Strikarb

ULOTKA DO ŁĄCZENIA LEKU STRIKARB (STRICARB)

Skład:

substancja czynna: carboplatin;

1 ml roztworu zawiera carboplatyny 10 mg;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o barwie od bezbarwnej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnowotworowe. Związki platyny. Carboplatyna.

Kod ATC L01X A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Karboplatyna – lek przeciwnowotworowy, który jest nieorganicznym związkiem kompleksowym platyny. Działanie przeciwnowotworowe karboplatyny jest porównywalne do działania cisplatyny wobec szerokiego spektrum nowotworów niezależnie od ich lokalizacji. Mechanizm działania przeciwnowotworowego wiąże się z hamowaniem syntezy kwasów nukleinowych, co prowadzi do śmierci komórki. Zdolność leku do wywoływania regresji guzów pierwotnych i przerzutów wiązana jest również z jego wpływem na układ odpornościowy organizmu.

Badania metodą alkalijnego eluowania DNA oraz analizy wiązania DNA wykazały jakościową podobieństwo mechanizmów działania karboplatyny i cisplatyny. Karboplatyna, podobnie jak cisplatyna, powoduje zmiany w superhelikalnej konformacji DNA, co wiąże się z efektem skrócenia DNA. Powoduje również powstawanie wiązań międzyniciowych i wewnątrzniciowych w DNA.

Farmakokinetyka.

Stężenie karboplatyny oraz wolnej platyny w osoczu krwi po podaniu dożylnej zmniejsza się zgodnie z kinetyką dwufazową. Początkowy okres półwyladowania wolnej platyny wynosi około 1–2 godziny, a okres półwyladowania terminalnego – 3–6 godzin; ogólna platyna charakteryzuje się podobnym początkowym okresem półwyladowania, jednak okres półwyladowania terminalnego jest dłuższy (około 24 godziny). Przy powtarzanym podawaniu dawek przez cztery dni z rzędu nie obserwuje się akumulacji platyny w osoczu. W ciągu 24 godzin po podaniu około 85 % dawki platyny w osoczu krwi wiąże się z białkami.

W osoczu krwi stężenie platyny w składzie cząsteczki karboplatyny znacznie przewyższa stężenie wolnej platyny. Karboplatyna wiąże się z białkami osocza krwi i jest powoli wydalana z organizmu, głównie przez nerki. 30 % podanej dawki wydala się w niezmienionej postaci. U pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 60 ml/min około 60–80 % podanej dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin po podaniu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Jako monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi wskazany w leczeniu następujących chorób:

• raka nabłonkowego jajnika;
• raka drobnokomórkowego płuca.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na karboplatynę lub inne związki platyny.

Ciężka mielosupresja.

Niedawna znaczna utrata krwi.

Upośledzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Upośledzenie słuchu.

Ciąża i okres karmienia piersią.

Wiek dziecięcy.

Jednoczesne stosowanie szczepionki przeciw żółtej gorączce.

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie karboplatyną powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza onkologa w warunkach szpitalnych, przy dostępności środków umożliwiających odpowiednie monitorowanie stanu pacjenta.

Podczas manipulacji lekiem należy przestrzegać zasad pracy z cytotoksycznymi lekami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia zakrzepicy w chorobach nowotworowych często stosuje się terapię przeciwkrzepliwą. Wysokie indywidualne wahania wskaźników krzepnięcia krwi podczas choroby, jak również możliwa interakcja między doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi a lekiem chemioterapeutycznym, wymagają regularnej kontroli wskaźników INR.

Jednoczesne stosowanie ze szczepionką przeciw żółtej gorączce jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia śmiertelnej, uogólnionej infekcji.

Nie zaleca się stosowania w połączeniu z żywymi osłabionymi szczepionkami (z wyjątkiem szczepionki przeciw żółtej gorączce) z powodu ryzyka rozwoju uogólnionego, potencjalnie śmiertelnego, schorzenia. Ryzyko to wzrasta u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym z powodu choroby podstawowej. Należy stosować szczepionki inaktywowane, jeśli są dostępne (np. przeciwko polio).

W przypadku terapii skojarzonej z karboplatyną i innymi lekami mielosupresyjnymi nasila się supresja szpiku kostnego.

Jednoczesne stosowanie karboplatyny i moczopędnych z grupy pętlowych może częściej powodować zaburzenia funkcji nerek i słuchu.

Połączenie karboplatyny z innymi substancjami supresyjnymi dla szpiku kostnego może nasilać działanie karboplatyny i/lub dodatkowo podanych leków na szpik kostny. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami nefrotoksycznymi może prowadzić do rozwoju ciężkiej i długotrwałej mielotoksyczności, spowodowanej obniżeniem klirensu nerkowego karboplatyny.

Podczas jednoczesnego stosowania karboplatyny i warfaryny należy zachować dużą ostrożność, ponieważ obserwowano przypadki wzrostu wartości INR.

Nie zaleca się stosowania razem z fenytoiną, fosfenytoiną ze względu na ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych, ponieważ leki cytotoksyczne obniżają wchłanianie fenytoiny w przewodzie pokarmowym, a także ze względu na ryzyko zwiększenia toksyczności lub utraty skuteczności leków cytotoksycznych z powodu zwiększenia metabolizmu fenytoiny w wątrobie.

Nie należy stosować karboplatyny jednocześnie z lekami zawierającymi części chelatujące, ponieważ teoretycznie mogą one osłabiać działanie przeciwnowotworowe karboplatyny. Badania eksperymentalne i kliniczne wykazały jednak, że dietyloditiokarbamat nie wpływa na działanie przeciwnowotworowe karboplatyny.

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny, a także takszolimusu i sirolimusu może prowadzić do rozwoju chorób limfoproliferacyjnych z powodu nasilonej immunosupresji.

Badania eksperymentalne wykazały, że karboplatyna działa synergistycznie z etopozydem i vindesynem.

Karboplatyna reaguje z glinem, tworząc czarny osad. Dlatego podczas stosowania leku Strikarb, zarówno przy przygotowywaniu roztworu, jak i podczas jego podawania, należy unikać stosowania igieł, strzykawek, cewników i systemów infuzyjnych zawierających glin.

Szczególne środki ostrożności.

Ostrzeżenie.

Leczenie karboplatyną należy prowadzić pod nadzorem doświadczonego onkologa. W celu prowadzenia terapii i zapobiegania powikłaniom, w szpitalu muszą być dostępne środki diagnostyczne umożliwiające ocenę stanu pacjenta.

Należy regularnie wykonywać morfologię krwi oraz testy funkcjonalne w celu oceny czynności nerek i wątroby, a w przypadku stwierdzenia znacznego zahamowania funkcji szpiku kostnego lub zaburzeń czynności nerek lub wątroby należy przerwać stosowanie leku.

Pacjenci, którzy wcześniej otrzymywali intensywną terapię (szczególnie z zastosowaniem cisplatyny), pacjenci w złym stanie ogólnym lub w wieku powyżej 65 lat, a także pacjenci otrzymujący jednocześnie leki nefrotoksyczne, podobnie jak pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności nerek, mogą doświadczać ciężkiej lub długotrwałej mielosupresji.

W przypadku tych grup pacjentów dawkę początkową należy zmniejszyć zgodnie z zaleceniami (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Należy regularnie monitorować morfologię krwi w celu obserwacji oddziaływań karboplatyny. Działanie mielosupresyjne karboplatyny jest ściśle związane z klirem nerkowym. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek należy kontrolować parametry funkcji nerek przed rozpoczęciem leczenia i w trakcie jego trwania. Terapię lekiem należy przerwać w przypadku wystąpienia znacznych odchyleń od normy wskaźników czynności szpiku kostnego lub zaburzeń czynności nerek lub wątroby.

Zazwyczaj odstępy między cyklami terapii powinny trwać co najmniej 4 tygodnie. Podawanie karboplatyny powoduje wystąpienie trombocytopenii, leukopenii i anemii.

Toksykologia hematologiczna. Hemolityczna anemia z obecnością przeciwciał serologicznych wywołanych lekiem została zaobserwowana u pacjentów leczonych karboplatyną. Wystąpienie takiej reakcji może prowadzić do śmiertelnego skutku.

Leukopenia, neutropenia i trombocytopenia zależą od dawki i są czynnikiem ograniczającym dawkowanie w trakcie leczenia. W trakcie i po zakończeniu leczenia karboplatyną konieczna jest częsta kontrola parametrów krwi obwodowej, a w przypadku stwierdzenia toksycznego działania leczenie karboplatyną należy przerwać do czasu normalizacji wskaźników. U pacjentów otrzymujących wstrzyknięcia karboplatyny w ramach monoterapii maksymalne obniżenie poziomu neutrofili ma miejsce zazwyczaj w 21. dniu, a u pacjentów otrzymujących terapię skojarzoną – w 15. dobie. W trakcie i po zakończeniu leczenia karboplatyną konieczna jest częsta kontrola parametrów krwi obwodowej. Ogólnie nie należy rozpoczynać kolejnego cyklu leczenia karboplatyną przed normalizacją liczby leukocytów i płytek krwi. W tym przypadku obowiązują następujące normy: dla leukocytów – 2000 leukocytów/mm³, dla płytek krwi – 100000 płytek/mm³.

Anemia może mieć charakter kumulacyjny i w niektórych przypadkach może być konieczna transfuzja krwi.

Efekty mielosupresyjne mogą mieć charakter kumulacyjny w przypadku współistniejącej chemioterapii. Pacjenci z ciężką i trwałą mielosupresją należą do grupy wysokiego ryzyka wystąpienia powikłań infekcyjnych, w tym zakończonych śmiertelnie. W przypadku wystąpienia takich efektów należy natychmiast przerwać terapię karboplatyną.

W celu minimalizacji efektów addytywnych należy bardzo starannie planować terapię skojarzoną zawierającą karboplatynę i inne substancje mielosupresyjne, szczególnie dawkowanie i harmonogram terapii. Pacjentom, u których występuje ciężkie zahamowanie funkcji szpiku kostnego, może być konieczna wspierająca terapia transfuzyjna.

Zgłaszano przypadki wystąpienia ostrej promielocytowej białaczki oraz zespołu mielodysplastycznego (ZMD) / ostrej białaczki mieloidalnej (OBM) kilka lat po terapii z karboplatyną i innymi lekami przeciwnowotworowymi.

Zespół hemolityczno-uremiczny (ZHU) jest poważnym, zagrażającym życiu skutkiem ubocznym. Karboplatynę należy przerwać przy pierwszych objawach mikroangiopatycznej anemii hemolitycznej, takich jak szybkie obniżenie hemoglobiny towarzyszone trombocytopenią, podwyższeniem bilirubiny surowicy, kreatyniny surowicy, azotu mocznika we krwi lub LDH. Niewydolność nerek może być nieodwracalna po przerwaniu terapii i może wymagać dializy.

Reakcje alergiczne. Podczas stosowania karboplatyny czasem występują reakcje alergiczne, np. rumień, gorączka bez widocznej przyczyny i świąd. W niektórych przypadkach wystąpiła anafilaksja, obrzęk Quinckego oraz reakcje anafilakto-idne, w tym skurcz oskrzeli, pokrzywka i obrzęk twarzy, bardzo rzadko leczenie kończyło się skutkiem śmiertelnym. Należy natychmiast przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Reakcje te są podobne do tych, które występują przy stosowaniu innych leków zawierających związki platyny, mogą pojawiać się kilka minut po podaniu środka. Częstość reakcji alergicznych może wzrastać w związku z wcześniejszym narażeniem na związki platyny, nawet jeśli reakcje te obserwowano tylko po podaniu karboplatyny. Należy uważnie obserwować możliwość wystąpienia reakcji alergicznych u pacjentów i stosować leczenie wspierające, w tym podawanie leków przeciwhistaminowych, adrenaliny i/lub glikokortykosteroidów.

Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kuniisa (ostry alergiczny skurcz tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Toksykologia nerek i wpływ na funkcjonowanie wątroby. Karboplatyna może prowadzić do zaburzeń czynności nerek i wątroby. Bardzo wysokie dawki karboplatyny (przekroczenie zalecanej dawki 5-krotnie w ramach monoterapii) prowadziły do ciężkich zaburzeń czynności wątroby i nerek. Do chwili obecnej nie ustalono, czy odpowiednie nawodnienie może przeciwdziałać temu wpływowi na czynność nerek. W przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby o średnim lub ciężkim nasileniu konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną efekt nefrotoksyczny może występować częściej i mieć cięższy przebieg. Ponadto, zaburzenia czynności nerek są bardziej prawdopodobne u pacjentów, u których pod wpływem cisplatyny wystąpiła nefrotoksyczność. Chociaż obecnie nie ma danych klinicznych świadczących o nasileniu efektu nefrotoksycznego, nie zaleca się łączenia karboplatyny z aminoglikozydami ani innymi substancjami nefrotoksycznymi.

Choroba wątrobowo-żylna (VOD). Zgłaszano przypadki obturacji żył wątrobowych (zespół obturacji zatok wątrobowych), niektóre zakończone śmiercią. Należy kontrolować pacjentów pod kątem objawów i oznak zaburzeń czynności wątroby lub nadciśnienia wrotnego, które prawdopodobnie nie są wynikiem przerzutów do wątroby.

Toksykologia neurologiczna. Należy regularnie przeprowadzać badania neurologiczne i kontrolować słuch – przede wszystkim u pacjentów przyjmujących wysokie dawki karboplatyny. Czasem występują objawy neurotoksyczności, takie jak mrowienie, obniżenie odruchów ścięgnistych i ototoksyczność, które zazwyczaj są łagodne. Wystąpienie tych objawów jest bardziej prawdopodobne u pacjentów w wieku powyżej 65 lat lub u tych, którzy wcześniej leczono lekami zawierającymi związki platyny lub innymi lekami wpływającymi negatywnie na słuch. Zgłaszano zaburzenia wzroku, w tym utratę wzroku, przy wysokich dawkach karboplatyny. Po zakończeniu leczenia wysokimi dawkami leku wzrok wracał zwykle w ciągu kilku tygodni, najczęściej w pełni lub z niewielkimi ograniczeniami.

Zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu odwracalnej tylnej leukoencefaluopatii (RPLS) u pacjentów otrzymujących karboplatynę w ramach skojarzonej chemioterapii. RPLS to rzadkie, odwracalne po przerwaniu leczenia, szybko postępujące schorzenie neurologiczne, które może obejmować drgawki, nadciśnienie, ból głowy, dezorientację, ślepotę oraz inne zaburzenia wzrokowe i neurologiczne. Rozpoznanie RPLS potwierdza się wynikami badań obrazowych mózgu, przede wszystkim MRI (rezonansu magnetycznego).

Zespół lizy nowotworowej (TLS). Na podstawie doświadczeń po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki zespołu lizy nowotworowej u pacjentów leczonych karboplatyną w monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami chemioterapeutykami. Należy kontrolować pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia TLS, tj. tych z guzami o wysokiej proliferacji komórek, o dużej objętości guza i pacjentów o wysokiej wrażliwości na środki cytotoksyczne, oraz podejmować odpowiednie środki zapobiegawcze.

Badania oceniające terapię skojarzoną z zastosowaniem karboplatyny i cyklofosfamidu wykazały, że u pacjentów starszych trombocytopenia występuje częściej niż u młodszych. Ponieważ u pacjentów starszych czynność nerek jest często obniżona, należy uwzględnić ten czynnik przy ustalaniu dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie żywych lub osłabionych szczepionek u pacjentów z zaburzeniem układu odpornościowego podczas chemioterapii, w tym z zastosowaniem karboplatyny, może prowadzić do rozwoju ciężkich infekcji lub infekcji prowadzących do skutku śmiertelnego. Z tego powodu należy unikać szczepienia pacjentów żywą szczepionką w trakcie leczenia karboplatyną. Szczepionki niemające postaci żywej lub inaktywowane można stosować, jednak odpowiedź na nie może być obniżona (patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Potencjał kancerogenny karboplatyny nie został zbadany, ale związki o podobnym mechanizmie działania i mutagenności, jak się uważa, mogą być kancerogenne. Drugie nowotwory złośliwe zostały zarejestrowane w związku z wielokrotną terapią lekową.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania karboplatyny u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone.

Karboplatyna może powodować nudności i wymioty. Według doniesień, premedykacja lekami przeciw wymiotnym może zmniejszyć częstość i nasilenie działań niepożądanych.

Podczas przygotowywania i podawania karboplatyny nie wolno stosować narzędzi zawierających aluminium (patrz sekcja „Niezgodność”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży i karmienia piersią ze względu na wysoką toksyczność. Pacjentki powinny podejmować środki zapobiegające zajściu w ciążę w trakcie leczenia karboplatyną i natychmiast informować lekarza o możliwości zajścia w ciążę. W trakcie terapii lekiem Strikarb należy przerwać karmienie piersią.

Fertylność. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować niezawodne metody antykoncepcji w celu zapobiegania ciąży w trakcie leczenia karboplatyną oraz przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu terapii. Pacjentkom w ciąży i tym, które zajęły w ciążę w trakcie leczenia, zaleca się konsultację genetyczną.

Karboplatyna jest genotoksyczna. Mężczyźni powinni unikać zapładniania kobiet w trakcie leczenia karboplatyną oraz przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu terapii. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się konsultację dotyczącą kriokonserwacji nasienia, ponieważ leczenie karboplatyną może prowadzić do bezpłodności.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Badania wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów nie były prowadzone.

Z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych (halucynacje, zaburzenia czynności szpiku kostnego) u wrażliwych chorych podczas stosowania leku, pacjenci tacy powinni wstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami wymagającymi skupienia uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Tylko do stosowania dożylnej.

Strikarb można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi.

Dorosłym pacjentom, którzy wcześniej nie byli leczeni tym lekiem i mają prawidłową funkcję nerek, karboplatynę podaje się w dawce 400 mg/m2 powierzchni ciała w formie krótkich wlewów dożylnych (trwających 15–60 minut).

Dawki można również obliczyć za pomocą wzoru Calverta na podstawie szybkości filtracji kłębuszkowej (SFK) chorego i pożądanej powierzchni pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC). Należy zwrócić uwagę, że dawki obliczone według wzoru Calverta podaje się w miligramach, a nie w miligramach na m2.

Dawka (mg) = pożądana AUC (mg/ml × min) × [SFK (ml/min) + 25]

Tabela 1

Cykle leczenia mogą być powtarzane w odstępach 4 tygodni i/lub gdy liczba neutrofili wynosi co najmniej 2 000/mm3, a liczba płytek krwi co najmniej 100 000/mm3.

Pacjentom należącym do grupy ryzyka (którym wcześniej podawano leki o działaniu mielosupresyjnym i/lub terapię napromienianiem, a także pacjentom z ogólnie złym stanem zdrowia) karboplatynę podaje się w dawce początkowej 300–320 mg/m2 powierzchni ciała.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek u pacjentów dawki karboplatyny należy zmniejszyć zgodnie ze stopniem filtracji kłębuszkowej, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w Tabeli 2.

Tabela 2

U pacjentów w podeszłym wieku dawki karboplatyny należy dostosować w zależności od ogólnego stanu zdrowia chorego.

Przygotowanie roztworów

Roztwory należy przygotować bezpośrednio przed ich zastosowaniem.

Przed podaniem lek rozcieńcza się 5 % roztworem glukozy lub 0,9 % roztworem chlorku sodu do stężenia 0,4 mg/ml.

Świeżo przygotowane roztwory są fizycznie i chemicznie stabilne przez 24 godziny podczas przechowywania w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy podawać natychmiast.

Strikarb nie można podawać za pomocą systemów infuzyjnych zawierających aluminium ani przez igły zawierające aluminium (może tworzyć się osad).

Przed podaniem roztwór Strikarbu należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności zanieczyszczeń i zmiany zabarwienia; w przypadku ich wykrycia nie należy stosować leku.

Roztwór należy pobierać z fiolki bezpośrednio przed zastosowaniem.

Dozwolone jest tylko jednokrotne pobranie leku z fiolki.

Podczas manipulacji lekiem należy przestrzegać zasad pracy z cytotoksycznymi lekami.

Dzieci.

Przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania. W pierwszej fazie badań karboplatynę podawano w dawkach do 1600 mg/m² w jednym cyklu. W tym dawkowaniu zaobserwowano takie groźne dla życia hematologiczne działania niepożądane jak granulocytopenia, trombocytopenia i anemia. Najniższe wartości granulocytów, trombocytów i hemoglobiny odnotowano w dniach 9–25 (średnio w dniach 12–17). Granulocyty ponownie osiągnęły poziom ≥ 500/µl po 8–14 dniach (średnio po 11 dniach), trombocyty ponownie osiągnęły poziom ≥ 25 000/µl po 3–8 dniach (średnio po 7 dniach).

Dodatkowo zaobserwowano następujące niehematologiczne działania niepożądane: zaburzenia funkcji nerek ze zmniejszeniem szybkości filtracji kłębuszkowej o 50 %, neuropatie, ototoksyczność, utratę wzroku, rozwój łysienia, hiperbilirubinemię, mukorytę, biegunkę, nudności i wymioty z bólem głowy, rumień oraz ciężką infekcję. Zaburzenia słuchu w większości przypadków były krótkotrwałe i odwracalne.

Leczenie przedawkowania. Nie istnieje specyficzny antydot na leczenie przedawkowania karboplatyny. Możliwe powikłania związane z przedawkowaniem mogą dotyczyć supresji szpiku kostnego oraz zaburzeń funkcji wątroby i nerek. W leczeniu hematologicznych działań niepożądanych skutecznymi środkami mogą być przeszczep szpiku kostnego i transfuzje (trombocyty, krew).

Efekty uboczne.

Większość działań niepożądanych wynika z działania terapeutycznego leku, który nie jest selektywny wobec komórek nowotworowych i wpływa na wszystkie szybko dzielące się komórki. W związku z tym działania niepożądane mogą występować w tkankach i narządach, w których normalny podział komórek zachodzi w szybkim tempie, np. w szpiku kostnym, tkance limforetykuluarnej, nabłonku przewodu pokarmowego, skórze, gruczołach płciowych oraz u płodu. Efekty uboczne mogą nie pojawiać się przez dni lub nawet tygodnie, w zależności od zastosowanych leków i szybkości podziału komórek w danej tkance, a także mogą mieć charakter kumulacyjny. Najpoważniejszym działaniem niepożądanych, które ogranicza możliwość kontynuowania terapii, jest supresja szpiku. Leczenie lekiem Strikarb należy prowadzić w specjalistycznych ośrodkach z udziałem wykwalifikowanego personelu.

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano następująco:

bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje. Często: infekcje*. Nieznana: zapalenie płuc.

Łagodne, złośliwe i nieokreślone nowotwory (w tym torbie i polipy). Rzadko: po zakończeniu monoterapii karboplatyną oraz terapii skojarzonej (związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony) obserwowano rozwój nawrotów nowotworów (w tym promielocytarnego leukemia, która pojawiła się po 6 latach od monoterapii karboplatyną i wcześniejszej radioterapii).

Ze strony krwi i układu limfatycznego. Bardzo często: trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, anemia; ograniczoną zdolność szpiku kostnego stanowi czynnik ograniczający dawkowanie karboplatyny. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, po wcześniejszej radioterapii, z ogólnym złym stanem zdrowia oraz u osób powyżej 65. roku życia supresja szpiku może przebiegać ciężej i trwać dłużej. Ponadto, przy współczesnym stosowaniu innych leków o podobnym działaniu mielosupresyjnym, dochodzi do nasilenia się supresji szpiku. Gdy karboplatyna jest stosowana w monoterapii, w zalecanej dawce i zgodnie z wskazaniami (częstością podawania), supresja szpiku jest zazwyczaj odwracalna i niekumulacyjna.

Po zastosowaniu maksymalnych tolerowanych dawek karboplatyny w ramach monoterapii u około 25% pacjentów obserwowano trombocytopenię z obniżeniem liczby płytek krwi do wartości poniżej 50000/mm³. Najniższy poziom osiągany jest zazwyczaj w dniach 14–21 terapii, a normalizacja następuje w ciągu 35 dni od rozpoczęcia leczenia. U około 14% pacjentów wystąpiła leukopenia z liczbą leukocytów < 2000/mm³; normalizacja rozpoczyna się od dnia osiągnięcia najniższej wartości (w dniach 14–28) i przebiega powoli, zazwyczaj trwa 42 dni od rozpoczęcia terapii. U około 18% pacjentów wystąpiła neutropenia z liczbą granulocytów < 1000/mm³. U 15% pacjentów z normalnymi wartościami wyjściowymi stwierdzono niski poziom hemoglobiny – poniżej 8 g/dl. Anemia pojawia się często i może mieć charakter kumulacyjny. U niewielkiej liczby pacjentów leukopenia i trombocytopenia powodowały objawowe reakcje, takie jak infekcje i krwawienia.

Często: krwawienia*, powikłania infekcyjne u pacjentów z ogólnym złym stanem zdrowia (< 1% prowadzi do śmiertelnego skutku). Nieznana: zaburzenia hematopoezy, gorączkowa neutropenia, zespół hemolityczno-uremiczny.

Ze strony układu odpornościowego. Często: reakcje nadwrażliwościowe, reakcje anafilaktyczne. Reakcje anafilaktyczne, które rzadko prowadzą do śmiertelnego skutku, mogą wystąpić kilka minut po podaniu iniekcji. Objawy obejmują: skurcz oskrzeli, świąd, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, wysypkę, obrzęk i zaczerwienienie twarzy, duszność, hipotensję, zawroty głowy, szok anafilaktyczny, świsty oddechowe i tachykardię (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony przemiany materii i odżywiania. Bardzo często: po leczeniu karboplatyną odnotowano obniżenie stężenia elektrolitów we krwi (magnezu, potasu, sodu i wapnia), jednak te objawy nie były na tyle poważne, aby wywołać objawy kliniczne. W tym kontekście zgłaszano przypadki wczesnej hiponatremii. Rzadko: anoreksja, hiponatremia. Nieznana: odwodnienie, zespół lizy nowotworu.

Ze strony układu nerwowego. Często: neuropatia obwodowa, parestezje, obniżenie odruchów ścięgnistych, zaburzenia czucia, dysgezja.

Częstość występowania neuropatii obwodowej po leczeniu karboplatyną wynosi 4%. U większości pacjentów neurotoksyczność ogranicza się do parestezji i obniżenia odruchów ścięgnistych. U pacjentów powyżej 65. roku życia lub po wcześniejszej terapii cisplatyną częstotliwość i nasilenie działań niepożądanych są większe. Parestezje, które występują przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną, przede wszystkim spowodowane wcześniejszą terapią cisplatyną, mogą utrzymywać się lub nasilać się w trakcie leczenia karboplatyną.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, które często mogą wynikać z jednoczesnego stosowania leków przeciwwymiotnych.

U 1% pacjentów obserwowano klinicznie istotne zaburzenia czucia (np. zaburzenia widzenia, zmiany smaku).

Częstotliwość występowania działań neurologicznych była wyższa u pacjentów leczonych karboplatyną w ramach terapii skojarzonej. Może to być związane z działaniem kumulacyjnym.

Bardzo rzadko: udar mózgu*. Nieznana: zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii. Możliwe są halucynacje, lęk i koszmary (przerażające sny).

Ze strony narządu wzroku. Często: rzadko, podczas leczenia lekami zawierającymi związki platyny, odnotowano tymczasowe zaburzenia widzenia, aż po całkowitą utratę wzroku. Zaburzenia te zazwyczaj pojawiają się tylko podczas terapii wysokimi dawkami u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W ramach badań monitorujących po wprowadzeniu leku na rynek odnotowano przypadki zapalenia nerwu wzrokowego.

Ze strony narządu słuchu. Bardzo często: na podstawie badań audiometrycznych u 15% pacjentów po leczeniu karboplatyną stwierdzono podkliniczne zaburzenia słuchu z ograniczeniem w górnym zakresie częstotliwości (4000–8000 Hz). Często: kliniczna ototoksyczność. Tylko u 1% pacjentów wystąpiły objawy kliniczne, głównie w postaci szumu w uszach. U pacjentów z obniżoną ostrością słuchu po leczeniu cisplatyną zaburzenia słuchu mogą utrzymywać się lub nasilać.

Klinicznie istotna utrata słuchu obserwowana była u dzieci, które otrzymywały wyższe dawki karboplatyny niż zalecane, w połączeniu z innymi lekami uszkadzającymi słuch.

Ze strony serca. Często: choroby układu sercowo-naczyniowego*. Bardzo rzadko: zgłaszano pojedyncze przypadki chorób sercowo-naczyniowych (niewydolność serca, zatorowość), a także chorób naczyniowych mózgu (udary) (związek przyczynowo-skutkowy z zastosowaniem karboplatyny nie został potwierdzony), arytmia. Zarejestrowano pojedyncze przypadki nadciśnienia. Nieznana: zespół Kounisa.

Ze strony naczyń. Rzadko: powikłania krwotoczne. Nieznana: zatorowość*, nadciśnienie, hipotensja.

Ze strony dróg oddechowych, klatki piersiowej i jamy opłucnowej. Często: włóknienie płuc z uciskającym bólem w klatce piersiowej i dusznością, choroba śródmiąższowa płuc, skurcz oskrzeli; należy to uwzględnić, jeśli można wykluczyć nadwrażliwość płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego. Bardzo często: wymioty, nudności, bóle kolki, ból brzucha; u około 15% pacjentów wystąpiły nudności bez wymiotów. 65% pacjentów zgłaszało wymioty, u jednej trzeciej z nich były one silne. Nudności i wymioty pojawiały się głównie 6–12 godzin po podaniu karboplatyny. Objawy te zazwyczaj ustępują po zastosowaniu leków przeciwwymiotnych i znikają zwykle w ciągu pierwszych 24 godzin po leczeniu. U jednej czwartej pacjentów nie wystąpiły ani nudności, ani wymioty. Tylko u 1% pacjentów wystąpiły wymioty nieodwracalne lekami. U pacjentów, którzy wcześniej leczono, szczególnie cisplatyną, wymioty występują częściej.

17% pacjentów zgłaszało bóle w obszarze przewodu pokarmowego.

Często: biegunka (8%), zaparcia (6%), mucoza, zapalenie przełyku. Nieznana: stomatyt, zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego. Bardzo często: zgłaszano zmiany funkcji wątroby o lekkim lub średnim nasileniu u około jednej trzeciej pacjentów z normalnymi wartościami wyjściowymi leczonych karboplatyną. Fosfataza alkaliczna wzrasta częściej (u 24% pacjentów) niż aminotransferaza oszczymogłutaminianowa (u 15% pacjentów), aminotransferaza alaninowa we krwi lub bilirubina ogólna (u 5% pacjentów). Większość odchyleń normalizuje się spontanicznie w trakcie leczenia. U połowy pacjentów zmiany te były głównie łagodne i odwracalne.

W ograniczonej grupie pacjentów, którzy otrzymywali wysokie dawki karboplatyny do wstrzykiwań i poddawani byli autogenicznej transplantacji szpiku kostnego, odnotowano zaburzenia funkcji wątroby.

Nieznana: ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (w tym ostre martwice wątroby) pojawiają się po podaniu wyższych dawek karboplatyny niż zalecane.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często: łysienie, choroby skóry. Nieznana: pokrzywka, rumień, świąd.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: choroby układu mięśniowo-szkieletowego, osłabienie.

Ze strony układu rozrodczego. Nieznana: azoospermia i amenorea.

Ze strony nerek i dróg moczowych. Często: u 27% pacjentów może występować zaburzenie czynności nerek z klirem kreatyniny < 60 ml/min. U pacjentów z ograniczoną czynnością nerek przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną, działanie nefrotoksyczne może występować częściej lub w cięższej formie.

Nie wiadomo, czy można skompensować to działanie za pomocą odpowiedniej hiperhydratacji. W przypadku zaburzeń czynności nerek o średnim (klirem kreatyniny 41–59 ml/min) lub ciężkim (klirem kreatyniny 21–40 ml/min) stopniu należy zmniejszyć dawkę lub przerwać przyjmowanie leku.

Często: zaburzenia układu moczowo-płciowego.

Rzadko: ogólnie działanie nefrotoksyczne nie wymaga zmniejszenia dawki ani środków zapobiegawczych, takich jak podawanie dużych ilości płynów lub wymuszonego moczowania.

Niemniej jednak może występować wzrost stężenia mocznika we krwi (u 5% pacjentów) i poziomu azotu mocznikowego we krwi lub kreatyniny we krwi (u 6% pacjentów), zespół hemolityczno-uremiczny, odnotowano przypadki krwiomoczu i obrzęków.

W przypadku istotnych odchyleń wyników badań nerek należy zmniejszyć dawkę lub przerwać terapię karboplatyną oraz przeprowadzić leczenie objawowe.

Reakcje w miejscu podania. Często: osłabienie. Nieznana: gorączka i dreszcze bez objawów infekcji, ból, rumień, obrzęk, pokrzywka i martwica, niedowleka. Martwica w wyniku ekstrawazacji.

Zaburzenia ogólne. Często: dreszcze, pokrzywka, ból głowy.

Badania. Bardzo często: obniżenie kliremu kreatyniny, wzrost stężenia mocznika we krwi, wzrost fosfatazy alkalicznej, wzrost aminotransferazy asparaginianowej, odchylenia wskazań funkcji wątroby, obniżenie stężenia sodu, potasu, wapnia i magnezu we krwi. Często: wzrost bilirubiny we krwi, wzrost kreatyniny i poziomu mocznika we krwi.

* Powoduje skutki śmiertelne u < 1% pacjentów, śmiertelne choroby układu sercowo-naczyniowego, w tym niewydolność serca, u < 1% pacjentów, zatorowość i choroby naczyniowe mózgu.

Inne działania niepożądane: zgłaszano przypadki wtórnych ostrych złośliwych nowotworów po skojarzonej terapii cytostatykami. Obserwowano przypadki łysienia, gorączki i dreszczy, mucozy, osłabienia, ogólnego niedowlekania oraz dysgezji. W pojedynczych przypadkach odnotowano zespół hemolityczno-uremiczny. Istnieją doniesienia o pojedynczych przypadkach incydentów sercowo-naczyniowych (niewydolność serca, zatorowość), a także pojedynczych przypadkach udarów.

Zarejestrowano przypadki nadciśnienia.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Karboplatyna reaguje z aluminium, tworząc czarny osad. Dlatego podczas przygotowywania roztworu i podawania leku Strikarb należy unikać stosowania igieł, strzykawek, kaniuli i systemów infuzyjnych zawierających aluminium.

Nie stosować rozcieńczycieli, które nie są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami.

Opakowanie.

5 ml lub 15 ml, lub 45 ml, lub 60 ml leku w fiolce szklanej, zamkniętej gumową korką i aluminiową nakrętką zabezpieczoną pokrywką typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

1 fiolka wraz z instrukcją dla zastosowania medycznego w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

MYLAN LABORATORIES LIMITED (OTL)

Adres producenta.

Plot No. 284-B, Bommasandra Jigani Link Road, Industrial Area, Anekal Taluk, Bangalore, Karnataka 560105, India

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

m.biotech ltd

Adres właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom