Telnor

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU TELNOR (TELNOR)

Skład:

substancja czynna: telmisartan;

1 tabletka zawiera telmisartanu 20 mg lub 40 mg lub 80 mg;

substancje pomocnicze: meglumin, manitol, sodu hydroxidum, magnezu stearynian.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 20 mg: tabletki okrągłe, płaskie, z fazowanym brzegiem, od białego do prawie białego koloru, z oznaczeniem „H” po jednej stronie i „162” po stronie przeciwnej;

tabletki 40 mg: tabletki owalne, dwuwypukłe, od białego do prawie białego koloru, z oznaczeniem „H” po jednej stronie i „163” po stronie przeciwnej;

tabletki 80 mg: tabletki owalne, dwuwypukłe, od białego do prawie białego koloru, z oznaczeniem „H” po jednej stronie i „164” po stronie przeciwnej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagonistów angiotensyny II.

Kod ATC C09C A07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Telmisartan jest specyficznym i skutecznym antagonistą receptorów angiotensyny II (typu AT1) do stosowania doustnego. Telmisartan z bardzo wysokim powinowactwem wypiera angiotensynę II z miejsc wiązania z podtypem receptorów AT1, które odpowiadają za działanie angiotensyny II. Telmisartan nie wykazuje żadnego częściowego działania agonistycznego na receptory AT1.

Telmisartan wiąże się selektywnie z receptorem AT1. Wiązanie jest długotrwałe. Telmisartan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym do receptorów AT2 oraz innych, mniej poznanych receptorów AT.

Funkcjonalna rola tych receptorów nie jest znana, podobnie jak efekt ich możliwego pobudzenia przez angiotensynę II, której stężenia wzrastają pod wpływem telmisartanu. Telmisartan zmniejsza stężenia aldosteronu w osoczu. Telmisartan nie obniża stężenia reniny w osoczu i nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (kinazy II), enzymu, który również rozkłada bradykininę. W związku z tym nie należy oczekiwać nasilenia efektów ubocznych związanych z bradykininą.

U człowieka telmisartan w dawce 80 mg niemal całkowicie hamuje podwyższenie ciśnienia tętniczego wywołane angiotensyną II. Efekt blokujący utrzymuje się przez 24 godziny i pozostaje znaczący do 48 godzin.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Leczenie nadciśnienia tętniczego

Po pierwszej dawce telmisartanu działanie przeciwciśnieniowe stopniowo pojawia się w ciągu 3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się po

4–8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przy długotrwałej terapii.

Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się stabilnie przez 24 godziny po podaniu, w tym w ciągu ostatnich 4 godzin przed kolejną dawką, co potwierdzono podczas ambulatoryjnego monitorowania ciśnienia tętniczego. Jest to potwierdzone przez stosunek stężenia telmisartanu tuż przed podaniem następnej dawki do Cmax, który wynosi 80% po podaniu 40 i 80 mg telmisartanu w badaniach klinicznych. Zaobserwowano zależność dawkowo-skutkową w odniesieniu do ciśnienia skurczowego, jednak dane dotyczące ciśnienia rozkurczowego są sprzeczne.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym telmisartan obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, bez wpływu na częstość tętna. Wkład działania moczopędnego i natriuretycznego leku do jego działania przeciwciśnieniowego nie został jeszcze określony. Skuteczność przeciwciśnieniowa telmisartanu odpowiada skuteczności leków należących do innych klas leków przeciwciśnieniowych (wykazano w badaniach porównujących telmisartan z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem).

Po nagłym przerwaniu leczenia telmisartanem ciśnienie tętnicze stopniowo powraca do wartości sprzed leczenia w ciągu kilku dni, bez ryzyka wystąpienia zespołu odstawienia.

Z danych badań klinicznych wynika, że przypadki suchego kaszlu występują znacznie rzadziej podczas leczenia telmisartanem niż podczas leczenia inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę.

Wpływ telmisartanu na śmiertelność i choroby układu sercowo-naczyniowego nie jest znany.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych

W badaniu ONTARGET (monoterapia telmisartanem i kombinacja z ramiprylem) porównano działanie telmisartanu, ramiprylu i ich kombinacji na układ sercowo-naczyniowy u 25620 pacjentów w wieku powyżej 55 lat, u których w wywiadzie stwierdzono choroby sercowo-naczyniowe, udar mózgu, obturacyjne zapalenie tętnic lub cukrzycę z potwierdzonym uszkodzeniem narządu docelowego (np. retinopatię, przerost lewej komory, makro- lub mikroalbuminurię), co oznacza szeroki zakres ryzyka sercowo-naczyniowego.

Pacjenci zostali losowo przydzieleni do jednej z trzech grup leczenia: telmisartan 80 mg, ramipryl 10 mg lub kombinacja telmisartanu 80 mg i ramiprylu 10 mg – po czym pacjenci byli obserwowani średnio przez 4,5 roku.

Telmisartan wykazał taką samą skuteczność w redukcji pierwotnego punktu końcowego jak ramipryl. Częstość występowania pierwotnego punktu końcowego była podobna w grupach przyjmujących telmisartan (16,7%), ramipryl (16,5%) i kombinację telmisartanu i ramiprylu (16,3%). Wieloczynnikowy ryzyko dla telmisartanu w porównaniu z ramiprylem wyniosło 1,01 (97,5% CI 0,93–1,10, p (nieprzewyższająca skuteczność) = 0,0019).

Odsetek śmiertelności z przyczyn wszystkich przyczyn wyniósł 11,6% i 11,8% wśród pacjentów przyjmujących odpowiednio telmisartan i ramipryl.

Stwierdzono również, że telmisartan wykazuje taką samą skuteczność jak ramipryl w ocenie kilku określonych wtórnych punktów końcowych, w tym połączenia takich zdarzeń jak śmiertelny skutek z powodu choroby sercowo-naczyniowej, zawał mięśnia sercowego bez skutku śmiertelnego, udar bez skutku śmiertelnego lub hospitalizacja z powodu niewydolności serca, będących pierwotnym punktem końcowym kontrolowanego badania HOPE. W badaniu HOPE badano działanie ramiprylu w porównaniu z placebo. Względne ryzyko telmisartanu w porównaniu z ramiprylem w ocenie tego punktu końcowego w badaniu ONTARGET wyniosło 0,99 (97,5% CI 0,90–1,08, p (nieprzewyższająca skuteczność) = 0,0004).

O kaszlu i obrzęku naczynioruchowym rzadziej zgłaszali pacjenci przyjmujący telmisartan niż pacjenci przyjmujący ramipryl, choć o hipotensji tętniczej zgłaszano częściej podczas przyjmowania telmisartanu.

Kombinacja telmisartanu i ramiprylu nie zapewniła lepszego efektu w porównaniu z ramiprylem lub telmisartanem stosowanymi oddzielnie. Ponadto odnotowano istotnie wyższą częstość występowania hiperkaliemii, niewydolności nerek, hipotensji tętniczej i zawrotów głowy w grupie leczenia kombinowanego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Telmisartan szybko się wchłania, ale ilość wchłoniętego leku jest niejednolita. Średnia absolutna biodostępność telmisartanu wynosi około 50%. Stosowanie telmisartanu z posiłkiem zmniejsza pole pod krzywą „stężenie/czas” (AUC) dla telmisartanu o około 6% (40 mg) do 19% (160 mg). Po 3 godzinach stężenie w osoczu staje się takie samo jak przy stosowaniu telmisartanu bez posiłku.

Linowość/nielinowość. Uważa się, że nieznaczne zmniejszenie AUC nie obniża skuteczności terapeutycznej. Nie ma liniowej zależności między dawką a stężeniem w osoczu. Cmax i w mniejszym stopniu AUC wzrastają nieliniowo przy dawkach powyżej 40 mg.

Rozkład. Telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (> 99,5%), głównie z albuminami i alfa-1-glikoproteiną kwasową. Średni objętość rozkładu (Vss) w stanie równowagi wynosi około 500 l.

Metabolizm. Telmisartan metabolizuje się poprzez koniugację do glukuronidu związku pierwotnego. Aktywność farmakologiczna koniugatu nie została ustalona.

Eliminacja. Telmisartan charakteryzuje się dwufazową kinetyką farmakokinetyczną z końcowym okresem półwydalenia > 20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) i w mniejszym stopniu AUC wzrastają nieliniowo wraz z dawką. Brak danych na temat klinicznie istotnej kumulacji telmisartanu przy stosowaniu w zalecanych dawkach. Stężenia w osoczu były wyższe u kobiet niż u mężczyzn, bez odpowiedniego wpływu na skuteczność.

Po podaniu doustnym (oraz dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany z kałem, głównie w niezmienionej formie. Kumulatywna wydzielanie z moczem stanowi < 1% dawki.

Ogólny klirens osocza (Cltot) jest wysoki (około 1000 ml/min) w porównaniu do przepływu krwi przez wątrobę (około 1500 ml/min).

Osobliwe kategorie pacjentów.

Dzieci. Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu oceniono jako drugorzędny cel u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do < 18 lat po przyjmowaniu telmisartanu w dawce 1 mg/kg lub 2 mg/kg przez 4 tygodnie leczenia. Cele farmakokinetyczne obejmowały określenie stężeń telmisartanu w stanie stacjonarnym u dzieci i młodzieży oraz badanie różnic związanych z wiekiem. Choć badanie było zbyt małe, aby wiarygodnie ocenić farmakokinetykę u dzieci poniżej 12 roku życia, wyniki ogólnie odpowiadają danym uzyskanym u dorosłych i potwierdzają nieliniowość telmisartanu, w szczególności dla Cmax.

Płeć. Stężenie w osoczu Cmax i AUC u kobiet jest odpowiednio około 3 i 2 razy wyższe niż u mężczyzn.

Pacjenci w podeszłym wieku. Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się u pacjentów w podeszłym wieku i poniżej 65 roku życia.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. U pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego stopnia niewydolnością nerek zaobserwowano dwukrotne zwiększenie stężenia w osoczu. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie zaobserwowano niskie stężenie w osoczu. Telmisartan ma wysokie powinowactwo do białek osocza u pacjentów z niewydolnością nerek i nie może być usuwany dializą. U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwydalenia nie zmienia się.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami wątroby wykazały wzrost absolutnej biodostępności do około 100%. U pacjentów z niewydolnością wątroby okres półwydalenia nie zmienia się.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja.

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych.

Redukcja zachorowalności na choroby sercowo-naczyniowe u pacjentów z:

• istotnymi objawami choroby sercowo-naczyniowej aterotrombotycznej (choroba wieńcowa, udar mózgu lub choroba tętnic obwodowych w wywiadzie);
• cukrzycą typu II z potwierdzonym uszkodzeniem narządów docelowych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu;
• ciąża lub planowanie zajścia w ciążę (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• obturacyjne choroby dróg żółciowych;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Jednoczesnego stosowania telmisartanu i leków zawierających aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eSZF < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań.

Digoksyna

Podczas jednoczesnego stosowania telmisartanu i digoksyny obserwowano średnie zwiększenie stężenia szczytowego digoksyny w osoczu (o 49%) oraz stężenia minimalnego (o 20%). Na początku leczenia, przy korekcie dawki oraz przy odstawianiu telmisartanu należy monitorować stężenia digoksyny, aby utrzymać je w zakresie terapeutycznym.

Tak jak w przypadku innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), telmisartan może wywołać hiperkaliemię (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Ryzyko może wzrosnąć w przypadku leczenia w połączeniu z innymi lekami, które mogą również wywołać hiperkaliemię (zastępcze sole zawierające potas, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, heparyna, immunosupresanty (cyklosporyna lub tachrolimus) oraz trimetoprymina).

Przypadki hiperkaliemii zależą od powiązanych czynników ryzyka. Ryzyko wzrasta przy stosowaniu powyższych kombinacji terapeutycznych. Szczególnie wysokie jest ryzyko przy połączeniu z moczopędnymi zatrzymującymi potas oraz przy jednoczesnym stosowaniu zastępców soli zawierających potas. Połączenie z inhibitorami ACE lub NSAID jest mniej ryzykowne pod warunkiem ścisłego przestrzegania ostrzeżeń dotyczących stosowania.

Jednoczesnego stosowania nie zaleca się.

Zatrzymujące potas moczopędne lub suplementy potasu. Antagoniści receptorów angiotensyny II, takie jak telmisartan, zmniejszają utratę potasu wywołaną przez moczopędne. Zatrzymujące potas moczopędne, takie jak spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid, suplementy diety zawierające potas lub zastępcze sole zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest wskazane z powodu potwierdzonej hipokaliemii, należy stosować je ostrożnie i często kontrolować stężenie potasu w surowicy.

Lit. Podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE oraz antagonistami receptorów angiotensyny II, w tym telmisartanem, obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy i toksyczność. Jeśli konieczne jest stosowanie tej kombinacji, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy.

Jednoczesne stosowanie wymaga ostrożności.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne. NSAID (czyli kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 oraz nieselektywne NSAID) mogą obniżać działanie przeciwciśnieniowe antagonistów receptorów angiotensyny II.

U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego taką kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a warto rozważyć możliwość kontroli funkcji nerek tuż po rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz okresowo po jego zakończeniu.

W jednym badaniu jednoczesne stosowanie telmisartanu i ramiprylu prowadziło do 2,5-krotnego wzrostu AUC0-24 oraz Cmax dla ramiprylu i ramiprylatu. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane.

Moczopędne (tiazydowe lub pętlowe). Wcześniejsze leczenie wysokimi dawkami takich moczopędnych jak furosemid (moczopędne pętlowe) i hydrochlorotiazyd (moczopędne tiazydowe) może prowadzić do odwodnienia i ryzyka rozwoju hipotensji tętniczej na początku leczenia telmisartanem.

Należy wziąć pod uwagę przy jednoczesnym stosowaniu.

Inne leki przeciwciśnieniowe. Działanie obniżające ciśnienie tętnicze telmisartanu może być wzmocnione przez jednoczesne stosowanie innych leków przeciwciśnieniowych.

Dane kliniczne wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) za pomocą jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z leczeniem jednym lekiem działającym na RAAS (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Przeciwwskazania” oraz „Farmakodynamika”).

Ze względu na właściwości farmakologiczne baklofen i amifostyna mogą nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwciśnieniowych, w tym telmisartanu. Ponadto hipotensja ortostatyczna może się nasilić w wyniku spożycia alkoholu, stosowania barbituranów, środków odurzających i leków przeciwdepresyjnych.

Kortykosteroidy (stosowanie systemowe). Oslabienie działania przeciwciśnieniowego.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ciąża. W okresie ciąży nie można rozpoczynać leczenia antagonistami receptorów angiotensyny II. Jeśli kontynuacja terapii antagonistami receptorów angiotensyny II nie jest uznawana za absolutnie niezbędną dla pacjentki planującej zajście w ciążę, należy przejść na alternatywną terapię przeciwciśnieniową o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy niezwłocznie przerwać i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Zaburzenia wątrobowe. Telmisartan nie powinien być stosowany u pacjentów z cholestazą, obturacyjnymi chorobami przewodów żółciowych oraz ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ telmisartan jest wydalany głównie drogą żółciową. U pacjentów z tymi chorobami obserwuje się zmniejszenie klirensu wątrobowego telmisartanu.

Telmisartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby.

Hipertensja naczyniowo-nerek. U pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynego funkcjonującego nerki istnieje zwiększony ryzyko ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek podczas leczenia lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Niewydolność nerek i przeszczepienie nerki. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek stosowanie telmisartanu wymaga okresowego monitorowania stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Brak doświadczenia w stosowaniu telmisartanu u pacjentów po niedawnym przeszczepieniu nerki.

Obniżenie objętości wewnątrznaczyniowej płynów. Hipotensja objawowa, szczególnie po pierwszej dawce telmisartanu, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową i/lub stężeniem sodu, spowodowaną intensywną terapią moczopędną, dietą ubogosodową lub biegunką i wymiotami. Takie stany należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania telmisartanu. Przed rozpoczęciem leczenia telmisartanem należy przywrócić prawidłowe stężenie sodu i/lub objętość płynów wewnątrznaczyniowych.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko hipotensji, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek).

Dlatego podwójna blokada poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu nie jest zalecana (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Farmakodynamika”).

Jeśli podwójna blokada jest uznawana za absolutnie niezbędną, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ciągłym, starannym monitorowaniu czynności nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy stosować inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II jednocześnie u pacjentów z naczyniopatią nerkową cukrzycową.

Inne stany wymagające aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

U pacjentów, u których tonus naczyń i czynność nerek zależą głównie od aktywności RAAS (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca zastoinową lub zaawansowaną chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), przyjmowanie telmisartanu w połączeniu z innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron może prowadzić do ostrej hipotensji, hiperazotemii, oligurii, rzadziej – ostrej niewydolności nerek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pierwotny aldosteronizm. Zazwyczaj pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem nie odpowiadają na leki przeciwciśnieniowe działające poprzez blokadę układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania telmisartanu u tych pacjentów.

Zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa.

Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy z ostrożnością stosować lek u pacjentów z rozpoznanym zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Pacjenci z cukrzycą leczeni insuliną lub lekami przeciwcukrzycowymi.

Podczas leczenia telmisartanem u tych pacjentów może dojść do hipoglikemii. U takich pacjentów należy monitorować poziom glukozy we krwi, a także uwzględnić to przy doborze dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych.

U pacjentów z cukrzycą i ryzykiem kardiowaskularnym (pacjenci z cukrzycą i współistniejącą chorobą wieńcową) ryzyko zawału mięśnia serca zakończonego śmiercią oraz nagłej śmierci kardiowaskularnej może być wyższe podczas leczenia lekami przeciwciśnieniowymi, takimi jak blokery receptorów angiotensyny II i inhibitory ACE. U pacjentów z cukrzycą choroba wieńcowa może przebiegać bezobjawowo i dlatego może nie być rozpoznana. Pacjentów z cukrzycą należy dokładnie przebadać, np. testem wysiłkowym, w celu wykrycia i leczenia współistniejącej choroby wieńcowej przed przepisaniem leku.

Hiperkaliemia. Stosowanie leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron może powodować hiperkaliemię.

U starszych pacjentów, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów z cukrzycą, u pacjentów równocześnie przyjmujących inne leki mogące podwyższać stężenie potasu oraz/lub u pacjentów z chorobami współistniejącymi, hiperkaliemia może prowadzić do śmiertelnego skutku.

Przed rozważeniem jednoczesnego stosowania leków hamujących układ renina-angiotensyna, należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Główne czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii, które należy wziąć pod uwagę:

• cukrzyca, niewydolność nerek, wiek powyżej 70 lat;
• terapia skojarzona z jednym lub kilkoma innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron i/lub suplementami diety zawierającymi potas. Do leków lub grup terapeutycznych, które mogą wywołać hiperkaliemię, należą substytuty soli zawierające potas, moczopędy oszczędzające potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, immunosupresanty (cyklosporyna lub tacrolius) oraz trimetoprim;
• współistniejące stany, szczególnie odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna, pogorszenie czynności nerek, nagłe pogorszenie stanu nerek (np. infekcje), liza komórkowa (np. ostra ischemia kończyn, ostry nekroz mięśni szkieletowych, rozległe urazy).

Pacjenci z grupy ryzyka powinni poddawać się starannemu monitorowaniu stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Różnice etniczne. Jak i inne antagoniści receptorów angiotensyny II, telmisartan jest wyraźnie mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Może to być spowodowane większym udziałem stanów o niskim stężeniu reniny u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Inne. Jak przy stosowaniu innych leków przeciwciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub kardiopatią niedokrwienną może prowadzić do zawału mięśnia serca lub udaru mózgu.

Mannitol. Lek zawiera mannitol. Pacjenci z rzadką, dziedziczną nietolerancją fruktozy nie powinni stosować tego leku.

Sód

Każda tabletka zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), co pozwala uznać lek za bezsodowy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lek jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy niezwłocznie przerwać jego stosowanie i w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania telmisartanu u kobiet w ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogennego związanego z zastosowaniem inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie były przekonujące, jednak nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu ryzyka. Choć brak kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka teratogennego przy stosowaniu antagonistów receptorów angiotensyny II, podobne ryzyko może istnieć dla tej klasy leków. Przy planowaniu ciąży należy wcześnie zastąpić lek innym lekiem przeciwciśnieniowym o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy niezwłocznie przerwać i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność u ludzi (zaburzenia czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia). Jeśli leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II rozpocznie się w II trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie badania USG oceniającego funkcję nerek i kostnienie czaszki płodu. Stan noworodków matek przyjmujących antagoniści receptorów angiotensyny II należy starannie monitorować pod kątem hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Karmienie piersią.

Z uwagi na brak informacji dotyczących stosowania telmisartanu w okresie karmienia piersią, lek nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią. Preferowane jest leczenie alternatywne o lepiej poznanej profilu bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Niepłodność.

W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono wpływu telmisartanu na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Podczas prowadzenia samochodu i innych urządzeń mechanicznych należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub nadmiernej senności podczas terapii przeciwciśnieniowej, w tym leczenia telmisartanem.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Zwykła skuteczna dawka telmisartanu wynosi 40 mg na dobę. Niektórym pacjentom wystarczy dawka dzienna telmisartanu 20 mg. Jeżeli ciśnienie tętnicze nie zostanie obniżone do pożądanego poziomu, dawkę telmisartanu można zwiększyć do 80 mg 1 raz na dobę. Alternatywnie telmisartan można stosować w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, takimi jak hydrochlorotiazyd, które wykazują dodatkowy efekt obniżający ciśnienie tętnicze przy zastosowaniu razem z telmisartanem. Decydując o zwiększeniu dawki, należy wziąć pod uwagę, że maksymalny efekt hipotensyjny osiągany jest po 4–8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego.

Zalecana dawka wynosi 80 mg 1 raz na dobę. Skuteczność telmisartanu w dawkach niższych niż 80 mg w profilaktyce chorób układu sercowo-naczyniowego jest nieznana.

Rozpoczynając leczenie telmisartanem w celu zmniejszenia ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, zaleca się dokładne monitorowanie ciśnienia tętniczego i w razie potrzeby dostosowanie dawki leków obniżających ciśnienie tętnicze.

Grupy pacjentów szczególne

Zaburzenia funkcji nerek. Doświadczenie leczenia pacjentów z niewydolnością nerek lub pacjentów poddawanych hemodializie jest ograniczone. Takim pacjentom zaleca się rozpoczęcie leczenia od najniższej dawki początkowej telmisartanu 20 mg (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności” ). U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Zaburzenia funkcji wątroby. Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

U pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby dawka dzienna telmisartanu nie powinna przekraczać 40 mg 1 raz na dobę (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności” ).

Pacjenci w wieku podeszłym. Dostosowania dawki nie trzeba.

Sposób stosowania.

TELNOR należy przyjmować 1 raz na dobę doustnie, z odpowiednią ilością płynu, niezależnie od posiłku.

Tabletki należy przechowywać w zamkniętym blisterze w celu ochrony przed wilgocią. Tabletki należy wyjmować z blistera bezpośrednio przed użyciem.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku TELNOR u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały zbadane.

Przedawkowanie.

Informacje dotyczące przedawkowania leku są ograniczone.

Objawy. Najbardziej wyraźnymi objawami przedawkowania telmisartanu były hipotensja i tachykardia; donoszono również o bradykardii, zawrotach głowy, podwyższeniu stężenia kreatyniny w surowicy oraz o ostrej niewydolności nerek.

Terapia. Telmisartan nie jest usuwany z organizmu przez hemodializę. Pacjenci powinni być dokładnie monitorowani i otrzymywać leczenie objawowe i wspierające. Leczenie zależy od czasu, który upłynął od przedawkowania, oraz od nasilenia objawów. Zaleca się wywołanie wymiotów i/lub przepłukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania można stosować węgiel aktywowany. Należy często kontrolować poziom elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach i udzielić pomocy skierowanej na szybkie uzupełnienie objętości płynów i soli w organizmie.

Efekty uboczne

Poważne działania niepożądane, w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy, mogą występować pojedynczo (częstość ≥ 1/10 000 do <1/1000), obserwowano również ostre niewydolności nerek.

Ogólna częstość działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w przebiegu kontrolowanych badań klinicznych podczas stosowania telmisartanu była zazwyczaj porównywalna z częstością obserwowaną przy stosowaniu placebo (41,4% w porównaniu z 43,9%). Częstość działań niepożądanych nie zależała od dawki, płci, wieku ani rasy pacjenta. Profil bezpieczeństwa telmisartanu u pacjentów leczonych wskazaniami profilaktycznymi chorób sercowo-naczyniowych odpowiadał profilowi bezpieczeństwa uzyskanemu podczas leczenia pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Działania niepożądane są wymienione według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (od 1/100 do <1/10); rzadko (od 1/1000 do <1/100); rzadko (od 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia ciężkości.

Zakażenia i inwazje:

rzadko – zakażenia układu moczowego (w tym cystalgia), zakażenia dróg oddechowych górnych (w tym zapalenie gardła i zatok);

rzadko – sepsa, w tym zakończona zgonem¹.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego:

rzadko – anemia;

rzadko – eozynofilia, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość.

Zaburzenia metaboliczne:

rzadko – hiperkaliemia;

rzadko – hipoglikemia (u chorych na cukrzycę).

Zaburzenia psychiczne:

rzadko – bezsenność, depresja;

rzadko – niepokój.

Zaburzenia układu nerwowego:

rzadko – omdlenie;

rzadko – senność.

Zaburzenia narządu wzroku:

rzadko – zaburzenia widzenia.

Zaburzenia narządu słuchu i narządu równowagi:

rzadko – zawroty głowy.

Zaburzenia serca:

rzadko – bradykardia;

rzadko – tachykardia.

Zaburzenia układu naczyniowego:

rzadko – hipotensja tętnicza², hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i osierdzia:

rzadko – duszność, kaszel;

bardzo rzadko – choroba śródmiąższowa płuc⁴.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

rzadko – ból brzucha, biegunka, dyspepsja, wzdęcia, wymioty;

rzadko – suchość w ustach, dyskomfort w okolicy żołądka, dysgezja.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe:

rzadko – zaburzenia funkcji wątroby/choroby wątroby³.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – świąd, nadmierne pocenie się, wysypka;

rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym zakończony zgonem), egzema, rumień, pokrzywka, zapalenie skóry lekowe, toksyczne zapalenie skóry.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko – ból pleców (np. ischias), skurcze mięśni, mialgia;

rzadko – artralgia, ból kończyn, ból ścięgna (objawy podobne do tendinitis).

Zaburzenia układu moczowego:

rzadko – zaburzenia funkcji nerek, w tym ostra niewydolność nerek.

Zaburzenia ogólne:

rzadko – ból w klatce piersiowej, osłabienie (astenia);

rzadko – objawy podobne do grypy.

Dane laboratoryjne:

rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi;

rzadko – obniżenie stężenia hemoglobiny, podwyższenie kwasu moczowego we krwi, podwyższenie enzymów wątrobowych, podwyższenie stężenia kinazy kreatyninowej we krwi.

¹, ², ³, ⁴ – Patrz sekcja „Efekty uboczne. Opis poszczególnych działań niepożądanych”.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Sepsa. W badaniu PRoFESS u pacjentów przyjmujących telmisartan zaobserwowano wyższy poziom przypadków sepsy niż u pacjentów przyjmujących placebo. Może to być przypadkowe zjawisko lub objaw procesu, którego istota jest obecnie nieznana.

Hipotensja tętnicza. To działanie niepożądane obserwowano często u pacjentów z kontrolowanym ciśnieniem tętniczym leczonych telmisartanem w celu zmniejszenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych dodatkowo do standardowej terapii.

Zaburzenia funkcji wątroby/choroby wątroby. Według danych z okresu po wprowadzeniu na rynek, większość przypadków zaburzeń funkcji wątroby/chorób wątroby obserwowano u pacjentów japońskiego pochodzenia. Pacjenci ci są bardziej narażeni na te działania niepożądane.

Choroba śródmiąższowa płuc. Przypadki choroby śródmiąższowej płuc obserwowano czasowo podczas stosowania telmisartanu w okresie po wprowadzeniu na rynek. Jednak związek przyczynowy nie został potwierdzony.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, po 1 lub 3 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.

Data ostatniego przeglądu.