Taglin

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego TАGLIN (TAGLIN)

Skład:

substancja czynna: wiledagliptyna;

1 tabletka zawiera wiledagliptyny 50 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza bezwodna, skrobioglikolan sodu (typ A), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, płaskie tabletki białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki hipoglikemiczne inne niż insulinę. Inhibitory dipeptydylodipeptydazy-4. ATX A10B H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Wiglitolina należy do klasy substancji nasilających działanie komórek β wysp trzustkowych, jest silnym i selektywnym inhibitorem dipeptydyl peptydazy-4 (DPP-4).

Stosowanie wiglotiliny prowadzi do szybkiego i pełnego zahamowania aktywności DPP-4. Inhibicja DPP-4 przez wiglotilinę powoduje wzrost endogenego poziomu hormonów incretynowych GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1) oraz GIP (glukozozależny peptyd insulinotropowy) w stanie głodu oraz po posiłku.

W wyniku zwiększenia endogennych poziomów tych hormonów incretynowych wiglotolina poprawia wrażliwość komórek β na glukozę, co prowadzi do wzmocnienia wydzielania insuliny zależnego od stężenia glukozy. Leczenie pacjentów z cukrzycą typu II preparatem w dawkach od 50 do 100 mg na dobę istotnie poprawiało działanie markerów funkcji komórek β, w tym HOMA-β (model oceny homeostazy funkcji komórek β), stosunek proinsuliny do insuliny oraz parametry wrażliwości komórek β podczas wielokrotnego przeprowadzania testu tolerancji glukozy. U pacjentów bez cukrzycy (z normalnym poziomem glukozy we krwi) wiglotolina nie powoduje stymulacji wydzielania insuliny ani obniżenia poziomu glukozy.

W wyniku zwiększenia endogennych poziomów GLP-1 wiglotolina również nasila wrażliwość komórek α na glukozę, co prowadzi do wzrostu wydzielania glukagonu zależnego od stężenia glukozy. Istotne zwiększenie stosunku insulina-glukagon podczas hiperglikemii, spowodowane podwyższonymi poziomami hormonu incretynowego, prowadzi do zmniejszenia produkcji glukozy w stanie głodu oraz po posiłku, co skutkuje obniżeniem glikemii.

Znany wpływ podwyższonego poziomu GLP-1 polegający na wydłużeniu opróżniania żołądka nie występuje podczas leczenia wiglotiliną.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu w stanie głodu wiglotolina jest szybko wchłaniana, przy czym Cmax osiągane jest po 1,7 godziny. Jednoczesne przyjęcie z posiłkiem nieznacznie opóźnia czas osiągnięcia Cmax we krwi – do 2,5 godziny, ale nie wpływa na całkowite narażenie (AUC). Podawanie wiglotiliny z posiłkiem prowadzi do zmniejszenia maksymalnej stężenia Cmax (o 19 %). Pomimo tego, wielkość zmian nie jest klinicznie istotna, dlatego wiglotolinę można przyjmować niezależnie od posiłku. Biologiczna dostępność absolutna wynosi 85 %.

Rozkład

Współczynnik wiązania wiglotiliny z białkami osocza krwi jest niski (9,3 %); wiglotolina równomiernie rozkłada się między osoczem a erytrocytami. Średni objętość rozkładu wiglotiliny w fazie plateau po podaniu dożylnym (Vss) wynosi 71 l, co wskazuje na rozkład pozajelitowy.

Metabolizm

Metabolizm jest główną drogą eliminacji wiglotiliny u człowieka, stanowiącą 69 % przyjętej dawki. Główny metabolit, LAY151, jest farmakologicznie nieaktywny i stanowi produkt hydrolizy grupy cyjanowej, który stanowi 57 % dawki i towarzyszy mu glukuronid (BQS867) oraz hydroliza amidowa (4 % dawki). Dane uzyskane w badaniach in vitro w mikrosomach nerek ludzkich wskazują, że nerki mogą być jednym z głównych narządów przyczyniających się do hydrolizy wiglotiliny do jej głównego nieaktywnego metabolitu LAY151. DPP-4 częściowo uczestniczy w hydrolizie wiglotiliny, co potwierdzono w badaniach in vivo u szczurów z niedoborem DPP-4.

Wiglotolina nie jest metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 w takim stopniu, który można by wykazać. W związku z tym nie oczekuje się, że jednoczesne stosowanie leków, takich jak inhibitory i/lub induktory CYP450, będzie wpływać na metaboliczny klirens wiglotiliny. Badania in vitro wykazały, że wiglotolina nie hamuje ani nie indukuje enzymów cytochromu P450. Dlatego wiglotolina najprawdopodobniej nie wpływa na metaboliczny klirens współpodawanych leków, które są metabolizowane przez CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 lub CYP 3A4/5.

Eliminacja

Po doustnym przyjęciu [14C]-wiglotiliny około 85 % dawki wydala się z moczem, a 15 % dawki – z kałem. Wydalanie nerkowe niezmienionej wiglotiliny stanowi 23 % doustnie przyjętej dawki. Po podaniu dożylnym zdrowym ochotnikom całkowity klirens osoczowy i nerkowy wiglotiliny wynosi odpowiednio 41 l na godzinę i 13 l na godzinę. Średni okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 2 godziny. Okres półtrwania po przyjęciu doustnym wynosi około 3 godziny.

Linowość/nielinowość

Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla wiglotiliny oraz pole pod krzywą stężenie w osoczu/czas (AUC) wzrasta prawie proporcjonalnie do dawki w całym zakresie dawkowania terapeutycznego.

Osobne grupy pacjentów

Płeć

Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce preparatu u zdrowych ochotników męskich i żeńskich różnego wieku i z różnym wskaźnikiem masy ciała (BMI). Inhibicja DPP-4 przez wiglotilinę nie zależy od płci pacjenta.

Choroby wątroby

Wpływ zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę wiglotiliny badano u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby według skali klasyfikacji Childa-Pugha (od 6 dla łagodnych do 12 dla ciężkich zaburzeń) w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. Narażenie na wiglotolinę po przyjęciu dawki pojedynczej u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby było obniżone (o 20 % i 8 % odpowiednio), natomiast narażenie na wiglotolinę u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami było zwiększone o 22 %. Maksymalna zmiana (zwiększenie lub zmniejszenie) narażenia na wiglotolinę wynosiła około 30 %, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Nie stwierdzono zależności między nasileniem zaburzeń funkcji wątroby a zmianami narażenia na wiglotolinę.

Choroby nerek

Otwarte badanie z wielokrotnym stosowaniem preparatu przeprowadzono w celu oceny farmakokinetyki najniższych dawek terapeutycznych wiglotiliny (50 mg raz na dobę) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego zaburzenia funkcji nerek, określonym według klirensu kreatyniny (łagodne zaburzenie funkcji nerek od 50 do < 80 ml/min, umiarkowane zaburzenie funkcji nerek od 30 do < 50 ml/min oraz ciężkie zaburzenie funkcji nerek

< 30 ml/min), w porównaniu z grupą kontrolną uczestników badania z normalną funkcją nerek.

U pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek AUC wiglotiliny była zwiększona w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek. Wskaźniki AUC metabolitów LAY151 i BQS867 były zwiększone średnio o około 1,5, 3 i 7 razy u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek odpowiednio. Ograniczone dane dotyczące pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (NNTS) wskazują, że narażenie na wiglotolinę jest podobne do narażenia na preparat u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. Stężenia LAY151 były o około

2–3 razy wyższe niż u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Wiglotolina była usuwana z organizmu w ograniczonym stopniu za pomocą hemodializy (3 % w ciągu 3–4-godzinnej hemodializy rozpoczynanej 4 godziny po podaniu preparatu).

Pacjenci w wieku podeszłym

U zdrowych pod innymi względami pacjentów (w wieku od 70 lat) całkowite narażenie na wiglotolinę (100 mg raz na dobę) było zwiększone o 32 %, a maksymalne stężenie w osoczu krwi – o 18 % w porównaniu z młodszymi zdrowymi ochotnikami (w wieku od 18 do 40 lat).

Te zmiany jednak nie są uważane za klinicznie istotne. Inhibicja DPP-4 przez wiglotolinę nie zależy od wieku pacjentów w badanych grupach wiekowych.

Rasa

Ograniczone dane wskazują, że przynależność rasowa nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę wiglotiliny.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Vildagliptyna jest wskazana jako uzupełnienie diety i aktywności fizycznej w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu II:

– jako monoterapia u pacjentów, u których stosowanie metforminy jest uznawane za niedopuszczalne ze względu na obecność przeciwwskazań lub nietolerancję;

– w kombinacji z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym z insuliną, gdy nie zapewniają one odpowiedniej kontroli glikemii (dotyczące dostępnych danych na temat różnych kombinacji, patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na wildagliptynę lub którykolwiek ze składników pomocniczych.

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wildagliptyna ma niski potencjał interakcji z innymi lekami. Ponieważ wildagliptyna nie jest substratem enzymu cytochromu P450 (CYP) i nie jest inhibitorem ani induktorem enzymów CYP450, mało prawdopodobna jest jej interakcja z innymi lekami, które są substratami, inhibitorami lub induktorami tych enzymów.

Kombinacja z pioglitazonem, metforminą i gliburystem

Wyniki badań przeprowadzonych z udziałem tych doustnych leków przeciwcukrzycowych nie wykazały klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9)

Badania kliniczne przeprowadzone u zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej. Jednakże nie zostało to potwierdzone w populacji docelowej.

Kombinacja z amlodypiną, ramiprilem, walzartanem lub symwatatyną

Badania dotyczące interakcji lekowych przeprowadzone u zdrowych ochotników z udziałem amlodypiny, ramiprilu, walzartanu i symwatatyny nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym podaniu tych leków z wildagliptyną.

Kombinacja z inhibitorami ACE

Może występować zwiększony ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego u pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory ACE (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podobnie jak w przypadku innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, niektóre substancje czynne, w tym tiazydy, kortykosteroidy, leki hormonalne tarczycy oraz sympatykomimetyki, mogą osłabiać hipoglikemizujący efekt wildagliptyny.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ogólne

Vildagliptyna nie jest substytutem insuliny dla pacjentów uzależnionych od insuliny. Leku nie należy stosować w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu I ani w cukrzycowym kwasocukrzycowym.

Zaburzenia funkcji nerek

Doświadczenie stosowania vildagliptyny u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek oraz u pacjentów z nerek w stadium końcowym (ESRD) poddawanych hemodializie jest ograniczone. Dlatego stosowanie leku nie jest zalecane w tych grupach pacjentów (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Sposób dawkowania i stosowania”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Vildagliptyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym u pacjentów, u których przed leczeniem poziom ALAT lub ASAT był ponad 3 razy wyższy niż górna granica normy (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Sposób dawkowania i stosowania”).

Kontrola poziomu enzymów wątrobowych

Rzadko zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby). W takich przypadkach przebieg powikłania był głównie bezobjawowy, bez konsekwencji klinicznych, a wyniki badań funkcji wątroby (LFT) po zaprzestaniu leczenia wracały do normy. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem należy przeprowadzić badania LFT w celu ustalenia wartości wyjściowych u pacjenta. Należy monitorować wyniki badań LFT podczas leczenia lekiem w pierwszym roku leczenia co 3–4 miesiące, a następnie okresowo.

U pacjentów, u których stwierdzono podwyższone poziomy transaminaz, należy przeprowadzić ponowne monitorowanie funkcji wątroby w celu potwierdzenia wyników oraz dalsze monitorowanie z częstszym wykonywaniem badań funkcji wątroby, aż do powrotu zaburzonych wartości do normy. Jeśli poziom ALAT lub ASAT wzrośnie 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy, zaleca się zaprzestanie leczenia lekiem. Pacjenci, u których wystąpiły żółtaczka lub inne objawy zaburzeń funkcji wątroby, powinni zaprzestać stosowania leku. Po zaprzestaniu leczenia lekiem i normalizacji wyników badań LFT ponowne rozpoczynanie leczenia vildagliptyną nie jest zalecane.

Niewydolność serca

Badanie kliniczne stosowania vildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca klasy I–III wg klasyfikacji NYHA wykazało, że leczenie vildagliptyną nie wiąże się ze zmianą funkcji lewej komory ani z pogorszeniem istniejącej niewydolności serca. Doświadczenie kliniczne stosowania u pacjentów z niewydolnością serca klasy III wg klasyfikacji NYHA jest nadal ograniczone, a wyniki nie są przekonujące.

Brakuje doświadczenia klinicznego w stosowaniu vildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca klasy IV wg klasyfikacji NYHA, dlatego nie zaleca się stosowania leku tym pacjentom.

Zaburzenia skóry

W badaniach toksykologicznych przedklinicznych zgłaszano przypadki uszkodzeń skóry, w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń kończyn u małp. Choć w trakcie badań klinicznych nie zaobserwowano zwiększonej częstości uszkodzeń skóry, doświadczenie dotyczące powikłań skórnych u pacjentów z cukrzycą jest ograniczone.

Ponadto, w okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki bólzgawki i zespółu Stevensa-Johnsona.

W związku z tym, zgodnie ze standardową opieką nad pacjentami z cukrzycą zaleca się obserwację w celu wykrycia zaburzeń skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.

Zapalenie trzustki

Stosowanie vildagliptyny wiąże się z ryzykiem rozwoju ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki.

Jeśli podejrzewa się rozwój zapalenia trzustki, nie należy kontynuować stosowania vildagliptyny. W przypadku potwierdzenia diagnozy ostrego zapalenia trzustki nie należy ponawiać stosowania vildagliptyny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem ostrego zapalenia trzustki.

Hipoglikemia

Stosowanie sulfonylomoczników wiąże się z rozwojem hipoglikemii. Pacjenci otrzymujący vildagliptynę w połączeniu z sulfonylomocznikiem mogą być narażeni na rozwój hipoglikemii. W związku z tym, w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii możliwe jest stosowanie niższych dawek sulfonylomoczników.

Inne

Lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dotychczas nie przeprowadzono odpowiednich badań stosowania vildagliptyny u ciężarnych kobiet.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy stosowaniu wysokich dawek leku. Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane. Z uwagi na brak danych lek nie należy stosować w okresie ciąży.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy vildagliptyna przenika do mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały przenikanie vildagliptyny do mleka zwierząt. Leku nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu vildagliptyny na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn. Pacjentom, którzy odczuwają zawroty głowy, nie należy kierować pojazdami ani obsługiwać innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

W przypadku stosowania jako monoterapii, w kombinacji z metforminą, w kombinacji z tiazolidynedionem, w kombinacji z metforminą i sulfonylomocznikiem lub w kombinacji z insuliną (z metforminą lub bez) zalecana dawka dobową wiedaglitypiny wynosi

100 mg, którą należy podzielić na dwa przyjęcia: 50 mg rano i 50 mg wieczorem.

W przypadku stosowania w podwójnej kombinacji z sulfonylomocznikiem zalecana dawka wiedaglitypiny wynosi 50 mg raz dziennie rano. W tej populacji pacjentów wiedaglitypina w dawce 100 mg na dobę nie była bardziej skuteczna niż wiedaglitypina w dawce 50 mg raz dziennie.

W przypadku stosowania w kombinacji z sulfonylomocznikami w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii możliwe jest stosowanie niskich dawek sulfonylomoczników.

Nie zaleca się przekraczania dawki leku 100 mg.

W przypadku pominięcia dawki leku należy ją przyjąć natychmiast, gdy pacjent sobie o niej przypomni. Nie należy przyjmować podwójnej dawki leku w tym samym dniu.

Bezpieczeństwo i skuteczność wiedaglitypiny w ramach trójlekowej terapii doustnej w kombinacji z metforminą i tiazolidynedionem nie zostały ustalone.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek

Leku nie zaleca się stosować pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym pacjentom, u których przed leczeniem stężenie ALT lub AST było 3 razy wyższe od górnej granicy normy.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min) nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku. Pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub z niewydolnością nerek w stadium końcowym (NNTS) zalecana dawka leku wynosi 50 mg raz dziennie.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów powyżej 65 roku życia nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Dawkowanie u dzieci

Stosowanie leku u dzieci i młodzieży do 18 roku życia nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Lek można stosować niezależnie od posiłku.

Dzieci.

Stosowanie leku u dzieci i młodzieży do 18 roku życia nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Informacje dotyczące przedawkowania wiedaglitypiną są ograniczone.

Objawy

Informacje o możliwych objawach przedawkowania pochodzą z badania tolerancji przy zwiększaniu dawki z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali wiedaglitypinę przez 10 dni. Przy dawce 400 mg zaobserwowano trzy przypadki bólu mięśni, a także kilka przypadków łagodnej i krótkotrwałej parestezji, gorączki, rozwoju obrzęków oraz tymczasowego wzrostu poziomu lipazy. Przy dawce 600 mg u jednego z ochotników wystąpił obrzęk nóg i rąk, znaczny wzrost poziomu kinazy kreatynowej (CK), towarzyszył mu wzrost stężenia AST, białka C-reaktywnego i mioglobiny. Trzech ochotników z tej grupy miało obrzęk obu nóg, który w dwóch przypadkach towarzyszyła parestezja. Wszystkie objawy i zaburzenia wyników badań laboratoryjnych ustąpiły po zaprzestaniu stosowania badanego leku.

Leczenie

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie wspierające. Wiedaglitypina nie jest usuwana podczas hemodializy, jednak większość metabolitów hydrolizy (LAY 151) można usunąć za pomocą hemodializy.

Niepożądane działania.

Na podstawie wyników podwójnych, ślepych, kontrolowanych placebo badań trwających co najmniej 12 tygodni, w których wzięło udział łącznie 5451 pacjentów przyjmujących wildagliptynę w dawce dobowej 100 mg (po 50 mg dwa razy dziennie), uzyskano dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku. Spośród tych pacjentów 4662 pacjentów otrzymywało wildagliptynę jako monoterapię, a 829 pacjentów otrzymywało placebo.

Większość niepożądanych działań występujących podczas badań klinicznych była łagodna i nosiła charakter przejściowy, nie wymagając przerwania leczenia. Nie stwierdzono związku między wystąpieniem niepożądanych działań a wiekiem lub rasą pacjentów, długością stosowania leku ani dawką dobową.

Zgłaszano hipoglikemię u pacjentów otrzymujących wildagliptynę jednocześnie z pochodnymi sulfoniliomocznika oraz insuliną. Zgłaszano również ryzyko ostrego zapalenia trzustki podczas stosowania wildagliptyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Niepożądane działania obserwowane podczas podwójnych, ślepych badań u pacjentów przyjmujących wildagliptynę jako monoterapię oraz w ramach terapii skojarzonej, wymienione są poniżej dla każdego wskazania według klasyfikacji układów narządów i częstości występowania. Częstość występowania określa się następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (>1/10000, ≤1/1000), bardzo rzadko (≤1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej połączonej grupie według częstości występowania niepożądane działania są wymienione według malejącego stopnia ciężkości.

Niepożądane działania zarejestrowane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w dawce 100 mg na dobę jako monoterapię podczas prowadzenia podwójnych, ślepych badań

Tabela 1

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zaburzenia funkcji wątroby

Donoszono o rzadkich przypadkach zaburzeń funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby). Obserwowano bezobjawowy przebieg takich zaburzeń bez konsekwencji klinicznych, a funkcja wątroby wróciła do normy po zakończeniu leczenia. Na podstawie danych z kontrolowanych badań monoterapii i terapii skojarzonej trwającej do 24 tygodni częstość wzrostu stężenia ALAT lub ASAT ≥ 3 × GGN (klasyfikowane jako występujące przynajmniej w dwóch kolejnych pomiarach lub podczas ostatniej wizyty leczenia) wynosiła 0,2 % dla wildagliptyny 50 mg raz dziennie, 0,3 % dla wildaagliptyny 50 mg dwa razy dziennie oraz 0,2 % dla wszystkich leków porównania. Takie wzrosty stężenia transaminaz były bezobjawowe, nie postępujące i nie związane z obturacyjnością i żółtaczką.

Obrzęk naczynioruchowy

Donoszono o rzadkich przypadkach obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania wildaagliptyny z taką samą częstością jak w grupie kontrolnej. Obserwowano większą liczbę przypadków, gdy wildaagliptynę stosowano w połączeniu z inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (IEK). Większość przypadków była łagodna i ustępowała przy kontynuowaniu stosowania wildaagliptyny.

Hipoglikemia

W porównawczych kontrolowanych badaniach monoterapii przypadki hipoglikemii, które występowały rzadko, obserwowano u 0,4 % pacjentów leczonych wildaagliptyną jako monoterapią, w porównaniu do 0,2 % pacjentów w grupie leczenia aktywnym lekiem porównania lub placebo. Nie donoszono o ciężkich ani poważnych przypadkach hipoglikemii. Hipoglikemia występowała u 1 % pacjentów stosujących wildaagliptynę jako lek uzupełniający do metforminy oraz u 0,4 % pacjentów otrzymujących placebo. Hipoglikemia występowała u 0,6 % pacjentów stosujących pioglitazon jako lek uzupełniający do wildaagliptyny oraz u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. Hipoglikemia występowała u 1,2 % pacjentów stosujących sulfonamidy, którzy otrzymywali wildaagliptynę, oraz u 0,6 % pacjentów otrzymujących placebo.

Podczas stosowania sulfonamidów i metforminy hipoglikemia wystąpiła u 5,1 % pacjentów otrzymujących wildaagliptynę oraz u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów przyjmujących wildaagliptynę w połączeniu z insuliną częstość hipoglikemii wynosiła 14 % dla wildaagliptyny i 16 % dla placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznym i farmaceutycznym, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blistrze, po 2 lub 4 blisterki w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

NOBEL ILAC SANAYI VE TICARET A.S.

Adres siedziby producenta i miejsca prowadzenia działalności.

Osiedle Sankaklar, aleja Eski Akcakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.