Sulbaktomaks

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU SULBACTOMAX (SULBACTOMAX)

Skład:

substancje czynne: ceftriakson, sulbaktam;

1 fiolka 20 ml zawiera: ceftriakson sodu odpowiadający 1000 mg ceftriaksonu, sulbaktam sodu odpowiadający 500 mg sulbaktamu;

1 fiolka 10 ml zawiera: ceftriakson sodu odpowiadający 500 mg ceftriaksonu, sulbaktam sodu odpowiadający 250 mg sulbaktamu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: biały, bladożółty/kremowy krystaliczny, słabo higroskopijny proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Ceftriakson, kombinacje. Trzecia generacja cepaloglukanów. Kod ATC J01D D54.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Sulbaktomaks − lek kombinowany zawierający:

− ceftryaksone (cefalosporyna trzeciej generacji), która wykazuje szerokie spektrum działania wobec wrażliwych mikroorganizmów w fazie aktywnej mnożenia poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu błony komórkowej;

− sulbaktam − jest nieodwracalnym inhibitorem większości głównych beta-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na penicylinę. Wykazuje istotne działanie przeciwbakteryjne jedynie wobec Neisseriaceae, Acinetobacter calcoaceticus, Bacteroides spp., Branhamella catarrhalis Pseudomonas cepacia. Sulbaktam działa synergistycznie z penicylinami i cefalosporynami oraz wiąże się z niektórymi białkami inaktywującymi penicylinę, dlatego niektóre wrażliwe szczepy wykazują zwiększoną wrażliwość na kombinację w porównaniu z monopreparatem antybiotyku beta-laktamowego.

Sulbaktam jest aktywny wobec (w tym szczepów produkujących beta-laktamazy):

− Gram-dodatnich (tlenowców): Staphylococcus aureus (szczepy wrażliwe na metycylinę), bakterie koagulazo-ujemne, Streptococcus pyogenes (beta-hemolityczny, grupa A), Streptococcus agalactiae (beta-hemolityczny, grupa B), streptokoki beta-hemolityczne (poza grupami A, B), Streptococcus viridans, Streptococcus рреитопіае. Należy wziąć pod uwagę, że szczepy oporne na metycylinę Staphylococcus spp., a także Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Listeria monocytogenes są oporne na cefalosporyny, w tym na ceftryaksone;

− Gram-ujemnych (tlenowców): Aeromonas hydrophila, Alcaligenes faecalis, Alcaligenes odorans, bakterie podobne do alkalicgenów, Citrobacter diversus (w tym С. amalonaticus), Citrobacter freundii, Escherichia coli, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Enterobacter spp. (inne), Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis (wcześniej nazywana Branhamella catarrhallis), Moraxella osloensis, Moraxella spp. (inne), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Plesiomonas shigelloides, Proteus mirabilis, Proteus penneri, Proteus vulgaris, Pseudomonas fluorescens, Pseudomonas spp. (inne), Providentia rettgeri, Providentia spp. (inne), Salmonella typhi, Salmonella spp. (nietyfoidalne), Serratia marcescens, Serratia sрр. (inne), Shigella spp., Vibrio spp., Yersinia enterocolitica, Yersinia spp. (inne).

Sulbaktomaks, podobnie jak ceftryaksone, stosuje się w leczeniu gonorei i kiły, ponieważ Treponema pallidum jest wrażliwe na ceftryaksone in vitro i w badaniach na zwierzętach, a badania kliniczne wykazują, że ceftryaksone wykazuje wysoką skuteczność wobec kiły pierwotnej i wtórnej;

− beztlenowców: Bacteroides spp. (w tym niektóre szczepy B. fragilis), Clostridium sрр. (z wyjątkiem С. difficile), Fusobacterium spp. (z wyjątkiem F. mortiferum i F. varium), Gaffkia anaerobica (wcześniej nazywana Peptococcus), Peptostreptococcus spp.

Uwaga. Wiele szczepów beta-laktamazo-twórczych Bacteroides spp., w szczególności В. fragilis, a także Clostridium difficile, jest opornych na ceftryaksone.

Ponieważ głównym składnikiem aktywnym leku jest ceftryaksone, wrażliwość na Sulbaktomaks określa się na podstawie wrażliwości na ceftryaksone, którą można wyznaczać metodą dyfuzyjno-krążkową

lub metodą rozcieńczeń na agarze lub w bulionie.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka ceftryaksonu ma charakter nieliniowy.

Wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półwylu (T1/2), zależą od dawki. Wchłanianie: po wstrzyknięciu do mięśnia maksymalne stężenie osiągane jest po 2–3 godzinach. Bio dostępność leku po wstrzyknięciu do mięśnia wynosi 100% (w odniesieniu do ceftryaksonu).

Po podaniu w dawce 1–2 g ceftryaksone dobrze przenika do tkanek i płynów organizmu. Po wstrzyknięciu dożylnym ceftryaksone szybko przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie bakteriobójcze stężenia wobec wrażliwych mikroorganizmów utrzymują się przez 24 godziny.

Ceftryaksone odwracalnie wiąże się z albuminą. Ze względu na niższe stężenie albuminy w płynie tkankowym frakcja wolnego ceftryaksonu w nim jest wyższa niż w osoczu krwi. Maksymalne stężenie (Cmax) w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4 godziny po podaniu dożylnym i wynosi średnio 18 mg/l. Przy bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych średnie stężenie ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi 17% stężenia w osoczu krwi, przy zapaleniu opon aseptycznych – około 4%. U dorosłych chorych na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, 2–24 godziny po podaniu dawki 50 mg/kg masy ciała, stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym wielokrotnie przekraczają minimalne stężenia hamujące dla najczęstszych patogenów zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową i w małych stężeniach przenika do mleka matki.

Ceftryaksone nie podlega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

50–60% ceftryaksonu wydalone jest w niezmienionej postaci z moczem, a 40–50% – w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półwylu ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin. Całkowity klirens w osoczu krwi wynosi 10–22 ml/min, klirens nerkowy – od 5 do 12 ml/min. U noworodków około 70% dawki wydawane jest przez nerki. U niemowląt w pierwszych 8 dniach życia, a także u osób starszych (od 75 roku życia) okres półwylu jest średnio

2 razy dłuższy. U chorych z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka leku zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie niewielkie wydłużenie okresu półwylu. Przy zaburzeniach wyłącznie czynności nerek zwiększa się frakcja ceftryaksonu wydalonego z żółcią, przy zaburzeniach wyłącznie czynności wątroby – frakcja ceftryaksonu wydalonego przez nerki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

‒ Infekcje dolnych dróg oddechowych;

‒ ostra bakteryjna zapalenie ucha środkowego;

‒ infekcje miękkich tkanek, skóry;

‒ infekcje nerek i dróg moczowych;

‒ infekcje kości, stawów;

‒ sepsa;

‒ infekcje jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, infekcje dróg żółciowych i przewodu pokarmowego);

‒ meningitis;

‒ gonoreja;

‒ profilaktyka infekcji w chirurgii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryksolon lub którykolwiek inny cephalosporin. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ antybakteryjnych leków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy); niewydolność nerek i/lub wątroby; choroby przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie nieswoiste wrzodziejące zapalenie jelita, enteritis lub kolitis związane z zastosowaniem antybakteryjnych leków.

Ceftryksolon jest przeciwwskazany:

Noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*

Noworodkom dojrzałym (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub kwasowością, ponieważ przy takich stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania dożylnego leków zawierających wapń lub wlewu roztworów zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksolonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

* W badaniach in vitro wykazano, że ceftryksolon może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co może powodować ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u takich pacjentów.

Przed wstrzyknięciem wewnątrzmięśniowym ceftryksolonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do zastosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”). Patrz instrukcja stosowania lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztwory ceftryksolonu zawierające lidokainę nigdy nie powinny być podawane dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryksolonu w fiolkach ani do rozcieńczania odnowionego roztworu do podania dożylnego ze względu na możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryksolonu. Powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksolonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryksolonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Ceftryksolon nie może być jednocześnie podawany dożylnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych wlewów, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednak pozostałym pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryksolon i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną. W badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazano, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksolonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie leku w połączeniu z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie przeciw witaminie K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryksolonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania poziomu aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

Ceftryksolonu nie można mieszać z amsakryny, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek ceftryksolonu i silnych moczopędnych, takich jak furosemid, zaburzeń funkcji nerek nie zaobserwowano.

Po spożyciu alkoholu bezpośrednio po przyjęciu ceftryksolonu nie zaobserwowano efektów przypominających działanie disulfiramu (teturam).

Ceftryksolon zawiera grupę N-metylotiotetrazolową, która może powodować nietolerancję etanolu, a także krwawienia charakterystyczne dla niektórych innych cefalosporyn.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryksolonem zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie ma doniesień o interakcji między ceftryksolonem a doustnymi produktami zawierającymi wapń oraz o interakcji między ceftryksolonem podawanym wstrzyknięciem wewnętrznomięśniowym a produktami zawierającymi wapń (dożylnie lub doustnie).

U pacjentów stosujących ceftryksolon możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryksolon, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryksolonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Środki bakteriostatyczne mogą wpływać na działanie bakteriobójcze cefalosporyn.

Ceftryksolon może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych hormonalnych. Z tego powodu zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po zakończeniu leczenia.

Probenecyd nie wpływa na wydalanie ceftryksolonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano poważne reakcje nadwrażliwości, które czasem prowadziły do śmiertelnego исходу (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa — ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Efekty uboczne”). W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie ceftryaksonem i podjąć odpowiednie środki nagłego działania. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cephalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z lekką nadwrażliwością na inne leki beta-laktamowe w wywiadzie.

Prawdopodobieństwo reakcji anafilaktycznych wzrasta u chorych z wywiadem anafilaksji oraz u osób cierpiących na reakcje nadwrażliwości na różne alergeny; należy ostrożnie stosować u pacjentów z tendencją do alergicznych diatez.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych [zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/nekrozy toksycznej naskórka oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS)], które były związane z leczeniem ceftryaksonem i mogą stanowić zagrożenie dla życia lub prowadzić do śmierci, choć częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Encefalopatia.

Opisywano encefalopatię podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty uboczne”), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonu.

Reakcja Jarischa-Herxhejmera.

U niektórych pacjentów zakażonych spiralami może wystąpić reakcja Jarischa-Herxhejmera bezpośrednio po rozpoczęciu terapii ceftryaksonem. Reakcja ta zazwyczaj ma charakter samoograniczający się lub może być leczona leczeniem objawowym. W przypadku wystąpienia tej reakcji nie trzeba przerywać stosowania antybiotyku.

Lek może wydłużać czas protrombinowy. Z tego względu w przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K należy oznaczyć czas protrombinowy.

Kolity/zbyt silny wzrost mikroorganizmów odpornych.

Podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksonu i sulbaktamu, może wystąpić biegunka spowodowana przez Clostridium difficile, od łagodnego stopnia ciężkości aż po kolit zakończony śmiercią. Leki przeciwbakteryjne zmieniają normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile. Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z Clostridium difficile. Odmiany Clostridium difficile nadproducentów toksyn powodują większe zachorowanie i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na środki przeciwmikrobowe i wymagać kolektomii. Biegunkę związaną z Clostridium difficile należy wykluczyć u wszystkich pacjentów podczas stosowania antybiotyków. Należy zebrać szczegółowy wywiad medyczny, ponieważ biegunka związana z Clostridium difficile może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania środków przeciwbakteryjnych. Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

W zależności od wskazań klinicznych należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów, dodatki białkowe, antybiotykoterapię skuteczną wobec Clostridium difficile oraz rozważyć badanie chirurgiczne.

Przy długotrwałym stosowaniu ceftryaksonu możliwe są trudności w kontrolowaniu mikroorganizmów odpornych na lek. Z tego względu wymagana jest staranna opieka nad pacjentami. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy podjąć odpowiednie środki.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć stosowanie dodatkowych antybiotyków.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem.

W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyły objawy kliniczne. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Zastój żółci.

U chorych, którym podawano ceftryakson, opisano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki, które mogły rozwijać się wskutek obturacji dróg żółciowych. Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Sulbaktomaks.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty uboczne”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Dzieci.

Ceftryakson, będący składnikiem leku, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi. Z tego względu stosowanie ceftryaksonu jest przeciwwskazane u noworodków przedwczesnych i urodzonych terminowo, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

U chorych z zaburzoną funkcją nerek przy zachowanej normalnej funkcji wątroby nie trzeba zmniejszać dawki Sulbaktomaksu. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksonu nie powinny przekraczać 2 g.

U chorych z zaburzoną funkcją wątroby przy zachowanej funkcji nerek nie trzeba zmniejszać dawki Sulbaktomaksu.

W przypadkach jednoczesnego występowania ciężkiej patologii wątroby i nerek należy regularnie monitorować stężenie ceftryaksonu w osoczu krwi. U pacjentów poddawanych hemodializie nie trzeba zmieniać dawki leku po przeprowadzeniu tej procedury.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu ceftryaksonu u chorych z niewydolnością nerek, którzy jednocześnie otrzymują aminoglikozydy i diuretyki.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U noworodków przedwczesnych i urodzonych terminowo w wieku poniżej 1 miesiąca opisano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i przez różne systemy do infuzji dożylnej. Według istniejących danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania osadów wewnątrznaczyniowych, z wyjątkiem noworodków, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami innych grup wiekowych.

Przy stosowaniu ceftryaksonu u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji. Jednak pacjentom w wieku od 28 dni ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać sekwencyjnie, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub starannego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do całkowitego żywienia pozajelitowego (CŻP) pracownicy medyczni mogą przepisać alternatywne leki przeciwbakteryjne, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne stosowanie ceftryaksonu, roztwory do CŻP i ceftryakson można podawać jednocześnie, choć przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również wstrzymać podawanie roztworów do CŻP na czas infuzji ceftryaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Efekty uboczne” i „Niezgodność”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne z grupy cephalosporyn, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Efekty uboczne”). O ciężkiej anemii hemolitycznej, w tym śmiertelnych przypadkach, donoszono zarówno u dorosłych pacjentów, jak i u dzieci.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cephalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować obraz krwi.

Sód.

Sól sodowa ceftryaksonu i sól sodowa sulbaktamu zawierają sód, co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Sulbaktomaks test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ceftryakson może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania Sulbaktomaksu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Unieszkodliwianie leku.

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub śmieci domowych. Każdy nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy zwrócić w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu właściwego unieszkodliwienia. Do unieszkodliwienia należy stosować tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryakson można stosować w czasie ciąży, w szczególności w I trymestrze, wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika w niskich stężeniach do mleka matki, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie spodziewa się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odrzuceniu stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi maszynami.

Odpowiednich badań nie przeprowadzano. Z uwagi na możliwość wystąpienia takich efektów ubocznych jak zawroty głowy, Sulbaktomaks może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi maszynami. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dożylnie lub domięśniowo. Przed zastosowaniem należy przeprowadzić próby skórne w celu wykrycia wrażliwości na antybiotyk oraz lidokainę.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat: 1–2 g (w przeliczeniu na ceftryksolon) 1 raz dziennie (co 24 godziny). W przypadkach ciężkich lub infekcji wywołanych przez drobnoustroje o obniżonej wrażliwości na ceftryksolon dawkę dobową można zwiększyć do 4 g (w przeliczeniu na ceftryksolon).

Niemowlęta i dzieci do 12 roku życia.

Poniżej podano zalecane dawki stosowane 1 raz dziennie.

Niemowlęta (do 14 dni życia). Dawki podane w przeliczeniu na ceftryksolon: 20–50 mg/kg masy ciała 1 raz dziennie. Dawkę dobową nie należy przekraczać 50 mg/kg masy ciała. Nie ma różnic w dawkowaniu między noworodkami o czasie urodzenia i przedwcześnie urodzonymi.

Ceftryksolon jest przeciwwskazany u noworodków w wieku ≤ 28 dni, gdy istnieje potrzeba (lub przewidywana potrzeba) leczenia roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, w tym ciągłym dożylnym wlewie roztworów zawierających wapń, np. żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryksolonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niemowlęta w wieku od 15 dnia życia i dzieci do 12 roku życia. Dawki podane w przeliczeniu na ceftryksolon: 20–80 mg/kg masy ciała 1 raz dziennie. Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg należy podawać dawki stosowane u dorosłych.

Całkowita dawka dobowa u dzieci nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryksolon).

Dawkę powyżej 50 mg/kg (w przeliczeniu na ceftryksolon) podawaną dożylnie należy wprowadzać kroplowo, powoli (przez 30–60 minut).

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Po normalizacji temperatury ciała i potwierdzeniu braku patogenu w wynikach badań należy kontynuować stosowanie leku przez co najmniej kolejne 48–72 godziny.

Terapia kombinowana.

Ze względu na dane dotyczące synergii działania przy jednoczesnym stosowaniu ceftryksolonu i aminoglikozydów wobec wielu bakterii Gram-ujemnych, mogą one być stosowane przy ciężkich, zagrażających życiu infekcjach wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa. Należy jednak pamiętać, że zwiększone skuteczności takich kombinacji nie zawsze można przewidzieć. Ze względu na niestabilność fizyczną ceftryksolonu i aminoglikozydów należy je podawać oddzielnie, w zalecanych dawkach.

Dawkowanie w szczególnych przypadkach.

Meningity

Przy bakteryjnych meningitachach u niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia leczenie należy rozpocząć od dawki 100 mg/kg (nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryksolon) 1 raz dziennie. Gdy tylko zostanie zidentyfikowany patogen i ustalona jego wrażliwość, dawkę można odpowiednio zmniejszyć. Najlepsze wyniki osiągano przy następujących czasach trwania leczenia:

Neisseria meningitidis – 4 dni

Streptococcus pneumoniae – 7 dni

Haemophilus influenzae – 6 dni

Wrażliwe Enterobactericeae – 10–14 dni.

Zespolenie Borrelia (choroba Lyme): dorośli i dzieci – 50 mg/kg (maksymalna dawka dobową – 2 g) 1 raz dziennie przez 14 dni.

Zakażenie gonokokowe wywołane szczepami produkującymi lub nieprodukującymi penicylinazy: jednorazowe domięśniowe podanie 250 mg leku.

Profilaktyka infekcji pooperacyjnych. Dawki podane w przeliczeniu na ceftryksolon. W zależności od stopnia ryzyka rozwoju infekcji, należy podać jednorazowo 1–2 g (w przeliczeniu na ceftryksolon) leku 30–90 minut przed rozpoczęciem operacji. Podczas zabiegów na jelitach grubym i prostym należy jednocześnie (lecz oddzielnie) podać lek z grupy 5-nitroimidazoli (np. ornidazol).

Upośledzenie funkcji nerek. Nie wymaga zmniejszenia dawki, jeśli funkcja wątroby pozostaje w normie. Tylko w przypadkach niewydolności nerek w stadium przedkońcowym z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryksolon).

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie, jednak należy monitorować stężenie ceftryksolonu w surowicy krwi (w razie potrzeby korygować dawkę), ponieważ szybkość wydalania u tych pacjentów może być obniżona.

Dawka dobowa Sulbaktomaksu u pacjentów poddawanych dializie nie powinna przekraczać 2 g.

Upośledzenie funkcji wątroby. Nie wymaga zmniejszenia dawki, jeśli funkcja nerek pozostaje w normie.

Ciężka niewydolność nerek lub wątroby

Należy regularnie oznaczać stężenie ceftryksolonu we krwi i w razie potrzeby korygować dawkę leku, ponieważ u tych pacjentów poziom wydalania może być obniżony.

Sposób rozcieńczania i podawania. Ogólne zasady – roztwór należy użyć natychmiast po przygotowaniu. Roztwór zachowuje stabilność fizyczną i chemiczną przez 6 godzin w temperaturze pokojowej lub przez 24 godziny w temperaturze 5 °C. W zależności od stężenia i czasu przechowywania kolor roztworu może zmieniać się od jasnożółtego do bursztynowego. Zmiana koloru nie wpływa na skuteczność ani tolerancję leku.

Do wstrzykiwań domięśniowych zawartość fiolki rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy lub 5 ml wody do wstrzykiwań; wstrzykiwać do środkowej części mięśnia pośladkowego. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją stosowania medycznego lidokainy.

Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego przeprowadzenia próby w celu ustalenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Do wstrzykiwań dożylnych zawartość fiolki rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań; podawać dożylnie powoli (w ciągu 2–4 minut).

Infuzja dożylna powinna trwać co najmniej 30 minut. Do przygotowania roztworu należy rozpuścić zawartość fiolki w 40 ml jednego z następujących roztworów do infuzji, które nie zawierają jonów wapnia:

− 5 % roztwór glukozy;

− 0,9 % roztwór chlorku sodu;

− 5 % roztwór glukozy + 0,225 % roztwór chlorku sodu;

− 5 % roztwór glukozy + 0,9 % roztwór chlorku sodu;

− woda do wstrzykiwań.

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania Sulbaktomaksu w fiolkach ani do rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryksolonu. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryksolonu może również wystąpić przy mieszaniu Sulbaktomaksu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Sulbaktomaks nie może być podawany jednocześnie dożylnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z długotrwałymi infuzjami zawierającymi wapń, np. żywienie dożylne. Jednak, z wyjątkiem noworodków, ceftryksolon i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między infuzjami roztworem kompatybilnym (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Dzieci.

Lek stosowany jest w praktyce pediatrycznej.

U noworodków w wieku ≤ 28 dni lek jest przeciwwskazany w przypadku potrzeby (lub przewidywanej potrzeby) leczenia roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym dożylne wlewy zawierające wapń, np. żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryksolonu (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

U noworodków i u dzieci urodzonych przedwcześnie opisano przypadki powstawania osadów w płucach i nerkach, które prowadziły do skutków śmiertelnych przy jednoczesnym podawaniu ceftryksolonu i leków wapnia. W niektórych z tych przypadków stosowano ten sam system infuzyjny do podania ceftryksolonu i roztworów zawierających wapń, a w niektórych systemach infuzyjnych obserwowano powstawanie osadów.

Przedawkowanie.

Objawy: dostępne informacje o przypadkach przedawkowania są ograniczone. W przypadku przedawkowania możliwe jest nasilenie objawów działań niepożądanych. Przy przedawkowaniu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka.

Leczenie: hemodializa lub dializa otna nie są skuteczne. Nie istnieje specyficzny przeciwdziałacz. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Działania niepożądane.

Zakażenia i inwazje: kandydoza, mikozę dróg rodnych, wtórne infekcje grzybicze oraz infekcje wywołane mikroorganizmami opornymi, kolit pseudomembranozną, nadinfekcje.

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: eozynofilia, neutropenia, leukopenia, leukocytoza, limfopenia, granulocytopenia, anemia, w tym anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza, bazofilia, wydłużenie/skrócenie czasu protrombinowego, zaburzenia krzepliwości, hipoprotrombinemia, agranulocytoza. Przy długotrwałym leczeniu należy regularnie kontrolować obraz krwi.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: biegunka, rozstroje stolca, nudności, wymioty, wzdęcia, stomatyt, zaburzenia smaku, glosyt; zapalenie trzustki, które mogło się rozwinąć prawdopodobnie na skutek obturacji dróg żółciowych; nie można wykluczyć roli precpypitatów powstających pod wpływem ceftryaksonu w drogach żółciowych; zgłaszano przypadek enterokolitu pseudomembranoznego.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: kamica żółciowa pozorna, precpypitaty soli wapniowej ceftryaksonu w pęcherzu żółciowym z odpowiednią objawowością u dzieci, odwracalna kamica żółciowa u dzieci, podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, hiperbilirubinemia, żółtaczka jądrowa; częstość nieznana – zapalenie wątroby1, zapalenie wątroby cholestotyczne1,2.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna; zapalenie skóry alergiczne; swędzenie; pokrzywka; obrzęki, w tym obrzęk naczynioruchowy; ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulosis, egzantema; wielopostaciowe rumień towarzyszące wybroczynami; zespół Stevensa-Johnsona; toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespoł Lyella), reakcje lekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS).

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, oliguria, hematuria, glukozuria; cylinduria, zapalenie nerek śródmiąższowe, powstawanie precpypitatów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia neurologiczne: ból głowy i zawroty głowy, drżenie, drgawki; rzadko – encefalopatia.

Zaburzenia serca: podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie przyspieszonego rytmu serca, zespół Kounisa (częstość nieznana).

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i przepony: duszność, skurcz oskrzeli.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidealne, wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość, reakcja Jarischa-Herxheima.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Zaburzenia ogólne: dreszcze, uczucie zimna, choroba surowicza, obrzęki, krwawienia z nosa, osłabienie.

Reakcje miejscowe: przy podaniu dożylnej – zapalenie żył, ból, zacieńczenie wzdłuż żyły; przy podaniu domięśniowym – ból w miejscu wstrzyknięcia. Iniekcja domięśniowa bez zastosowania lidokainy jest bolesna.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi. W pojedynczych przypadkach u pacjentów leczonych lekiem mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Jak i inne antybiotyki, lek może powodować fałszywie dodatni wynik próby na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia Sulbaktomaksem glukozurię należy w razie potrzeby oznaczać wyłącznie metodą enzymatyczną.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Precypitaty soli wapniowej ceftryaksonu.

Rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano dożylne ceftryakson i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto precpypitaty soli wapniowej ceftryaksonu. Wysokie ryzyko powstawania precpypitatów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryaksonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania precpypitatów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥ 80 mg/kg na dobę) lub dawki kumulacyjne przekraczające 10 g, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone spożycie płynów, leżenie). Ryzyko powstawania precpypitatów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Powstawanie precpypitatów w nerkach może przebiegać bezobjawowo lub klinicznie, może prowadzić do niewydolności nerek, która ustępuje po przerwaniu leczenia ceftryaksonem.

Zarejestrowano przypadki powstawania precpypitatów soli wapniowej ceftryaksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania precpypitatów przy podaniu dożylnej leku była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania precpypitatów jest wyraźnie niższa. Powstawanie precpypitatów zazwyczaj nie towarzyszy objawy, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po przerwaniu stosowania ceftryaksonu precpypitaty zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

1Zazwyczaj ma charakter odwracalny po przerwaniu stosowania ceftryaksonu.

2Patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Leku absolutnie nie wolno dodawać do roztworów do wlewów zawierających wapń, np. roztwór Hartmana lub Ringera, w tym do pełnych roztworów do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Działania niepożądane”), ze względu na możliwość powstawania precpypitatów! Nie należy również stosować roztworów zawierających wapń w ciągu 48 godzin po ostatnim podaniu ceftryaksonu. Lek jest niezgodny z amzakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami, innymi antybiotykami.

Opakowanie.

Po 1 fiolce 10 lub 20 ml w tekturowym pudełku.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

Venus Remedies Limited.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Hill Top Industrial Estate, Jharmajri, EPIP Phase-I (Ext.), Batoli Kalan, Baddi, district Solan, Himachal Pradesh 173205, Indie.

lub*

Producent.

Swiss Parenterals Ltd.

Miejsce produkcji.

Block II, Plot No. 402, 412-414 Kerala Industrial Area, GIDC, near Bavla, Ahmedabad, Gujarat, 382 220, Indie.

Wniosek.

Mili Healthcare Limited.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Piętro 2, pomieszczenie biurowe, 4 Charterfield House, Castle Street, Taunton, Somerset, Anglia, TA1 4AS, Wielka Brytania.

*Do instrukcji, która znajduje się w opakowaniu, wprowadza się konkretnego producenta,
który odpowiada za wyprodukowanie serii i od którego dokonuje się dostawy.