Targhetri

ULOTKA DO WPROWADZENIA LEKU Targetri

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka powlekana zawiera 250 mg lewofloksacyny (w postaci hemihydratu lewofloksacyny);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, crospowidon, stearyna magnezu;
powłoka filmowa: hipromeloza, lak indygo karminowy (E 132), lak żółty zachodni (E 110), tlenek żelaza czerwony (E 172), makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171).

1 tabletka powlekana zawiera 500 mg lewofloksacyny (w postaci hemihydratu lewofloksacyny);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, crospowidon, stearyna magnezu;
powłoka filmowa: hipromeloza, lak indygo karminowy (E 132), lak żółty zachodni (E 110), tlenek żelaza czerwony (E 172), makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka powlekana 250 mg: różowe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki z podziałem, o wymiarach: 13,7 mm ± 0,1 mm, 6,7 mm ± 0,1 mm i grubości 3,8 mm ± 0,2 mm;

tabletka powlekana 500 mg: pomarańczowe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki z podziałem, o wymiarach: 19,3 mm ± 0,1 mm, 7,8 mm ± 0,1 mm i grubości 5,0 mm ± 0,2 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący enancjomerem S(–) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-giraza oraz topoizomerazę IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności. Odporność na levofloksacynę powstaje w wyniku procesu mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomeraz II, DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak barierowa penetracja (występująca u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Stwierdzono krzyżową oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty kontrolne. Zalecane przez EUCAST wartości progowe MIC dla levofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów o pośredniej wrażliwości (umiarkowanie oporne) oraz organizmy o pośredniej wrażliwości od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli.

Kliniczne punkty kontrolne MIC EUCAST dla levofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01):

Zasięg oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, a uzyskanie informacji na temat lokalnej oporności mikroorganizmów jest pożądane, szczególnie w leczeniu ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów zakażeń, jest wątpliwa.

*Prawdopodobnie S. aureus oporny na metycylinę wykazuje również oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka

Absorpcja. Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 1–2 godzin. Biodostępność absolutna wynosi 99–100%.

Jedzenie wywiera niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1 lub 2 razy na dobę.

Rozkład. Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu. Wykazano przenikanie lewofloksacyny do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzeli, tkanki płuc, makrofagów pęcherzyków, tkanki płucnej, skóry (płyn pęcherzy), tkanki gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biortransformacja. Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu, a metabolitami są dimetylolewofloksacyna i lewofloksacyna-N-utlenek. Te metabolity stanowią < 5% dawki i są wydalane z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest wydalana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania (t½) wynosi 6–8 godzin). Wydalana jest głównie przez nerki (> 85% dawki).

Średni całkowity klirens lewofloksacyny po pojedynczej dawce 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnej, co świadczy o wzajemnej zastępowalności tych dróg podania.

Liniowość. Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie od 50 do 1000 mg.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek. Funkcja nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku pogorszenia funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli.

Farmakokinetyka przy niewydolności nerek po pojedynczej dawce doustnej 500 mg:

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirensem kreatyniny.

Różnice płciowe. Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Targhetri stosować dorosłym w leczeniu następujących infekcji:

• Ostry zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).
• Przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
• Postać płucna wąglika: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

W przypadku powyższych infekcji lek należy stosować wyłącznie wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie antybiotyków, które zazwyczaj są zalecane jako pierwsza linia terapii tych infekcji.

• Ostry bakteryjny zatypion.

• Zaostrzenie przewlekłych chorób obturacyjnych płuc, w tym zapalenie oskrzeli.

• Zapalenie płuc nabyte poza szpitalem.

• Powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.

• Niepowikłany zapalenie pęcherza (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Lek może również być stosowany w celu ukończenia cyklu terapii u pacjentów, u których zaobserwowano poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną dożylnie.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania antybiotyków.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek składnik leku.

Epilepsja.

Uszkodzenia ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów w wywiadzie.

Wiek dziecięcy.

Okres ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozyna. Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się, gdy podaje się ją jednocześnie z solami żelaza lub lekami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez lub glin, lub z didanozyną (tylko formy zawierające buforowe środki glinu lub magnezu). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich doustnej absorpcji. Nie zaleca się przyjmowania leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takie jak sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, lub didanozyna (tylko formy didanozyny zawierające buforowe środki glinu lub magnezu) w ciągu 2 godzin przed/po podaniu lewofloksacyny. Sole wapnia minimalnie wpływały na doustną absorpcję lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sukralfat. Biologiczna dostępność lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po podaniu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne. Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami, które zmniejszają próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklotydyny (24%) i probenecydu (34%). Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Mimo to, statystycznie istotne różnice kinetyczne raczej nie będą miały znaczenia klinicznego. Należy ostrożnie przepisywać lewofloksacynę jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie pacjentom z niewydolnością nerek.

Inne leki. Kliniczne badania farmakologiczne wykazały, że węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna nie wpływają klinicznie istotnie na farmakokinetykę lewofloksacyny.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna. Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K. Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) donoszono o zwiększeniu wartości testów koagulacyjnych (czas protrombinowy [PT]/międzynarodowe znormalizowane stosunki [INR]) i/lub krwawienie, które może być ciężkie. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących jednocześnie antagoniści witaminy K należy monitorować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Leki wydłużające interwał QT. Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy i leki przeciwwąchowe) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania. Wydłużenie interwału QT”).

Inne leki. Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiny (która jest substancją markerową dla enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne rodzaje interakcji

Kortykosteroidy. Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgien zwiększa się u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami i lewofloksacyną. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów i lewofloksacyny.

Pozycje pokarmowe. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem. Lek można zatem przyjmować niezależnie od posiłków.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, u których w przeszłości wystąpiły poważne reakcje niepożądane po podaniu leków zawierających chinolon lub fluorochinolon (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, oraz po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również dział „Przeciwwskazania”).

Ryzyko rozwoju oporności

Dla Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współistniejącej oporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrzego bakteryjnego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność Escherichia coli na fluorochinolony (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Stosowanie w leczeniu postaci płucnej wąglika opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis, danych z eksperymentów na zwierzętach oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi zaleceniami dotyczącymi leczenia wąglika.

Powikłania długotrwałe, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane. U pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych, wpływających na różne układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów). Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub symptomach jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej i skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien. Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a według doniesień — nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepach narządów oraz u pacjentów przyjmujących dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny, a także u tych, którzy jednocześnie przyjmują kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. Przy pierwszych objawach zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Konieczna jest odpowiednia terapia dotkniętej kończyny (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować, jeśli wystąpią objawy tendinopatii.

Miozkon. Donoszono o przypadkach miozkonu u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozkonu zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. W przypadku pierwszego wystąpienia miozkonu należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby spowodowane przez Clostridium difficile. Biegunka, szczególnie ciężka, utrzymująca się i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lekiem (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia) może być objawem choroby spowodowanej Clostridium difficile (CDAD). CDAD może różnić się pod względem ciężkości od łagodnego stopnia do stanu zagrażającego życiu; najcięższą formą jest pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli podejrzewa się lub potwierdza CDAD, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i bez zwłoki rozpocząć odpowiednią terapię. Leków przeciwpochodnych nie wolno stosować w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych. Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz dział „Przeciwwskazania”) i, podobnie jak inne chinolony, należy ją stosować z nadzwyczajną ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych lub przy jednoczesnym leczeniu substancjami czynnymi obniżającymi próg drgawkowy w ośrodkowym układzie nerwowym, takimi jak teofilina (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku napadów drgawkowych (patrz dział „Reakcje niepożądane”) należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy. Pacjenci z ukrytym lub istniejącym defektem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów. Dlatego, jeśli konieczne będzie zastosowanie lewofloksacyny u tych pacjentów, należy monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dawkę leku należy dostosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości. Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego), czasem po podaniu pierwszej dawki (patrz dział „Reakcje niepożądane”). W takim przypadku pacjenci powinni natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem lub wezwać pomoc medyczną w celu podjęcia odpowiednich działań nagłych.

Ciężkie reakcje skórne. Donoszono o rozwoju nasilonych reakcji skórnych, w tym toksycznego martwiczego zapalenia nabłonka (TEN), znanego również jako zespół Lyella, zespółu Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołu DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach nasilonych reakcji skórnych i należy ich dokładnie monitorować. Jeśli takie objawy wystąpią, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli podczas stosowania lewofloksacyny u pacjenta rozwinie się taka poważna reakcja, jak SJS, TEN lub zespół DRESS, leczenia lewofloksacyną u tego pacjenta nie wolno ponownie rozpoczynać.

Zaburzenia glikemii. Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u chorych na cukrzycę przyjmujących jednocześnie doustne leki hipoglikemizujące (np. glibenklamid) lub insulinę, donoszono o zmianach poziomu glukozy we krwi (w tym hiper- i hipoglikemii). Znane są przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U chorych na cukrzycę należy kontrolować poziom cukru we krwi (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

Leczenie należy natychmiast przerwać, jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, i należy rozważyć alternatywne leczenie antybakteryjne niefluorochinolonowe.

Profilaktyka fotosensybilizacji. Donoszono o przypadkach nadwrażliwości na światło podczas stosowania lewofloksacyny (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, pacjentom zaleca się unikanie podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny oddziaływania silnego światła słonecznego lub napromieniowania sztucznymi źródłami promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium).

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K. Może dojść do zwiększenia wyników testów koagulacyjnych (INR/MNŚ) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną). Dlatego należy kontrolować wyniki testów koagulacyjnych, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje psychiczne. Donoszono o reakcjach psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po jednorazowym przyjęciu dawki lewofloksacyny (patz dział „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji u pacjenta należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie interwału QT. Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe);
• niekorygowany dysbalans elektrolitowy (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, w tych populacjach (patrz działy „Sposób stosowania i dawki. Pacjenci starsi”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Reakcje niepożądane” i „Przedawkowanie”).

Neuropatie obwodowe. U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki neuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy zalecić, aby poinformowali lekarza przed kontynuacją leczenia o rozwoju objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe. Podczas przyjmowania lewofloksacyny donoszono o przypadkach zapalenia wątroby z martwicą aż do śmiertelnej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy i symptomy choroby wątroby, takie jak brak apetytu, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis. Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przekazywanie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. Poważne reakcje niepożądane, stwierdzone w okresie pogwarancyjnym, w tym przypadki śmiertelne i potrzeba wspomagania oddechowego, były związane ze stosowaniem fluorochinolonów u chorych na miastenię gravis. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku. Jeśli występuje zaburzenie widzenia lub jakiekolwiek objawy ze strony oczu, należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz działy „Reakcje niepożądane” i „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn”).

Superinfekcja. Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do wzrostu mikroorganizmów opornych. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca. Istnieją dane wskazujące na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Donoszono o przypadkach aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłanych pęknięciem (w tym śmiertelnych przypadkach), oraz o regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty, pacjentów z chorobą zastawek serca, a także w obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty: zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka regurgitacji/niewydolności zastawek serca: zapalenie wsierdzia zakaźne.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia zwiększa się u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziałie ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki. U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentom, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzuszny lub wymioty, należy natychmiast przeprowadzić badanie medyczne. Jeśli podejrzewa się ostre zapalenie trzustki, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, a w przypadku potwierdzenia — nie wznowić stosowania lewofloksacyny. Zaleca się zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki.

Zaburzenia ze strony krwi. Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedokrwistość szpiku, w szczególności leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Jeśli podejrzewa się którejkolwiek z tych zaburzeń, należy monitorować wyniki analizy krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę badanie moczu na obecność opioidów może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników badań na obecność opioidów za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwy jest fałszywie ujemny wynik badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych. Barwnik „Żółty zachód” zawarty w leku może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność reprodukcyjną. Jednak ze względu na brak danych dotyczących stosowania u ludzi oraz ze względu na to, że dane eksperymentalne wskazują na ryzyko uszkodzenia chrząstek w organizmie rozwijającym się przez fluorochinolony, lewofloksacynę nie należy stosować kobietom w ciąży (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Lek jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią. Brakuje wystarczających informacji dotyczących wydzielania lewofloksacyny z mlekiem matki; inne fluorochinolony są jednak wydzielane z mlekiem matki. Ze względu na brak danych dotyczących stosowania u ludzi oraz ze względu na to, że dane eksperymentalne wskazują na ryzyko uszkodzenia chrząstek w organizmie rozwijającym się przez fluorochinolony, lewofloksacynę nie należy stosować kobietom karmiącym piersią (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Płodność

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn.

Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/obrzęty, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość jego reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu samochodu lub obsłudze maszyn).

Sposób stosowania i dawki

Lek należy przyjmować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu.

Lek może również być stosowany w celu dokończenia leczenia u pacjentów, u których zaobserwowano poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie dożylnej; ze względu na bioekwiwalentność form dożylnych i doustnych, można stosować takie samo dawkowanie.

Dawkowanie

Poniżej przedstawiono zalecane dawkowanie lewofloksacyny.

Dawkowanie dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min)

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min)

1 Po hemodializji lub chronicznym ambulatoryjnym dializie otrzewnowej (CAPOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Upośledzenie funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie z moczem.

Pacjenci w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek nie jest upośledzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”: „Tendinitis i zerwanie ścięgien”, „Wydlęganie się odstępu QT”).

Sposób stosowania

Tabletki należy połykać nie żując, popijając odpowiednią ilość płynu. Tabletki można przyjmować podczas lub między posiłkami. Lek należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, leków przeciwwskrzynych zawierających magnez lub glin, didanosyny (tylko form didanosyny zawierających środki buforowe glinu lub magnezu) oraz sukralfatu, ponieważ możliwe jest zmniejszenie absorpcji.

Dzieci. Lek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ nie można wykluczyć uszkodzenia chrząstki stawowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

Na podstawie badań toksyczności na zwierzętach i badań farmakologii klinicznej, w których stosowano dawki wyższe niż terapeutyczne, najważniejszymi oczekiwanymi objawami po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny są objawy ze strony układu nerwowego środkowego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, wydłużenie odstępu QT, a także reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej.

W czasie stosowania lewofloksacyny po rejestracji obserwowano efekty ze strony układu nerwowego środkowego, w tym dezorientację, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG, ponieważ możliwe jest wydłużenie odstępu QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskrzne. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i CAPOD, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Niepożądane działania

Poniżej wymieniono niepożądane działania lewofloksacyny według układów narządów i częstości występowania. W ramach każdej grupy według częstości działania niepożądane są uporządkowane według zmniejszającego się nasilenia objawów.

a Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

b Reakcje skórno-błonowe mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

* Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki trwałej (kilka miesięcy lub lat) niepełnosprawności oraz potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych wpływających na różne układy organizmu (w tym reakcje takie jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony obserwowano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zastawicy lub niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne działania niepożądane związane z zastosowaniem fluorochinolonów: napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: http://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5, 7 lub 10 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria sprzedaży.

Na receptę.

Producent.

ALKALOID AD Skopje.

ALKALOID AD Skopje.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności

Boulevard Aleksandar Makedonski 12, Skopje, 1000, Republika Macedonii Północnej.

Boulevard Aleksandar Makedonski 12, Skopje, 1000, Republic of North Macedonia.