i magnez). W razie konieczności takiej kombinacji stosowanie tetracykliny powinno być jak najbardziej oddzielone w czasie (2 godziny przed lub 4–6 godzin po ich zażyciu).

Stroncjanu ranelat: możliwe obniżenie stężenia tetracykliny w osoczu. Należy unikać współczesnego stosowania. Zaleca się przerwanie leczenia stroncjantem ranelatem w trakcie terapii tetracykliną.

Digoksyna, leki litowe: możliwe zwiększenie ich stężenia w osoczu.

Ergotamina i metyseryd: zwiększony ryzyko ergotyzmu.

Penicyliny, cefalosporyny, antybiotyki beta-laktamowe: jako antybiotyk bakteriostatyczny tetracyklina może przeszkadzać działaniu bakteriobójczemu innych antybiotyków. Należy unikać takiej kombinacji.

Kombinacja tetracykliny z oleandomycyną i erytromycyną uznawana jest za synergistyczną.

Niebezpośrednie leki przeciwkrzepliwe, w tym warczaryna, fenydion, środki przeciwzakrzepowe: tetracyklina może nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych poprzez hamowanie ich metabolizmu w wątrobie, zmniejszając stężenie protrombiny we krwi, co wymaga dokładnego monitorowania czasu protrombinowego oraz, w razie potrzeby, zmniejszenia dawki leków przeciwkrzepliwych.

Atovakuon: obniżenie stężenia atovakuonu w osoczu krwi.

Metoksyfluran: możliwe działanie toksyczne na nerki (w tym zwiększenie poziomu azotu mocznika i kreatyniny w osoczu), ostra niewydolność nerek, czasem z letalnym skutkiem.

Metotreksat: możliwe zwiększenie toksyczności tego ostatniego; tę kombinację należy stosować ostrożnie. W razie konieczności jednoczesnego przyjmowania leków należy regularnie monitorować toksyczność.

Witamina A i retinoidy, takie jak akretynina, izotretynina i tretionina (do leczenia trądziku), przy jednoczesnym stosowaniu z tetracyklinami mogą powodować łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, dlatego ich jednoczesne stosowanie powinno być przeciwwskazane. W celu zapobiegania powikłaniom podczas leczenia trądziku retinoidami należy zachować odstęp czasowy po zakończeniu terapii tetracyklinami.

Środki antykoncepcyjne hormonalne: obniżenie ich skuteczności (nieplanowane zajście w ciążę) oraz zwiększenie częstości krwawień przebijających podczas stosowania z tetracyklinami. W związku z tym zaleca się stosowanie niel hormonalnych metod antykoncepcji podczas leczenia tetracykliną oraz przez kolejne 7 dni po zakończeniu leczenia.

Diuretyki: taka kombinacja wymaga ostrożności, ponieważ na tle odwodnienia zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Leki przeciwcukrzycowe (insulina, pochodne sulfoniliomocznika, w tym glibenklamid, gliklazyd): nasilenie ich działania hipoglikemizującego.

Chymotrypsyna zwiększa stężenie i czas krążenia tetracykliny we krwi.

Tetracyklinę należy przepisywać z ostrożnością razem z lekami hepatotoksycznymi.

Oralna szczepionka przeciwko dur brzusznemu, BCG: leki przeciwbakteryjne, w tym tetracyklina, mogą obniżać skuteczność tych szczepionek. Należy unikać stosowania szczepionek podczas leczenia antybiotykami.

Wchłanianie tetracykliny jest zaburzane przy stosowaniu podczas jedzenia, z mlekiem i produktami mlecznymi.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zapalenie przełyku. Zgłaszano przypadki zapalenia przełyku i wrzodów przełyku u pacjentów przyjmujących formy kapsułkowe lub tabletkowe tetracyklin. Lek należy popijać dużą ilością płynu i połykać w pozycji pionowej, siedząc lub stojąc, długą chwilę przed pójściem spać. W przypadku wystąpienia takich objawów jak dysfagia lub ból za mostkiem należy rozważyć możliwość rozwoju tego powikłania i odstawienie leku. Tetracyklinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z refluksowym zapaleniem przełyku.

Zwiększona wrażliwość na światło. Zgłaszano przypadki reakcji fotouczulenia z objawami klinicznymi silnego oparzenia słonecznego u pacjentów przyjmujących tetracykliny. W trakcie leczenia zaleca się ochronę odsłoniętych części ciała przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych i sztucznego promieniowania UV. Pacjentów należy poinformować o możliwości wystąpienia takiej reakcji i ostrzec, że leczenie tetracyklinami należy natychmiast przerwać przy pierwszych oznakach rumienia skóry.

Mikroflora. Stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym grzybów, w tym Candida, oraz do rozwoju nadkażenia, co wymaga odstawienia antybiotyku i podjęcia odpowiednich działań.

W celu zapobiegania rozwojowi kandydozy zaleca się jednoczesne stosowanie leków przeciwgrzybiczych i witamin podczas leczenia tetracykliną.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca i/lub z domieszką krwi, podczas lub po leczeniu (w tym kilka tygodni po zakończeniu terapii) tetracykliną może być objawem biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość objawów CDAD może wahać się od umiarkowanej biegunki do kolitu pseudomembranaceusznego zagrażającego życiu. W przypadku podejrzenia CDAD stosowanie tetracykliny należy natychmiast przerwać i niezwłocznie rozpocząć odpowiednią terapię. Leki przeciwpochodne są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Możliwość CDAD należy brać pod uwagę u wszystkich pacjentów, u których pojawiła się ciężka biegunka podczas lub po stosowaniu antybiotyków.

Rozwój zębów. Stosowanie tetracyklin w okresie rozwoju zębów (II–III trymestr ciąży, okres karmienia piersią, okres noworodkowy, dzieci do 12. roku życia) może powodować trwałą zmianę koloru zębów (żółto-brunatno-szary). Ten efekt niepożądany występuje częściej przy długotrwałym stosowaniu, ale może również występować po powtarzanych krótkich kurach leczenia. Zgłaszano również przypadki hipoplazji szkliwa.

Choroby weneryczne. Tetracykliny mogą maskować objawy kiły. W leczeniu chorób wenerycznych, gdy istnieje podejrzenie współistniejącej kiły, należy zastosować odpowiednie procedury diagnostyczne. We wszystkich takich przypadkach należy przeprowadzać miesięczne badania serologiczne przez co najmniej 4 miesiące.

Streptokoki beta-hemolityczne. W infekcjach wywołanych streptokokami beta-hemolitycznymi grupy A leczenie należy prowadzić przez co najmniej 10 dni.

Myastenia gravis. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z myastenią gravis z uwagi na możliwość wystąpienia słabej blokady nerwowo-mięśniowej.

Łupus ułogowy, porfiria. Tetracykliny mogą powodować nasilenie objawów łupusa ułogowego. Rzadko przypadki porfirii obserwowano u pacjentów przyjmujących tetracykliny. Dlatego nie należy stosować tetracykliny u pacjentów z porfirią lub łupusem ułogowym.

Zaburzenia funkcji nerek. Stosowanie tetracykliny jest ogólnie przeciwwskazane w niewydolności nerek z powodu ryzyka nadmiernej akumulacji i zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.

Działanie anty-anaboliczne tetracyklin może prowadzić do podwyższenia stężenia w surowicy azotu resztkowego. Choć nie ma to większego znaczenia u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u chorych z istotnie upośledzoną funkcją nerek wysokie stężenia tetracykliny w surowicy mogą prowadzić do azotemii, hiperfosfatemii i zakwaszenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Tetracyklinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz u pacjentów przyjmujących potencjalnie hepatotoksyczne leki. Należy unikać wysokich dawek leku. Stosowanie wysokich dawek tetracykliny wiązano z rozwojem stłuszczenia wątroby i zapalenia trzustki.

Z ostrożnością należy przepisywać tetracyklinu chlorowodór u pacjentów z leukopenią.

Ponieważ tetracykliny obniżają aktywność protrombiny w osoczu, pacjentom leczonym antykoagulantami może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwwstrząsłowych.

W przypadku długotrwałego stosowania leku należy okresowo wykonywać badania krwi, próby czynnościowe nerek i wątroby.

Leczenie tetracykliną należy prowadzić pod kontrolą lekarza. Należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania przez cały okres leczenia, nie pomijać dawek i przyjmować je w równych odstępach czasu. W przypadku pominięcia dawki należy ją przyjąć jak najszybciej; nie należy przyjmować, jeśli zbliża się czas przyjęcia następnej dawki; nie należy podwajać dawek. Tetracyklinu chlorowodór nie należy przyjmować jednocześnie z mlekiem ani innymi produktami mlecznymi, ponieważ wtedy zaburzona jest jego absorpcja.

W przypadku wystąpienia objawów podwyższonej wrażliwości na lek i działań niepożądanych należy przerwać przyjmowanie leku, a w razie potrzeby przepisać inny antybiotyk (nie z grupy tetracyklin). W celu zapobiegania możliwym powikłaniom zalecane jest jednoczesne stosowanie hepatoprotektorów, leków żółciopędnych, eubiotyków, witamin i leków przeciwgrzybiczych.

Tetracyklina nie jest lekiem z wyboru w leczeniu żadnego typu infekcji gronkowcowych.

Przepisywanie leku dorosłym w dawkach mniejszych niż 800 mg na dobę jest nieuzasadnione, ponieważ oprócz niewystarczającego efektu terapeutycznego istnieje ryzyko rozwoju form mikroorganizmów opornych na tetracyklinę.

Żółty barwnik zachodni FCF (E 110), zawarty w powłoce tabletki, może powodować reakcje alergiczne. Ryzyko alergii jest większe u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na kwas acetylosalicylowy.

Preparat zawiera cukier, dlatego w przypadku stwierdzonej nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak danych na temat negatywnego wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Tetracyklinu chlorowodór należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, ponieważ żywność i niektóre produkty mleczne mogą utrudniać jego wchłanianie. Tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie i długość leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od rodzaju i przebiegu choroby.

Leczenie należy kontynuować przez trzy dni po ustąpieniu objawów klinicznych choroby.

Wszystkie infekcje wywołane przez β-hemolityczny paciorkowiec należy leczyć przez co najmniej 10 dni.

Dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku) i dzieci powyżej 12. roku życia. Zwykle dawka pojedyncza wynosi 200 mg (2 tabletki) co 6 godzin. W przypadku ciężkich infekcji dawkę leku można zwiększyć do 500 mg co 6 godzin.

Maksymalna dawka dobową – 2 g.

Pacjenci w podeszłym wieku. Stosować dawkę standardową dla dorosłych. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek w fazie podklinicznej, ponieważ może to prowadzić do jego kumulacji.

Niewydolność nerek. Ogólnie stosowanie tetracyklin jest przeciwwskazane w niewydolności nerek, z wyjątkiem przypadków, gdy zastosowanie tej grupy leków uznaje się za absolutnie konieczne. Dawka dobowa powinna być zmniejszona poprzez obniżenie zalecanych dawek pojedynczych i/lub wydłużenie przedziałów między dawkami.

Dzieci.

Leku nie stosuje się dzieciom poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: nudności, wymioty; przy dawkach znacznie przekraczających zalecane – kryształomocz, krwiomocz. Możliwe nasilenenie objawów opisanych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości.

Leczenie: terapia objawowa. Nie ma specyficznego antydotum.

Niepożądane działania.

Lekarstwo jest zazwyczaj dobrze tolerowane. W pojedynczych przypadkach możliwe jest wystąpienie następujących reakcji.

• Reakcje alergiczne i immunopatologiczne: reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, w tym twarzy i języka, anafilaksja, reakcje anafilaktyczne, w tym anafilaktyczna purpura, zaostrzenie toczeńczałego rumienia układowego, ustalona erytema lekowa, dermatyty eksfoliatywne, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze odłamki nabłonka.

Barwnik żółty zachód FCF (E 110), który wchodzi w skład powłoki tabletu, może powodować reakcje alergiczne.

• Ze strony skóry i tkanki podskórnej: świąd, zaczerwienienie skóry, wysypka, w tym makulopapularna, rumieniowa, reakcje fotosensybilizacji, choroby pęcherzykowe skóry, zaburzenia pigmentacji skóry i błon śluzowych.
• Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli.
• Ze strony układu sercowo-naczyniowego: zapalenie osierdzia.
• Ze strony układu pokarmowego: anoreksja, nudności, wymioty, suchość w ustach, biegunka, zaparcia, ból lub dyskomfort w brzuchu, niestrawność (w tym zgaga/gastryt), dysfagia, dysbakterioza jelit, zapalenie trzustki. Zgłaszano przypadki zapalenia przełyku i powstawania owrzodzeń przełyku u pacjentów przyjmujących kapsułki i tabletki tetracyklin, owrzodzeń żołądka i dwunastnicy.
• Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: przypadki hepatotoksyczności z przejściowym wzrostem poziomu transaminaz wątrobowych, fosfatazy alkalicznej i bilirubiny we krwi, zaburzenia funkcji wątroby; zapalenia wątroby, żółtaczka, stłuszczenie wątroby, niewydolność wątroby. Pierwszymi objawami uszkodzenia wątroby mogą być złe samopoczucie, podwyższenie temperatury ciała i/lub ból w prawym podżebrzu, ból w żołądku, nudności, wymioty, subikteryczność twardówek.
• Ze strony układu nerwowego: wypukanie ciemiążka u niemowląt oraz łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe u nastolatków i dorosłych, których pierwszymi objawami mogą być ból głowy, zawroty głowy, szum w uszach/zaburzenia słuchu, zaburzenia widzenia (w tym obrzęk nerwu wzrokowego, nieostre widzenie, skotomy, podwójne widzenie, światłowstręt), anoreksja, nudności, wymioty, chwiejny chód. Napływają doniesienia o przypadkach tymczasowej/stałej utraty wzroku.
• Ze strony układu krwiotwórczego: anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, anemia, choroba Mościckiego, eozynofilia, agranulocytoza, anemia aplastyczna.
• Ze strony układu endokrynnego: przy długotrwałym stosowaniu tetracyklin możliwe jest pojawienie się w tkance tarczycy mikroskopijnych obszarów brązowo-czarnego zabarwienia. Funkcja tarczycy przy tym nie jest zaburzona.
• Ze strony układu moczowego: azotemia, hiperkreatyninemia, ostra niewydolność nerek, zapalenie nerek, zazwyczaj u pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek.
• Ze strony aparatu ruchu: nasilenie słabości mięśniowej u pacjentów z miastenią posoczną.
• Efekty spowodowane działaniem biologicznym: przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek antybiotyków, w tym tetracykliny, możliwe jest rozwinięcie się superinfekcji, co może prowadzić do rozwoju kandydozy, glosytu z nadrostem brodawek i zaczernieniem języka, stomatytu, enterokolitu stafilokokowego, CDAD, kolitu pseudobłoniastego, swędzenia w okolicy odbytu, zapalnego uszkodzenia okolicy anogenitalnej (na skutek kandydozy), zapalenia pochwy i sromu, zapalenia prącia, zapalenia odbytu.
• Inne: hipowitaminoza, ból w gardle, chrypka, zapalenie gardła, hipoplazja szkliwa zębów u dzieci, trwała zmiana koloru zębów (żółty lub szaro-brązowy kolor), zaburzenia tworzenia tkanki kostnej, spowolnienie wzrostu liniowego kości (u dzieci); zmiany parametrów laboratoryjnych (może wzrosnąć poziom alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy alkalicznej, bilirubiny, azotu mocznika we krwi).

W przypadku pojawienia się objawów nadwrażliwości i niepożądanych działań należy przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrach; nr 10x1 lub nr 10x2 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AT „WITAMINY”.

Miejsce producenta i adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Ukraina, 20300, obwód czerczeński, miasto Uman, ul. Uspienska 31.

Wnioskodawca.

AT „WITAMINY”.

Miejsce wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Ukraina, 20300, obwód czerczeński, miasto Uman, ul. Uspienska 31.