Statezi 10/10

INSTRUKCJA dla zastosowania leczniczego środka farmaceutycznego STATEZY 10/10 (STATEZY 10/10)

Skład:

Substancje czynne: 1 tabletka powlekana zawiera: wapń atorwastatyny, równoważnik atorwastatyny 10 mg oraz ezetymib 10 mg;

Substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, sodowa croscarmeloza, węglan wapnia (E 170), hydroksypropyloceluloza, celuloza mikrokryształ, stearynian magnezu, dwutlenek tytanu (E 171), talk, propyloglikol.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki hipolipidemiczne, kombinacje. Inhibitory HMG-CoA-reduktazy w połączeniu z innymi środkami hipolipidemicznymi.

Kod ATC C10BA05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Statezi 10/10 to lek przeciwhyperlipidemiczny w postaci kombinacji, którego działanie wynika z właściwości farmakologicznych składników: atorwastatyny i ezetymibu.

Atorwastatyna. Atorwastatyna jest selektywnym inhibitorem konkurencyjnym enzymu 3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzymu A reduktazy (HMG-KoA reduktaza), który katalizuje przemianę HMG-KoA w mewalonat – prekursor steroli (w tym cholesterolu). Cholesterol i trójglicerydy krążą we krwi w postaci kompleksów lipoproteinowych, które dzieli się na lipoproteiny o bardzo niskiej gęstości (VLDL), lipoproteiny o niskiej gęstości (LDL), lipoproteiny o średniej gęstości (IDL) oraz lipoproteiny o wysokiej gęstości (HDL). W badaniach klinicznych wykazano, że podwyższone stężenia we krwi ogólnego cholesterolu (TC), cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (HDL-C), apolipoproteiny B (apoB) (białkowej cząstki LDL) sprzyjają postępowi miażdżycy i są czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy podwyższone stężenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-C) i apolipoproteiny A (apoA) (białkowej cząstki HDL) są związane ze zmniejszeniem tego ryzyka. Atorwastatyna hamuje HMG-KoA reduktazę i syntezę cholesterolu w wątrobie oraz zwiększa liczbę receptorów LDL na powierzchni hepatocytów, co prowadzi do zwiększonego wychwytu i katabolizmu LDL. Atorwastatyna zmniejsza stężenie we krwi TC, LDL-C, apoB, VLDL, TG oraz zwiększa stężenie HDL-C i apoA u pacjentów z hipercholesterolemią homozygotyczną, heterozygotyczną (rodzinną i nierysyczną), z mieszaną dyslipidemią oraz z izolowaną hipertriglicerydemią. U pacjentów z dysbetalipoproteidemią zmniejsza również stężenie we krwi cholesterolu IDL.

U człowieka aktywność farmakologiczną wykazują zarówno atorwastatyna, jak i niektóre jej metabolity. Głównym miejscem działania atorwastatyny jest wątroba, która odgrywa kluczową rolę w syntezie cholesterolu i klirensie LDL. Zmniejszenie poziomu LDL-C lepiej koreluje z dawką atorwastatyny niż z jej stężeniem w organizmie. Indywidualne dobowe dawkowanie atorwastatyny opiera się na odpowiedzi terapeutycznej.

U chłopców i dziewcząt w okresie pomenarchalnym (10–17 lat) z heterozygotyczną rodzinną hipercholesterolemią lub ciężką hipercholesterolemią atorwastatyna w dawce 10–20 mg raz dziennie istotnie obniżała poziom TC, LDL-C, TG i apoB we krwi. Nie zaobserwowano istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe u chłopców ani na długość cyklu menstruacyjnego u dziewcząt. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania atorwastatyny w dawkach powyżej 20 mg w leczeniu dzieci nie zostały zbadane. Wpływ długotrwałej skuteczności leczenia atorwastatyną w dzieciństwie na zmniejszenie zachorowań i śmiertelność w dorosłym życiu nie został ustalony.

Profilaktyka powikłań kardiowaskularnych. W badaniach klinicznych atorwastatyna istotnie zmniejszała częstość śmiertelnych powikłań sercowo-naczyniowych i nieśmiertelnego zawału mięśnia serca, ogólną częstość powikłań kardiowaskularnych, częstość zawałów i udarów mózgu (śmiertelnych i nieśmiertelnych), a także zmniejszała potrzebę wykonania rewaskularyzacji mięśnia sercowego. Efekt terapeutyczny nie zależał od płci, wieku ani początkowego poziomu LDL-C.

Ezetymib. Ezetymib jest selektywnym inhibitorem wchłaniania cholesterolu i fitosteroli (sterolów roślinnych – sitosterolu i kampesterolu) w jelicie cienkim. Po dostaniu się do jelita cienkiego lokalizuje się na granicy szczoteczki jelitowej i spowalnia wchłanianie cholesterolu i fitosteroli, co prowadzi do zmniejszenia ich przenikania z jelita do wątroby. Po zastosowaniu ezetymibu przez 2 tygodnie wchłanianie cholesterolu w jelicie zmniejsza się o 54% w porównaniu z placebo. Ezetymib nie zwiększa wydalania kwasów żółciowych i nie hamuje syntezy cholesterolu w wątrobie, nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na stężenie rozpuszczalnych w tłuszczach witamin A, D i E we krwi oraz nie zwiększa produkcji hormonów kortykosteroidowych. U pacjentów z hipercholesterolemią ezetymib zmniejsza poziom we krwi TC, LDL-C, apoB, TG i zwiększa poziom HDL-C.

W badaniach klinicznych wykazano, że ezetymib i inhibitory HMG-KoA reduktazy (statyny) działają wzajemnie uzupełniająco, a ich jednoczesne stosowanie prowadzi do wielokrotnego wzrostu efektu hipolipidemicznego w porównaniu z monoterapią statynami. W związku z tym Statezi 10/10 istotnie zwiększa skuteczność leczenia dyslipidemii w porównaniu z monoterapią statynami.

Farmakokinetyka.

Atorwastatyna. Atorwastatyna jest szybko wchłaniana po doustnym przyjęciu, stężenie w osoczu osiąga maksimum w ciągu 1–2 godzin. Szybkość i stopień wchłaniania atorwastatyny zmniejszają się o około 25% i 9% odpowiednio po podaniu z posiłkiem. Przyjmowanie wieczorem prowadzi do niższego stężenia we krwi, około 30% dla Cmax (maksymalne stężenie w osoczu) i AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas”) w porównaniu z przyjmowaniem rano, jednak posiłek i czas przyjęcia nie mają istotnego wpływu na stopień działania hipolipidemicznego atorwastatyny. Średni objętość rozprowadzenia atorwastatyny wynosi około 381 l, ponad 98% wiąże się z białkami osocza. Współczynnik stosunku erytrocyt/osocze wynosi około 0,25, co wskazuje na słabe przenikanie do erytrocytów. Atorwastatyna ulega metabolizmowi do orto- i parahydroksylowanych pochodnych oraz różnych produktów beta-utlenienia. In vitro hamowanie HMG-KoA reduktazy przez orto- i parahydroksylowane metabolity jest zbliżone do działania samej atorwastatyny. Oколо 70% hamującego działania na HMG-KoA reduktazę wynika z aktywności metabolitów krążących we krwi. Badania in vitro wykazały istotną rolę wątrobowego cytochromu P4503A4 w metabolizmie atorwastatyny, co może objawiać się zwiększeniem stężenia atorwastatyny we krwi człowieka w wyniku jednoczesnego stosowania z erytromycyną, która jest inhibitorem tego enzymu. Atorwastatyna i jej metabolity są wydalane głównie z żółcią w wyniku metabolizmu wątrobowego i/lub pozawątrobowego, jednak nie podlega ona krążeniu jelitowo-wątrobowemu. Średni okres półtrwania atorwastatyny u człowieka wynosi około 14 godzin, natomiast okres półtrwania hamującego działania na HMG-KoA reduktazę dzięki krążącym aktywnym metabolitom wynosi od 20 do 30 godzin. Mniej niż 2% dawki atorwastatyny po doustnym przyjęciu wydala się z moczem.

Ezetymib. Po przyjęciu doustnym ezetymib jest szybko wchłaniany i intensywnie ulega koniugacji w jelicie cienkim i wątrobie z farmakologicznie aktywnym fenolowym glukuronidem, tworząc ezetymib-glukuronid. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) ustala się po 1–2 godzinach dla ezetymib-glukuronidu i po 4–12 godzinach dla ezetymibu. Nie można określić absolutnej biodostępności ezetymibu, ponieważ związek ten jest praktycznie nierozpuszczalny w wodzie. Jednoczesne przyjęcie posiłku (zarówno z wysoką zawartością tłuszczu, jak i niskotłuszczowego) nie wpływa na biodostępność ezetymibu po doustnym przyjęciu. Ezetymib można przyjmować zarówno podczas, jak i między posiłkami. Ezetymib i ezetymib-glukuronid wiążą się z białkami osocza krwi człowieka w 99,7% i 88–92% odpowiednio. Ezetymib ulega metabolizmowi głównie w jelicie cienkim i wątrobie poprzez koniugację z glukuronidem, a następnie wydalaniu z żółcią. Ezetymib i ezetymib-glukuronid są głównymi substancjami obecnymi we krwi w stosunku około 10–20% i 80–90% całkowitego ezetymibu we krwi odpowiednio. Okres półtrwania ezetymibu i ezetymib-glukuronidu wynosi około 22 godziny, występuje krążenie jelitowo-wątrobowe. W okresie 10-dniowym około 78% i 11% całkowitej przyjętej dawki wydala się odpowiednio z kałem i moczem.

Wchłanianie, metabolizm i inne parametry farmakokinetyczne ezetymibu u nastolatków w wieku od 10 lat i dorosłych są takie same; brakuje danych farmakokinetycznych dla dzieci poniżej 10 roku życia.

Współdziałanie z inhibitorami HMG-KoA reduktazy. W badaniu u zdrowych dorosłych z hipercholesterolemią (LDL-C 130 mg/dl) jednoczesne przyjmowanie ezetymibu w dawce 10 mg raz dziennie nie miało istotnego wpływu na biodostępność lawastatyny, symwastatyny, prawastatyny, atorwastatyny, flawastatyny i rowwatyny, a także nie obserwowano istotnego wpływu na biodostępność ogólnego ezetymibu i ezetymibu przy jednoczesnym stosowaniu z lawastatyną (20 mg raz dziennie), prawastatyną (20 mg raz dziennie), atorwastatyną (10 mg raz dziennie), flawastatyną (20 mg raz dziennie) lub rowwatyną (10 mg raz dziennie).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dislipidemie. Statezi 10/10 stosuje się w ramach kompleksowego leczenia dislipidemii w połączeniu z dietą hipolipidemiczną oraz innymi farmakologicznymi i niemiotekologicznymi (np. aferezą LDL) metodami hipolipidemicznymi, szczególnie w przypadku niewystarczającej skuteczności monoterapii inhibitorami HMG-CoA-reduktazy, w celu obniżenia stężenia w osoczu całkowitego cholesterolu (TC), cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (Ch-LDL), apolipoproteiny B (apoB), cholesterolu lipoprotein o średniej gęstości (Ch-LDLP), trójglicerydów (TG) oraz zwiększenia stężenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (Ch-HDL) i apolipoproteiny A (apoA) u pacjentów z homozigotyczną i heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną, nienasledzalną formą hipercholesterolemii, dyslipidemią mieszaną, izolowaną hipertriglicerydemią oraz dysbetalipoproteinemią.

Homozigotyczna sitosterolemia. Statezi 10/10 stosuje się jako terapię wspomagającą w diecie w celu obniżenia podwyższonych stężeń sitosterolu i kampesterolu u pacjentów z homozigotyczną sitosterolemią rodzinną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku. Choroba wątroby w fazie ostrej, podwyższone stężenia aminotransferaz w surowicy krwi o nieustalonej etiologii przekraczające trzykrotnie normę. Miopatia. Lek jest przeciwwskazany w ciąży i w okresie karmienia piersią. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod antykoncepcji. Może być przepisany kobietom w wieku rozrodczym tylko wtedy, gdy możliwość zajścia w ciążę jest mało prawdopodobna, a pacjentka została poinformowana o możliwych niekorzystnych skutkach dla płodu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Atorwastatyna.

Ryzyko rozwoju miopatii podczas leczenia statynami wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych kwasu fibrowego, lipidomodyfikacyjnych dawek niazyny, cyklosporyny lub silnych inhibitorów CYP3A4 (np. klaritromycyna, inhibitory proteazy HIV oraz itrakonazol).

Silne inhibitory CYP3A4. Statezi 10/10 jest metabolizowany przez cytochrom P450 3A4. Jednoczesne stosowanie leku Statezi 10/10 ze silnymi inhibitorami CYP3A4 może prowadzić do zwiększenia stężenia atorwastatyny w osoczu (patrz tabela i szczegółowe informacje poniżej). Stopień interakcji i wzmocnienia działania zależy od zmienności wpływu na CYP3A4. Należy w miarę możliwości unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. z cyklosporyną, telitromycyną, klaritromycyną, delawiryną, stiripentolem, ketokonazolem, worykonazolem, itrakonazolem, posakonazolem oraz inhibitorami proteazy HIV, w tym rytonawirem, lopinawirem, atazanawirem, indinawirem, darunawirem). Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków z atorwastatyną, należy rozważyć możliwość zastosowania niższej dawki początkowej i maksymalnej atorwastatyny. Zaleca się również odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego pacjenta (patrz tabela poniżej).

Średnie inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, dyltiazem, werapamil i fluconazol) mogą zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu. Jednoczesne stosowanie erytromycyny i statyn wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju miopatii. Badania interakcji leków oceniające wpływ amiodaronu lub werapamilu na atorwastatynę nie były prowadzone. Wiadomo, że amiodaron i werapamil hamują aktywność CYP3A4, a zatem jednoczesne stosowanie tych leków z atorwastatyną może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na atorwastatynę. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny i tych średnich inhibitorów CYP3A4 należy rozważyć możliwość przepisania niższej maksymalnej dawki atorwastatyny. Zalecane jest również monitorowanie stanu klinicznego pacjenta. Po rozpoczęciu leczenia inhibitory lub po skorygowaniu jego dawki zaleca się monitorowanie stanu klinicznego pacjenta.

Induktory CYP3A4. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny z induktorami CYP3A4 (np. fenytoiną, efawirenzem, ryfampicyną, ziołem św. Jana) może prowadzić do obniżenia stężenia atorwastatyny w osoczu. Ze względu na podwójny mechanizm działania ryfampicyny (induktor CYP3A4 oraz inhibitor białka transportującego OATP1B1 w wątrobie), zaleca się jednoczesne stosowanie z atorwastatyną, ponieważ opóźnione podanie atorwastatyny po terapii ryfampicyną wiązało się ze znacznym obniżeniem stężenia atorwastatyny w osoczu.

Grapefruit zawiera jeden lub więcej składników hamujących CYP3A4 i mogących zwiększać stężenia atorwastatyny w osoczu, szczególnie przy nadmiernym spożyciu soku grejpfrutowego (powyżej 1,2 litra dziennie).

Klaritromycyna. Wartości AUC atorwastatyny znacząco wzrastały przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny w dawce 80 mg i klaritromycyny (500 mg dwa razy dziennie) w porównaniu z samym lekiem atorwastatyną. W związku z tym pacjentom przyjmującym klaritromycynę należy stosować atorwastatynę w dawce powyżej 20 mg z ostrożnością.

Kombinacja inhibitorów proteazy. Wartości AUC atorwastatyny znacząco wzrastały przy jednoczesnym stosowaniu leku Statezi 10/10 z kilkoma kombinacjami inhibitorów proteazy HIV, a także z inhibitory proteazy wirusa zapalenia wątroby C telaprewirem w porównaniu z samym lekiem Statezi 10/10. Dlatego pacjentom przyjmującym inhibitor proteazy HIV typaranawir + rytonawir lub inhibitor proteazy wirusa zapalenia wątroby C telaprewir należy unikać jednoczesnego stosowania z lekiem Statezi 10/10. Lek należy przepisywać pacjentom przyjmującym inhibitor proteazy HIV lopinawir + rytonawir z ostrożnością i stosować w najniższej wymaganej dawce. U pacjentów przyjmujących inhibitory proteazy HIV sakwinawir + rytonawir, darunawir + rytonawir, fosamprynawir lub fosamprynawir + rytonawir dawka atorwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg, a stosowanie wymaga ostrożności. U pacjentów przyjmujących inhibitor proteazy HIV nelfinawir lub inhibitor proteazy wirusa zapalenia wątroby C boceprevir dawka atorwastatyny nie powinna przekraczać 40 mg, a zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne pacjentów.

Itrakonazol. Wartości AUC atorwastatyny znacząco wzrastały przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny w dawce 40 mg i itrakonazolu w dawce 200 mg. W związku z tym pacjentom przyjmującym itrakonazol należy zachować ostrożność, jeśli dawka leku atorwastatyna przekracza 20 mg.

Cyklosporyna. Atorwastatyna i jej metabolity są substratami białka transportującego OATP1B1. Inhibitory OATP1B1 (np. cyklosporyna) mogą zwiększać biodostępność atorwastatyny. Wartości AUC atorwastatyny znacząco wzrastały przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny w dawce 10 mg i cyklosporyny w dawce 5,2 mg/kg/dzień w porównaniu z samą atorwastatyną. Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Statezi 10/10 i cyklosporyny.

Rekomendacje medyczne dotyczące stosowania leków oddziałujących wzajemnie ze sobą podsumowano w tabeli.

*Zastosowywać z ostrożnością i w najmniejszej niezbędnej dawce.

Gemfibrozyl / pochodne kwasu fibrowego. Monoterapia fibranami może w pojedynczych przypadkach prowadzić do rozwoju miopatii. Ryzyko miopatii wywołanej atorwastatyną może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi kwasu fibrowego. Ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia atorwastatyny w osoczu krwi. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny i gemfibrozylu w dawce 600 mg 2 razy dziennie zwiększa biodostępność atorwastatyny o 24 %. Ze względu na zwiększone ryzyko miopatii/ rabdomiolizy przy jednoczesnym przyjmowaniu inhibitorów HMG-CoA-reduktazy z gemfibrozylem należy unikać współstosowania leku Statezi 10/10 z gemfibrozylem.

Inne fibry. Ponieważ wiadomo, że ryzyko rozwoju miopatii w czasie leczenia inhibitorami HMG-CoA-reduktazy zwiększa się przy jednoczesnym przyjmowaniu innych fibranów, Statezi 10/10 należy stosować z ostrożnością razem z innymi fibranami. Zaleca się zastosowanie niższej dawki początkowej atorwastatyny oraz odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego pacjenta.

Niacyna. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony mięśni szkieletowych może wzrosnąć przy stosowaniu atorwastatyny w połączeniu z niacyną, dlatego w takich warunkach należy rozważyć możliwość obniżenia dawki leku.

Ryfampicyna lub inne induktory cytochromu P450 3A4. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny z induktorami cytochromu P450 3A4 (np. efawirenz, ryfampicyna) może prowadzić do niestabilnego zmniejszenia stężenia atorwastatyny w osoczu krwi. Ze względu na mechanizm podwójnej interakcji ryfampicyny zaleca się jednoczesne stosowanie atorwastatyny z ryfampicyną, ponieważ wykazano, że opóźnione podawanie leku po podaniu ryfampicyny wiąże się ze znacznym obniżeniem stężenia atorwastatyny w osoczu krwi.

Chlorku dyltiazemu. Jednoczesne przyjmowanie atorwastatyny (40 mg) i dyltiazemu (240 mg) wiąże się ze zwiększeniem stężenia atorwastatyny w osoczu krwi.

Cymetydyna. Nie stwierdzono istotnych efektów interakcji między tymi lekami.

Antyacidy. Jednoczesne stosowanie z zawiesiną doustnych antyacidy zawierających wodorotlenki glinu i magnezu zmniejsza stężenie atorwastatyny w osoczu o około 35 %, jednak nie wpływa to na obniżenie poziomu cholesterolu LPNŻ.

Kolestypol. Stężenie atorwastatyny w osoczu krwi było niższe (stosunek stężenia atorwastatyny: 0,74) przy jednoczesnym przyjmowaniu atorwastatyny i kolestypolu. Hipolipidemiczne działanie kombinacji atorwastatyny i kolestypolu przewyższało efekt uzyskany przy stosowaniu każdego z tych leków oddzielnie.

Azitromycyna. Jednoczesne przepisywanie atorwastatyny (10 mg raz dziennie) i azitromycyny (500 mg raz dziennie) nie wiązało się ze zmianami stężenia atorwastatyny w osoczu krwi.

Inhibitory białek transportowych. Inhibitory białek transportowych (np. cyklosporyna) mogą zwiększać poziom ekspozycji systemowej na atorwastatynę. Wpływ hamowania białek transportowych na stężenie atorwastatyny w komórkach wątroby nie jest znany. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego przepisywania tych leków, zaleca się obniżenie dawki oraz prowadzenie klinicznego monitorowania skuteczności atorwastatyny.

Ezetymiba. Przy jednoczesnym stosowaniu zwiększa się ryzyko rozwoju miopatii. Zaleca się odpowiednie kliniczne monitorowanie stanu pacjentów podczas leczenia lekiem Statezi 10/10.

Kwas fusydowy. Przy jednoczesnym stosowaniu systemowym kwasu fusydowego z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy (statynami) zwiększa się ryzyko rozwoju miopatii, w tym rabdomiolizy. Mechanizm tej interakcji (czy jest farmakodynamiczny, farmakokinetyczny, czy oba jednocześnie) wciąż nie jest znany. Opisywano przypadki rabdomiolizy (w tym zakończone śmiertelnie) u pacjentów otrzymujących kombinację tych leków.

Jeśli konieczne jest systemowe stosowanie kwasu fusydowego, należy przerwać stosowanie atorwastatyny na cały okres stosowania kwasu fusydowego.

Digoksyna. Przy jednoczesnym stosowaniu wielokrotnych dawek atorwastatyny i digoksyny stężenia równowagowe digoksyny w osoczu krwi wzrastają o około 20 %. Należy odpowiednio kontrolować stan pacjentów przyjmujących digoksynę.

Środki antykoncepcyjne doustne. Jednoczesne stosowanie z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretynodron i etynylestradiol zwiększa AUC tych dwóch leków o około 30 i 20 %. Ten efekt należy uwzględnić przy doborze środka antykoncepcyjnego dla kobiet stosujących atorwastatynę.

Warfaryna. Statezi 10/10 nie wywierał klinicznie istotnego wpływu na czas protrombinowy u pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu warfaryną.

Kolchicyna. Przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z kolchycyną opisywano przypadki miopatii, w tym rabdomiolizy, dlatego należy z ostrożnością przepisywać atorwastatynę z kolchycyną.

Daptomycyna. Opisywano przypadki miopatii i/lub rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów HMG-CoA-reduktazy (np. atorwastatyny) z daptomycyną. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, zaleca się odpowiednie monitorowanie kliniczne (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Amlodypina. Przy jednoczesnym stosowaniu 80 mg atorwastatyny i 10 mg amlodypiny stwierdzono wzrost AUC atorwastatyny o 18 %.

Inne leki.

W badaniach klinicznych jednoczesne stosowanie atorwastatyny z lekami obniżającymi ciśnienie oraz jej stosowanie w ramach hormonozamiennej terapii z estrogenami nie wiązało się z klinicznie istotnymi działaniami niepożądanymi. Badania interakcji z innymi lekami nie były prowadzone.

Ezetymiba.

Antyacidy. Przy jednoczesnym stosowaniu z antyacidy zmniejsza się wchłanianie ezetymiby, ale nie wpływa to na biodostępność ezetymiby.

Kolestyramina. Jednoczesne stosowanie kolestyraminy zmniejsza AUC ezetymiby o około 55 %. Kolestyramina zmniejsza lipoproteiny o niskiej gęstości w wyniku dodania ezetymiby.

Fenofybrat. U pacjentów przyjmujących ezetymibę i fenofybrat zwiększa się ryzyko wystąpienia kamicy żółciowej i choroby kamiennej pęcherzyka żółciowego.

W przypadku podejrzenia kamicy żółciowej u pacjentów otrzymujących ezetymibę i fenofybrat wskazane jest przeprowadzenie diagnostyki pęcherzyka żółciowego i leczenie należy przerwać.

Jednoczesne stosowanie fenofybratu lub gemfibrozylu umiarkowanie zwiększa stężenie ezetymiby (odpowiednio około 1,5–1,7 razy).

Fibry mogą zwiększać wydzielanie cholesterolu do żółci, co prowadzi do kamicy żółciowej.

Cyklosporyna. Należy zachować ostrożność przy rozpoczęciu przyjmowania ezetymiby i cyklosporyny, należy kontrolować poziom ezetymiby.

Leki przeciwwątrobowe. Przy jednoczesnym przyjmowaniu ezetymiby z warfaryną, innymi lekami przeciwkrzepliwymi typu kumarynowego lub z fluindaronem należy kontrolować INR (INR – międzynarodowe znormalizowane stosunki).

Особliwości stosowania.

Wpływ na mięśnie szkieletowe. Atorwastatyna, podobnie jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, może wpływać na układ mięśniowy, powodując rozwój mięsaków, mięsini i miopatii, a w przypadku postępu choroby może prowadzić do rabdomiolizy. Rabdomioliza to stan zagrożenia życia, charakteryzujący się wzrostem poziomu kreatynofosfokinazy (CK) 10-krotnie powyżej górnej granicy normy, mioglobinemią, mioglobinurią z rozwojem niewydolności nerek.

Zgłaszano rzadkie przypadki rabdomiolizy z ostrą niewydolnością nerek w wyniku mioglobinurii podczas stosowania atorwastatyny i innych leków tej klasy. Obecność w wywiadzie zaburzeń funkcji nerek jest czynnikiem ryzyka rozwoju rabdomiolizy. Pacjenci tacy wymagają bardziej dokładnej obserwacji w celu wykrycia zaburzeń ze strony mięśni szkieletowych.

Atorwastatyna, podobnie jak inne leki z grupy statyn, czasem powoduje miopatię, która charakteryzuje się bólem mięśni lub osłabieniem mięśni w połączeniu ze wzrostem poziomu kreatynofosfokinazy (CK) ponad 10-krotnie powyżej górnej granicy normy. Jednoczesne stosowanie wyższych dawek atorwastatyny z niektórymi lekami, takimi jak cyklosporyna i silne inhibitory CYP 3A4 (np. klarotromycyna, itrakonazol oraz inhibitory proteazy HIV), zwiększa ryzyko miopatii/rabdomiolizy.

Zgłaszano rzadkie przypadki miopatii immunologicznie pośredniczonej (IMM) – miopatii autoimmunologicznej związanej ze stosowaniem statyn. IMM charakteryzuje się następującymi objawami: osłabienie mięśni proksymalnych i podwyższony poziom kreatyniny kinazy we krwi, które utrzymują się pomimo przerwania leczenia statynami; biopsja mięśni wykazuje martwiczą miopatię bez istotnego zapalenia; stosowanie leków immunosupresyjnych prowadzi do pozytywnej dynamiki.

Możliwość rozwoju miopatii należy rozważyć u każdego pacjenta z uogólnionymi mięsakami, bólem lub osłabieniem mięśni oraz/lub istotnym wzrostem CK. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłaszanie przypadków bólu mięśni, bólu lub osłabienia mięśni o nieznanej etiologii, szczególnie jeśli towarzyszy im uczucie niedobytu lub podwyższenie temperatury, lub jeśli objawy choroby mięśni utrzymują się po przerwaniu leku Statezi 10/10. Jeśli te objawy wystąpiły na tle leczenia atorwastatyną, należy określić poziom CK we krwi. Jeśli poziom CK istotnie wzrósł (5-krotnie lub więcej w porównaniu z górną granicą normy), leczenie lekiem należy przerwać. Decyzję o przerwaniu leczenia należy podjąć również w przypadku, gdy objawy są ciężkie i powodują codzienny dyskomfort, nawet jeśli poziom CK przekracza górną granicę normy 5-krotnie lub mniej. Celowość przerwania leczenia należy również rozważyć, jeśli wzrost poziomu CK nie osiąga pięciokrotnego przekroczenia, ale objawy ze strony mięśni są ciężkie i codziennie powodują nieprzyjemne odczucia.

Jeśli po odstawieniu leku objawy i poziom CK normalizują się, można rozważyć kontynuację terapii atorwastatyną lub innymi statynami w minimalnej dawce pod ścisłym nadzorem.

W przypadku stwierdzenia klinicznie istotnego wzrostu poziomu CK 10-krotnie powyżej górnej granicy normy, a także przy podejrzeniu lub potwierdzeniu rabdomiolizy, leczenie atorwastatyną należy przerwać.

Ryzyko miopatii podczas leczenia lekami tej klasy wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny, pochodnych kwasu fibrowego, erytromycyny, klarotromycyny, inhibitora proteazy wirusa zapalenia wątroby C telaprewiru, kombinacji inhibitorów proteazy HIV, w tym sakwinawir + rytonawir, lopinawir + rytonawir, tipranawir + rytonawir, darunawir + rytonawir, fosampranawir oraz kombinacji fosampranawir + rytonawir, a także niacyny lub przeciwgrzybiczych z grupy azoli. Lekarze rozważający możliwość skojarzonej terapii leku Statezi 10/10 z pochodnymi kwasu fibrowego, erytromycyną, klarotromycyną, kombinacjami sakwinawir + rytonawir, lopinawir + rytonawir, darunawir + rytonawir, fosampranawir i kombinacją fosampranawir + rytonawir, przeciwgrzybiczych z grupy azoli lub lipidomodyfikacyjnych dawek niacyny, powinni dokładnie ocenić potencjalne korzyści i ryzyko, a także dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem jakichkolwiek objawów bólu, bólu lub osłabienia mięśni, szczególnie w pierwszych miesiącach terapii i w trakcie każdego okresu dozowania leków w kierunku zwiększenia. Należy rozważyć możliwość stosowania niskich dawek początkowych i utrzymujących atorwastatyny przy jednoczesnym przyjmowaniu wspomnianych leków. W takich sytuacjach zaleca się okresowe oznaczanie CK, ale nie ma gwarancji, że taki monitoring pomoże zapobiec przypadkom ciężkiej miopatii.

Zgłaszano przypadki miopatii, w tym rabdomiolizy, przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z kolchicyną, dlatego atorwastatynę z kolchicyną należy przepisywać pacjentom z ostrożnością.

Ryzyko rozwoju rabdomiolizy wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z lekami: telitromycyna, delawirdyna, styrypentol, worykonazol, pozakonazol. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem i innymi pochodnymi kwasu fibrowego, erytromycyną, niacyną również wzrasta ryzyko wystąpienia miopatii. Jeśli to możliwe, należy stosować inne leki.

Ryzyko rozwoju miopatii również wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny i ezetymibu. Należy rozważyć możliwość alternatywnej terapii lekami, które nie wchodzą w interakcje z atorwastatyną. W razie konieczności jednoczesnego stosowania tych leków z atorwastatyną należy rozważyć możliwe korzyści i szkodliwe skutki terapii skojarzonej. Przy jednoczesnym stosowaniu leków, które zwiększają stężenie atorwastatyny we krwi, zaleca się zmniejszenie dawki początkowej ostatniego. Przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny, klarotromycyny i itrakonazolu należy zmniejszyć maksymalną dawkę atorwastatyny i zapewnić odpowiednią obserwację kliniczną.

Terapię lekiem Statezi 10/10 należy tymczasowo lub całkowicie przerwać u każdego pacjenta z ostrym, poważnym stanem wskazującym na rozwój miopatii, lub przy obecności czynnika ryzyka rozwoju niewydolności nerek w wyniku rabdomiolizy (np. ciężka infekcja ostra, hipotensja, operacja chirurgiczna, uraz, ciężkie zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne i elektrolitowe, a także niekontrolowane napady).

Wpływ na wątrobę. Przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo w trakcie terapii atorwastatyną, a także przy pojawieniu się jakichkolwiek objawów lub objawów uszkodzenia wątroby, należy ocenić czynność wątroby. Przy wzroście aktywności transaminaz należy prowadzić laboratoryjne obserwowanie stężenia enzymów we krwi aż do normalizacji wyników. W przypadku ponadtrzykrotnego wzrostu ich aktywności ponad normę leczenie należy przerwać.

Zgłaszano przypadki śmiertelnej i nieśmiertelnej niewydolności wątroby u pacjentów przyjmujących leki z grupy statyn, w tym atorwastatynę. W przypadku ciężkiego uszkodzenia wątroby z objawami klinicznymi i/lub hiperbilirubinemią lub żółtaczką podczas stosowania leku należy natychmiast przerwać leczenie. Jeśli nie stwierdzono alternatywnej etiologii, nie należy ponownie rozpoczynać leczenia lekiem.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom, którzy spożywają alkohol i/lub mają w wywiadzie chorobę wątroby. Statezi 10/10 jest przeciwwskazany przy aktywnej chorobie wątroby lub trwałym podwyższeniu poziomów transaminaz wątrobowych o nieznanej etiologii.

Wpływ na układ内分泌owy. Zgłaszano wzrost poziomu HbA1c i stężenia glukozy we krwi na czczo przy stosowaniu inhibitorów HMG-CoA-reduktazy.

Statyny mogą wpływać na syntezę cholesterolu i teoretycznie mogą spowolnić sekrecję sterydów nadnerczy i/lub gonad. Atorwastatyna nie obniża stężenia podstawowego kortyzolu osocza i nie uszkadza rezerwy nadnerczy. Wpływ statyn na zdolność rozrodczą plemników nie badano u wystarczającej liczby pacjentów. Nie wiadomo, w jaki sposób lek wpływa, czy w ogóle wpływa na układ „gruczoły płciowe – przysadka – podwzgórze” u kobiet w okresie przedmenopauzalnym. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku z grupy statyn z lekami, które mogą obniżać poziomy lub aktywność endogennych hormonów steroidowych, takimi jak ketokonazol, spironolakton i cyklosporyna.

Udar krwotoczny. Stosowanie atorwastatyny w dawce 80 mg pacjentom bez choroby niedokrwiennej serca, którzy niedawno przebyli udar lub przejściowy atak niedokrwienny, zwiększa częstość występowania udaru krwotocznego. Zwiększony ryzyko powtórnego udaru, w szczególności obserwowano u chorych, którzy mieli wcześniej udar krwotoczny przed rozpoczęciem terapii. U takich chorych należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści na początku leczenia atorwastatyną. Ponieważ starszy wiek (ponad 65 lat) jest czynnikiem predyspozycyjnym do miopatii, należy ostrożnie przepisywać lek osobom starszym.

Niewydolność wątroby

Statezi 10/10 jest przeciwwskazany pacjentom z aktywną chorobą wątroby, w tym trwałym podwyższeniem poziomów transaminaz wątrobowych o nieznanej etiologii.

Przed rozpoczęciem leczenia

Atorwastatynę należy ostrożnie przepisywać pacjentom z predyspozycją do rozwoju rabdomiolizy. Przed rozpoczęciem leczenia statynami u pacjentów z predyspozycją do rozwoju rabdomiolizy należy określić poziom CK w przypadkach:

• zaburzeń funkcji nerek;
• hipofunkcji tarczycy;
• chorób mięśni genetycznych w wywiadzie rodzinnym lub osobistym;
• przebytych wcześniej przypadkach toksycznego wpływu statyn lub fibratów na mięśnie;
• przebytych wcześniej chorób wątroby i/lub spożycia dużych ilości alkoholu.

Dla pacjentów starszych (ponad 70 lat) konieczność przeprowadzenia wyżej wymienionych działań należy ocenić z uwzględnieniem obecności innych czynników predyspozycyjnych do rozwoju rabdomiolizy.

Wzrost poziomu leku we krwi może wystąpić, w szczególności w przypadku interakcji oraz przy stosowaniu u szczególnych populacji pacjentów, w tym pacjentów z chorobami genetycznymi.

W takich przypadkach zaleca się ocenę stosunku ryzyka do możliwej korzyści z leczenia oraz prowadzenie monitoringu klinicznego stanu pacjentów. Jeśli przed rozpoczęciem leczenia poziom CK istotnie wzrósł (przekracza górną granicę normy (GN) więcej niż 5-krotnie), leczenia nie należy rozpoczynać.

Pomiar poziomu kreatyniny kinazy

Poziomu kreatyniny kinazy nie należy oznaczać po intensywnym wysiłku fizycznym lub przy obecności jakichkolwiek możliwych przyczyn alternatywnych wzrostu poziomu CK, ponieważ może to utrudnić interpretację wyników. Jeśli na poziomie początkowym obserwuje się istotny wzrost CK (przekroczenie GN więcej niż 5-krotnie), należy przeprowadzić ponowne oznaczenie po 5–7 dniach w celu potwierdzenia wyniku.

Podczas leczenia

Pacjenci powinni wiedzieć o konieczności natychmiastowego zgłaszania rozwoju bólu mięśni, skurczów lub osłabienia, szczególnie jeśli towarzyszą im niedobytu lub gorączka.

W przypadku pojawienia się tych objawów podczas leczenia atorwastatyną należy określić poziom CK u tego pacjenta. Jeśli poziom CK istotnie wzrósł (przekracza GN więcej niż 5-krotnie), leczenie należy przerwać.

Celowość przerwania leczenia należy również rozważyć, jeśli poziom CK przekracza GN mniej niż 5-krotnie, ale objawy ze strony mięśni są ciężkie i codziennie powodują nieprzyjemne odczucia.

Po zniknięciu objawów i normalizacji poziomu CK można rozważyć możliwość wznowienia leczenia atorwastatyną lub rozpoczęcia leczenia alternatywną statyną przy założeniu stosowania minimalnej możliwej dawki leku i ścisłego nadzoru nad stanem pacjenta.

Leczenie atorwastatyną należy przerwać w przypadku klinicznie istotnego wzrostu poziomu CK (przekroczenie GN więcej niż 10-krotnie) lub w przypadku postawienia diagnozy rabdomiolizy (lub podejrzenia rozwoju rabdomiolizy).

Jednoczesne stosowanie atorwastatyny z innymi lekami

Ryzyko rozwoju rabdomiolizy wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z niektórymi lekami, które mogą zwiększyć stężenie atorwastatyny we krwi. Przykładami takich leków mogą być silne inhibitory CYP 3A4 lub białek transportowych: cyklosporyna, telitromycyna, klarotromycyna, delawirdyna, styrypentol, ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, posakonazol oraz inhibitory proteazy HIV, w tym rytonawir, lopinawir, atazanawir, indynawir, darunawir. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem i innymi pochodnymi kwasu fibrowego, boceprevirem, erytromycyną, niacyną i ezetymibem, telaprewirem lub kombinacją telaprewir/rytonawir również wzrasta ryzyko wystąpienia miopatii. Jeśli to możliwe, należy stosować inne leki (które nie wchodzą w interakcje z atorwastatyną) zamiast wyżej wymienionych.

Jeśli konieczne jest jednoczesne leczenie atorwastatyną i wspomnianymi lekami, należy dokładnie ocenić korzyści i ryzyko jednoczesnego leczenia. Jeśli pacjenci przyjmują leki, które zwiększają stężenie atorwastatyny we krwi, zaleca się obniżenie dawki atorwastatyny do minimalnej. Ponadto w przypadku stosowania silnych inhibitorów CYP 3A4 należy rozważyć możliwość zastosowania mniejszej dawki początkowej atorwastatyny. Ponadto zaleca się prowadzenie odpowiedniego monitoringu klinicznego stanu tych pacjentów.

Atorwastatyny nie można stosować przy doustnym stosowaniu kwasu fuzydowego lub w ciągu 7 dni po przerwaniu leczenia kwasem fuzydowym. U pacjentów, u których doustne stosowanie kwasu fuzydowego jest konieczne, leczenie statynami należy przerwać na cały okres stosowania kwasu fuzydowego. U pacjentów, którzy otrzymywali kwas fuzydowy i statyny w kombinacji, zarejestrowano przypadki rabdomiolizy (w tym śmiertelne). Pacjentowi należy zalecić natychmiastowe zwrócenie się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów osłabienia, bólu lub bolesnej wrażliwości mięśni.

Terapię statynami można wznowić 7 dni po podaniu ostatniej dawki kwasu fuzydowego.

W wyjątkowych okolicznościach, gdy konieczne jest długotrwałe doustne stosowanie kwasu fuzydowego, np. w celu leczenia ciężkich infekcji, konieczność jednoczesnego stosowania leku Statezi 10/10 i kwasu fuzydowego należy rozważyć tylko indywidualnie i prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Ryzyko miopatii i/lub rabdomiolizy może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów HMG-CoA-reduktazy (np. atorwastatyny) i daptomycyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania stosowania Statezi 10/10 pacjentom, którzy stosują daptomycynę, chyba że korzyści z jednoczesnego stosowania przeważają nad ryzykiem. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, należy kontrolować poziom kreatyniny kinazy 2–3 razy w tygodniu, a pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem w celu wykrycia jakichkolwiek objawów lub objawów wskazujących na miopatię.

Jednoczesne stosowanie ezetymibu z innymi lekami

Fibraty. W przypadku podejrzenia kamicy żółciowej u pacjentów otrzymujących ezetymib i fenofibrat, należy przeprowadzić diagnostykę pęcherza żółciowego i leczenie należy przerwać.

Antykoagulanta. Przy jednoczesnym przyjmowaniu ezetymibu z warfaryną, lub z innymi antykoagulantami typu kumaryny, lub z fluindonem, należy kontrolować INR (INR – międzynarodowe znormalizowane stosunek).

Choroba międzybłoniowa płuc

Podczas leczenia niektórymi statynami (szczególnie podczas długotrwałego leczenia) opisano wyjątkowe przypadki rozwoju choroby międzybłoniowej płuc. Do objawów tej choroby można zaliczyć duszność, nieproduktywny kaszel i ogólną pogorszenie samopoczucia (zmęczenie, spadek masy ciała i gorączka). W przypadku podejrzenia choroby międzybłoniowej płuc należy przerwać leczenie statynami.

Cukrzyca

Dane niektórych badań wskazują, że stosowanie statyn może prowadzić do wzrostu poziomu glukozy we krwi i sprzyjać rozwojowi cukrzycy u pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju tej choroby. Przed rozpoczęciem leczenia statynami pacjentów z grupy ryzyka (z poziomem glukozy na czczo od 5,6 do 6,9 mmol/l, wskaźnikiem masy ciała > 30 kg/m², podwyższonym poziomem trójglicerydów, nadciśnieniem tętniczym) należy przeprowadzić badania i u takich chorych należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści na początku leczenia atorwastatyną.

Wypełniacze.

Lek zawiera laktozę, dlatego pacjentom z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie należy go stosować.

Terapia lekami lipidomodyfikacyjnymi powinna być jednym z elementów kompleksowego leczenia pacjentów z istotnie zwiększonym ryzykiem rozwoju chorób miażdżycowych naczyń z powodu hipercholesterolemii. Leczenie farmakologiczne zaleca się jako uzupełnienie diety, gdy efekt z przestrzegania diety ograniczającej spożycie tłuszczów nasyconych i cholesterolu, a także z zastosowania innych nielikwiowych środków był niewystarczający. Pacjentom z chorobą niedokrwienną serca lub z kilkoma czynnikami ryzyka rozwoju choroby niedokrwiennej serca przyjmowanie leku można rozpocząć jednocześnie z przestrzeganiem diety.

Ograniczenia stosowania

Statezi 10/10 nie badano w warunkach, gdy głównym odchyleniem od normy ze strony lipoprotein jest podwyższenie poziomu chylomikronów (typy I i V według klasyfikacji Fredricksona).

Miastenia

W pojedynczych przypadkach statyny indukują de novo lub nasilają już istniejącą miastenię gravis lub miastenię oczną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku nasilenia objawów należy przerwać przyjmowanie leku Statezi 10/10. Zgłaszano nawroty w przypadku ponownego stosowania tego samego lub innego statynu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie atorwastatyny w okresie ciąży lub karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Na okres leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować niezawodne środki antykoncepcyjne podczas przyjmowania leku i należy je poinformować o potencjalnych niepożądanych skutkach leczenia dla płodu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Podczas leczenia lekiem mogą wystąpić zawroty głowy i ból głowy, dlatego należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Podczas leczenia preparatem Statezi 10/10 pacjenci powinni przestrzegać standardowej diety hipocholosterolemowej. Statezi 10/10 można przyjmować w dowolnym czasie dnia, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Statezi 10/10 stosuje się od początku terapii hipolipidemicznej lub jako uzupełnienie monoterapii atorwastatyną w przypadku niewystarczającej skuteczności.

Leczenie rozpoczyna się od dawki 1 tabletka Statezi 10/10 raz dziennie. Efekt hipolipidemiczny staje się widoczny po 2 tygodniach, maksymalny efekt obserwuje się po 4 tygodniach. Po 2–4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia należy wykonać lipidogram w celu oceny wstępnych wyników terapii.

Nie istnieje wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania ezetymibu w dawkach przekraczających 10 mg dziennie, zarówno jako leku samodzielnego, jak i w połączeniu z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy, dlatego nie zaleca się zwiększania dawki dobowej preparatu Statezi 10/10. Terapeutyczny efekt atorwastatyny w zakresie zapobiegania chorobom sercowo-naczyniowym wzrasta wraz z dłuższym czasem stosowania, dlatego po rozpoczęciu leczenia zaleca się długotrwałe przyjmowanie Statezi 10/10.

Dzieci.

Stosowanie u dzieci jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Objawy. Miopatia, rabdomioliza, zaburzenia funkcji wątroby, nudności, wymioty, biegunka.

Leczenie. Nie istnieje specyficzne leczenie przedawkowania Statezi 10/10. W przypadku przedawkowania należy przepłukać żołądek i podać węgiel aktywny, prowadzić leczenie objawowe i wspierające, korygować równowagę kwasowo-zasadową, równowagę elektrolitową oraz usuwać objawy zatrucia. Ponieważ atorwastatyna wiąże się z białkami osocza krwi, dializa krwi nie prowadzi do istotnego zmniejszenia stężenia atorwastatyny w osoczu.

Efekty uboczne.

Zakażenia i inwazje: zapalenie gardła i nosa.

Z układu krwionośnego i chłonnego: trombocytopenia.

Z układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, w tym wstrząs anafilaktyczny.

Z metabolizmu: hiperglikemia, hipoglikemia, przyrost masy ciała, anoreksja, zmniejszony apetyt, cukrzyca.

Z układu moczowego: leukocytouria, infekcja dróg moczowych.

Z zakresu psychiki: bezsenność, koszmary, depresja.

Z układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, parestezje, hipestezja, dysgezja, amnezja, neuropatia obwodowa, zaburzenia poznawcze (np. utrata pamięci, zapominanie, amnezja, zaburzenia pamięci, dezorientacja), miastenia gravis (częstotliwość nieznana).

Z narządu wzroku: nieostre widzenie, zaburzenia widzenia, miastenia oczna (częstotliwość nieznana).

Z narządu słuchu i labiryntu: szumy w uszach, utrata słuchu.

Z układu oddechowego: ból w gardle, ból gardła i krtani, krwawienie z nosa, kaszel, duszność.

Z przewodu pokarmowego: zaparcia, wzdęcia, wzdęcia brzucha, niestrawność, nudności, biegunka, wymioty, ból w górnej i dolnej części brzucha, odbijanie, refluks żołądkowo-pokarmowy, zapalenie trzustki, suchość w ustach, zapalenie błony śluzowej żołądka.

Z układu wątrobowo-żółciowego: odchylenia od normy badań czynności wątroby, zapalenie wątroby, kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, żółtaczka cholestatyczna, niewydolność wątroby.

Z skóry i tkanek podskórnych: pokrzywka, wysypka, świąd, łysienie, obrzęk naczynioruchowy, wysypki bąblowe (w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroza epidermy, rumień wielopostaciowy), reakcja lichenoidna wywołana lekiem (rzadko).

Z układu ruchu: ból stawów, ból mięśni, ból ogólny, w tym kończyn, ból mięśniowo-szkieletowy, skurcze mięśni, obrzęk stawów, ból pleców, szyi, zwiększone zmęczenie mięśni, miopatia, rabdomioliza, mielit, tendynopatia, czasem z komplikacją w postaci pęknięcia ścięgna.

Z układu rozrodczego: impotencja, ginekomastia, zaburzenia funkcji seksualnej.

Z układu naczyniowego: uderzenia gorąca, nadciśnienie tętnicze, udar mózgu, zapalenie naczyń (rzadko).

Zaburzenia ogólne: niedobrze, osłabienie, osłabienie ogólne, ból w klatce piersiowej, obrzęki obwodowe, zwiększone zmęczenie, gorączka, pojedyncze przypadki choroby śródmiąższowej płuc, szczególnie przy długotrwałym leczeniu.

Badania laboratoryjne: podwyższenie poziomu transaminaz, kinazy kreatyninowej (CK) w surowicy, gamma-glutamylotransferazy, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, dodatni wynik badania na obecność ciałek krwi w moczu.

Termin ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze. Po 3 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Mepro Pharmaceuticals Private Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Unit II, Q-Road, Phase IV, GIDC, Wadhwan, Surendranagar, Gujarat, 363 035, Indie /
Unit II, Q-Road, Phase IV, GIDC, Wadhwan, Surendranagar, Gujarat, 363 035, India.

Wnioskodawca.

Mili Healthcare Limited.

Adres wnioskodawcy.

Fairfax House 15, Fulwood Place, Londyn, WC1V 6AY, Wielka Brytania /
Fairfax House 15, Fulwood Place, London, WC1V 6AY, Great Britain.