Solu-Medrol

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Solu-Medrol (Solu-Medrol®)

SkÅ ad:

substancja czynna: methylprednisolone;

1 butelka zawiera 40 mg lub 125 mg lub 500 mg lub 1000 mg metylprednizolonu w postaci bursztynewianu sodowego metylprednizolonu;

substancje pomocnicze: dla dawek 125 mg lub 500 mg lub 1000 mg – dwuhydrorofosforan sodu, monohydrat; fosforan sodu bezwodny;

substancje pomocnicze: dla dawki 40 mg – dwuhydrorofosforan sodu, monohydrat; fosforan sodu bezwodny; sacharoza;

rozpuszczalnik dla dawki 40 mg i 125 mg: woda do wstrzykiwać;

rozpuszczalnik dla dawki 500 mg i 1000 mg: alkohol benzylowy (9 mg/ml), woda do wstrzykiwać.

Postać leku.

Proszek i rozpuszczalnik do roztworu do wstrzykiwać.

GŠowne wŠaściwości fizykochemiczne:

proszek: liofilizat od białego do niemal białego koloru;

rozpuszczalnik dla dawki 40 mg i 125 mg: przezroczysty, bezbarwny roztwór;

rozpuszczalnik dla dawki 500 mg i 1000 mg: przezroczysta, bezbarwna ciecz o lekkim zapachu alkoholu benzylowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. GÅ owkowe sterydy do stosowania systemowego.

Kod ATC H02AB04.

Właściwości farmakologiczne

Ten lek jest formą do wstrzykiwań metylprednizolonu (syntetyczny glikokortykosteroid) przeznaczoną do domięśniowego i dożylnego podania. Ten stężony roztwór jest szczególnie odpowiedni do leczenia stanów patologicznych, w których wymagane jest skuteczne i szybkie działanie hormonu. Metylprednizolon wykazuje silne działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne i przeciwuczulowe.

Farmakodynamika

Glikokortykosteroidy przenikają przez błonę komórkową metodą dyfuzji i tworzą kompleksy ze specyficznymi receptorami w cytoplazmie. Następnie te kompleksy przenikają do jądra komórkowego, wiążą się z DNA (chromatyną) i stymulują transkrypcję mRNA oraz dalszą syntezę białek enzymatycznych, które z kolei odpowiadają za liczne efekty glikokortykosteroidów po zastosowaniu systemowym. Glikokortykosteroidy nie tylko wywierają znaczący wpływ na procesy zapalne i immunologiczne, ale również oddziałują na metabolizm węglowodanów, białek i tłuszczów. Oddziałują także na układ sercowo-naczyniowy, mięśnie szkieletowe oraz ośrodkowy układ nerwowy.

Wpływ na procesy zapalne i immunologiczne.

Właściwości przeciwzapalne, immunosupresyjne i przeciwuczulowe glikokortykosteroidów są wykorzystywane w większości wskazań terapeutycznych. Obecność tych właściwości prowadzi do następujących efektów:

• zmniejszenie liczby komórek immunologicznie aktywnych wokół ogniska zapalenia;
• zmniejszenie wazodylatacji;
• stabilizacja błon lizosomalnych;
• hamowanie fagocytozy;
• zmniejszenie produkcji prostaglandyn i związanych z nimi substancji.

Dawka metylprednizolonu 4 mg wykazuje taki sam efekt glikokortykosteroidowy (przeciwzapalny), jak 20 mg hydrokortyzonu. Metylprednizolon wykazuje jedynie minimalny efekt mineralokortykosteroidowy (200 mg metylprednizolonu odpowiada 1 mg deoksykortykosteronu).

Wpływ na metabolizm węglowodanów i białek.

Glikokortykosteroidy wywierają działanie kataboliczne na metabolizm białek. Uwalniane aminokwasy w wątrobie są przekształcane za pomocą procesu glukoneogenezy w glukozę i glikogen. W ten sposób zmniejsza się wychwyt glukozy przez tkanki obwodowe, co może prowadzić do hiperglikemii i glukozurii, szczególnie u pacjentów z predyspozycją do cukrzycy.

Wpływ na metabolizm tłuszczów.

Glikokortykosteroidy wykazują działanie lipolityczne, które dotyczy głównie kończyn. Wykazują również działanie lipogenetyczne, które najbardziej widoczne jest w okolicy klatki piersiowej, szyi i głowy. Wszystko to prowadzi do przegrupowania się odkładów tłuszczu.

Maksymalne działanie farmakologiczne kortykosteroidów opóźnia się w stosunku do osiągnięcia ich szczytowych stężeń we krwi, co wskazuje, że większość efektów tych leków jest najprawdopodobniej wynikiem modyfikacji aktywności enzymów, a nie bezpośredniego działania tych środków.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka metylprednizolonu jest liniowa, niezależnie od drogi podania.

Wchłanianie

In vivo cholinesterazy szybko przekształcają sukcynek sodu metylprednizolonu w wolny metylprednizolon poprzez hydrolizę. U mężczyzn metylprednizolon tworzy słabe, zdysocjowane wiązanie z albuminą i transkortyną. Wiąże się około 40–90 % leku.

Wewnątrzżylne wlewanie leku w dawce 30 mg/kg masy ciała podawane przez 20 minut lub w dawce 1 g podawane przez 30–60 minut prowadzi po około 15 minutach do szczytowego stężenia metylprednizolonu w osoczu krwi wynoszącego około 20 mg/ml. Po około 25 minutach od dożylnej iniekcji bolusowej leku w dawce 40 mg szczytowe stężenie metylprednizolonu w osoczu krwi wynosi 42–47 mg/100 ml. Po około 120 minutach od domięśniowej iniekcji leku w dawce 40 mg szczytowe stężenie metylprednizolonu w osoczu krwi wynosi 34 mg/100 ml. Szczytowe stężenie po domięśniowym podaniu jest niższe niż po dożylnym. Przy domięśniowym podaniu stężenie w osoczu krwi utrzymuje się przez dłuższy czas, co prowadzi do tego, że przy obu drogach podania wprowadzana jest równoważna ilość metylprednizolonu. Kliniczne znaczenie tych niewielkich różnic jest najprawdopodobniej minimalne, jeśli uwzględni się mechanizm działania glikokortykosteroidów. Odpowiedź kliniczna zwykle pojawia się po 4–6 godzinach od podania leku. W leczeniu astmy oskrzelowej korzystne efekty mogą być obserwowane już po 1–2 godzinach. Okres półwydalenia sukcynek sodu metylprednizolonu z osocza krwi wynosi 2,3–4 godziny i najprawdopodobniej nie zależy od drogi podania.

Metylprednizolon jest glikokortykosteroidem o średnim czasie działania. Jego biologiczny okres półtrwania wynosi 12–36 godzin. Wewnątrzkomórkowa aktywność glikokortykosteroidów odzwierciedla się wyraźną różnicą między okresem półwydalenia z osocza krwi a farmakologicznym okresem półtrwania. Działanie farmakologiczne utrzymuje się po tym, gdy poziom leku w osoczu krwi już nie jest wykrywalny. Czas trwania działania przeciwzapalnego glikokortykosteroidów jest w przybliżeniu równy czasowi trwania hamowania układu hipotalamus–przysadka–nadnercza (HHA). Po dożylnej iniekcji metylprednizolonu znakowanego C14, 75 % całkowitej aktywności promieniotwórczej stwierdza się w moczu w ciągu 96 godzin, 9 % – po 5 dniach w kale człowieka oraz 20 % – w żółci.

Rozkład

Metylprednizolon szeroko rozkłada się w tkankach, przenika przez barierę krew-mózg i wydostaje się do mleka matki. Objętość urojona rozkładu wynosi około 1,4 l/kg. Wiązanie metylprednizolonu z białkami osocza krwi u ludzi wynosi około 77 %.

Biotransformacja

Metabolizm metylprednizolonu w wątrobie jakościowo przypomina metabolizm kortyzolu. Metabolity są głównie wydalane z moczem w postaci glukuronidów, siarczanów i związków niezwiązanych.

U ludzi metylprednizolon jest metabolizowany w wątrobie do metabolitów nieaktywnych, z których głównymi są 20α-hydroksymetylprednizolon i 20β-hydroksymetylprednizolon.

Metabolizm w wątrobie odbywa się głównie przy udziale enzymu CYP3A4 (lista interakcji lekowych wynikających z metabolizmu pośredniczonego przez CYP3A4 znajduje się w sekcji „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Metylprednizolon, podobnie jak wiele innych substratów CYP3A4, może również być substratem dla białka transportowego p-glikoproteiny – należącego do rodziny białek transportowych ABC (ATP-binding cassette), co wpływa na jego rozkład w tkankach i interakcje z innymi lekami.

Wydalanie

Średni okres półwydalenia całkowitej ilości metylprednizolonu wynosi od 1,8 do 5,2 godziny. Całkowity klirens wynosi około 5–6 ml/min/kg.

Osobliwe grupy pacjentów

Płeć

Po dożylnej jednorazowej dawce u zdrowych kobiet klirens metylprednizolonu był wyższy niż u zdrowych mężczyzn: 0,45 l/h/kg w porównaniu do 0,29 l/h/kg. Nie zaobserwowano różnic w parametrach farmakodynamicznych.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po dożylnej jednorazowej dawce klirens metylprednizolonu u zdrowych mężczyzn w wieku podeszłym (69–82 lata) był niższy niż u mężczyzn młodszych (24–37 lat): 0,24 l/h/kg w porównaniu do 0,36 l/h/kg.

Dzieci

Klirens metylprednizolonu jest nieznacznie związany z wiekiem. U młodszych pacjentów metabolizm metylprednizolonu przebiega ogólnie szybciej. W badaniu jednorazowego dożylnego podania 14 pacjentom z zespołem nerczycowym u młodszych pacjentów (< 13 lat) zaobserwowano wyższy klirens niż w grupie starszych pacjentów (> 13 lat): 0,53 l/h/kg w porównaniu do 0,38 l/h/kg.

Zaburzenia funkcji nerek

W badaniu jednorazowego dożylnego podania 6 pacjentom płci męskiej z przewlekłą niewydolnością nerek farmakokinetyka metylprednizolonu nie uległa zmianie w porównaniu z farmakokinetyką w grupie kontrolnej zdrowych ochotników z przeciętnym klirens 0,28 l/h/kg. Ponadto u tych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek nie zaobserwowano różnic w parametrach farmakodynamicznych.

Zaburzenia funkcji wątroby

W badaniu jednorazowego dożylnego podania 6 pacjentom płci męskiej z przewlekłą niewydolnością wątroby farmakokinetyka metylprednizolonu była podobna do farmakokinetyki w grupie kontrolnej zdrowych ochotników z przeciętnym klirens 0,29 l/h/kg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Stosowanie glikokortykosteroidów należy rozpatrywać wyłącznie jako leczenie objawowe, z wyjątkiem niektórych zaburzeń endokrynologicznych, w których są one stosowane jako terapia zastępcza.

Leczenie przeciwzapalne.

• Choroby reumatyczne.

Jako terapia wspomagająca do krótkotrwałego stosowania (w celu pomocy pacjentowi w przezwyciężeniu ostrego epizodu lub zaostrzenia) w przypadku następujących chorób:

• osteoartretyzm pourazowy;

• synowit przy osteoartretyzmie;

• reumatoidalne zapalenie stawów, w szczególności młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów (w niektórych przypadkach może być konieczna terapia utrzymująca w niskiej dawce);

• ostre i podostre zapalenie mazi bursy;

• epikondylit;

• ostre, niemienne zapalenie włókienka ścięgnia;

• ostry artretyzm podagryczny;

• artretyzm psorytyczny;

• zapalenie stawów kręgosłupa z ankylozą.

  • Choroby kolagenowe (systemowe choroby tkanki łącznej).

W okresie zaostrzenia lub jako terapia wspomagająca w niektórych przypadkach przy następujących chorobach, takich jak:

• toczeń układowy (i toczeń układowy z nerką);

• ostry reumatyczny zapalenie mięśnia sercowego;

• układowe zapalenie mięśni i skóry (polimiozit);

• zapalenie tętnic naczyniakowych;

• zespół Goodpastera.

  • Choroby dermatologiczne:

• pęcherzyca;

• ciężka, wielopostaciowa erytrema (zespoł Stevensa–Johnsona);

• odłuszczeniowe zapalenie skóry;

• pęcherzyca herpetiformna;

• ciężkie zapalenie skóry tłuszczycowego;

• ciężki psoriaz;

• grzybica płaską;

• pokrzywka.

  • Stany alergiczne.

Kontrola ciężkich lub niepełnosprawnością towarzyszących stanów alergicznych, które nie odpowiadają odpowiednio przeprowadzonemu leczeniu tradycyjnemu, przy takich chorobach, jak:

• astma oskrzelowa;

• kontaktowe zapalenie skóry;

• atopowe zapalenie skóry;

• choroba surowicza;

• reakcje nadwrażliwości na leki;

• pokrzywka;

• ostre, nieinfekcyjne obrzęki krtani (lekiem pierwszego wyboru jest adrenalina).

  • Choroby oczu.

Ciężkie ostre i przewlekłe procesy alergiczne i zapalne w okolicy oka, w szczególności:

• postać oczna Herpes zoster;

• iryt, irydocyklit;

• zapalenie naczyniówki i siatkówki;

• rozlany tylny zapalenie błony naczyniowej i błony naczyniowej tylnej;

• zapalenie nerwu wzrokowego;

• oko sympatyczne;

• zapalenie środkowego odcinka oka;

• alergiczne zapalenie spojówek;

• alergiczne owrzodzenia brzegu rogówki;

• zapalenie rogówki.

  • Choroby przewodu pokarmowego.

Okresy krytyczne przy następujących chorobach:

• wrzodziejące zapalenie jelita grubego (terapia systemowa);

• przewlekłe zapalenie jelita cienkiego (terapia systemowa).

  • Choroby układu oddechowego:

• gruźlica płuc;

• berilioza;

• fulminantna lub rozsiana gruźlica płuc przy jednoczesnym stosowaniu odpowiedniej chemioterapii przeciwgruźliczej;

• zespół Löfflera, który nie odpowiada na leczenie innymi środkami;

• zapalenie płuc spowodowane przez aspirację;

• średnie i ciężkie formy zapalenia płuc spowodowanego przez Pneumocystis carinii u chorych na AIDS (jako terapia wspomagająca w pierwszych 72 godziny terapii przeciwopłucniczej);

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

  • Stany towarzyszące obrzękom.

W celu indukcji diurezy lub remisji przy proteinurii w zespole nerczycowym, proteinurii bez uremii.

Leczenie immunosupresyjne.

• Przeszczepienie narządu.

Leczenie chorób hematologicznych i nowotworowych.

• Choroby hematologiczne:

  • nabyte (autoimmunologiczne) hemolityczne anemie;
  • idiopatyczna małopłytkowość krwotoczna dorosłych (tylko dożylnie, wstrzykiwanie domięśniowe jest przeciwwskazane);
  • wtórna małopłytkowość krwotoczna dorosłych;
  • erytroblastopenia (anemia czerwonokrwinkowa);
  • wrodzona (erytroidna) hipoplastyczna anemia;

• Choroby nowotworowe.

Leczenie paliatywne takich chorób, jak:

• białaczki i chłoniaki u dorosłych;
• ostra białaczka u dzieci;
• w celu poprawy jakości życia chorych w terminalnym stadium choroby nowotworowej.

Inne.

• Układ nerwowy.

  • Obrzęk mózgu spowodowany nowotworem pierwotnym lub przerzutami oraz/lub leczenie wspomagające po zabiegach chirurgicznych lub radioterapii.
  • Zaostrzenie stwardnienia rozsianego.
  • Ostra uraz rdzenia kręgowego. Leczenie należy rozpocząć w ciągu pierwszych ośmiu godzin po urazie.

• Obrzęk podpajęczynówkowy spowodowany gruźlicą z zablokowaniem przestrzeni podpajęczynówkowej lub zagrożeniem blokady przy jednoczesnym stosowaniu odpowiedniej chemioterapii przeciwgruźliczej.

• Trikinelloza z zaangażowaniem układu nerwowego lub mięśnia sercowego.

• Profilaktyka nudności i wymiotów związanych z chemioterapią z powodu nowotworu złośliwego.

Zaburzenia endokrynologiczne.

• Pierwotna lub wtórna niewydolność kory nadnerczy.
• Ostra niewydolność kory nadnerczy.

W tych wskazaniach lekami z wyboru są hydrokortyzon lub kortyzon. W pewnych okolicznościach można stosować syntetyczne analogi w połączeniu z mineralokortykosteroidami.

• Leczenie stanów wstrząsowych: wstrząs spowodowany niewydolnością kory nadnerczy lub wstrząs, który nie odpowiada na tradycyjne leczenie, w przypadku potwierdzonej lub prawdopodobnej niewydolności kory nadnerczy (ogólnie lekiem z wyboru jest hydrokortyzon). Jeśli efekty mineralokortykosteroidowe są niepożądane, może być preferowany metylprednizolon.
• Przed zabiegiem chirurgicznym oraz w przypadku ciężkiego urazu lub choroby u pacjentów z rozpoznaną niewydolnością kory nadnerczy lub w przypadku wątpliwości co do rezerwy kory nadnerczy.
• Wrodzona nadmiarowość nadnerczy.
• Nieżrzątliwe zapalenie tarczycy.
• Hiperkalcemia związana z nowotworem złośliwym.

Przeciwwskazania.

Układowe infekcje grzybicze.

Podwyższona wrażliwość na metylprednizolon lub którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Wprowadzenie do przestrzeni podpajęczynówkowej.

Wprowadzenie do przestrzeni nadtwardówkowej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

• Metylprednizolon jest substratem cytochromu P450 (CYP) i głównie metabolizowany przez enzym CYP3A4. CYP3A4 jest głównym enzymem z najliczniejszej podrodziny CYP w wątrobie dorosłych. Katalizuje on 6β-hydroksylację steroidów, która jest kluczowym etapem fazy I metabolizmu zarówno dla endogennych, jak i syntetycznych kortykosteroidów. Substratami CYP3A4 są również wiele innych związków, z których niektóre (wraz z innymi lekami) potwierdzono, że wpływają na metabolizm glikokortykosteroidów poprzez indukcję (zwiększenie aktywności) lub hamowanie enzymu CYP3A4.

• INHIBITORY CYP3A4: leki hamujące aktywność CYP3A4 zazwyczaj obniżają klirens wątrobowy i zwiększają stężenie w osoczu leków będących substratami CYP3A4, takich jak metylprednizolon. Dlatego w celu uniknięcia toksyczności steroidowej dawki metylprednizolonu należy odpowiednio dozować.

• INDUKTORY CYP3A4: leki indukujące aktywność CYP3A4 zazwyczaj zwiększają klirens wątrobowy, co prowadzi do obniżenia stężenia w osoczu leków będących substratami CYP3A4. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków może być konieczne zwiększenie dawki metylprednizolonu w celu osiągnięcia pożądanego efektu.

• SUBSTRATY CYP3A4: obecność innego substratu CYP3A4 może wpływać na klirens wątrobowy metylprednizolonu, dlatego może być konieczna odpowiednia korekta dawki. Prawdopodobnie zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z każdym z tych leków stosowanych oddzielnie, w przypadku ich jednoczesnego stosowania.

• EFEKTY NIEPOŚREDNIE CYP3A4: inne interakcje i efekty obserwowane przy stosowaniu metylprednizolonu opisano w poniższej tabeli.

W tabeli przedstawiono listę i opis najczęściej występujących i/lub klinicznie ważnych interakcji lub wyników interakcji metylprednizolonu z innymi lekami.

Ważne interakcje/efekty przy stosowaniu metylprednizolonu z innymi lekami lub substancjami

Niekompatybilność

Aby uniknąć problemów z kompatybilnością i stabilnością, zaleca się podawanie metylprednizolonu sodu sukcynowanu oddzielnie od innych związków stosowanych dożylnie. Do leków charakteryzujących się fizyczną niekompatybilnością z metylprednizolonem sodu sukcynowanem w roztworze należą (lista nie jest wyczerpująca): allopurinol sodu, doxapramu hydrochloridum, tigecyklin, diltiazem hydrochlorid, wapnia glukonian, wekuroniumu bromek, rokuroniumu bromek, cisatracuriumu bezylan, glikopirrolat, propofol.

ŻĄDANE INTERAKCJE

W leczeniu chorób nowotworowych, takich jak białaczka i chłoniaki, metylprednizolon stosuje się zazwyczaj w połączeniu z lekami alkilującymi, antymetabolitami oraz alkaloidami z winorośli.

Szczególne zagadnienia stosowania.

Efekty immunosupresyjne/zwiększona podatność na infekcje.

• Glikokortykosteroidy mogą zwiększać podatność na infekcje, maskować niektóre objawy infekcji, a podczas ich stosowania mogą pojawiać się nowe infekcje. Stosowanie kortykosteroidów może obniżać odporność organizmu oraz jego zdolność do lokalizacji infekcji. Stosowanie kortykosteroidów jako monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi wpływającymi na odporność komórkową, humoralną lub funkcję neutrofili może wiązać się z rozwojem infekcji wywołanych przez każdy patogen, w tym wirusy, bakterie, grzyby, pierwotniaki i pasożyty, w dowolnej części organizmu. Te infekcje mogą mieć łagodny przebieg, ale mogą być również ciężkie i czasem śmiertelne. Wraz ze wzrostem dawek kortykosteroidów zwiększa się częstość występowania infekcji.
• Pacjenci otrzymujący leki immunosupresyjne są bardziej podatni na infekcje niż osoby zdrowe. Na przykład ospa wietrzna i odra mogą mieć cięższy przebieg lub nawet prowadzić do zgonu u dzieci bez odporności lub u dorosłych otrzymujących kortykosteroidy.
• Podawanie żywych lub osłabionych szczepionek jest przeciwwskazane u pacjentów otrzymujących immunosupresyjne dawki kortykosteroidów. Takim pacjentom można podawać szczepionki zabite lub inaktywowane oraz szczepionki biogenetyczne; jednak odpowiedź na te szczepionki może być obniżona lub szczepionki mogą okazać się nieskuteczne. Wszystkie niezbędne procedury szczepień można przeprowadzać pacjentom otrzymującym dawki kortykosteroidów nieimmunosupresyjne.
• Pacjentów otrzymujących terapię kortykosteroidami nie należy szczepić przeciwko ospie. Należy unikać przeprowadzania innych zabiegów szczepień u pacjentów otrzymujących terapię kortykosteroidami, szczególnie gdy kortykosteroidy są stosowane w wysokich dawkach, ze względu na możliwe powikłania neurologiczne i zmiany odpowiedzi immunologicznej.
• W przypadku aktywnego gruźlicy stosowanie kortykosteroidów powinno być ograniczone do przypadków gruźlicy fulminującej lub rozsianej i powinno być rozpoczęte jednocześnie z odpowiednią terapią przeciwwąskuliczą. Jeśli kortykosteroidy są wskazane pacjentom z ukrytą gruźlicą lub reaktywnością na tuberkulinę, należy dokładnie obserwować tych pacjentów, ponieważ możliwe jest ożywienie choroby. Pacjenci ci powinni otrzymywać chemoprofilaktykę podczas długotrwałej terapii kortykosteroidami.
• Opisywano zespół Kaposi’ego u pacjentów otrzymujących terapię kortykosteroidami. Przestanie leczenia kortykosteroidami może prowadzić do remisji klinicznej.
• Rola kortykosteroidów w rozwoju septycznego wstrząsu jest kontrowersyjna. Wczesne badania donosiły zarówno o efektach korzystnych, jak i szkodliwych. Później postulowano, że wspomagające stosowanie kortykosteroidów jest korzystne dla pacjentów z potwierdzonym septycznym wstrząsem, u których występuje niewydolność nadnerczy. Jednak ich rutynowe stosowanie w przypadku septycznego wstrząsu nie jest zalecane. Jedno badanie przeglądowe dotyczące krótkotrwałego stosowania kortykosteroidów w wysokich dawkach nie dostarczyło dowodów na poparcie ich stosowania. Jednak metaanalizy i przegląd opublikowanych danych wskazują, że dłuższe cykle (5–11 dni) kortykosteroidów w niskich dawkach mogą zmniejszyć śmiertelność, szczególnie w grupie pacjentów z septycznym wstrząsem wymagających terapii wazopresyjnej.

Wpływ na układ odpornościowy.

• Mogą występować reakcje alergiczne. Ze względu na rzadkie przypadki reakcji skórnych i anafilaktycznych/anafilakto-idnych u pacjentów otrzymujących leczenie kortykosteroidami dożylnie, przed podaniem leku należy podjąć odpowiednie środki ostrożności, szczególnie jeśli pacjent ma w wywiadzie alergię na jakikolwiek lek.

Wpływ na układ endokrynny.

• Pacjenci poddawani niezwykłym sytuacjom stresowym podczas terapii kortykosteroidami mogą wymagać podania szybko działających kortykosteroidów w zwiększonej dawce przed, w trakcie i po sytuacji stresowej.
  • Długotrwałe stosowanie dawek farmakologicznych glikokortykosteroidów może prowadzić do zahamowania układu podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowego (wtórnej niewydolności kory nadnerczy). Stopień i czas trwania niewydolności kory nadnerczy różnią się u pacjentów i zależą od dawki, częstotliwości, czasu podania i długości terapii glikokortykosteroidami. Ten efekt można zminimalizować stosując schemat dawkowania co drugi dzień.
  • Ponadto, nagłe przerwanie terapii glikokortykosteroidami może prowadzić do ostrej niewydolności kory nadnerczy z potencjalnie śmiertelnym skutkiem.
  • Wtórna niewydolność kory nadnerczy spowodowana działaniem leku może być zminimalizowana przez stopniowe zmniejszanie dawki. Ten typ względnej niewydolności może utrzymywać się przez kilka miesięcy po zakończeniu terapii; zatem w każdej sytuacji stresowej pojawiającej się w tym okresie należy wznowić terapię hormonalną.
  • Ponadto, po nagłym przerwaniu terapii glikokortykosteroidami możliwe jest wystąpienie zespołu odstawienia sterydów, który na pierwszy rzut oka nie jest związany z niewydolnością kory nadnerczy. Ten zespół obejmuje takie objawy jak anoreksja, nudności, wymioty, osłabienie, ból głowy, podwyższona temperatura ciała, ból stawów, łuszczenie się skóry, mięśniowe bóle, chudnięcie i/lub hipotensja tętnicza. Uważa się, że te efekty są spowodowane nagłą zmianą stężenia glikokortykosteroidów, a nie niskim poziomem kortykosteroidów.
  • Ponieważ glikokortykosteroidy mogą prowadzić do rozwoju lub nasilenia zespołu Cushinga, należy unikać ich stosowania u pacjentów z tym zespołem.
  • Kortykosteroidy mają zwiększone działanie u pacjentów z hipotyreozą.

Okresowy paraliż tarczycowy (PTP) może wystąpić u pacjentów z nadczynnością tarczycy i hipokaliemią spowodowaną stosowaniem metylprednizolonu.

PTP należy podejrzewać u pacjentów stosujących metylprednizolon, którzy mają objawy lub symptomy osłabienia mięśni, szczególnie u pacjentów z nadczynnością tarczycy.

W przypadku podejrzenia PTP należy natychmiast rozpocząć kontrolę poziomu potasu we krwi i przeprowadzić odpowiednią terapię w celu przywrócenia normalnego poziomu potasu we krwi.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania.

• Kortykosteroidy, w szczególności metylprednizolon, mogą podnosić poziom glukozy we krwi, pogarszać stan pacjentów z cukrzycą i zwiększać skłonność pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię kortykosteroidami do rozwoju cukrzycy. Takich pacjentów należy leczyć pod ścisłym nadzorem medycznym i przez możliwie najkrótszy okres czasu.

Zaburzenia psychiczne.

• Podczas terapii kortykosteroidami mogą występować zaburzenia psychiczne: od euforycznego nastroju, bezsenności, zmian nastroju, zmian osobowości i ciężkiej depresji po jawne objawy psychiczne. Kortykosteroidy mogą również nasilać istniejącą niestabilność emocjonalną lub tendencje psychiczne.
• Podczas stosowania sterydów systemowych mogą rozwijać się potencjalnie ciężkie niepożądane reakcje psychiczne. Objawy zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku dni lub tygodni od rozpoczęcia terapii. Większość reakcji ustępuje po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu terapii, choć może być konieczne specyficzne leczenie. Opisywano efekty psychiczne po przerwaniu stosowania kortykosteroidów; częstość nieznana. Należy zachęcać pacjentów i opiekunów do poszukania pomocy medycznej, jeśli u pacjenta wystąpią objawy psychiczne, szczególnie w przypadku podejrzenia stanu depresyjnego lub myśli samobójczych. Pacjenci/opiekunowie powinni być świadomi możliwych zaburzeń psychicznych, które mogą się rozwinąć podczas lub bezpośrednio po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu stosowania sterydów systemowych.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

• Należy stosować kortykosteroidy z ostrożnością w leczeniu pacjentów z zaburzeniami padaczkowymi.
• Należy stosować kortykosteroidy z ostrożnością w leczeniu pacjentów z miastenią ciężką.

Chociaż kontrolowane badania kliniczne wykazały skuteczność kortykosteroidów w przyspieszeniu ustąpienia ostrych epizodów stwardnienia rozsianego, nie wykazano, że kortykosteroidy wpływają na ostateczny wynik lub naturalny przebieg choroby. Jednak badania wskazują, że do osiągnięcia istotnego efektu potrzebne są stosunkowo wysokie dawki kortykosteroidów.

• Opisywano ciężkie zdarzenia medyczne związane z podaniem do przestrzeni podpajęczynówkowej i przestrzeni okołomózgowej (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).
• Opisywano przypadki lipomatozy okołomózgowej u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy, zazwyczaj przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

• Kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z oczną formą opryszczki pospolitej ze względu na możliwość rozwoju perforacji rogówki.
• Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów może prowadzić do rozwoju katarakt podścierniowych tylnej części torebki i katarakt jądrowych (szczególnie u dzieci), występu oczu lub podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego, co może prowadzić do rozwoju jaskry z możliwym uszkodzeniem nerwów wzrokowych. Kortykosteroidy mogą również sprzyjać rozwojowi wtórnych infekcji grzybiczych lub wirusowych oka.
• Możliwe jest zaburzenie widzenia przy stosowaniu postaci miejscowych kortykosteroidów i kortykosteroidów stosowanych systemowo. Jeśli występują takie objawy jak rozmyte widzenie lub inne zaburzenia widzenia, pacjenta należy skierować na konsultację okulistyczną w celu wykluczenia możliwych przyczyn, takich jak zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, w tym środkowa chorioretinopatia naczyniowa, o której rozwoju donoszono przy stosowaniu kortykosteroidów systemowych lub miejscowych.
• Terapia kortykosteroidami była związana ze środkową chorioretinopatią naczyniową, która może prowadzić do odwarstwienia siatkówki.

Zaburzenia ze strony serca.

• Efekty niepożądane glikokortykosteroidów na układ sercowo-naczyniowy, w szczególności dyslipidemia i nadciśnienie tętnicze, mogą zwiększać podatność pacjentów otrzymujących lek i mających inne czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego na dodatkowe skutki uboczne ze strony układu sercowo-naczyniowego przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. W związku z tym należy stosować kortykosteroidy z ostrożnością w leczeniu takich pacjentów. Należy zwracać uwagę na zmiany ryzyka i w razie potrzeby przeprowadzać dodatkowy monitoring serca. Stosowanie niskich dawek i schematu leczenia co drugi dzień może zmniejszyć częstość powikłań.
• Opisywano arytmie serca, kolaps naczyniowy i/lub zatrzymanie serca po szybkim dożylnej podaniu wysokich dawek metylprednizolonu sodu bursztynianu (powyżej 0,5 g w czasie krótszym niż 10 minut). Opisywano bradykardię podczas lub po podaniu wysokich dawek metylprednizolonu sodu bursztynianu, która może nie zależeć od szybkości lub czasu trwania infuzji.

W przypadku niewydolności serca zastoinowej kortykosteroidy systemowe należy stosować z ostrożnością i tylko w nagłych przypadkach.

Zaburzenia ze strony naczyń.

• Podczas stosowania kortykosteroidów obserwowano przypadki zakrzepicy, w tym zakrzepowo-zatorowości żył. Dlatego kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami zakrzepowo-zatorowymi lub skłonnych do ich rozwoju.
• Należy stosować sterydy z ostrożnością w leczeniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, ponieważ zwiększa to ryzyko dalszego wzrostu ciśnienia tętniczego. Takich pacjentów należy leczyć pod ścisłym nadzorem medycznym i przez możliwie najkrótszy okres czasu.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

• Wysokie dawki kortykosteroidów mogą prowadzić do rozwoju ostrego zapalenia trzustki.
• Nie ma potwierdzenia roli kortykosteroidów jako takich w rozwoju wrzodów jelitowych obserwowanych podczas terapii; jednak terapia glikokortykosteroidami może maskować objawy wrzodu jelitowego i może dojść do perforacji lub krwawienia bez istotnego bólu.
• Terapia glikokortykosteroidami może maskować zapalenie otrzewnej lub inne objawy lub symptomy takich zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego jak perforacja, obturacja lub zapalenie trzustki. W przypadku stosowania w połączeniu z NLPZ ryzyko rozwoju wrzodów przewodu pokarmowego zwiększa się.
• Kortykosteroidy należy stosować z ostrożnością u pacjentów: z niespecyficznym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, jeśli istnieje możliwość rozwoju perforacji, ropnia lub innych infekcji ropnych; przy zapaleniu jajowodów, niedawnych anastomozach jelitowych, aktywnych lub ukrytych wrzodach żołądka lub dwunastnicy.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

• Wpływ na układ wątrobowo-żółciowy: uszkodzenie wątroby spowodowane lekiem, w tym ostry zapalenie wątroby lub podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, może być wynikiem cyklicznego pulsowego dożylnego podania metylprednizolonu (zazwyczaj przy dawce początkowej ≥1 g na dobę). Zarejestrowano rzadkie przypadki hepatotoksyczności. Czas do pojawienia się objawów może wynosić kilka tygodni lub więcej. W większości przypadków niepożądane zjawiska ustępowały po przerwaniu leczenia. Dlatego konieczny jest odpowiedni monitoring stanu pacjenta.
• Wzmocniony efekt glikokortykosteroidów obserwuje się u pacjentów z marskością wątroby.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego.

• Podczas stosowania wysokich dawek kortykosteroidów opisywano rozwój ostrej miopatii, najczęściej u pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (np. z miastenią ciężką) lub u pacjentów otrzymujących terapię wspomagającą lekami antycholinergicznymi, w tym blokerami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (np. pancuronium). Ta ostra miopatia jest ogólna, może dotyczyć mięśni oczu i oddechowych i prowadzić do kwadriplegii. Możliwe jest podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej. Do klinicznego poprawienia się lub wyzdrowienia po przerwaniu stosowania kortykosteroidów może upłynąć od kilku tygodni do kilku lat.
• Osteoporoza należy do częstych, ale rzadko rozpoznawanych skutków ubocznych związanych z długotrwałym stosowaniem glikokortykosteroidów w wysokich dawkach.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego

• Należy stosować kortykosteroidy z ostrożnością w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.
• Podczas stosowania kortykosteroidów, w tym metylprednizolonu, obserwowano zwiększenie częstości występowania kryzysu nerkowego w zesztywnieniu skóry, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z zesztywnieniem skóry.

Badania.

• Średnie i wysokie dawki hydrokortyzonu lub kortyzonu mogą powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego, zatrzymanie soli i wody w organizmie oraz zwiększone wydalanie potasu. W przypadku stosowania syntetycznych pochodnych wystąpienie tych efektów jest mniej prawdopodobne, z wyjątkiem przypadków stosowania wysokich dawek. Może być konieczne ograniczenie spożycia soli i stosowanie dodatków potasu. Wszystkie kortykosteroidy zwiększają wydalanie wapnia.
• Należy uwzględnić fakt terapii kortykosteroidami podczas interpretacji niektórych badań biologicznych (w szczególności testów skórnych, wyników analiz poziomów hormonów tarczycy).

Urazy, zatrucia i powikłania zabiegów.

• Na podstawie wyników wieloośrodkowego badania, metylprednizolon sodu bursztynian nie powinien być stosowany regularnie w leczeniu urazów głowy. Wyniki badania wykazały zwiększoną śmiertelność w ciągu 2 tygodni i 6 miesięcy po urazie u pacjentów, którym podawano metylprednizolon sodu bursztynian, w porównaniu z placebo (względne ryzyko 1,18). Związek przyczynowy z leczeniem metylprednizolonem sodu bursztynianem nie został ustalony.
• Ze względu na wysoką częstość występowania atrofii tkanki podskórnej należy unikać wstrzykiwania do mięśnia delta.

Inne.

• Ponieważ powikłania terapii glikokortykosteroidami zależą od dawki i długości leczenia, decyzję dotyczącą dawki, częstotliwości i długości podania (codziennie lub co drugi dzień) należy podejmować w każdym przypadku indywidualnie, uwzględniając ryzyko i korzyści.
• W celu kontroli stanu należy stosować możliwie najniższą dawkę kortykosteroidów, a jeśli jest to możliwe, należy stopniowo zmniejszać dawkę.
• Długość leczenia powinna być ogólnie jak najkrótsza. Zalecany jest nadzór medyczny podczas długotrwałej terapii (patrz również „Sposób stosowania i dawki”). Przerywanie długotrwałego leczenia również powinno odbywać się pod nadzorem medycznym (stopniowe przerywanie, ocena funkcji nadnerczy). Najważniejszymi objawami niewydolności nadnerczy są osłabienie, hipotensja ortostatyczna i depresja.
• Należy stosować kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne z ostrożnością w połączeniu z kortykosteroidami.
• Opisywano nasilenie się fochromocytomu, które może mieć śmiertelny skutek, po stosowaniu kortykosteroidów systemowych. Pacjentom z podejrzeniem lub potwierdzonym fochromocytomem kortykosteroidy można stosować tylko po odpowiedniej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.
• Jednoczesna terapia inhibitorami CYP3A, w tym lekami zawierającymi kobicystat, przewidywalnie zwiększa ryzyko rozwoju systemowych skutków ubocznych. Należy unikać takiego połączenia, chyba że korzyść przewyższa zwiększone ryzyko rozwoju systemowych reakcji niepożądanych po stosowaniu kortykosteroidów. W takim przypadku należy monitorować stan pacjentów pod kątem rozwoju systemowych reakcji niepożądanych na kortykosteroidy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Podczas badań po wyjściu na rynek opisywano zespół lizy nowotworu (TLS) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, w tym nowotworami hematologicznymi i guzami stałymi, po stosowaniu kortykosteroidów systemowych samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju TLS, takich jak pacjenci z guzami o wysokiej szybkości proliferacji, dużym obciążeniem guza i wysoką wrażliwością na leki cytotoksyczne, oraz stosować odpowiednie środki zapobiegawcze.

Dla dawek 40 mg i 125 mg: ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg)/dawkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Dla dawek 500 mg i 1000 mg: ten lek zawiera więcej niż 1 mmol sodu (23 mg)/dawkę. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej pod względem sodu.

Dzieci

Odzyskane roztwory leku Solu-Medrol (w postaci dożylnego proszku z rozpuszczalnikiem w opakowaniach 500 mg i 1000 mg) zawierają alkohol benzylowy (9 mg alkoholu benzylowego na 1 ml odzyskanego roztworu). Odzyskane roztwory leku Solu-Medrol w fiolkach typu Act-O-Vial nie zawierają alkoholu benzylowego.

Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne. Opisywano, że dożylne stosowanie alkoholu benzylowego wiązało się z rozwojem ciężkich reakcji niepożądanych i śmiertelnego zespołu „gasping” u noworodków (patrz sekcja „Dzieci”). Minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której możliwe jest rozwinięcie się toksyczności, jest nieznana. Alkoholu benzylowego nie należy stosować w leczeniu noworodków (do 4 tygodni życia), chyba że inaczej zaleci lekarz. Alkoholu benzylowego nie należy stosować dłużej niż 1 tydzień ze względu na zwiększony ryzyko jego gromadzenia się w organizmie u dzieci do 3 lat życia, chyba że inaczej zaleci lekarz. Duże objętości leku należy stosować z ostrożnością i tylko w nagłych przypadkach, szczególnie u kobiet w ciąży, karmiących piersią lub u osób z uszkodzeniem wątroby lub nerek, ze względu na ryzyko gromadzenia się i toksyczności (kwasica metaboliczna).

Należy dokładnie monitorować wzrost i rozwój niemowląt i dzieci podczas długotrwałego stosowania kortykosteroidów. U dzieci otrzymujących glikokortykosteroidy codziennie przez długi czas kilka razy dziennie możliwe jest opóźnienie wzrostu, dlatego stosowanie takiego schematu leczenia należy ograniczyć do najpoważniejszych wskazań. Stosowanie glikokortykosteroidów co drugi dzień zazwyczaj zapobiega wystąpieniu tego skutku ubocznego lub minimalizuje go.

Niemowlęta i dzieci otrzymujące długotrwałe leczenie kortykosteroidami mają zwiększone ryzyko rozwoju zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego.

Wysokie dawki kortykosteroidów mogą prowadzić do zapalenia trzustki u dzieci.

Opisywano przypadki przemijającego przerostu mięśnia sercowego u przedwcześnie urodzonych niemowląt otrzymujących terapię kortykosteroidami z powodu chorób płuc.

Dzieci należy leczyć pod ścisłym nadzorem medycznym i przez możliwie najkrótszy okres czasu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Niektóre badania na zwierzętach wykazały, że kortykosteroidy podawane w czasie ciąży w dużych dawkach mogą powodować wady rozwojowe płodu. Jednak kortykosteroidy nie powodują rozwoju wad wrodzonych przy stosowaniu przez ciężarne kobiety. W przypadku braku wystarczających badań nad wpływem leku na układ rozrodczy człowieka i rozwój wewnątrzmaczny płodu, metylprednizolon sodu bursztynian należy stosować w czasie ciąży tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla matki i płodu. Jeśli długotrwałe leczenie kortykosteroidami należy przerwać w czasie ciąży (tak jak inne długotrwałe metody leczenia), powinno się to odbywać stopniowo (patrz również „Sposób stosowania i dawki”). Jednak w niektórych przypadkach (np. leczenie zastępcze niewydolności nadnerczy) może być konieczne kontynuowanie leczenia lub nawet zwiększenie dawki.

Niektóre kortykosteroidy łatwo przenikają barierę łożyskową. W jednym retrospektywnym badaniu obserwowano zwiększoną częstość urodzenia dzieci z niską masą ciała u matek otrzymujących kortykosteroidy. U ludzi ryzyko niskiej masy ciała noworodka zależy od dawki leku. To ryzyko można zminimalizować stosując niższe dawki kortykosteroidów. Pomimo że niewydolność nadnerczy rzadko występuje u noworodków, którzy byli narażeni na działanie kortykosteroidów wewnątrzmaczynnie, należy dokładnie monitorować i oceniać stan niemowląt narażonych na istotne dawki kortykosteroidów pod kątem objawów niewydolności nadnerczy.

U niemowląt, których matki otrzymywały długotrwałe leczenie kortykosteroidami w czasie ciąży, obserwowano przypadki zaćmy.

Nie ma informacji o wpływie kortykosteroidów na skurcze i poród.

Alkohol benzylowy może przenikać przez barierę łożyskową (patrz sekcja „Szczególne zagadnienia stosowania”). To ostrzeżenie nie dotyczy form leku, które nie zawierają alkoholu benzylowego.

Karmienie piersią.

Kortykosteroidy przenikają do mleka matki.

Kortykosteroidy obecne w mleku matki mogą hamować wzrost i wpływać na endogenną produkcję glikokortykosteroidów u niemowląt karmionych piersią. Ten lek należy stosować w czasie karmienia piersią tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla matki i niemowlęcia.

Fekundacja

W badaniach na zwierzętach kortykosteroidy wykazały niekorzystny wpływ na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych maszyn.

Lek Solu-Medrol ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych maszyn. Po podaniu kortykosteroidów możliwe jest wystąpienie takich niepożądanych efektów jak zawroty głowy, zawroty głowy, zaburzenia ze strony narządu wzroku i zmęczenie. W przypadku wystąpienia takich efektów pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór metylprednizolonu sodu bursztynianowego można podawać za pomocą wstrzyknięcia dożylnego lub wewnątrzmięśniowego lub za pomocą wlewu dożylnego. W przypadku udzielania pierwszej pomocy zaleca się stosowanie w postaci wstrzyknięcia dożylnego (patrz tabela 1 w celu uzyskania informacji dotyczącej zalecanych dawek).

W przypadku dorosłych z samoistną purpurą małopłytkową lek stosuje się wyłącznie dożylnie (stosowanie wewnątrzmięśniowe jest przeciwwskazane).

Tabela 1

Zalecane dawki metylprednizolonu sodu bursztynianowego

Dawkę należy stopniowo zmniejszać lub odstawiać, jeśli lek był stosowany przez więcej niż kilka dni. W przypadku wystąpienia samoistnej remisji choroby przewlekłej, leczenie należy przerwać. W trakcie długotrwałej terapii należy okresowo wykonywać rutynowe badania laboratoryjne, w tym badanie ogólne moczu, oznaczenie stężenia glukozy we krwi dwie godziny po posiłku, kontrolować wartości ciśnienia tętniczego i masy ciała, przeprowadzać rentgenografie klatki piersiowej. U pacjentów z wywiadem wrzodów lub wyraźną dyspepsją zalecane jest wykonanie rentgenografii górnych odcinków przewodu pokarmowego. W przypadku nagłego przerwania długotrwałej terapii konieczne jest również lekarskie obserwowanie. Do wstrzykiwań dożylnych (lub domięśniowych) sporządza się roztwór zgodnie z instrukcją.

Instrukcja stosowania leku w fiolce dwukomorowej typu Act-O-Vial.

1. Nacisnąć plastikowy aktywator, aby rozpuszczalnik przesunął się do dolnej komory.
2. Delikatnie wstrząsnąć fiolką, aby wymieszać roztwór.
3. Usunąć plastikową warstwę pokrywającą środek korka.
4. Zdezynfekować odsłoniętą część gumowego korka.
5. Nakłucć igłą (najlepiej o kalibrze 22G) pionowo przez środek korka, aż koniec igły stanie się widoczny. Następnie odwrócić fiolkę i za pomocą strzykawki pobrać odpowiednią dawkę leku. W przypadku stosowania grubszej igły należy unikać jej nachylenia i wprowadzać ją prostopadle do środka gumowego korka.

Instrukcja stosowania leku w fiolce w zestawie z rozpuszczalnikiem.

W warunkach bezpylnych dodaje się rozpuszczalnik do fiolki zawierającej sterylny proszek. Stosuje się wyłącznie specjalny rozpuszczalnik.

Aby pobrać lek z fiolki, należy zapoznać się z punktem 5 „Instrukcji stosowania leku w fiolce dwukomorowej typu Act-O-Vial” w odniesieniu do zalecanego kalibru igły.

PRZYGOTOWANIE ROZTWORÓW DO INFUZJI

Najpierw przygotowuje się odtworzony roztwór zgodnie z instrukcją. Terapię można rozpocząć, wstrzykując roztwór metylprednizolonu sodu bursztynianu dożylnie przez co najmniej 5 minut (dawki do 250 mg włącznie) lub przez co najmniej 30 minut (dawki przekraczające 250 mg). Kolejne dawki można pobierać i podawać w analogiczny sposób. W razie potrzeby lek można podawać w rozcieńczonych roztworach, mieszając odtworzony preparat z 5% roztworem dekstrozy w wodzie, roztworem fizjologicznym, 5% roztworem dekstrozy w 0,45% lub 0,9% roztworze chlorku sodu. O okresie i warunkach przechowywania roztworu patrz sekcja „Warunki przechowywania”.

Nie wykorzystane resztki leku lub odpady należy usunąć zgodnie z obowiązującymi przepisami lokalnymi.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Leczenie pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie długotrwałe, należy planować z uwzględnieniem możliwości wystąpienia poważniejszych skutków działania kortykosteroidów u starszych osób, takich jak osteoporoza, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, skłonność do infekcji oraz cienienie skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci. Lek można stosować u dzieci, w tym u niemowląt.

Dawkę dla dzieci należy ustalać według tych samych zasad, co u dorosłych (patrz wyżej), dostosowując ją do stopnia nasilenia choroby i odpowiedzi klinicznej. Leczenie należy ograniczyć do minimalnej dawki koniecznej do osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego i do najkrótszego możliwego czasu. Jeśli po długotrwałej terapii konieczne jest odstawienie leku, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, a nie nagłe odstawienie.

Jeśli to możliwe, leczenie powinno być prowadzone w trybie jednorazowej dawki co drugi dzień.

Niektóre postacie leku zawierają alkohol benzylowy (patrz sekcja „Skład”).

Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne. Donoszono, że wstrzykiwanie dożylne alkoholu benzylowego wiązało się z wystąpieniem ciężkich działań niepożądanych oraz śmiertelnego zespołu „gasping” u noworodków. Nieznana jest minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której może wystąpić toksyczność. Alkoholu benzylowego nie należy stosować w leczeniu noworodków (do 4 tygodni życia), chyba że lekarz zaleci inaczej. Alkoholu benzylowego nie należy stosować dłużej niż przez 1 tydzień z powodu zwiększonego ryzyka jego kumulacji u dzieci poniżej 3. roku życia, chyba że lekarz zaleci inaczej.

U dzieci otrzymujących długotrwałą, dzienną terapię podzielnymi dawkami glukokortykosteroidów może wystąpić opóźnienie wzrostu, a zastosowanie takiego trybu leczenia należy ograniczyć do najpoważniejszych wskazań.

Przedawkowanie.

Objawy

Nie istnieje kliniczny zespół ostrego przedawkowania kortykosteroidami. Doniesienia o oстрой toksyczności i/lub skutkach śmiertelnych po przedawkowaniu kortykosteroidów są pojedyncze. W przypadku przedawkowania nie ma specyficznego antydotum; należy rozpocząć leczenie wspierające i objawowe. Przedawkowanie przewlekłe powoduje charakterystyczne objawy zespołu Cushinga.

Leczenie

Nie istnieje specyficzne antydotum w przypadku przedawkowania; należy rozpocząć leczenie objawowe i wspierające.

Metylprednizolon jest usuwany z organizmu podczas dializy.

Efekty uboczne.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Dla metyloprednizolonu sodu sukcytanu charakterystyczne są niepożądane działania wymienione poniżej. Na początku terapii mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Podczas terapii kortykosteroidami mogą również wystąpić ciężkie infekcje, w tym oportunistyczne. Inne działania niepożądane to: drgawki, złamania patologiczne i kompresyjne kręgosłupa, owrzodzenia żołądka z perforacją lub krwawieniem, pęknięcia ścięgien, zaburzenia psychiczne lub objawy, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, nadciśnienie tętnicze, miopatia, jaskra, zaćma podskórniowa, obniżona tolerancja glukozy, wysypka, zatrzymanie płynu, ból brzucha, nudności, ból głowy i zawroty głowy.

W przypadku stosowania przeciwwskazanych dróg podania, a mianowicie podania do wnętrza opon mózgowo-rdzeniowych (intratekalnie) i podpajęczynówkowo (epiduralnie), zgłaszano następujące działania niepożądane: zapalenie pajęczynówki, zaburzenia funkcji przewodu pokarmowego/uraz pęcherza moczowego, ból głowy, zapalenie opon mózgowych, paraparezę/paraplegię, drgawki, zaburzenia czuciowe. Częstość tych działań niepożądanych jest nieznana.

Infekcje i inwazje: infekcje, infekcje oportunistyczne, zapalenie otrzewnej. Zapalenie otrzewnej może być głównym objawem lub objawem zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego, takich jak perforacja, obturacja lub zapalenie trzustki (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne i anafilaktykoidne).

Zaburzenia endokrynologiczne: zespół Cushinga, zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespół odstawienia steroidów.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: kwasica metaboliczna, lipomatoza, zatrzymanie sodu, zatrzymanie płynu, alkaloza hipokaliemiczna, dyslipidemia, zaburzona tolerancja glukozy, zwiększona potrzeba w insuline lub doustnych lekach hipoglikemizujących u chorych na cukrzycę, zwiększony apetyt (co może prowadzić do przyrostu masy ciała).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego: leukocytoza.

Zaburzenia psychiczne: zaburzenia afektywne (w tym stan depresyjny, euforia, niestabilność afektywna, uzależnienie lekowe, myśli samobójcze), zaburzenia psychiczne (w tym mania, urojenia, halucynacje i schizofrenia), zaburzenia psychiczne, zmiany osobowości, dezorientacja, niepokój, wahania nastroju, nieadekwatne zachowanie, bezsenność, drażliwość.

Zaburzenia układu nerwowego: lipomatoza okołomózgowa, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego (łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe)), drgawki, amnezja, zaburzenia poznawcze, zawroty głowy, ból głowy.

Zaburzenia narządu wzroku: choroidoretinopatia, zaćma, jaskra (z potencjalnym uszkodzeniem nerwu wzrokowego), egzoftalmia, rozmyte widzenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Zaburzenia serca: niewydolność serca (u podatnych pacjentów), arytmia, pęknięcie mięśnia sercowego po zawale mięśnia sercowego.

Zgłaszano przypadki arytmii serca, kolapsu naczyniowego i/lub zatrzymania serca po szybkim podaniu dużych dawek wewnątrznie żylnych metyloprednizolonu sodu sukcytanu (powyżej 0,5 g w czasie krótszym niż 10 minut). Zgłaszano bradykardię podczas lub po podaniu dużych dawek metyloprednizolonu sodu sukcytanu, która może nie zależeć od szybkości lub czasu trwania infuzji. Po podaniu wysokich dawek glukokortykosteroidów zgłaszano również tachykardię.

Zaburzenia naczyniowe: zjawiska zakrzepowe, nadciśnienie tętnicze, hipotensja tętnicza, napływy.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i oskrzeli: zakrzepica tętnicy płucnej, kichot.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: wrzód peptyczny (z ryzykiem perforacji i krwawienia), perforacja jelita, krwawienie z żołądka, zapalenie trzustki, wrzodziejące zapalenie przełyku, zapalenie przełyku, wzdęcia, ból brzucha, biegunka, dyspepsja, nudności, wymioty.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby (zgłaszane przy podawaniu dożylnym), podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych w surowicy krwi (np. ALT, AST).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: obrzęk naczynioruchowy, hirsutyzm, plamki krwotoczne, siniaki, atrofia skóry, zaczerwienienie, nadpotliwość, rozstępy skóry, wysypka, świąd, pokrzywka, trądzik, hipopigmentacja skóry. Powtarzane wstrzykiwania podskórne mogą prowadzić do lokalnej atrofii skóry w miejscu wstrzyknięcia.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: osłabienie mięśni, mialgia, miopatia, atrofia mięśni, osteoporoza, martwica kości, złamania patologiczne, artropatia neuropatyczna, ból stawów, opóźnienie wzrostu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: zaburzenia cyklu menstruacyjnego.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: obrzęki obwodowe, zaburzenia gojenia ran, zmęczenie, niedowaga, reakcje w miejscu podania.

Badania: podwyższenie poziomu wapnia w moczu, obniżenie poziomu potasu we krwi, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, obniżenie tolerancji węglowodanów, podwyższenie poziomu mocznika we krwi, podwyższenie poziomu alaninotransferazy, podwyższenie poziomu asparaginianotransferazy, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, hamowanie reakcji w testach skórnych.

Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach: kompresyjne złamania kręgosłupa, pęknięcie ścięgna.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Dzieci

Oczekuje się, że częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

U dzieci otrzymujących długotrwałą terapię glukokortykosteroidami możliwe jest opóźnienie wzrostu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

Dla leku Solu-Medrol 40 mg i 125 mg – 2 lata.

Dla leku Solu-Medrol 500 mg i 1000 mg – 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Dla leku Solu-Medrol 40 mg:

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Dla leku Solu-Medrol 125 mg:

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Dla leku Solu-Medrol 500 mg i 1000 mg:

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Po odtworzeniu za pomocą rozpuszczalnika (dla leku Solu-Medrol 40 mg)

Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność odtworzonego leku przez 48 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C. Lek należy natychmiast użyć w przypadku przechowywania w temperaturze do 25 °C.

Po odtworzeniu za pomocą rozpuszczalnika (dla leku Solu-Medrol 125 mg, 500 mg i 1000 mg)

Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność odtworzonego leku podczas użytkowania przez 12 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Po odtworzeniu za pomocą rozpuszczalnika i dalszym rozcieńczeniu do infuzji (dla leku Solu-Medrol 40 mg)

Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność odtworzonego leku i dalej rozcieńczonego do infuzji przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C. Lek należy użyć w ciągu 3 godzin w przypadku przechowywania w temperaturze od 20 do 25 °C.

Po odtworzeniu za pomocą rozpuszczalnika i dalszym rozcieńczeniu do infuzji (dla leku Solu-Medrol 125 mg, 500 mg i 1000 mg)

Gotowy roztwór należy użyć w ciągu 3 godzin po odtworzeniu w przypadku przechowywania w temperaturze od 20 do 25 °C lub w ciągu 24 godzin po odtworzeniu w przypadku przechowywania w temperaturze od 2 do 8 °C.

Z uwagi na czystość mikrobiologiczną lek należy użyć natychmiast, jeśli sposób otwarcia, odtworzenia i rozcieńczenia nie eliminuje ryzyka zakażenia mikrobiologicznego. Jeśli lek nie zostanie użyty natychmiast, czas i warunki przechowywania podczas użytkowania odpowiadają użytkownikowi.

Niezgodność.

Zgodność i stabilność roztworów metyloprednizolonu sodu sukcytanu do podania dożylnego oraz ich mieszanin z innymi lekami dożylnymi zależy od pH mieszaniny, stężenia, czasu, temperatury oraz od zdolności metyloprednizolonu do rozpuszczania się. Dlatego w celu uniknięcia problemów ze zgodnością i stabilnością zaleca się, jeśli to możliwe, podawanie roztworów metyloprednizolonu sodu sukcytanu oddzielnie od innych leków jako wstrzyknięcie dożylne bolusowe lub za pomocą systemu dożylnego, lub przy pomocy systemu „piggy-back”.

Opakowanie.

40 mg proszku i 1 ml rozpuszczalnika w fiolce typu Act-O-Vial (fiolka dwukomorowa). 1 fiolka w pudełku kartonowym.

125 mg proszku i 2 ml rozpuszczalnika w fiolce typu Act-O-Vial (fiolka dwukomorowa). 1 fiolka w pudełku kartonowym.

500 mg proszku w fiolce i 7,8 ml rozpuszczalnika w fiolce. Proszek i rozpuszczalnik w pudełku kartonowym.

1000 mg proszku w fiolce i 15,6 ml rozpuszczalnika w fiolce. Proszek i rozpuszczalnik w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Pfizer Manufacturing Belgium NV.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Reyksweg 12, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgia.