Stridart

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU STRIDART (STRIDART)

Skład:

substancja czynna: dutasteryd;

1 kapsuła zawiera dutasterydu 0,5 mg;

substancje pomocnicze: monoi diglicerydy, butylohydroksytoluen (E 321);

otoczka kapsułki: żelatyna, gliceryna, glicyna; kwas cytrynowy bezwodny; dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E172), tróglyceridy o średnim łańcuchu, atrament Opacode WB Red, alkohol izopropylowy.

Postać leku. Kapsułki miękkie żelatynowe.

Główne właściwości fizykochemiczne: miękkie żelatynowe kapsułki wydłużonego kształtu, żółtego koloru, zawierające przeźroczystą oleistą ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w łagodnym przerostie prostaty. Inhibitory testosteron-5α-reduktazy. Dutasteryd. Kod ATX G04C B02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dutasterid – podwójny inhibitor 5α-reduktazy, który hamuje zarówno izoenzymy typu 1, jak i typu 2 5α-reduktazy odpowiedzialne za przekształcanie testosteronu w 5α-dihydrotestosteron. Dihydrotestosteron to androgen odpowiedzialny przede wszystkim za hiperplazję tkanki gruczołu krokowego. Maksymalne zmniejszenie stężenia dihydrotestosteronu pod wpływem leku Stridart zależy od dawki i obserwuje się je w pierwszych 1–2 tygodniach. Po 1. i 2. tygodniu leczenia lekiem Stridart w dawce dobowej 0,5 mg średnie stężenie dihydrotestosteronu zmniejsza się odpowiednio o 85 i 90%.

U pacjentów z łagodną hiperplazją gruczołu krokowego, którzy otrzymywali 0,5 mg dutasterydu dziennie, średnie zmniejszenie stężenia dihydrotestosteronu wynosiło 94% po 1 roku i 93% po 2 latach leczenia, natomiast średnie stężenie testosteronu wzrastało o 19% po 1 i po 2 latach.

Farmakokinetyka.

Dutasteryd stosuje się doustnie w postaci roztworu w miękkich kapsułkach żelatynowych. Po podaniu dawki pojedynczej 0,5 mg maksymalne stężenie leku w osoczu osiąga się po 1–3 godzinach. Bezpośrednia dostępność biologiczna wynosi 60% w porównaniu do dwugodzinnej infuzji dożylnej. Dostępność biologiczna nie zależy od przyjęcia posiłku.

Dutasteryd po podaniu pojedynczym lub wielokrotnym charakteryzuje się dużą objętością rozprzestrzenienia (od 300 do 500 l). Udział wiązania z białkami przekracza 99,5%.

Po zastosowaniu w dawce dobowej 60% ustalonego stężenia stacjonarnego dutasterydu w osoczu osiąga się po 1 miesiącu leczenia, a około 90% – po 3 miesiącach. Stężenie stacjonarne dutasterydu wynoszące około 40 ng/ml w osoczu osiąga się po 6 miesiącach stosowania w dawce dobowej 0,5 mg. Stężenie stacjonarne dutasterydu w nasieniu osiąga się po 6 miesiącach. Po 52 tygodniach leczenia średnie stężenie dutasterydu w nasieniu wynosi 3,4 ng/ml (w zakresie 0,4–14 ng/ml). Procentowy udział rozprzestrzenienia dutasterydu z osocza do nasienia wynosi około 11,5%.

In vitro dutasteryd metabolizowany jest przez enzymy CYP 450-3A4 cytochromu P450 człowieka do dwóch monohydroksylowych metabolitów.

W osoczu człowieka, zgodnie z danymi analizy spektrometrycznej, wykrywane są nietransformowane dutasteryd, 3 główne metabolity (4´-hydroksydutasteryd, 1,2-dihydrodutasteryd i 6-hydroksydutasteryd) oraz 2 mniejsze metabolity (6,4´-dihydroksydutasteryd i 15-hydroksydutasteryd).

Dutasteryd jest intensywnie metabolizowany. Po doustnym podaniu dutasterydu w dawce 0,5 mg/dobę od 1 do 15,4% (średnio 5,4%) podanej dawki wydala się z kałem w niezmienionej formie. Pozostała część podanej dawki wydala się w postaci metabolitów.

W moczu wykrywane są jedynie śladowe ilości nietransformowanego dutasterydu (mniej niż 0,1% podanej dawki). Ostateczny okres półwydalenia dutasterydu wynosi 3–6 tygodni. Resztki dutasterydu w osoczu krwi mogą być wykrywane przez 4–6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych nie ma potrzeby modyfikowania dawki dutasterydu w zależności od wieku pacjenta.

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Jednak po podaniu 0,5 mg dutasterydu z moczem u człowieka wydala się mniej niż 0,1% dawki, dlatego nie ma potrzeby modyfikowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Bezpieczeństwo i badania kliniczne.

Niewydolność serca

Zgłaszano badania dotyczące stosowania dutasterydu w połączeniu z tamsulozyną w leczeniu łagodnej hiperplazji gruczołu krokowego. Częstość występowania niewydolności serca (pojęcie zbiorcze) w grupie terapii kombinowanej była wyższa niż w każdej z grup monoterapii dutasterydem lub tamsulozyną.

W badaniu porównawczym placebo a chemoprofilaktyka dutasterydem z udziałem mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszą negatywną biopsją raka prostaty i początkowym stężeniem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml (mężczyźni w wieku od 50 do 60 lat) lub 3 ng/ml a 10,0 ng/ml (mężczyźni powyżej 60 roku życia) stwierdzono, że częstość występowania niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasteryd 0,5 mg raz dziennie była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. W analizie post-hoc przeprowadzonej po tym badaniu wykazano wyższą częstość niewydolności serca u pacjentów przyjmujących jednocześnie dutasteryd i bloker alfa w porównaniu z osobami przyjmującymi dutasteryd bez blokera alfa, placebo i bloker alfa lub placebo bez blokera alfa. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (samodzielnie lub w połączeniu z blokerami alfa) a wystąpieniem niewydolności serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rak gruczołu krokowego i guzy o niskim stopniu zróżnicowania

Zgłaszano badania porównujące placebo i dutasteryd z udziałem mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszą negatywną biopsją raka prostaty i początkowym stężeniem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml (mężczyźni w wieku od 50 do 60 lat) lub 3 ng/ml a 10,0 ng/ml (mężczyźni powyżej 60 roku życia). Badanym przeprowadzono biopsję igłową prostaty (obowiązkową zgodnie z pierwotnym protokołem), której dane wykorzystano do analizy stopnia zróżnicowania wg skali Gleasona. W badaniu wykryto pacjentów z rozpoznaniem raka prostaty. Większość guzów prostaty (70%), wykrytych za pomocą biopsji w obu grupach leczenia, miała wysoki stopień zróżnicowania (5–6 punktów według skali Gleasona).

W grupie dutasterydu odnotowano wyższą częstość raka prostaty o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) w porównaniu z grupą placebo. W pierwszych-dwóch latach badania liczba pacjentów z rakiem gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 punktów według skali Gleasona była taka sama w grupie dutasterydu i w grupie placebo. W trzecim-czwartym roku badania więcej przypadków raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 punktów według skali Gleasona zdiagnozowano w grupie dutasterydu w porównaniu z grupą placebo. Brak danych dotyczących wpływu na ryzyko rozwoju raka prostaty u mężczyzn przyjmujących dutasteryd ponad 4 lata. Procent pacjentów z rozpoznaniem raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 punktów według skali Gleasona pozostawał stały w różnych okresach badania (pierwszy-drugi rok, trzeci-czwarty rok) w grupie dutasterydu, podczas gdy w grupie placebo odsetek pacjentów z rakiem prostaty o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) był niższy w trzecim-czwartym roku w porównaniu z pierwszym-drugim rokiem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie stwierdzono różnic w częstości występowania raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 7–10 punktów według skali Gleasona.

Jak stwierdzono w badaniu leczenia łagodnej hiperplazji gruczołu krokowego, w którym pierwotny protokół nie przewidywał obowiązkowej biopsji i wszystkie rozpoznania raka prostaty ustalono na podstawie biopsji wskazanej klinicznie, częstość raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 punktów według skali Gleasona oraz związek między stosowaniem dutasterydu a wystąpieniem raka gruczołu krokowego o niskim stopniu zróżnicowania pozostaje niejasny.

Rak piersi u mężczyzn

Zgodnie z danymi bazy zdrowia publicznego z dwóch przypadkowo-kontrolnych badań epidemiologicznych przeprowadzonych w USA i Wielkiej Brytanii, nie wykryto zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn podczas stosowania inhibitorów 5α-reduktazy. Wyniki pierwszego badania (w USA) nie wykazały pozytywnego związku z rakiem piersi. W drugim badaniu (w Wielkiej Brytanii) oszacowano względne ryzyko rozwoju raka piersi związane ze stosowaniem inhibitorów 5α-reduktazy w porównaniu z przypadkami, gdy inhibitory 5α-reduktazy nie były stosowane.

Nie stwierdzono związku przyczynowego między rozwojem raka piersi u mężczyzn a długotrwałym stosowaniem dutasterydu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów łagodnej hiperplazji gruczołu krokowego o umiarkowanym i ciężkim nasileniu; zmniejszenie ryzyka wystąpienia ostrej retencji moczu oraz konieczności interwencji chirurgicznej u pacjentów z objawami łagodnej hiperplazji gruczołu krokowego o umiarkowanym i ciężkim nasileniu.

Przeciwwskazania.

Stridart jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na dutasteryd, inne inhibitory 5α-reduktazy, soję, orzechy ziemne lub inne składniki leku.

Stridart nie stosuje się w leczeniu kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży i karmienia piersią”).

Stridart jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Informacje dotyczące obniżenia poziomów PSA (prostate-specific antigen – antygen specyficzny dla prostaty) w surowicy krwi podczas leczenia dutasterydem, jak również wskazówki dotyczące wykrywania raka prostaty, znajdują się w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę dutasterydu.

Stosowanie w połączeniu z inhibitorami CYP3A4 i/lub białka P-glikoproteiny:

Dutasteryd wydalany jest głównie poprzez metabolizm. Badania in vitro wskazują, że katalizatorami metabolizmu są CYP3A4, CYP3A5. Oficjalnych badań interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4 nie przeprowadzano. Jednak w badaniu farmakokinetyki populacyjnej stężenia dutasterydu w surowicy krwi były średnio 1,6–1,8 razy wyższe u niewielkiej liczby pacjentów, którzy jednocześnie leczono werapamilem lub diltiazemem (umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 oraz inhibitorami białka P-glikoproteiny), w porównaniu do innych pacjentów.

Przy długotrwałym stosowaniu kombinacji dutasterydu z lekami, które są silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol podawane doustnie), stężenie dutasterydu w surowicy krwi może wzrosnąć. Dalsze hamowanie 5α-reduktazy przy wydłużeniu czasu działania dutasterydu jest mało prawdopodobne. Jednakże możliwe jest zmniejszenie częstości podawania dawek dutasterydu w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Należy zauważyć, że w przypadku długotrwałego hamowania aktywności enzymu okres półwyladowania może stać się jeszcze dłuższy, a terapia towarzysząca może w takim przypadku trwać ponad 6 miesięcy, zanim osiągnięte zostanie nowe stężenie równowagowe.

Podanie 12 g cholestryraminy godzinę po podaniu jednorazowej dawki 5 mg dutasterydu nie wpływało na farmakokinetykę dutasterydu.

Wpływ dutasterydu na farmakokinetykę innych leków.

Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani digoxyny. Wskazuje to na to, że dutasteryd nie hamuje/niem indukuje aktywności enzymu CYP2C9 ani białka przenoszącego P-glikoproteiny. Dane z badań interakcji in vitro wskazują, że dutasteryd nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP3A4.

W małym badaniu (N=24) trwającym dwa tygodnie z udziałem zdrowych mężczyzn dutasteryd (0,5 mg na dobę) nie wpływał na farmakokinetykę tamsulozyny ani terazozyny. W badaniu tym nie stwierdzono również objawów interakcji farmakodynamicznej.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Terapię skojarzoną można zastosować po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych (w tym niewydolności serca) oraz po rozważeniu alternatywnych opcji terapii, w tym monoterapii (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dutasteryd może być wchłaniany przez skórę, dlatego kobiety i dzieci powinny unikać kontaktu z uszkodzonymi kapsułkami (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”). Jeśli ciecz z kapsułki dostanie się na skórę, należy ją natychmiast umyć wodą z mydłem.

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Ponieważ dutasteryd jest intensywnie metabolizowany i ma okres półtrwania 3–5 tygodni, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w połączeniu z tamsulozyną i niewydolność serca.

Terapię skojarzoną można zastosować po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych (w tym niewydolności serca) oraz po rozważeniu alternatywnych opcji terapii, w tym monoterapii.

Stwierdzono, że częstość występowania niewydolności serca (skumulowany termin obejmujący wszystkie doniesienia, głównie niewydolność serca i przewlekłą niewydolność serca) była wyższa u pacjentów leczonych kombinacją dutasterydu z blokerem alfa, głównie tamsulozyną, w porównaniu z pacjentami nieleczonymi taką kombinacją. Według danych z badań częstość niewydolności serca była niska (≤ 1%) i zmienna w ramach tych badań. Nie zaobserwowano dysproporcji w częstości występowania działań niepożądanych kardiologicznych w żadnym z badań. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (samodzielnie lub w połączeniu z blokerami alfa) a wystąpieniem niewydolności serca („Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) i wykrywanie raka gruczołu krokowego.

Poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) jest ważnym składnikiem procesu badań przesiewowych mających na celu wykrycie raka gruczołu krokowego.

Stridart potrafi obniżyć poziom PSA w surowicy u pacjentów średnio o około 50% po 6 miesiącach leczenia.

Pacjenci przyjmujący Stridart powinni mieć nową bazową wartość PSA ustaloną po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia tym lekiem. Następnie wartość tę należy regularnie monitorować. Każde potwierdzone zwiększenie poziomu PSA od najniższego poziomu podczas stosowania Stridartu może wskazywać na obecność raka gruczołu krokowego lub niestosowanie się do reżimu leczenia Stridartem i wymaga dokładnego zbadania, nawet jeśli wartości PSA mieszczą się w normie u mężczyzn nieleczonych inhibitorami 5α-reduktazy. Podczas interpretacji wartości PSA u pacjentów leczonych Stridartem należy uwzględnić poprzednie wartości PSA w celu porównania.

Stosowanie Stridartu nie wpływa na wykorzystanie poziomu PSA do diagnozowania raka gruczołu krokowego po ustaleniu nowej wartości bazowej.

Ogólny poziom PSA w surowicy powraca do wartości wyjściowej w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Stosunek wolnego PSA do ogólnego poziomu PSA pozostaje stały nawet podczas leczenia Stridartem. Dlatego, jeśli lekarz zdecyduje się wykorzystać procent wolnego PSA jako wskaźnik raka gruczołu krokowego u pacjenta przyjmującego Stridart, nie należy podwajać wartości wolnego PSA.

Przed rozpoczęciem leczenia dutasterydem oraz okresowo podczas terapii pacjentowi należy przeprowadzić badanie rektalne palcem oraz inne metody wykrywania raka gruczołu krokowego.

Rak gruczołu krokowego i guzy o wysokim stopniu złośliwości według skali Gleasona (nisko zróżnicowane)

Opisano badania obejmujące mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka gruczołu krokowego i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml. U 1517 mężczyzn zdiagnozowano raka gruczołu krokowego. Częstość przypadków raka gruczołu krokowego (8–10 według skali Gleasona) w grupie pacjentów leczonych dutasterydem (29,09%) była wyższa niż w grupie otrzymującej placebo (19,06%). Nie zaobserwowano zwiększenia częstości przypadków raka gruczołu krokowego o skali Gleasona 5–6 oraz 7–10. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu a wysokimi stopniami zaawansowania raka gruczołu krokowego. Kliniczne znaczenie liczbowej dysproporcji jest nieznane. Mężczyźni leczeni Stridartem powinni być regularnie badani pod kątem ryzyka raka gruczołu krokowego, w tym pod kątem oznaczenia PSA.

Rak piersi

Opisano rzadkie przypadki raka piersi u mężczyzn w trakcie badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym. Epidemiologiczne badania wskazują jednak na brak zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Pacjenci powinni natychmiast zgłaszać wszelkie zmiany w tkance piersi, takie jak wydzielanie z brodawki sutkowej lub obrzęk.

Uszkodzone kapsułki

Dutasteryd może być wchłaniany przez skórę, dlatego kobiety i dzieci powinny unikać kontaktu z uszkodzonymi kapsułkami. Jeśli ciecz z kapsułki dostanie się na skórę, należy ją natychmiast umyć wodą z mydłem.

Niewydolność wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Ze względu na intensywny metabolizm dutasterydu oraz 3–5-tygodniowy okres półtrwania leczenie dutasterydem u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Właściwości farmakologiczne”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Dutasteryd jest przeciwwskazany w leczeniu kobiet.

Stosowanie w okresie ciąży.

Tak jak inne inhibitory 5α-reduktazy, dutasteryd przeszkadza w przekształcaniu testosteronu w dihydrotestosteron, co może hamować rozwój narządów płciowych zewnętrznych u płodu płci męskiej. Niewielkie ilości dutasterydu wykryto w ejakulacie mężczyzn przyjmujących 0,5 mg Stridartu dziennie. Nie wiadomo, czy dutasteryd dostający się do organizmu kobiety z nasieniem mężczyzny leczonego dutasterydem wpływa na płód płci męskiej (to ryzyko jest najwyższe w pierwszych 16 tygodniach ciąży).

Tak jak w przypadku innych inhibitorów 5α-reduktazy, zaleca się stosowanie prezerwatywy, jeśli partnerka pacjenta jest w ciąży lub potencjalnie może zajść w ciążę, w celu zapobiegania dostaniu się nasienia do organizmu kobiety.

Stosowanie w okresie karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy dutasteryd przenika do mleka matki.

Fekundacja.

Opisywano przypadki wpływu dutasterydu na parametry ejakulatu (zmniejszenie liczby plemników, objętości ejakulatu i ruchomości plemników) u zdrowych mężczyzn.

Nie można wykluczyć ryzyka obniżenia płodności u mężczyzn.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Ze względu na właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dutasteryd nie wpływa na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stridart można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z blokerem alfa – tamsulozynem (0,4 mg).

Dorośli mężczyźni (łącznie z chorymi w podeszłym wieku)

Zalecaną dawką Stridartu jest 1 kapsuła (0,5 mg) doustnie raz dziennie. Kapsułę należy połykać całą, nie otwierać ani nie żuć, ponieważ kontakt z zawartością kapsuły może powodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

Stridart można przyjmować niezależnie od posiłku.

Mimo że ulga może być obserwowana we wczesnym etapie leczenia, należy kontynuować terapię przez co najmniej 6 miesięcy w celu uzyskania obiektywnej oceny skuteczności leku.

Niewydolność nerek

Farmakokinetyka dutasterydu u chorych z niewydolnością nerek nie była badana, dlatego należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka dutasterydu u chorych z niewydolnością wątroby nie była badana, dlatego należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby. Lek jest przeciwwskazany u chorych z ciężką niewydolnością wątroby.

Dzieci.

Stosowanie jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych u ochotników jednorazowe dawki dutasterydu do 40 mg/dobę (80 razy wyższe niż dawki terapeutyczne) przez 7 dni nie wywołały obaw dotyczących bezpieczeństwa stosowania. W trakcie badań klinicznych stosowano dawkę dutasterydu 5 mg/dobę przez 6 miesięcy bez pojawienia się dodatkowych działań niepożądanych w porównaniu z podawaniem dutasterydu w dawkach 0,5 mg/dobę.

Nie ma specyficznego antydota, dlatego w przypadku możliwego przedawkowania stosuje się leczenie objawowe i wspomagające.

Efekty uboczne.

Monoterapia Stridartem.

U około 19% z 2167 pacjentów przyjmujących dutasterydę w dwuletnich badaniach placebo-kontrolowanych III fazy, w ciągu pierwszego roku leczenia wystąpiły reakcje niepożądane. Większość zaobserwowanych niepożądanych zdarzeń miała charakter łagodny lub umiarkowany i dotyczyła układu rozrodczego. W ciągu następnych dwóch lat w otwartych badaniach rozszerzonych nie stwierdzono żadnych zmian w profilu działań niepożądanych.

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane, które wystąpiły w trakcie kontrolowanych badań klinicznych oraz w okresie po rejestracji. Przedstawione niepożądane zdarzenia zaobserwowane podczas badań klinicznych, według opinii badaczy, były powiązane z przyjmowaniem leku (częstość ≥1%), występowały częściej u pacjentów przyjmujących dutasterydę niż placebo w pierwszym roku leczenia. Niepożądane zdarzenia zgłoszone w okresie po rejestracji zostały zidentyfikowane na podstawie spontanicznych zgłoszeń, dlatego ich rzeczywista częstość nie jest znana.

Klasyfikacja częstości: bardzo często (>1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do 1/100), niezwykle rzadko (≥1/10000 do 1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

* Wymienione zdarzenia niepożądane dotyczące układu rozrodczego związane z leczeniem dutasterydą (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulozyną). Opisane działania niepożądane mogą utrzymywać się po zakończeniu leczenia. Rola dutasterydu w tej trwałości jest nieznana.

^ obejmuje zmniejszenie objętości nasienia.

• obejmuje uczucie wrażliwości oraz powiększenie piersi.

Stridart w połączeniu z alfa-blokującym tamsulozyną.

Dane z czteroletniego badania CombAT, w którym porównywano przyjmowanie dutasterydu 0,5 mg (n=1623) i tamsulozyny 0,4 mg (n=1623) oraz tamsulozyny 0,4 mg (n=1611) raz dziennie oddzielnie i w kombinacji (n=1610), wykazały, że częstość występowania działań niepożądanych spowodowanych przyjmowaniem leków w pierwszym, drugim, trzecim i czwartym roku leczenia wynosiła odpowiednio 22%, 6%, 4% i 2% dla terapii skojarzonej dutasteryd/tamsulozyna, 15%, 6%, 3% i 2% dla monoterapii dutasterydem oraz 13%, 5%, 2% i 2% dla monoterapii tamsulozyną. Wyższa częstość występowania działań niepożądanych w grupie terapii skojarzonej w pierwszym roku leczenia była spowodowana wyższą częstością zaburzeń układu rozrodczego, w szczególności zaburzeń ejakulacji, obserwowanych w tej grupie.

W pierwszym roku leczenia w badaniu CombAT poniżej wymienione działania niepożądane, które według badaczy były związane z przyjmowaniem leków, zaobserwowano z częstością większą lub równą 1%; częstość występowania tych działań w ciągu czterech lat leczenia przedstawiono w poniższej tabeli:

a Kombinacja = dutasteryd 0,5 mg raz dziennie plus tamsulozyna 0,4 mg raz dziennie.

b Ogólny termin „Niewydolność serca” obejmuje niewydolność serca zastoinową, niewydolność lewej komory, ostre niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, ostrą niewydolność lewej komory, niewydolność prawej komory, ostrą niewydolność prawej komory, niewydolność żołądka, niewydolność serca i płuc, zastojową kardiomiopatię.

c Wymienione działania niepożądane ze strony układu rozrodczego związane są z leczeniem dutasterydem (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulozyną). Wymienione działania niepożądane mogą utrzymywać się po zakończeniu leczenia. Rola dutasterydu w tej trwałości jest nieznana.

d Obejmuje nadwrażliwość oraz powiększenie piersi.

^ Obejmuje zmniejszenie objętości nasienia.

Inne dane.

Badanie REDUCE wykazało wyższą częstość występowania raka stercza z oceną wg skali Gleasona 8–10 u mężczyzn przyjmujących dutasteryd w porównaniu z placebo.

Nie ustalono, czy dutasteryd wpływa na zmniejszenie objętości gruczołu krokowego lub na badane czynniki, które mogły wpłynąć na wyniki tego badania.

Podczas badań klinicznych oraz w okresie po rejestracji zgłaszano przypadki wystąpienia raka piersi u mężczyzn (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blistrze.

Po 30 lub 90 kapsułek w pojemniku.

Po 1 blistrze lub pojemniku w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

STRAIDZ FARAMA SAIENS LIMIDET

Strides Pharma Science Limited

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Nr 36/7, Suragajakkanahalli, Indlavadi Cross, Anekal Taluk, Bengaluru, Karnataka 562106, Indie

Nr 36/7, Suragajakkanahalli, Indlavadi Cross, Anekal Taluk, Bengaluru, Karnataka 562106, India

Wnioskodawca.

Strides CIS Limited

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Julia House, 3 Thermistocles Dervis Street, CY-1066, Nikozja, Cypr

Julia House, 3 Thermistocles Dervis Street, CY-1066, Nicosia, Cyprus