Solex®

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ a stosowania leku SOLEX® (SOLEX)

SkÅ ad:

substancja czynna: amisulprid;

1 tabletka powÅ ochana z powÅ ochania filmowÄ ą zawiera 400 mg amisulpridu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; metyloceluloza 400 cP; skrobiogliconian sodu (typ A); stearynian magnezu;

skÅ ad powÅ ochania filmowego: kopolimer akrylowy (Eudragit E 100), dwutlenek tytanu (E 171), talk, makrogol 6000, stearynian magnezu.

PostaÄ c leku. Tabletka powÅ ochana z powÅ ochniÄ ą filmowÄ ą.

GÅ źwne wÅ aściwości fizykochemiczne: biaÅ e lub prawie biaÅ e tabletki w ksztaÅ cie kapsuÅ‚ki, z powÅ ochniÄ ą filmowÄ ą, z ryflÄ ą dzielÄ ącÄ ą po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdziaÅ aÅ cie psychiczne. Kod ATC N05A L05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Jego właściwości farmakodynamiczne charakteryzują się selektywnym i dominującym powinowactwem do receptorów D2 i D3 układu limbicznego, podczas gdy nie wykazuje powinowactwa do podtypów D1, D4 i D5. Amizulpryd nie wykazuje powinowactwa do receptorów serotonergicznych ani innych receptorów nerwowych, takich jak receptory histaminowe H1, cholinergiczne i adrenergiczne. Ponadto amizulpryd nie wiąże się z miejscami sigma.

W badaniach na zwierzętach przy zastosowaniu wysokich dawek amizulpryd blokuje głównie neurony dopaminergiczne układu mezolimbicznego w porównaniu z układem striatalnym.

W niskich dawkach amizulpryd blokuje głównie presynaptyczne receptory dopaminergiczne D2 i D3, co wyjaśnia jego wpływ na objawy negatywne. Ten profil farmakologiczny tłumaczy skuteczność kliniczną leku Solex® zarówno wobec objawów negatywnych, jak i pozytywnych schizofrenii.

Farmakokinetyka.

W organizmie człowieka amizulpryd wykazuje dwa szczyty wchłaniania: pierwszy szybki, po 1 godzinie od podania dawki, a drugi – po 3–4 godzinach.

Odpowiednie stężenia w osoczu po podaniu dawki 50 mg wynoszą 39 ± 3 i 54 ± 4 ng/ml.

Objętość rozproszenia wynosi 5,8 l/kg, wiązanie z białkami osocza jest niskie (16 %), interakcje z innymi lekami związane z białkami są mało prawdopodobne. Bezwzględna biodostępność wynosi 48 %.

Amizulpryd jest słabo metabolizowany: wykryto dwa metabolity nieaktywne, które stanowią około 4 % całkowitej podanej ilości leku.

Amizulpryd nie kumuluje się w organizmie, po podawaniu dawek powtarzanych jego farmakokinetyka pozostaje niezmieniona.

Okres półwydalania po podaniu dawki doustnej wynosi około 12 godzin.

Amizulpryd wydzielany jest z moczem w niezmienionej postaci.

Czynność nerkowa wynosi około 20 l/h lub 330 ml/min.

Dieta bogata w węglowodany (zawierająca 68 % płynów) znacząco obniża AUC, Tmax i Cmax amizulprydu, natomiast po spożyciu pokarmu tłustego nie obserwuje się zmian. Skutki tych zmian podczas leczenia amizulprydem są nieznane.

Niewydolność wątroby.

Ponieważ amizulpryd jest słabo metabolizowany, nie ma potrzeby obniżania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Niewydolność nerek.

U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwydalania nie zmienia się, natomiast klarowanie systemowe obniża się 2,5–3 razy.

AUC amizulprydu przy lekkiej formie niewydolności nerek wzrasta dwukrotnie, a przy umiarkowanej niewydolności – prawie 10-krotnie.

Doświadczenie kliniczne jest jednak ograniczone, a dane dotyczące dawek przekraczających 50 mg brakują.

Amizulpryd bardzo słabo dializuje się.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Dostępne dane farmakokinetyczne u pacjentów w wieku powyżej 65 lat wskazują, że po jednorazowej dawce 50 mg Cmax, T1/2 i AUC wzrastają o 10–30 %. Brak danych dotyczących wielokrotnego podawania dawek.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z dodatkowych składników leku.
• Opisywano poważne przypadki nadciśnienia tętniczego u pacjentów z feochromocytomą przyjmujących leki przeciwdopaminergiczne, w tym niektóre benzamidy. Należy unikać stosowania tego leku u pacjentów z rozpoznaną lub podejrzaną feochromocytomą, którzy przyjmują leki przeciwdopaminergiczne, w tym niektóre benzamidy.
• Stwierdzone lub podejrzewane guzy zależne od prolaktyny, np. prolaktynosekretująca adenoma przysadki i rak piersi.
• W połączeniu z meklofenazyną, cytalopramem, escyталopramem, domperydonem, hydroksyzyną, nieprzeciwparkinsonowymi lekami dopaminergicznymi (kabergolina, kinagolida). Stosowanie w połączeniu z lewodopą (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Dzieci i młodzież do 15. roku życia (ze względu na brak danych klinicznych).
• Połączenie z lekami, które mogą wywołać torsades de pointes (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki uspokajające. Należy pamiętać, że wiele leków lub substancji może powodować addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i sprzyjać obniżeniu czujności. Do takich środków należą pochodne morfiny (lek środki przeciwbólowe, przeciwkaszelne i substytucyjne w leczeniu uzależnień), neuroleptyki, barbiturany, benzodiazepiny, niebenzodiazepinowe leki przeciwlękowe (np. mebrobamat), środki nasenne, uspokajające leki przeciwdepresyjne (amitryptylina, doksepin, mianseryna, mirtazapin, trimipramina), uspokajające leki przeciwhistaminowe H1, leki obniżające ciśnienie krwi o działaniu centralnym, baklofen i talidomid.

Leki mogące wywołać torsades de pointes. To poważne zaburzenie rytmu może być spowodowane przez szereg leków, w tym leki przeciwarytmiczne i inne. Czynnikami sprzyjającymi są hipokaliemia (patrz podsekcja „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podsekcja „Leki spowalniające rytm serca”) lub istniejące wcześniej wrodzone lub nabyte wydłużenie odcinka QT.

Dotyczy to szczególnie leków przeciwarytmicznych klasy IA i III oraz niektórych neuroleptyków. Ten efekt może być również wywołany przez inne związki nie należące do tych klas.

W przypadku dolasetronu, erytromycyny, spiramycyny i wincaminy ta interakcja dotyczy wyłącznie form leków podawanych dożylnie.

Ogólnie stosowanie leku wywołującego torsades de pointes w połączeniu z innym lekiem o tym samym działaniu jest przeciwwskazane.

Jednak niektóre z tych leków stanowią wyjątki, ponieważ ich stosowania nie można uniknąć, dlatego nie zaleca się ich stosowania w połączeniu z lekami mogący indukować torsades de pointes. Dotyczy to metadonu, leków przeciwpasożytnych (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) oraz neuroleptyków.

Wyjątkami nie są jednak cytalopram, escytałopram, domperydon i hydroksyzyna, dlatego ich stosowanie w połączeniu z wszystkimi lekami mogący wywołać torsades de pointes jest przeciwwskazane.

Przeciwwskazane połączenia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Agonisty dopaminy, z wyjątkiem leków przeciwparkinsonowych (kabergolina, kinagolida, rotigotyna). Wzajemne działanie antagonistyczne agonistów dopaminy i neuroleptyków.

Cytałopram, escytałopram, domperydon, hydroksyzyna. Zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes.

Meklofenazyna. Zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes.

Niezalecane połączenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwpasożytnicze mogące wywołać torsades de pointes (chlorochina, halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w szczególności torsades de pointes. Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden z dwóch leków. Jeśli nie można uniknąć tej kombinacji, zaleca się kontrolę odcinka QT przed leczeniem i monitorowanie EKG.

Dopaminergiczne leki przeciwparkinsonowe (amantadyna, apomorfina, bromokryptyna, entakapon, lisuryd, pergolid, pirybedyl, pramipeksol, rasagilda, ropinirol, rotigotyna, selegilina, tolkapon). Wzajemne działanie antagonistyczne agonistów dopaminy i neuroleptyków. Agonisty dopaminy mogą wywołać lub nasilić zaburzenia psychiczne. Gdy stosowanie neuroleptyku jest konieczne u pacjenta z chorobą Parkinsona przyjmującego agonisty dopaminy, należy stopniowo zmniejszyć dawkę agonistów dopaminy, a następnie odstawić lek (gwałtowne odstawienie leków dopaminergicznych może zagrozić wystąpieniem złośliwego zespołu neuroleptycznego).

Inne leki mogące indukować torsades de pointes: leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrydami) i leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, dronedaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd), a także inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cizapryda, difemanil, dolasetron dożylne, domperydon, erytromycyna dożylne, lewofloksacyna, meklofenazyna, mizolastyna, prukalopryd, winkamin dożylne, moxifloksacyna, sparfloksacyna, spiramycyna dożylne, tiorydazyna, wandetanib, toremifenu . Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w szczególności torsades de pointes.

Inne neuroleptyki mogące indukować torsades de pointes (chloropromazyna, tiamemazyna, drotawerydol, flupentyksole, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamaperon, pipotiazyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklopentyksole). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w szczególności torsades de pointes.

Alkohol. Alkohol nasila działanie uspokajające neuroleptyków. Amizulpryd może nasilać działanie alkoholu na OUN. Obniżona czujność może uczynić prowadzenie pojazdów i pracę z maszynami niebezpiecznymi. Należy unikać spożycia alkoholu i stosowania leków zawierających alkohol.

Lewodopa. Wzajemne działanie antagonistyczne lewodopy i neuroleptyków. Pacjenci z chorobą Parkinsona powinni przyjmować minimalne dawki każdego z tych leków.

Metadon. Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w szczególności torsades de pointes.

Natrium oksybutyran. Nasilenie depresji OUN. Obniżona czujność może stanowić zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Połączenia wymagające środków ostrożności.

Anagrelida. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, szczególnie torsades de pointes. W trakcie jednoczesnego stosowania wymagana jest kontrola kliniczna i elektrokardiograficzna.

Azitromycyna, klaritromycyna, ciprofloksacyna, lewofloksacyna, norfloksacyna, roksytromycyna. Zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. W przypadku jednoczesnego stosowania wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Blokery beta u pacjentów z niewydolnością serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebivolol). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Ponadto istnieje efekt rozkurczowy i ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, szczególnie ortostatycznej (efekt addytywny). Wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Leki spowalniające rytm serca (zwłaszcza leki przeciwarytmiczne klasy IA, blokery beta, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy III, niektóre blokery kanałów wapniowych, digitalis, pilokarpina, inhibitory cholinesterazy). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Leki obniżające stężenie potasu (moczówki potasowe, stosowane samodzielnie lub w połączeniu, stymulanty przewodu pokarmowego, glikokortykosteroidy, tetrakosaktyd i amfoterycyna B dożylne). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Należy skorygować wszelką hipokaliemię przed rozpoczęciem leczenia amizulprydem oraz prowadzić monitorowanie obrazu klinicznego, równowagi elektrolitowej i EKG.

Lit. Ryzyko wystąpienia objawów neurotoksycznych wskazujących na złośliwy zespół neuroleptyczny lub zatrucie litem. Wskazana jest regularna kontrola kliniczna i laboratoryjna, szczególnie na początku jednoczesnego stosowania tych leków.

Ondansetron. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, szczególnie torsades de pointes. W trakcie jednoczesnego stosowania wymagana jest kontrola kliniczna i elektrokardiograficzna.

Roksytyromycyna. Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. W przypadku jednoczesnego stosowania wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Połączenia, które należy wziąć pod uwagę.

Inne leki uspokajające. Nasilają depresję ośrodkowego układu nerwowego. Utrata zdolności koncentracji może uczynić prowadzenie pojazdów i pracę z maszynami niebezpiecznymi.

Leki obniżające ciśnienie krwi. Zwiększony ryzyko hipotensji tętniczej, szczególnie ortostatycznej.

Pochodne nitrogliceryny i związki pokrewne. Zwiększony ryzyko hipotensji tętniczej, szczególnie ortostatycznej.

Orlistat. Ryzyko zmniejszenia skuteczności terapeutycznej przy jednoczesnym stosowaniu orlistatu.

Szczególności stosowania.

Ostrzeżenia specjalne.

Złośliwy zespół neuroleptyczny.

Tak jak przy stosowaniu innych neuroleptyków, możliwe jest wystąpienie złośliwego zespołu neuroleptycznego, który może prowadzić do śmiertelnych skutków. Charakteryzuje się on hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami układu nerwowego obwodowego, zaburzeniami świadomości oraz podwyższeniem stężenia CK. W przypadku wystąpienia hipertermii, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek, należy natychmiast odstawić wszystkie leki przeciwpsychotyczne.

<u wydłużenie odstępu QT.

Solex® może powodować zależne od dawki wydłużenie odstępu QT na EKG, co zwiększa ryzyko powstawania ciężkich arytmii komorowych, takich jak torsades de pointes.

Ryzyko wystąpienia ciężkich arytmii komorowych wzrasta przy bradykardii, hipokaliemii oraz w przypadku wrodzonego lub nabytego wydłużenia odstępu QT (w połączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli sytuacja kliniczna pozwala, przed zastosowaniem leku zaleca się upewnić się o braku czynników sprzyjających rozwojowi tego zaburzenia rytmu, takich jak np.:

• bradykardia poniżej 55 uderzeń/min;
• zaburzenia równowagi elektrolitowej, szczególnie hipokaliemia;
• wrodzone wydłużenie odstępu QT;
• stosowanie leków mogących powodować wyraźną bradykardię (< 55 uderzeń/min), hipokaliemię, obniżenie przewodnictwa serca lub wydłużenie odstępu QT (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjentom, u których konieczne jest długotrwałe leczenie neuroleptykami, przed rozpoczęciem terapii należy wykonać EKG.

Udar mózgu.

W randomizowanych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem starszych pacjentów z demencją leczonych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi zaobserwowano zwiększone w porównaniu z placebo ryzyko wystąpienia udaru mózgu.

Mechanizm leżący u podstaw tego zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć obecności zwiększonego ryzyka związanego z innymi lekami przeciwpsychotycznymi oraz istnienia ryzyka dla innych populacji pacjentów. Lek ten należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru mózgu.

Starsi pacjenci z demencją.

Ryzyko śmiertelnych skutków zwiększa się u starszych pacjentów z psychotycznymi zaburzeniami związanymi z demencją, którzy przyjmują leki przeciwpsychotyczne.

Analiza 17 placebo-kontrolowanych badań klinicznych (średnia długość trwania – 10 tygodni), przeprowadzonych wśród pacjentów przyjmujących głównie atypowe leki przeciwpsychotyczne, wykazała, że ryzyko śmiertelnych skutków u pacjentów leczonych tymi lekami było o 1,6–1,7 raza wyższe niż w grupie placebo.

Po leczeniu trwającym średnio 10 tygodni ryzyko śmiertelnych skutków wynosiło 4,5% u pacjentów leczonych, w porównaniu do 2,6% w grupie placebo.

Chociaż przyczyny śmiertelnych skutków w trakcie badań klinicznych z atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi były różne, większość zgonów miała przyczyny kardiowaskularne (np. niewydolność serca, nagła śmierć sercowa) lub infekcyjne (np. zapalenie płuc).

Badania epidemiologiczne wskazują, że tradycyjne leki przeciwpsychotyczne mogą również zwiększać śmiertelność, podobnie jak leki atypowe.

Właściwa rola leków przeciwpsychotycznych i indywidualnych cech pacjenta w zwiększeniu śmiertelności podczas badań epidemiologicznych pozostaje nieznana. Solex® nie posiada zezwolenia na leczenie zaburzeń zachowania związanych z demencją.

Tromboembolia żylna.

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych odnotowano przypadki tromboembolii żylnych (VTE), czasem zakończone śmiertelnie. Ponieważ pacjenci leczeni lekami przeciwpsychotycznymi często mają nabyte czynniki ryzyka VTE, przed rozpoczęciem leczenia Solex® lub w trakcie takiego leczenia należy wykryć możliwe czynniki ryzyka VTE i podjąć działania zapobiegawcze (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wysokie stężenie glukozy we krwi/metaboliczny zespół.

Zgłaszano przypadki hiperglikemii u pacjentów leczonych niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, w tym amisulprydem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U pacjentów leczonych Solex® należy przeprowadzać monitorowanie kliniczne i laboratoryjne zgodnie z obowiązującymi wytycznymi. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z cukrzycą lub z czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy.

Drugi.

Amisulpryd może obniżać próg progu drgawkowego. Dlatego pacjenci z wywiadem drgawek wymagają starannego monitorowania podczas terapii amisulprydem.

Osobliwe grupy pacjentów.

Ponieważ amisulpryd jest wydalany przez nerki, dawkę u pacjentów z niewydolnością nerek należy zmniejszyć lub rozważyć inne leczenie (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, amisulpryd należy stosować z szczególną ostrożnością u starszych pacjentów ze względu na możliwy ryzyko sedacji i hipotensji tętniczej. Może być również konieczne zmniejszenie dawki ze względu na niewydolność nerek.

Tak jak w przypadku innych leków antydopaminergicznych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu amisulprydu pacjentom z chorobą Parkinsona, ponieważ może ona się nasilić. Amisulpryd należy stosować tylko wtedy, gdy nie można uniknąć leczenia neuroleptykami.

Zespół odstawienia.

Objawy odstawienia opisywano po nagłym odstawieniu wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych, w tym nudności, wymioty i bezsenność. Bardzo rzadko opisywano je po nagłym zaprzestaniu stosowania wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych. Mogą również występować nawroty objawów psychicznych. Zgłaszano występowanie niezamierzonych zaburzeń ruchowych (takich jak akatyzja, dystonia i dyskineza) podczas stosowania amisulprydu. Z tego powodu zaleca się stopniowe odstawienie amisulprydu.

Nie zaleca się stosowania tego leku w połączeniu z alkoholem, lekami dopaminergicznych leków przeciwparkinsonowych, lekami przeciwpasożytniczymi zdolnymi do wywoływania torsades de pointes; z metadonem, L-dopą, innymi neuroleptykami lub lekami zdolnymi do wywoływania torsades de pointes (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Hiperprolaktynemia.

Amisulpryd może zwiększać stężenie prolaktyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci z hiperprolaktynemią i/lub z potencjalnie zależnymi od prolaktyny guzami powinni być poddawani starannemu nadzorowi podczas leczenia amisulprydem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ostrzeżenia związane z substancjami pomocniczymi.

Ten lek zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy (galaktozemia), niedobór laktozy lub zespół zaburzeń wchłaniania glukozy i galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Rak piersi.

Solex® może zwiększać stężenie prolaktyny. Z tego powodu amisulpryd należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem osobistym lub rodzinnym raka piersi, a podczas terapii tym lekiem konieczny jest staranny nadzór.

Dobroczynny guz przysadki.

Amisulpryd może zwiększać stężenie prolaktyny. Obserwowano przypadki dobroczynnych guzów przysadki, takich jak prolaktynoma, podczas terapii amisulprydem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku bardzo wysokiego stężenia prolaktyny lub objawów klinicznych guza przysadki (takich jak zaburzenia pola widzenia i ból głowy) należy wykonać wizualizację przysadki. Jeśli potwierdzony zostanie diagnoza guza przysadki, leczenie amisulprydem należy przerwać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne.

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznym, w tym Solex®, zgłaszano przypadki wystąpienia leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. Podwyższenie temperatury ciała lub infekcje o niejasnej etiologii mogą wskazywać na leukopenię (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i wymagają natychmiastowego badania hematologicznego.

Pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy saamów lub zespół niewchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy przyjmować tego leku.

Zgłaszano wyraźną toksyczność wątroby podczas stosowania amisulprydu. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe powiadomienie lekarza o takich objawach, jak osłabienie, anoreksja, nudności, wymioty, ból brzucha lub żółtaczka. Badania, w tym badanie kliniczne i ocena biochemiczna funkcji wątroby, powinny być wykonane natychmiast (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną amisulprydu. Amisulpryd przenika przez łożysko.

Dane kliniczne dotyczące stosowania w czasie ciąży są ograniczone. W związku z tym bezpieczeństwo stosowania amisulprydu w czasie ciąży nie jest potwierdzone. Stosowanie amisulprydu w czasie ciąży nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Jeśli lek stosuje się w czasie ciąży, u noworodków mogą wystąpić działania niepożądane amisulprydu. W trzecim trymestrze ciąży istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zespoły pozapiramidowe i/lub zespół odstawienia, które mogą różnić się stopniem ciężkości i czasem trwania po porodzie. Zgłaszano takie działania niepożądane, jak pobudzenie, hipertonia, hipotonia, drżenie, senność, zespół ostrej niewydolności oddechowej lub trudności z karmieniem. Z tego powodu konieczny jest staranny monitoring noworodków.

Plodność.

Obserwowano obniżenie płodności związane z działaniem farmakologicznym leku (efekt pośredniczony przez prolaktynę).

Karmienie piersią.

Ze względu na brak informacji o przenikaniu amisulprydu do mleka matki karmienie piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pacjentów, szczególnie tych, którzy prowadzą samochody lub pracują z innymi mechanizmami, należy ostrzec o ryzyku wystąpienia senności i zamazania widzenia w związku ze stosowaniem tego leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Jeśli dawka dobową nie przekracza 400 mg, lek należy przyjmować 1 raz na dobę.

Dawkę powyżej 400 mg należy podzielić na 2 dawki na dobę.

Ostre epizody psychotyczne.

Leczenie można rozpocząć od wstrzykiwań domięśniowych, które należy kontynuować przez kilka dni, przy maksymalnej dawce 400 mg na dobę, z późniejszym przejściem na leczenie doustne.

Dawki od 400 mg/24 h do 800 mg/24 h zaleca się stosować doustnie. Maksymalna dawka doustna nie powinna przekraczać 1200 mg/24 h. Bezpieczeństwo dawek powyżej 1200 mg/24 h nie zostało szeroko zbadane. W związku z tym nie należy stosować takich dawek.

Dawkę utrzymującą lub dostosowanie dawki należy ustalać indywidualnie, w zależności od odpowiedzi pacjenta.

We wszystkich przypadkach leczenie utrzymujące należy dobierać indywidualnie, na poziomie minimalnej dawki skutecznej.

Epizody głównie negatywne.

Zalecane dawki – od 50 mg/24 h do 300 mg/24 h. Dawki należy dobierać indywidualnie. Optymalna dawka wynosi około 100 mg/24 h. Zaleca się stosowanie tabletek o dawce 100 mg lub 200 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Amisulpryd należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z tej grupy populacyjnej ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej i sedymentacji (patrz dział „Przeciwwskazania”). U pacjentów z niewydolnością nerek może również być konieczne zmniejszenie dawki leku.

Niewydolność nerek.

Ponieważ amisulpryd jest wydalany z moczem, w przypadku niewydolności nerek z klirem kreatyniny 30–60 ml/min dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę, a przy niewydolności nerek z klirem kreatyniny 10–30 ml/min – do jednej trzeciej. Zaleca się stosowanie tabletek o dawce 100 mg lub 200 mg.

Z powodu niedostatecznych danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny < 10 ml/min) zaleca się surowe monitorowanie takich pacjentów (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Upośledzenie funkcji wątroby.

Ponieważ lek jest słabo metabolizowany, nie jest konieczne zmniejszenie dawki.

Dzieci.

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania amisulprydu u osób w okresie dojrzewania do 18. roku życia; dane dotyczące stosowania amisulprydu u dzieci z schizofrenią są ograniczone. Z tego powodu stosowanie amisulprydu u osób w okresie dojrzewania do 18. roku życia nie jest zalecane. Amisulpryd jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 15. roku życia ze względu na brak danych klinicznych.

Przedawkowanie.

Obecnie dostępnych jest niewiele danych dotyczących ostrego przedawkowania amisulprydu. Zarejestrowane objawy są głównie wynikiem nasilenia działania farmakologicznego, które klinicznie objawia się zawrotami głowy, sedymentacją, śpiączką, hipotensją tętniczą i objawami ekstrapiramidowymi.

Zgłaszano przypadki śmiertelne po jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami psychotropowymi.

Nie zna się specyficznego antydota na amisulpryd. W przypadku ostrego przedawkowania należy ustalić, czy stosowano jednocześnie inne leki, i podjąć odpowiednie działania:

• staranne obserwowanie funkcji życiowych;
• monitorowanie czynności serca (niebezpieczeństwo wydłużenia odcinka QT) aż do pełnego wyzdrowienia chorego;
• w przypadku ciężkich objawów ekstrapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne;
• ponieważ amisulpryd słabo ulega dializie, możliwości hemodializy w celu usunięcia tej substancji leczniczej są ograniczone.

Działania niepożądane.

Niepożądane efekty sklasyfikowano według częstości zgodnie z następującą skalą: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, <1/10), rzadko (≥ 1/1000, <1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Bardzo często: możliwe objawy pozapiramidowe (drżenie, sztywność, hipertonia, zwiększona ślinienie, akatyzja, hipokinezja, dyskineza). W większości przypadków są one łagodne przy dawkach utrzymujących i częściowo odwracalne bez odstawienia amisulprydu po podaniu leków przeciw parkinsonowskich o działaniu antycholinergicznym.

Częstość występowania objawów pozapiramidowych zależna od dawki jest bardzo niska u pacjentów leczonych z powodu głównie negatywnych objawów w dawkach 50–300 mg/dobę.

Często: senność, możliwa ostra dystonia (spastyczne skrzywienie szyi, kryz oczno-obrotowy, trismus). Jest odwracalna bez odstawienia amisulprydu po podaniu leku przeciw parkinsonowskiego o działaniu antycholinergicznym.

Rzadko: zaobserwowano późną dyskinezę charakteryzującą się mimowolnymi ruchami języka i/lub mięśni twarzy, zazwyczaj po długotrwałym stosowaniu leku.

Leki przeciw parkinsonowskie o działaniu antycholinergicznym są nieskuteczne lub mogą nasilać objawy.

Udar.

Niezwykle rzadko: zespół neuroleptyczny złośliwy, który jest potencjalnie śmiertelnym powikłaniem.

Nieznana częstość: zespół niespokojnych nóg.

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność, lęk, niepokój, agitacja, frigiditas.

Rzadko: dezorientacja.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Często: zaparcia, nudności, wymioty, suchość w ustach.

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego.

Często: podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi osocza, odwracalne po odstawieniu leku. Może to powodować następujące objawy kliniczne: galaktoreę, amenoreę, ginekomazję, ból piersi, zaburzenia erekcji.

Niezwykle rzadko: łagodny guz przysadki, taki jak prolaktynoma (patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony metabolizmu i odżywiania.

Często: hiperglikemia (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), hipertriglicerydemia i hipercholesterolemia.

Niezwykle rzadko: hiponatremia, zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zaobserwowano podwyższone stężenia enzymów wątrobowych, głównie transaminaz.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje alergiczne.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Często: bradykardia.

Niezwykle rzadko:

• wydłużenie odcinka QT;
• arytmie komorowe, takie jak torsades de pointes i tachykardia komorowa, które mogą prowadzić do migotania komór i zatrzymania serca;
• nagły zgon (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia naczyniowe.

Często: hipotonia.

Rzadko: podwyższenie ciśnienia tętniczego.

Rzadko: przypadki zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej, w tym śmiertelne, oraz zakrzepica żył głębokich zostały zaobserwowane podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: leukopenia, neutropenia.

Niezwykle rzadko: agranulocytoza (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Niezwykle rzadko: obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Nieznana częstość: reakcja nadwrażliwości na światło.

Zaburzenia w okresie ciąży, porodu i noworodkowym.

Nieznana częstość: zespół odstawienia u noworodków (patrz punkt „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Rzadko: osteopenia, osteoporoza.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych.

Rzadko: zatrzymanie oddawania moczu.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Rzadko: uszkodzenie hepatocytów.

Zaburzenia oddechowe, torakalne i śródpiersiowe.

Rzadko: kongescja nosa, zapalenie płuc typu aspiracyjnego (głównie w połączeniu z innymi neuroleptykami i lekami depresyjnymi CNS).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

Często: zamglenie widzenia.

Zgłaszanie działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym środkiem. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie działania niepożądane za pomocą systemu zgłaszania działań niepożądanych w Ukrainie.

Okres ważności. 36 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze od 15 do 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Nr 30 (10x3): po 10 tabletów w blistrze; 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

RívoFárm SA / Rivopharm SA.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Centro Insema, 6928 Manno, Szwajcaria / Centro Insema, 6928 Manno, Switzerland.