Spiramycyna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU SPIRACIN (SPIRACIN)

Skład:

substancja czynna: spiramycin;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 1 500 000 MI spiramycyny lub

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 3 000 000 MI spiramycyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sód krzemionkowego skrobi modyfikowanej (typ A), stearynian magnezu, skrobia kukurydziana, polisorbat 80, talk oczyszczony, krospliwidon, powłoka filmowa: Instacoat universal white (IC-U-1308): hipromeloza, glikol polietylenowy, talk, dwutlenek tytanu E171.

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 1 500 000 MI: długie, dwuwypukłe tabletki białego lub prawie białego koloru, powlekane powłoką filmową, z bruzdą po jednej stronie i gładkie z drugiej;

tabletki 3 000 000 MI: długie, dwuwypukłe tabletki białego lub prawie białego koloru, powlekane powłoką filmową, gładkie z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy. Kod ATC J01F A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Spiramycyna to antybiotyk z działaniem bakteriobójczym, należący do grupy makrolidów.

ZAKRES AKTYWNOŚCI PRZECIWMIKROBOWEJ

Krytyczne stężenia pozwalające na różnicowanie wrażliwych gatunków mikroorganizmów od gatunków o pośredniej wrażliwości oraz tych ostatnich od odpornych, są następujące: wrażliwe (< 1 mg/l) i oporne (> 4 mg/l).

Rozpowszechnienie nabytej oporności u niektórych gatunków mikroorganizmów może się różnić w zależności od położenia geograficznego i określonego okresu czasu. Dlatego korzystne jest posiadanie lokalnych informacji na temat rozpowszechnienia oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji.

Podane dane pozwalają jedynie na oszacowanie prawdopodobieństwa wrażliwości szczepu bakterii na ten antybiotyk. Rozpowszechnienie oporności gatunków bakterii na spiramycynę przedstawiono w poniższej tabeli:

Aktywność spiramycyny wobec Toxoplasma gondii została wykazana in vitro i in vivo.

* Występowanie oporności na metycylinę wynosi 30–50% wśród wszystkich szczepów gronkowców, najczęściej występuje w szpitalach.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wchłanianie spiramycyny jest szybkie, ale niepełne. Spożycie pokarmu nie wpływa na ten proces.

Rozkład

Po doustnym przyjęciu 6 000 000 MI spiramycyny maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosi 3,3 μg/ml. Widoczny okres półwydalenia z osocza krwi wynosi około 8 godzin.

Spiramycyna nie przenika przez barierę krew–mózg. Jednakże przenika do mleka matki. Stopień wiązania z białkami osocza krwi wynosi 10%.

Rozkład w tkankach i ślinie jest bardzo wysoki (płuca: 20–60 μg/g, migdałki: 20–80 μg/g, zainfekowane zatoki: 75–110 μg/g, kości szkieletu: 5–100 μg/g).

Po 10 dniach od zakończenia leczenia stężenie spiramycyny w śledzionie, wątrobie i nerkach wynosi od 5 do 7 μg/g.

Makrolidy przenikają i kumulują się w fagocytach (neutrofilach, monocytach, makrofagach otrzewnowych i alveolarnych).

U ludzi stężenia w fagocytach są wysokie.

Te właściwości zapewniają skuteczność spiramycyny w leczeniu infekcji wywołanych przez bakterie wewnątrzkomórkowe.

Metabolizm

Metabolizm spiramycyny zachodzi w wątrobie, w wyniku którego powstają aktywne metabolity o niezidentyfikowanej strukturze chemicznej.

Wydalanie

• Mocz: 10% dawki.
• Duża ilość leku wydzielana jest z żółcią: stężenie spiramycyny w żółci jest 15–40 razy wyższe niż w osoczu krwi.
• Znaczna ilość spiramycyny wydzielana jest z kałem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na spiramycynę:

• potwierdzony tonzylofaryngit wywołany β-hemolizującym paciorkowcą grupy A (jako alternatywa leczenia antybiotykami β-laktamowymi, szczególnie gdy nie mogą one być stosowane);
• ostry zatkan (ze względu na cechy mikrobiologiczne infekcji stosowanie makrolidów jest wskazane, gdy leczenie antybiotykami β-laktamowymi jest niemożliwe);
• superinfekcja przy ostrym zapaleniu oskrzeli;
• zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli;
• pozaszpitalne zapalenie płuc u pacjentów bez czynników ryzyka, ciężkich objawów klinicznych, klinicznych czynników wskazujących na etiologię pneumokokową choroby.

W przypadku podejrzenia atypowego zapalenia płuc zastosowanie makrolidów jest wskazane niezależnie od ciężkości choroby i wywiadu.

• Infekcje skóry o łagodnym przebiegu: impetigo, impetiginyzacja, ektyma, infekcyjny dermohypodermity (szczególnie bejsicha), erytrazma.
• Infekcje jamy ustnej.
• Nieprzeponowe infekcje narządów płciowych.
• Chemoprofilaktyka nawrotów ostrej gorączki reumatycznej u chorych z alergią na antybiotyki β-laktamowe.
• Toksoplazmoza u kobiet w ciąży.
• Profilaktyka meningokokowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u osób, u których jest przeciwwskazane stosowanie ryfampicyny:
  • • w celu eliminacji drobnoustroju (Neisseria meningitidis) w gardle;
  • • spiramycyna jest wskazana jako leczenie profilaktyczne: pacjentom po leczeniu i przed powrotem do życia społecznego; pacjentom, które miały kontakt z osobą wydzielającą plwocinę w ciągu 10 dni poprzedzających jej hospitalizację.

Spiramycyna nie jest wskazana do leczenia meningokokowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na spiramycynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Pacjenci należący do grupy ryzyka wydłużenia przedziału QT, a mianowicie:
  • pacjenci z wywiadem osobistym lub rodzinnym wrodzonego wydłużenia przedziału QT (z wyjątkiem przypadków, w których ten diagnoza została wykluczona za pomocą EKG);
  • pacjenci z wydłużeniem przedziału QT wywołanym lekami lub mającym pochodzenie metaboliczne lub sercowo-naczyniowe.
• Kombinacja z lekami wywołującymi komorową tachyarytmię typu torsades de pointes, takimi jak:
  • leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
  • leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
  • sulpiryd (neuroleptyk z grupy benzamidów);
  • inne: leki arsenowe, difemanil, dolasetron dożylne, mizolastyna, lewofloksacyna, moxifloksacyna, prukalopryd, toremifenu, wincamina dożylne, erytromycyna dożylne, dronedaron, mechitazyna, cytalopram, dysopyramid, dofetylid, domperydon, escytalopram, hydrochinidyna, wandetanib (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Komorowa tachyarytmia typu torsades de pointes.

To poważne zaburzenie rytmu serca może być wywołane przez niektóre leki przeciwarytmiczne lub inne środki lecznicze. Spiramycyna do wstrzykiwań dożylnych należy do leków wywołujących komorową tachyarytmię typu torsades de pointes. Rozwój tego stanu może być wywołany hipokaliemią (przy stosowaniu diuretyków powodujących hipokaliemię, środków przeczyszczających stymulujących, amfoterycyny B (dożylne), glikokortykosteroidów, tetrakosaktydu), a także bradykardią (patrz „Leki wywołujące bradykardię”) oraz istniejącym wydłużeniem przedziału QT, wrodzonym lub nabytym.

Leki wpływające na wydłużenie przedziału QT.

Spiramycynę, podobnie jak inne makrolidy, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wpływające na wydłużenie przedziału QT (np. klasy IA i III leków przeciwarytmicznych, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niektóre środki przeciwbakteryjne, neuroleptyki) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przeciwwskazane kombinacje (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki wywołujące komorową tachyarytmię typu torsades de pointes: leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid), leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid), sulpiryd (neuroleptyk z grupy benzamidów), inne (leki arsenowe, difemanil, dolasetron dożylne, erytromycyna dożylne, lewofloksacyna, mizolastyna, moxifloksacyna, prukalopryd, toremifenu, wincamina dożylne), dronedaron, mechitazyna, cytalopram, dysopyramid, dofetylid, domperydon, escytalopram, hydrochinidyna, wandetanib.

Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w tym komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes.

Niepożądane kombinacje.

Środki przeciwpasożytnicze mogące wywołać komorową tachyarytmię typu torsades de pointes (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna).

Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w tym komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes.

Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden z leków. Jeśli nie można uniknąć leczenia kombinowanego, należy przed rozpoczęciem leczenia sprawdzić przedział QT i prowadzić monitorowanie EKG.

Neuroleptyki mogące wywołać komorową tachyarytmię typu torsades de pointes (amisulpryd, chloropromazyna, cyamemazyna, droperydol, flupentiksol, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperon, pipotiazyna, sulpiryda, tiapryd, zuklopentiksol).

Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w tym komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes.

Metydon.

Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w tym komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes.

Kombinacje wymagające szczególnych środków ostrożności przy stosowaniu.

β-blokery w niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebivolol), leki wywołujące bradykardię (w tym leki przeciwarytmiczne klasy Ia, β-blokery, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy III, niektóre blokery kanałów wapniowych, glikozydy nasercowe, pilokarpina, środki antycholinesterazowe (ambemonium, donepezyl, galantamina, memantyna, neostygmina, pirydostygmina, rywastygmina)).

Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w tym komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes.

Wymagane jest monitorowanie stanu klinicznego i monitorowanie EKG.

Leki wywołujące hipokaliemię (diuretyki powodujące hipokaliemię, stosowane oddzielnie lub razem z innymi lekami, środki przeczyszczające stymulujące, glikokortykosteroidy, tetrakosaktyd, amfoterycyna B dożylne).

Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w tym komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes.

Wymagana jest korekta niskiego poziomu potasu przed podaniem leku oraz kontrola stanu klinicznego, poziomów elektrolitów i parametrów EKG.

Azitromycyna, klaritromycyna, roksytromycyna.

Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w tym komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes.

Podczas leczenia kombinowanego wymagane jest monitorowanie stanu klinicznego i monitorowanie EKG.

Lewodopa.

W połączeniu z karbidopą: hamowanie wchłaniania karbidopy i obniżenie stężenia lewodopy w osoczu krwi.

Monitorowanie kliniczne, w razie potrzeby – korekta dawki lewodopy.

Hydroksyzyna.

Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w tym komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes.

Specyficzne ostrzeżenia dotyczące zaburzeń międzynarodowego stosunku znormalizowanego (INR).

Zarejestrowano liczne przypadki zwiększonej aktywności doustnych leków przeciwkrzepnych u pacjentów otrzymujących antybiotykoterapię. Ciężki stopień infekcji lub wyraźnie zaznaczony stan zapalny, wiek pacjenta oraz jego ogólny stan są czynnikami wywołującymi ryzyko. W tych okolicznościach trudno określić, w jakim stopniu sama infekcja lub jej leczenie powodują zaburzenia INR. Jednakże niektóre klasy antybiotyków częściej powodują wystąpienie tych zaburzeń, a mianowicie: fluorochinolony, makrolidy, cykliny, ko-trimoksazol oraz niektóre cefalosporyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zarejestrowano przypadki ciężkich reakcji skórnych podczas stosowania leku Spiramycyna, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliozy (TEN) oraz ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (AGEP). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych stanów oraz dokładnie monitorować stan skóry.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów lub objawów zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego nekroliozy epidermalnego (np. postępujące wysypki skórne, często z pęcherzami lub zmianami błon śluzowych) lub AGEP (patrz sekcja „Działania niepożądane”) należy odstawić lek. W przyszłości stosowanie spiramycyny, zarówno jako monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami, jest przeciwwskazane.

Ponieważ substancja czynna nie jest wydalana przez nerki, nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.

Obserwowano bardzo rzadkie przypadki anemii hemolitycznej u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy. W związku z tym stosowanie spiramycyny u tych pacjentów nie jest zalecane.

Wydłużenie przedziału QT

Zarejestrowano wydłużenie przedziału QT u pacjentów otrzymujących makrolidy, w tym spiramycynę.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu spiramycyny u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia przedziału QT, takimi jak na przykład:

• niekorygowany zaburzony równowagi elektrolitowej (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• wrodzony zespół wydłużonego przedziału QT;
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia);
• jednoczesne stosowanie leków o znanej zdolności wydłużania przedziału QT (np. leki przeciwko alergii klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, niektóre antybiotyki i niektóre leki przeciwpadaczkowe);
• osoby starsze, noworodki i kobiety mogą być bardziej narażone na wydłużenie przedziału QT.

(patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki”, „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W razie potrzeby spiramycynę można przepisać w czasie ciąży. Dotychczas nie stwierdzono żadnych działaoń teratogennych ani fetotoksycznych przy szerokim stosowaniu leku u kobiet w ciąży.

Okres karmienia piersią

Do mleka matki wydzielana jest znaczna ilość spiramycyny. Opisano przypadki zaburzeń trawienia u noworodków. Dlatego w czasie leczenia lekiem Spiramycyna należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie obserwowano wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletek zawierających 3 000 000 MI spiramycyny nie stosuje się u dzieci.

Tabletek zawierających 1 500 000 MI spiramycyny nie stosuje się u dzieci w wieku do 6 lat ze względu na ryzyko wystąpienia ujady.

Tabletek powlekanych nie należy miażdżyć ani dzielić.

Tabletki należy połykać całkowite, popijając szklanką wody.

Dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek Spiramycyna zaleca się stosować w następujących dawkach:

dorosłym – 6 000 000–9 000 000 MI (2–6 tabletek dziennie w 2–3 dawkach);

dzieciom od 6. roku życia – 1 500 000–3 000 000 MI na każde 10 kg masy ciała dziennie w 2–3 dawkach.

Czas trwania terapii w przypadku zapalenia gardła i migdałków wynosi 10 dni.

Profilaktyka meningokokowych zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych.

Dorosłym przepisuje się 3 000 000 MI co 12 godzin przez 5 dni;

dzieciom – 75 000 MI na 1 kg masy ciała co 12 godzin przez 5 dni.

Dla pacjentów z niewydolnością nerek nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

Dzieci.

Tabletek zawierających 3 000 000 MI spiramycyny nie stosuje się u dzieci.

Tabletek zawierających 1 500 000 MI spiramycyny nie stosuje się u dzieci w wieku do 6 lat ze względu na ryzyko wystąpienia ujady.

Przedawkowanie.

Dawka toksyczna spiramycyny jest nieznana.

Po podaniu wysokich dawek mogą wystąpić objawy zaburzeń przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka.

Obserwowano przypadki wydłużenia interwału QT, które ustępowało po odstawieniu leku, u noworodków leczonych wysokimi dawkami spiramycyny, a także po wstrzyknięciu spiramycyny dożylnej u pacjentów należących do grupy ryzyka wydłużenia interwału QT. W przypadku przedawkowania spiramycyny zaleca się kontrolę długości interwału QT metodą EKG, szczególnie jeśli występują dodatkowe czynniki ryzyka (hipokaliemia, wrodzone wydłużenie interwału QTc, jednoczesne stosowanie leków powodujących wydłużenie interwału QT i/lub dwukierunkowej (polimorficznej) tachykardii komorowej (torsades de pointes)).

Nie istnieje specyficzny antydotum.

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Niepożądane reakcje są przedstawione według kategorii „układ narządów” oraz częstości występowania. Częstość określono następująco: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 - <1/10), rzadko (> 1/1000 - <1/100), bardzo rzadko (> 1/10 000 - <1/1000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego

Często: ból brzucha, nudności, wymioty, ból żołądka, biegunka.

Bardzo rzadko: kolit pseudobłoniasta.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego

Nieznana częstość: wydłużenie interwału QT, arytmia komorowa, tachykardia komorowa, dwukierunkowa (polimorficzna) tachykardia komorowa (torsades de pointes), które mogą prowadzić do zatrzymania serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia ze strony skóry i jej przynależności

Często: wysypka.

Nieznana częstość: pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne nekroza nabłonka, zespół GGEP (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania**”**).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego centralnego i obwodowego

Bardzo często: w pojedynczych przypadkach – przejściowa parestezja.

Często: przejściowa dysgezja.

Zaburzenia ze strony wątroby

Bardzo rzadko: odchylenie od normy wskaźników czynności wątroby.

Nieznana częstość: mieszany lub, w bardziej rzadkich przypadkach, cytolityczny cholestazowy zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony krwi

Nieznana częstość: leukopenia, neutropenia, anemia hemolityczna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, po 1 blisterze w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

SIMPAX PHARMA PVT. LTD.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

S7 do S13 oraz S59 do S64, Centrum Rozwoju Sigdagi (SIDKUL), Sigdagi, Kotdwar - 246149 Distt. Pauri Garhwal, Uttarakhand, Indie

Wnioskodawca.

SIMPAX PHARMA PVT. LTD.

Adres wnioskodawcy.

B-4/160, Safdarjung Enclave, Nowe Delhi – 110029, Indie.