Tafnat

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TAFNAT (TAFNAT)

Skład:

substancja czynna: tenofovir alafenamid;

1 tabletka powlekana zawiera fumaran tenofoviru alafenamidu odpowiadający 25 mg tenofoviru alafenamidu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy (croscarmellose sodium); stearynian magnezu;

powłoka filmowa Opadry II Blue (85F505153): poli(winylowy alkohol), dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy, talk, barwnik niebieski diamentowy FCF, lakier aluminiowy (E 133).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne tabletki powlekane o niebieskim kolorze z grawerunkiem „TA” po jednej stronie i „25” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwirusowe do stosowania ogólnoustrojowego, nukleozydowe i nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy. Kod ATC J05A F13.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Tenofovir alafenamid to fosfonamidowa prolekarstwa tenofoviru (analog 2'-deoksyadenozynomonofosforanu). Tenofovir alafenamid przenika do pierwotnych hepatocytów drogą dyfuzji pasywnej i jest przenoszony przez transportery wychwytu wątrobowego – organiczne anionowe polipeptydy transportowe (OATP1B1 i OAT0P1B3). W pierwotnych hepatocytach tenofovir alafenamid ulega głównie hydrolizie za pomocą karboksylowe esterazy-1 z utworzeniem tenofoviru. Wewnątrzkomórkowy tenofovir jest następnie fosforylowany do farmakologicznie aktywnego metabolitu – tenofoviru difosforanu. Tenofovir difosforan hamuje replikację wirusa zapalenia wątroby typu B (HBW) poprzez wbudowanie się do wirusowego DNA za pomocą odwrotnej transkryptazy HBW, co prowadzi do przerwania łańcucha DNA.

Tenofovir wykazuje specyficzną aktywność wobec HBW oraz wirusa niedoboru odporności ludzkiej (WIL-1 i WIL-2).

Tenofovir difosforan jest słabym inhibitorem DNA-polimeraz ssaków, w tym mitochondrialnej DNA-polimerazy γ. Na podstawie danych z kilku przeprowadzonych badań, w tym badań mitochondrialnego DNA, toksyczność mitochondrialna leku in vitro nie została wykazana.

Aktywność przeciwwirusowa. Aktywność przeciwwirusową tenofoviru alafenamidu oceniano w komórkach hepatocelularnego raka (HepG2) przy użyciu zestawu klinicznych szczepów HBW, genotypów A-H. Wartości EC50 (50% efektywna stężenie) dla tenofoviru alafenamidu wahały się od 34,7 do 134,4 nM przy całkowitej średniej wartości EC50 wynoszącej 86,6 nM. CC50 (50% stężenie cytotoksyczne) w komórkach HepG2 wynosiło >44400 nM.

Odporność. W ramach połączonej analizy pacjentów stosujących tenofovir alafenamid, u pacjentów, u których wystąpił przebicie wirusologiczne (2 wizyty z rzędu z wynikiem DNA HBW ≥69 J.E./ml po poprzednim poziomie <69 J.E./ml lub wzrost DNA HBW o 1,0 log10 lub więcej w porównaniu z najniższym poziomem) w 48. tygodniu leczenia lub poziom DNA HBW ≥69 J.E./ml przy przedwczesnym zakończeniu leczenia w 24. tygodniu lub później, przeprowadzono analizę sekwencji genetycznej w parach próbek, obejmujących początkowe szczepy HBW i szczep HBW wyizolowany w trakcie leczenia. W analizie 20 par próbek nie wykryto żadnych substytucji aminokwasów powodujących oporność na tenofovir alafenamid.

Oporność krzyżowa. Aktywność przeciwwirusowa tenofoviru alafenamidu była oceniana na podstawie zestawu szczepów zawierających mutacje inhibitorów odwrotnej transkryptazy nukleozydowych/nukleotydowych w komórkach HepG2. Szczepy HBW, które wyrażały substytucje rtV173L, rtL180M oraz rtM204V/I, związane z opornością na lamiwudynę, pozostały wrażliwe na tenofovir alafenamid (<2-krotne zmiany wartości EC50). Szczepy HBW, które wyrażały substytucje rtL180M, rtM204V oraz rtT184G, rtS202G lub rtM250V, związane z opornością na entecawir, zachowały wrażliwość na tenofovir alafenamid. Szczepy HBW, które wyrażały pojedyncze substytucje rtA181T, rtA181V lub rtN236T, związane ze stabilnością do adfoviru, pozostały wrażliwe na tenofovir alafenamid; w tym samym czasie szczep HBW, który wyrażał rtA181V i rtN236T, wykazał obniżoną wrażliwość na tenofovir alafenamid (3,7-krotne zmiany wartości EC50). Kliniczne znaczenie tych substytucji jest nieznane.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po przyjęciu doustnie tenofoviru alafenamidu na czczo przez dorosłych pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B (HBW), maksymalne stężenie (Cmax) tenofoviru alafenamidu w osoczu krwi obserwowano około 0,48 godziny po przyjęciu dawki. Na podstawie populacyjnej analizy farmakokinetycznej badań fazy 3 z udziałem pacjentów z HBW, średnie wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) w ciągu 24 godzin (AUC0-24) w stanie równowagi dla tenofoviru alafenamidu i tenofoviru wynosiły odpowiednio 0,22 i 0,32 μg•godz/ml. Wskaźnik Css dla tenofoviru alafenamidu i tenofoviru wynosił odpowiednio 0,18 i 0,02 μg•godz/ml. W porównaniu z przyjmowaniem na czczo, przyjmowanie pojedynczej dawki tenofoviru alafenamidu razem z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu spowodowało zwiększenie ekspozycji na tenofovir alafenamid o 65%.

Rozkład. Wiązanie tenofoviru alafenamidu z białkami osocza krwi wynosi około 80%. Wiązanie tenofoviru z białkami osocza krwi człowieka jest mniejsze niż 0,7% i nie zależy od stężenia w zakresie od 0,01 do 25 μg/ml.

Metabolizm. Dla człowieka metabolizm jest główną drogą eliminacji tenofoviru alafenamidu, na którą przypada >80% dawki po doustnej aplikacji leku. Badania in vitro wykazały, że tenofovir alafenamid ulega metabolizmowi do tenofoviru (główny metabolit) pod wpływem karboksylowe esterazy-1 w hepatocytach oraz pod wpływem kathepsyny A w mononuklearnych komórkach krwi obwodowej i makrofagach. In vivo tenofovir alafenamid ulega hydrolizie wewnątrzkomórkowej z utworzeniem tenofoviru (główny metabolit), który fosforyluje się do tenofoviru difosforanu (aktywny metabolit).

In vitro tenofovir alafenamid nie jest metabolizowany przez cytochromy (CYP) CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP2D6. Minimalny wpływ na metabolizm tenofoviru alafenamidu ma CYP3A4.

Eliminacja. Nerekna ekspresja tenofoviru alafenamidu w niezmienionej postaci jest drogą pomocniczą eliminacji, przy której wydala się mniej niż 1% dawki. Tenofovir alafenamid jest wydalany głównie po przekształceniu w tenofovir w procesie metabolizmu. Średnie wartości T1/2 tenofoviru alafenamidu i tenofoviru z osocza krwi wynoszą odpowiednio 0,51 i 32,37 godziny. Tenofovir jest wydalany z organizmu przez nerki, w których zaangażowane są dwa mechanizmy – filtracja kłębuszkowa i aktywna sekrecja kanalikowa.

Linowość/nielinowość. Parametry farmakokinetyczne tenofoviru alafenamidu zależały od dawki w zakresie od 8 do 125 mg.

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów

Wiek, płeć i rasa. Nie wykryto klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce w zależności od wieku lub przynależności rasowej. Różnice w farmakokinetyce w zależności od płci nie były uważane za klinicznie istotne.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby ogólne stężenia tenofoviru alafenamidu i tenofoviru w osoczu krwi są niższe niż u pacjentów z normalną funkcją wątroby. Po skorygowaniu na wiązanie z białkami stężenia niezwiązanego (wolnego) tenofoviru alafenamidu w osoczu krwi przy ciężkiej niewydolności wątroby i normalnej funkcji wątroby nie różniły się.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. W badaniach tenofoviru alafenamidu nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce tenofoviru alafenamidu ani tenofoviru u zdrowych ochotników i pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (szacowany klirens kreatyniny (CrCl) >15, ale <30 ml/min).

Dzieci. Ocena farmakokinetyki tenofoviru alafenamidu i tenofoviru była przeprowadzana u wcześniejszych dorastających pacjentów zakażonych WIL-1, którzy nie poddawali się leczeniu i otrzymywali tenofovir alafenamid (10 mg) w połączeniu z elwitegrawirem, kobicystatem i emtrycytabinem w postaci skojarzonego leku z ustalonym dawkowaniem w jednej tabletce (kobicystat + tenofovir alafenamid + elwitegrawir + emtrycytabin). Klinicznie istotne różnice w farmakokinetyce tenofoviru alafenamidu lub tenofoviru u dorastających i dorosłych zakażonych WIL-1 nie zostały zaobserwowane.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie przewlekłego zapalenia wątroby typu B u dorosłych oraz u dzieci w wieku od 12 lat z masą ciała nie mniejszą niż 35 kg.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Nie należy stosować leku Tafnat jednocześnie z lekami zawierającymi tenofowiru disoproxil fumaran, tenofowiru alafenamid lub adefoviru dipiwoksył.

Leki mogące negatywnie wpływać na tenofowiru alafenamid

Transport tenofowiru alafenamidu odbywa się za pośrednictwem białka P (P-gp) oraz BCRP. Przewiduje się, że leki będące stymulatorami P-gp (np. ryfampicyna, ryfabutyna, karbamazepina, fenobarbital lub ziele św. Jana (Hypericum perforatum)) obniżają stężenie tenofowiru alafenamidu w osoczu krwi, co może prowadzić do utraty efektu terapeutycznego leku Tafnat. Nie zaleca się stosowania tych leków łącznie z lekiem Tafnat.

Jednoczesne przyjmowanie leku Tafnat z lekami hamującymi P-gp i BCRP może zwiększać stężenie tenofowiru alafenamidu w osoczu krwi. Nie zaleca się stosowania Tafnat łącznie z silnymi inhibitorami P-gp.

Tenofowiru alafenamid jest substratem OATP1B1 i OATP1B3 in vitro. Aktywność OATP1B1 i/lub OATP1B3 może negatywnie wpływać na rozkład tenofowiru alafenamidu w organizmie.

Wpływ tenofowiru alafenamidu na inne leki

Tenofowiru alafenamid nie jest inhibitory systemów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP2D6 in vitro. Nie jest ani inhibitory, ani induktorem CYP3A in vivo.

Tenofowiru alafenamid nie jest inhibitory UDP-GT 1A1 in vitro. Nie wiadomo, czy tenofowiru alafenamid jest inhibitory innych enzymów UDP-GT.

Informacje dotyczące interakcji leku Tafnat z potencjalnymi lekami współadministrowanymi przedstawiono w tabeli 1 (zwiększenie oznaczono jako „↑”, zmniejszenie – „↓”, brak zmian – „↔”; 2 razy dziennie – „2 r/dobę”; dawka pojedyncza – „DP”; 1 raz dziennie – „1 r/dobę”, i.w. – „I.W.”). Opisane interakcje lekowe oparte są na przeprowadzonych badaniach tenofowiru alafenamidu lub są oczekiwane przy stosowaniu leku Tafnat.

Tabela 1

Interakcje leku Tafnat z innymi lekami

a Wszystkie badania interakcji przeprowadzono u zdrowych ochotników.

b Wszystkie granice braku wpływu – 70–143%.

c Badanie z zastosowaniem leku kombinowanego o stałym dawkowaniu w jednej tabletce emtrycytabinu/tenofoviru alafenamidu.

d Czuły substrat CYP3A4.

e Badanie z zastosowaniem leku kombinowanego o stałym dawkowaniu w jednej tabletce elwitewiru/kobicystatu/emtrycytabinu/tenofoviru alafenamidu.

f Badanie z zastosowaniem leku kombinowanego o stałym dawkowaniu w jednej tabletce emtrycytabinu/rylipiwirynu/tenofoviru alafenamidu.

g Główny krążący metabolit nukleozydowy sofosbuviru.

h Badanie z zastosowaniem tenofoviru alafenamidu 40 mg i emtrycytabinu 200 mg.

i Badanie przeprowadzono z dodatkową dawką woksylaprewiru 100 mg w celu osiągnięcia ekspozycji na woksylaprewir, oczekiwanych u pacjentów zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C.

Особливости stosowania.

Przekazywanie HBV. Pacjentów należy poinformować, że lek Tafnat nie zapobiega ryzyku przekazania HBV innym osobom drogą płciową ani przez krew. Należy nadal przestrzegać odpowiednich środków zapobiegawczych.

Pacjenci z dekompensowaną chorobą wątroby

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Tafnat u pacjentów zakażonych HBV z dekompensowaną chorobą wątroby i zaawansowaniem marskości >9 punktów wg klasyfikacji Childa-Pugh (klasa C). Takie osoby mogą być bardziej narażone na poważne niepożądane reakcje ze strony wątroby lub nerek. Dlatego u tej grupy pacjentów należy dokładniej monitorować funkcję wątroby i nerek (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zaostrzenie zapalenia wątroby

Zaostrzenie podczas leczenia. Samorzutne zaostrzenia przewlekłego zapalenia wątroby B występują stosunkowo często i charakteryzują się tymczasowym wzrostem aktywności alaninotransaminazy (ALT) w surowicy. Po rozpoczęciu terapii przeciwwirusowej u niektórych pacjentów może dojść do wzrostu aktywności ALT w surowicy. U pacjentów z kompensowaną niewydolnością wątroby wzrost aktywności ALT w surowicy zazwyczaj nie towarzyszy wzrostowi stężenia bilirubiny w surowicy ani dekompenzacji funkcji wątroby. U pacjentów z marskością po zaostrzeniu zapalenia wątroby może wzrosnąć ryzyko dekompenzacji funkcji wątroby, dlatego wymagają oni dokładnego monitorowania podczas leczenia.

Zaostrzenie po zakończeniu leczenia. Opisywano przypadki zaostrzenia zapalenia wątroby u pacjentów, którzy przerwali leczenie HBV, zwykle związane ze wzrostem poziomu DNA HBV we krwi. W większości takich przypadków pacjenci nie wymagają leczenia, jednak po przerwaniu terapii HBV mogą wystąpić ciężkie zaostrzenia, aż po skutek śmiertelny. Dlatego po zakończeniu leczenia HBV wymagane jest dalsze kliniczne i laboratoryjne monitorowanie przez co najmniej 6 miesięcy; należy okresowo kontrolować parametry funkcji wątroby. W razie potrzeby należy wznowić leczenie HBV.

U pacjentów z postępującą chorobą wątroby lub marskością nie zaleca się przerywania leczenia, ponieważ zaostrzenie zapalenia wątroby po zakończeniu terapii może prowadzić do niewydolności wątroby. U pacjentów z dekompensowaną chorobą wątroby zaostrzenie zapalenia wątroby jest szczególnie niebezpieczne i w niektórych przypadkach może prowadzić do skutku śmiertelnego.

Naruszenie funkcji nerek

Pacjenci z ClCr <30 ml/min. Rekomendacje dotyczące stosowania leku Tafnat 1 raz dziennie u pacjentów z ClCr ≥15 ml/min, ale <30 ml/min oraz u pacjentów z ClCr <15 ml/min poddawanych dializie oparte są na bardzo ograniczonych danych farmakokinetycznych oraz modelowaniu i symulacjach. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku Tafnat u pacjentów zakażonych HBV z ClCr <30 ml/min.

Nie zaleca się stosowania leku Tafnat u pacjentów z ClCr <15 ml/min, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Nefrotoxiczność. Po rejestracji leku zgłaszano przypadki zaburzeń funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek i proksymalnej nefropatii kanalikowej, podczas stosowania leków zawierających tenofovir alafenamid. Nie można wykluczyć potencjalnego ryzyka nefrotoxiczności wynikającego z długotrwałego działania tenofoviru w małych dawkach w związku z dawkowaniem tenofoviru alafenamidu.

Zaleca się ocenę funkcji nerek u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem lub na początku terapii lekiem Tafnat oraz monitorowanie funkcji nerek podczas terapii u wszystkich pacjentów zgodnie z wskazaniami klinicznymi. U pacjentów, u których wystąpi klinicznie istotne obniżenie funkcji nerek lub objawy proksymalnej nefropatii kanalikowej, należy rozważyć przerwanie stosowania leku Tafnat.

Pacjenci zakażeni HBV i wirusem zapalenia wątroby C lub D

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Tafnat u pacjentów zakażonych jednocześnie HBV i wirusem zapalenia wątroby C lub D. W leczeniu zapalenia wątroby C należy przestrzegać zaleceń dotyczących stosowania leków w kombinacji (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zakażenie wspólne HBV i HIV

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Tafnat wszystkim pacjentom zakażonym HBV o nieznanym statusie HIV-1 należy zalecić wykonanie testu na obecność przeciwciał przeciwko HIV. Pacjentom zakażonym jednocześnie HBV i HIV lek Tafnat należy przepisać w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi, zapewniając odpowiednie leczenie zakażenia HIV (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie współbieżne z innymi lekami

Nie należy przepisywać Tafnat jednocześnie z lekami zawierającymi tenofovir alafenamid, tenofovir disoproxil fumaran lub adefovir dipiwoksył.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Tafnat z niektórymi lekami przeciwpadaczkowymi (np. karbamazepiną, okskarbazepiną, fenobarbitalą i fenytoiną), lekami przeciwbakteryjnymi (np. ryfampicyną, ryfabutyną i ryfapentyną) ani z naparstnikiem pospolitym, które są induktorami P-gp i mogą obniżać stężenie tenofoviru alafenamidu w osoczu.

Współczynne stosowanie leku Tafnat z silnymi inhibitorami P-gp (np. itrakonazolem i ketokonazolem) może prowadzić do zwiększenia stężenia tenofoviru alafenamidu w osoczu. Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Nietolerancja laktozy

Tabletki tenofoviru alafenamidu zawierają laktozę monohydrat, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lapp lub niedobór wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania tenofoviru alafenamidu u kobiet w ciąży są ograniczone (mniej niż 300 przypadków ciąży) lub brak. Jednak duża liczba danych dotyczących kobiet w ciąży, które otrzymywały tenofovir disoproxil fumaran (ponad 1000 obserwacji), wskazuje na brak wad rozwojowych lub toksyczności embrionalnej/neonatalnej związanego z zastosowaniem tenofoviru disoproxil fumaranu.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego niekorzystnego wpływu wynikającego z toksyczności reprodukcyjnej.

Dlatego w razie potrzeby można rozważyć możliwość stosowania leku Tafnat w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią. Brak informacji, czy tenofovir alafenamid wydzielany jest w mleku matki. Badania na zwierzętach wykazały jednak, że tenofovir wydzielany jest w mleku. Dane dotyczące wpływu tenofoviru na noworodków/dzieci są niewystarczające. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia, dlatego lek Tafnat nie jest zalecany w okresie karmienia piersią.

Plodność. Brak danych dotyczących wpływu leku Tafnat na płodność człowieka. Badania na zwierzętach nie wykazały niekorzystnego wpływu tenofoviru alafenamidu na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi mechanizmami.

Lek Tafnat nie powoduje lub powoduje nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami. Pacjentów należy poinformować o możliwym wystąpieniu zawrotów głowy podczas leczenia lekiem Tafnat.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Leczenie powinno być rozpoczynane i kontrolowane przez lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu B.

Dorośli i młodzież (od 12. roku życia o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg): 1 tabletka 1 raz dziennie podczas jedzenia.

Przestanie leczenia

Decyzja o zakończeniu leczenia może być rozważana w następujący sposób (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”):

• u pacjentów z wykrywalnym antygenem e wirusa HBV (HBsAg-poz. bez marskości wątroby) leczenie należy kontynuować co najmniej przez 6–12 miesięcy po potwierdzeniu serokonwersji HBe (zniknięcie HBeAg i HBV DNA oraz pojawienie się przeciwciał anty-HBe) lub do serokonwersji HBs lub do momentu utraty skuteczności leczenia (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Po zakończeniu leczenia zaleca się regularne badania pacjenta w celu wykrycia nawrotu wirusemii;
• u pacjentów HBsAg-neg. bez marskości wątroby leczenie należy kontynuować co najmniej do serokonwersji HBs lub do pojawienia się objawów nieskuteczności leczenia. W przypadku długotrwałego leczenia trwającego ponad 2 lata zaleca się regularne monitorowanie pacjenta w celu potwierdzenia, że wybrane leczenie nadal jest optymalne dla danego pacjenta.

Pominięta dawka. Jeśli pominięcie dawki nastąpiło nie dłużej niż 18 godzin temu od regularnego czasu przyjmowania, pacjent powinien jak najszybciej przyjąć pominiętą dawkę leku Tafnat, a następnie kontynuować przyjmowanie w regularnym trybie. Jeśli od regularnego czasu przyjmowania minęło więcej niż 18 godzin, pacjent nie powinien przyjmować pominiętej dawki, lecz kontynuować leczenie w regularnym trybie.

Jeśli u pacjenta wystąpi wymioty w ciągu godziny po przyjęciu leku Tafnat, powinien on przyjąć kolejną tabletę. Jeśli wymioty wystąpią ponad godzinę po przyjęciu leku Tafnat, nie należy przyjmować kolejnej tabletu.

Grupy pacjentów specjalnych

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie jest wymagana korekta dawki leku Tafnat (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Naruszenie funkcji nerek. U dorosłych lub młodzieży (od 12. roku życia i o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg) z oszacowanym ClCr ≥15 ml/min lub u pacjentów z ClCr <15 ml/min poddawanych hemodializie nie jest wymagana korekta dawki leku Tafnat.

W dniach przeprowadzania hemodializy lek Tafnat należy przyjmować po zakończeniu sesji hemodializy (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Nie ma dotychczasowych zaleceń dotyczących dawkowania leku Tafnat u pacjentów z ClCr <15 ml/min i brakiem hemodializy (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Naruszenie funkcji wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku Tafnat (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Tafnat u dzieci poniżej 12. roku życia lub o masie ciała mniejszej niż 35 kg nie zostały dotychczas ustalone. Brak danych.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania pacjent powinien być poddawany obserwacji pod kątem wystąpienia objawów toksyczności (patrz sekcja „Niepożądane reakcje skutkowe”).

Leczenie: ogólne środki wspomagające, w tym kontrola wskaźników funkcji życiowych i obserwacja stanu klinicznego pacjenta.

Tenofovir jest skutecznie usuwany podczas hemodializy z współczynnikiem ekstrakcji wynoszącym około 54%. Nie wiadomo, czy tenofovir jest usuwany przez dializę otrzewnową.

Niepożądane działania.

Ocena niepożądanych działań oparta jest na połączonych danych dotyczących bezpieczeństwa uzyskanych w trakcie dwóch badań fazy 3, w których 866 pacjentów zakażonych HBW otrzymywało tenofowir alafenamid 25 mg raz dziennie do 72. tygodnia (przy średnim czasie ekspozycji 88 tygodni).

Najczęściej obserwowane niepożądane działania podczas stosowania leku to: ból głowy (12%), nudności (6%) i osłabienie (6%).

Podczas stosowania tenofowiru alafenamidu u pacjentów z przewlekłym zakażeniem HBW odnotowano poniższe niepożądane reakcje (patrz tabela 2), sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania. Częstość niepożądanych działań określa się następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000); niezwykle rzadko (<1/10000).

Tabela 2

Niepożądane działania związane ze stosowaniem tenofowiru alafenamidu

*Reakcja niepożądana wykryta podczas obserwacji popożycyjnej leków zawierających tenofowiru alafenamid.

Zgłaszanie podejrzanych reakcji niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane reakcje niepożądane za pomocą krajowego systemu raportowania.

Okres ważności

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we włościwej opakowaniu przy temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 tabletek powlekanych powłoką filmową w butelce z polietylenu o wysokiej gęstości (HDPE) z polipropilenowym korkiem wyposażonym w zabezpieczenie przed dziećmi. 1 butelka w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Natco Pharma Limited.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Pharma Division, Kothur, Rangareddy, Telangana 509228, Indie.