SkyNem

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku SkyNem (SkyNem)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenem trihydrazu w przeliczeniu na meropenem 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: kryształy lub proszek krystaliczny od bezbarwnego do białego lub jasnożółtego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy β-laktamów, stężenia meropenemu przekraczające minimalne stężenie hamujące (MIC) w czasie (T>MIC) wykazują silną korelację z efektywnością terapii. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu przekracających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może rozwijać się w wyniku:

• zmniejszenia przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszoną produkcją porynów);
• zmniejszenia powinowactwa do docelowych białek PBP;
• zwiększonej ekspresji składników pompy eflluksowej;
• produkcji β-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji spowodowane bakteriami opornymi na karbapenemy.

Nie stwierdzono krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin w odniesieniu do docelowych mikroorganizmów. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje nieprzepuszczalność błony komórkowej i/lub obecność pompy (pomp) eflluksowej.

Ograniczenia wartości MIC określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na środki przeciwbakteryjne (EUCAST) w trakcie badań klinicznych podano poniżej.

1Granice меропенemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC powyżej granic S/R są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej wobec każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych na temat odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych izolatów o wartościach MIC powyżej obecnych granic oporności (pochylone), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość stafilokoków na karbapenemy można przewidywać na podstawie danych wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice odnoszą się wyłącznie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice EUCAST mają zastosowanie do меропenemu w dawce 1000 mg podawanego 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższa dawka. Dawkowanie 2 g 3 razy na dobę rozważano w przypadku ciężkich infekcji oraz dla granic pośrednich/opornych.

6Wrażliwość streptokoków grup A, B, C i G na β-laktamy można przewidywać na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Nie zaleca się wykonywania badań wrażliwości, ponieważ gatunek nie jest wrażliwym celem terapii lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, w których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium 7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Organizmy naturalnie oporne

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną oporność pośrednią.

8Wszystkie metycylino-oporne stafilokoki są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg, wprowadzanych w postaci infuzji przez 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×godz/ml. Po podaniu infuzji przez 5 minut wartości Cmax wynoszą 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu dawek leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniu przeprowadzonym u 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okres półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale większy objętość rozłożenia (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2 % i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, faszcy, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem metabolizowany jest poprzez hydrolizę pierścienia β-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DGP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem i nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DGP-I.

Wydalanie

Meropenem jest głównie wydalany w niezmienionej formie przez nerki; około 70 % (50–75 %) dawki leku wydalane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowe 28 % wydzielane jest w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2 % dawki. Pomiar klirensu nerkowego i efektu probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek powodują pojawienie się wysokich wartości AUC we krwi i dłuższy okres półtrwania меропenemu. Obserwowano zwiększenie AUC 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5-krotnie – u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i 10-krotnie – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Korekcja dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób zastrzegania i dawki”).

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy z kliresem około 4-krotnie wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania przeprowadzone u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wskazują na brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po wielokrotnym podawaniu leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównych parametrów od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne cechy pomiędzy dawkami leku i okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60 % dawki wydzielane jest z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowo 12 % w formie metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą około 20 % jednoczesnych stężeń leku w osoczu, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków, którym podawano leczenie antybakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem modelu farmakokinetyki populacyjnej wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60 % wobec P. aeruginosa u 95 % przedwczesnie urodzonych noworodków i u 91 % urodzonych terminowo noworodków.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, a także nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekcja dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci od 3. miesiąca życia:

• zapalenia płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc;
• infekcje oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• skomplikowane infekcje wewnątrzbrzuszne;
• infekcje okołoporodowe i po porodzie;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• ostry bakteryjny meningit.

Lek może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się, że są one spowodowane infekcją bakteryjną.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego β-laktamowego (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w przypadku probenecydu.

Probenecyd konkurować z meropenemem o aktywną sekrecję kanalikową i w ten sposób hamuje wydalanie meropinemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i zwiększenia stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami jest tak niewielkie, że nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60-100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walproimidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwwątrobowe

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, co utrudnia ocenę wkładu leków przeciwbakteryjnych w zwiększenie poziomu INR (Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwzakrzepowym.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę wskazanie do zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne oraz ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o przypadkach poważnych, a czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać leczenie i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), zakaźna erytema wielopostaciowa oraz ostra ogólnoustrojowa pustulopatia u pacjentów leczonych меропenemem (patrz punkt „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów świadczących o tych reakcjach, меропenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Choroba jelitowa związana z antybiotykiem

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki choroby jelitowej związanej z antybiotykiem oraz przypadki kolitu pseudomembranowego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia меропenemem wystąpiły biegunki (patrz punkt „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia меропenememem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśniowe

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z cechą żółciową i cytolizą) podczas leczenia меропenememem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenememem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie wymaga się (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Sero-konwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenememem może prowadzić do pojawienia się dodatniej reakcji Coombsa (bezpośredniej/pośredniej).

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lek zawiera około 4,0 mmol sodu na 1 g dawki leku, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne.

Roztwór należy potrząsnąć przed użyciem.

Każdy niewykorzystany produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone co do stosowania меропenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Merope nem można stosować w okresie karmienia piersią tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono podczas stosowania меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne rekomendacje dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Zastosowanie leku w dawce do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1 Rekomendowane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Lek zazwyczaj należy podawać w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w formie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w formie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2. Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie peritonealnej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z wartościami klirensu kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt «Farmakokinetyka»).

Tabela 3 Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia i o masie ciała do 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Lek zazwyczaj należy stosować w postaci dożylnej infuzji trwającej od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku w wodzie do wstrzykiwań, aby uzyskać stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie dożylnej infuzji

Roztwór do infuzji należy przygotować przez rozpuszczenie leku w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewania lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewania, aby uzyskać stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do infuzji przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór leku z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest korygowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie postmarketingowe wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem nasilenia objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć potrzebę leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Działania niepożądane.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia меропенemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej występującymi reakcjami niepożądanymi związanymi z zastosowaniem меропenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenienie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęstsze niepożądane zjawiska laboratoryjne związane z zastosowaniem меропenemu to trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane są wymienione według klasy układu narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Infekcje i inwazje ‒ nieczęsto: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwionośny i chłonny – często: trombocytoza; nieczęsto: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy ‒ nieczęsto: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia psychiczne ‒ rzadko: delirium.

Układ nerwowy ‒ często: ból głowy; nieczęsto: parestezje; rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ pokarmowy ‒ często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; nieczęsto: zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wątroba i drogi żółciowe ‒ często: podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; nieczęsto: podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna ‒ często: wysypka, świąd; nieczęsto: pokrzywka, toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa czerwienica (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); częstość nieznana: lekowe zapalenie z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołem DRESS), ostrze ogólne egzantematyczne pęcherzyki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nerki i drogi moczowe ‒ nieczęsto: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne i miejsce podania leku ‒ często: zapalenie, ból; nieczęsto: zapalenie żyły z zakrzepem, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększenie ryzyka działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać odtworzonego roztworu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy mieszać ani dodawać leku do innych produktów leczniczych.

Preparat przeznaczony do dożylnych wstrzyknięć bolusowych należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach do dożylnej infuzji można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do wlewu.

Opakowanie. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Brook Sterisience Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Unit-II, Village Manglaj, Nareswar Road, Off NH-8, Taluka-Karjan, Vadodara, Gujarat, 391210, Indie.