Skopril®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNE Skopril® (SKOPRYL®)

Skład:

substancja czynna: lizynopryl;

1 tabletka zawiera 10 mg lub 20 mg lizynoprylu (w postaci dihydratu lizynoprylu);

substancje pomocnicze: stearynian magnezu, skrobia kukurydziana, manitol (E 421), wodorofosforan wapnia, skrobia żelatynizowana, powidon, tlenek żelaza żółty (E 172) i tlenek żelaza czerwony (E 172) (w tabletach 20 mg).

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki jasnożółtego koloru z ryflowaniem po jednej stronie;

tabletki 20 mg: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki kremowo-różowego koloru z ryflowaniem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Inhibitory ACE w formie pojedynczej substancji. Kod ATC C09A A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lizynopryl – inhibitor ACE. ACE to peptydyldipeptydaza katalizująca przekształcenie angiotensyny I w peptyd o działaniu wazokonstrykcyjnym – angiotensynę II, która stymuluje również wydzielanie aldosteronu. Inhibicja ACE prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II we krwi, co powoduje zmniejszenie aktywności wazopresyjnej i sekrecji aldosteronu. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w osoczu.

Ponieważ mechanizm działania w nadciśnieniu tętniczym polega na hamowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron, lizynopryl wykazuje działanie hipotensyjne nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niskim poziomem reniny. ACE jest identyczny z kininazą – enzymem rozkładającym bradykininę. Rola zwiększonego stężenia bradykininy (posiadającej wyraźne właściwości wazodylatacyjne) w przebiegu leczenia lizynoprylem nie została w pełni wyjaśniona i wymaga dalszych badań.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po doustnym przyjęciu lizynopryl jest powoli i niekompletnie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Wchłanianie leku po przyjęciu wynosi około 25% z międzypacjentową zmiennością 6–60%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest około 6–8 godzin po przyjęciu.

Rozkład. Stężenia równowagowe w osoczu osiągane są w ciągu 2–3 dni po podaniu leku. Oprócz ACE nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metybolizm i wydalanie. Nie ulega metabolizmowi, wydawany w niezmienionej formie z moczem.

Usuwanie podczas hemodializy.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów. W przypadku zaburzeń funkcji nerek wydalanie lizynoprylu zmniejsza się proporcjonalnie do stopnia zaburzeń czynnościowych (to zmniejszenie staje się klinicznie istotne przy filtration glomerularnej poniżej 30 ml/min).

W niewydolności serca klirens nerkowy lizynoprylu jest obniżony.

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wyższe stężenia lizynoprylu we krwi i wartości AUC (zwiększone o około 60%) niż u młodszych pacjentów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przewlekła niewydolność serca.

Ostry zawał mięśnia serca u pacjentów ze stabilnymi wskaźnikami hemodynamiki (ciśnienie skurczowe > 100 mmHg).

Nefropatia cukrzycowa przy cukrzycy typu II.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lizynopryl lub inne składniki leku lub na inne inhibitory ACE.

Nadżerliwość naczyniowa w wywiadzie (w tym po stosowaniu inhibitorów ACE, nadżerliwość idiopatyczna i dziedziczna).

Zawał aortalny lub mitralny albo hipertroficzna kardiomiopatia z wyraźnymi zaburzeniami hemodynamiki.

Bilateralny zwężenie tętnicy nerkowej lub zwężenie tętnicy jednej nerki.

Ostry zawał mięśnia serca ze niestabilną hemodynamiką.

Ostry zawał mięśnia serca przy obecności hipotensji tętniczej (ciśnienie skurczowe ≤ 100 mmHg).

Szok kardiogenny.

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Ciężka niewydolność serca, ciężkie nadciśnienie tętnicze lub naczyniowo-renowe nadciśnienie tętnicze.

Ostra niewydolność nerek z trwale podwyższonym ciśnieniem tętniczym.

Jednoczesne stosowanie membran o wysokiej przepuszczalności z poliakrylonitrylanem sodu-2-metyloallilsulfonianem (np. AN 96) podczas dializy pilnej.

Poziom kreatyniny w surowicy ≥ 220 µmol/l.

Jednoczesne przepisywanie aliskirenem pacjentom z cukrzycą i niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²).

Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/valsartanem (lizynopryl nie może być przyjmowany wcześniej niż po upływie 36 godzin od ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu).

Ciąża lub planowanie ciąży (patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) za pomocą blokerów receptorów angiotensyny II, inhibitorów ACE lub aliskirenu wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i zaburzenia funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z monoterapią tymi lekami.

Diuretyki.

W przypadku jednoczesnego stosowania z diuretykami obserwuje się sumację efektu antyhipertensyjnego. U pacjentów, którzy już przyjmują diuretyki, szczególnie tych, którym diuretyki zostały niedawno przepisane, stosowanie lizynoprylu może czasem spowodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. Prawdopodobieństwo wystąpienia objawów hipotensji tętniczej pod wpływem lizynoprylu zmniejsza się, jeśli przerwie się przyjmowanie diuretyku przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem.

Suplementy potasu, oszczędzające potas diuretyki lub substytuty soli zawierające potas.

Chociaż poziom potasu w surowicy krwi zazwyczaj pozostaje w granicach normy, u niektórych pacjentów przyjmujących lizynopryl może wystąpić hiperkaliemia. Oszczędzające potas diuretyki (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas mogą spowodować znaczny wzrost stężenia potasu w surowicy krwi. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lizynoprylu z innymi lekami, które zwiększają poziom potasu w surowicy krwi, takimi jak trimetoprym i ko-trymoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprym działa jak oszczędzający potas diuretyk, taki jak amilorid. Dlatego kombinacja lizynoprylu z powyższym lekami nie jest zalecana. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie lizynoprylu i jednego z tych leków, należy stosować je z ostrożnością, kontrolując poziom potasu w surowicy krwi.

Cyklosporyna.

Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z cyklosporyną. Zaleca się monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi.

Heparyna.

Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z heparyną. Zaleca się monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi.

Lit.

Przy jednoczesnym przyjmowaniu litu i inhibitorów ACE odwracalnie wzrasta stężenie litu w surowicy krwi i rozwijają się efekty toksyczne. Stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko zatrucia litem i nasilać je, jeśli zostało ono już spowodowane jednoczesnym przyjmowaniem inhibitorów ACE. Nie zaleca się stosowania lizynoprylu jednocześnie z litem, jednak w przypadkach, gdy takie połączenie jest konieczne, należy dokładnie monitorować poziom litu w surowicy krwi.

Nieprzeciwwirusowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥3 g na dobę.

Długotrwałe przyjmowanie NLPZ może osłabić efekt hipotensyjny inhibitorów ACE. Efekty NLPZ i inhibitorów ACE na podniesienie poziomu potasu w surowicy krwi się kumulują, co może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek. Te efekty są zazwyczaj odwracalne. W pojedynczych przypadkach może wystąpić ostra niewydolność nerek, szczególnie przy zaburzeniach funkcji nerek, np. u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z odwodnieniem organizmu.

Złoto.

Reakcje nitrytoidowe (objawy wazodylatacji, w tym rumień, nudności, zawroty głowy, hipotensja tętnicza, która może być bardzo ciężka) po iniekcji złota (np. sodu aurotiomalatu) obserwowano częściej u pacjentów, którzy otrzymywali leczenie inhibitory ACE.

Inne leki przeciwhypertensyjne.

Przy jednoczesnym stosowaniu lizynoprylu z innymi lekami przeciwhypertensyjnymi obserwuje się nasilenie efektu hipotensyjnego. Jednoczesne przyjmowanie nitrogliceryny i innych organicznych nitratów lub leków rozszerzających naczynia może nasilać efekt hipotensyjny lizynoprylu.

Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, środki znieczulające i leki przeciwpsychotyczne.

Przyjmowanie niektórych środków znieczulających, trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych i leków przeciwpsychotycznych na tle inhibitorów ACE może nasilać hipotensję tętniczą.

Sympatomymetyki.

Mogą osłabiać efekt hipotensyjny inhibitorów ACE.

Środki hipoglikemiczne.

Badania epidemiologiczne wykazały, że jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE i środków hipoglikemicznych (insulin i doustnych środków hipoglikemicznych) może nasilać działanie tych ostatnich, aż do rozwoju hipoglikemii. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich zjawisk jest szczególnie wysokie w pierwszych tygodniach jednoczesnego leczenia pacjentów, a także przy zaburzeniach funkcji nerek.

Kwas acetylosalicylowy, leki trombolityczne, β-blokery i nitraty.

Lizynopryl można przepisywać jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach stosowanych w kardiologii), lekami trombolitycznymi, β-blokerami i nitratami.

Leki hamujące funkcję szpiku kostnego.

W połączeniu z lizynoprylem zwiększają ryzyko rozwoju neutropenii i/lub agranulocytozy. Allopurinol, cytotoksyczne leki, immunosupresanty, kortykosteroidy, prokaina w jednoczesnym stosowaniu z lizynoprylem mogą prowadzić do zmniejszenia liczby białych krwinek w krwi, rozwoju leukopenii.

Estrogeny.

Z powodu zatrzymania płynów w organizmie przy jednoczesnym przepisywaniu z lizynoprylem mogą zmniejszyć jego skuteczność antyhipertensyjną.

Lizynopryl należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z ostrym zawałem mięśnia serca w ciągu 6–12 godzin po podaniu streptokinazy (ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej).

Lizynopryl nasila objawy zatrucia alkoholem. Narkotyki, środki znieczulające, alkohol, środki nasenne w połączeniu z lizynoprylem powodują nasilenie efektu hipotensyjnego.

Allopurinol, cytotoksyczne leki, immunosupresanty, kortykosteroidy, prokaina.

Przy jednoczesnym stosowaniu z lizynoprylem mogą spowodować leukopenię.

Leki zwiększające ryzyko rozwoju nadżerliwości naczyniowej.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa ryzyko rozwoju nadżerliwości naczyniowej.

Jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) i wildagliptynem zwiększa ryzyko rozwoju nadżerliwości naczyniowej.

Особливости stosowania.

Hipotensja przetokowa.

Zjawisko to rzadko występuje u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyjmujących lizynopryl ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej wzrasta przy zmniejszeniu objętości krwi krążącej (np. w wyniku leczenia diuretykami, ograniczenia spożycia soli w diecie, przeprowadzenia dializy, podczas biegunki lub wymiotów), a także przy ciężkich postaciach nadciśnienia tętniczego zależnego od reniny.

Hipotensja przetokowa występowała u pacjentów z niewydolnością serca, niezależnie od tego, czy współistniała z niewydolnością nerek. To zaburzenie najczęściej obserwuje się u pacjentów z cięższą niewydolnością serca, którzy są zmuszeni przyjmować wysokie dawki diuretyków pętlowych i u których występuje hiponatremia lub czynnościowa niewydolność nerek. Pacjenci z podwyższonym ryzykiem hipotensji tętniczej wymagają starannego obserwowania w wczesnym okresie leczenia i przy doborze dawki.

Dotyczy to również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych, u których znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub zaburzeń przepływu krwi do mózgu.

W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć na plecach, a w razie potrzeby podać wlew dożylny roztworu chlorku sodu. Przemijające działanie hipotensyjne nie stanowi przeciwwskazania do dalszego przyjmowania leku. Po przywróceniu skutecznej objętości krwi krążącej i hipertensji tętniczej można kontynuować leczenie lizynoprylem.

U niektórych pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, którzy mają normalne lub niskie ciśnienie tętnicze, może dojść do dodatkowego obniżenia ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego przy przepisywaniu lizynoprylu. Ten efekt jest oczekiwany i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania terapii. W przypadku wystąpienia hipotensji przetokowej może pojawić się konieczność zmniejszenia dawki lub przerwania przyjmowania lizynoprylu.

Hipotensja tętnicza z ostrym zawałem mięśnia sercowego.

Nie można rozpoczynać terapii lizynoprylem u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, jeśli istnieje ryzyko dalszego poważnego pogorszenia wskaźników hemodynamicznych z powodu wcześniejszego leczenia lekami rozszerzającymi naczynia. Dotyczy to pacjentów z ciśnieniem tętniczym skurczowym ≤ 100 mm Hg lub z wstrząsem kardiogennym. W pierwszych 3 dniach po zawałach należy zmniejszyć dawkę leku, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe ≤ 120 mm Hg. Przy ciśnieniu tętniczym skurczowym ≤ 100 mm Hg dawkę utrzymania należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg. Przy trwałej hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe ≤ 90 mm Hg przez ponad 1 godzinę) leczenie lizynoprylem należy przerwać.

Stenoz aortalna i mitralna / kardiomiopatia przerostowa.

Jak i inne inhibitory ACE, lizynopryl należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wąskością mitralną lub utrudnionym wyrzutem z lewej komory (np. przy stenoze aortalnej lub kardiomiopatii przerostowej).

Zaburzenia funkcji nerek.

Przy niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy ustalić w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1), a następnie w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Regularna kontrola potasu i kreatyniny jest częścią standardowej praktyki medycznej u tych pacjentów.

U pacjentów z niewydolnością serca na początku leczenia inhibitorami ACE może dojść do pogorszenia funkcji nerek. Znane są przypadki ostrej niewydolności nerek, zazwyczaj odwracalnej. U niektórych pacjentów z zwężeniem obu tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki inhibitory ACE zwiększają poziom mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi; zazwyczaj te zmiany ustępują po przerwaniu przyjmowania leków. Prawdopodobieństwo tego zjawiska jest szczególnie wysokie przy niewydolności nerek.

Przy obecności nadciśnienia nerkowego istnieje wysokie ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. Dla takich pacjentów leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym w małych dawkach, które muszą być dokładnie dobrane. Ponieważ diuretyki mogą przyczynić się do opisanej powyżej dynamiki klinicznej, w pierwszych tygodniach leczenia lizynoprylem ich przyjmowanie należy przerwać, a funkcję nerek należy starannie monitorować.

U niektórych chorych z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnej choroby naczyń nerkowych przyjmowanie lizynoprylu, szczególnie na tle diuretyków, powoduje wzrost poziomu mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi; te zmiany są zazwyczaj niewielkie i przemijające. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest większe u chorych z zaburzeniami funkcji nerek. W takich przypadkach może pojawić się konieczność zmniejszenia dawki i przerwania przyjmowania diuretyku i/lub lizynoprylu.

Leczenie ostrego zawału mięśnia sercowego lizynoprylem nie jest wskazane u pacjentów z objawami dysfunkcji nerek, przy której stwierdza się podwyższony poziom kreatyniny w surowicy krwi 177 µmol/l i/lub proteinurię 500 mg/dobę. W przypadku rozwoju dysfunkcji nerek w trakcie terapii lizynoprylem (stężenie kreatyniny w surowicy krwi przekracza 265 µmol/l lub poziom kreatyniny w surowicy krwi podwaja się w porównaniu z poziomem ustalonym przed rozpoczęciem leczenia) należy przerwać przyjmowanie leku.

Podwyższona wrażliwość / obrzęk naczynioruchowy.

Obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, strun głosowych i/lub krtani rzadko rozwija się u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lizynopryl. W okresie leczenia obrzęk naczynioruchowy może się rozwinąć w dowolnym czasie. W takim przypadku należy natychmiast przerwać przyjmowanie lizynoprylu, przeprowadzić odpowiednie leczenie i rozpocząć obserwację pacjenta; zanim wypuści się pacjenta, należy upewnić się, że wszystkie objawy obrzęku ustąpiły.

Nawet w przypadkach, gdy obrzęk ogranicza się tylko do języka i brak objawów zaburzeń oddychania, pacjenci mogą wymagać długotrwałej obserwacji, ponieważ leczenie lekami przeciwhistaminowymi i/lub kortykosteroidami może okazać się niewystarczające.

Zarejestrowano pojedyncze przypadki obrzęku naczynioruchowego krtani lub języka zakończone śmiercią. Jeśli obrzęk rozprzestrzenia się na język, struny głosowe lub krtanię, możliwe jest zamknięcie dróg oddechowych, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli zabiegi chirurgiczne na narządach oddechowych. W takich przypadkach należy podjąć natychmiastowe działania terapeutyczne (podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu dróg oddechowych).

Pacjent powinien znajdować się pod ścisłym nadzorem medycznym do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

U pacjentów, którzy w wywiadzie mają obrzęk naczynioruchowy niezwiązany z przyjmowaniem inhibitora ACE, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego jako odpowiedzi na przyjmowanie inhibitora ACE.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrylem/walsartanem nie należy rozpoczynać wcześniej niż po 36 godzinach od zastosowania ostatniej dawki lizynoprylu. Leczenie lizynoprylem nie powinno być rozpoczynane wcześniej niż po 36 godzinach od zastosowania ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu.

Jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) i wylaglitypinem zwiększa ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez). Należy zachować ostrożność na początku leczenia raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, ewerolimus, temsirolimus) i wylaglitypinem u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitory ACE.

Hemodializa.

Przy przepisywaniu leku w warunkach dializy z membraną poliakrylowinylową możliwe jest rozwinięcie się reakcji anafilaktycznych. Zaleca się stosowanie membran innego typu do przeprowadzania dializy lub stosowanie leków innych grup do leczenia pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy LDL.

Ponieważ przy aferezie LDL (lipoproteiny o niskiej gęstości) z siarczanem dekstranu stosowanie inhibitorów ACE może prowadzić do rozwoju niebezpiecznych dla życia reakcji anafilaktycznych, należy tymczasowo odstawić inhibitory ACE przed każdą aferezą.

Desensybilizacja.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, podczas terapii dezensybilizującej (np. na jad owadów) rozwijają się długotrwałe reakcje anafilaktyczne. Jeśli takim pacjentom odstawiono inhibitory ACE na czas dezensybilizacji, reakcje nie były obserwowane, jednak przypadkowe podanie ACE prowokowało reakcję anafilaktyczną.

Niewydolność wątroby.

Z przyjmowaniem inhibitorów ACE wiąże się rozwój rzadkiego zespołu, który zaczyna się od żółtaczki cholestotycznej lub zapalenia wątroby i przechodzi w błyskawiczny martwiczy zespół wątrobowy, czasem zakończony śmiercią. Mechanizm rozwoju tego zespołu nie jest jasny. Jeśli u pacjentów przyjmujących lizynopryl rozwija się żółtaczka lub znacznie wzrasta aktywność enzymów wątrobowych, lek należy odstawić, pozostawiając pacjenta pod obserwacją lekarza do ustąpienia objawów.

Hipokaliemia.

Inhibitory ACE mogą powodować hipokaliemię, ponieważ hamują wydzielanie aldosteronu. U pacjentów z normalną funkcją nerek efekt ten jest zazwyczaj niewielki, jednak u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, cukrzycą i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy potasu (w tym zastępcy soli zawierające potas), diuretyki zatrzymujące potas, trimetoprym lub kotrimoksazol [trimetoprym + sulfametoksazol], a szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptorów angiotensyny, możliwe jest wystąpienie hipokaliemii. Diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptorów angiotensyny należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, a także należy kontrolować funkcję nerek i zawartość potasu w surowicy krwi.

Proteinuria.

Zarejestrowano pojedyncze przypadki rozwoju proteinurii u pacjentów, szczególnie z obniżoną funkcją nerek lub po przyjmowaniu wysokich dawek lizynoprylu. W przypadku klinicznie istotnej proteinurii (powyżej 1 g/dobę) lek należy stosować tylko po ocenie korzyści terapeutycznej i potencjalnego ryzyka oraz przy stałej kontroli wskaźników klinicznych i biochemicznych.

Pierwotny hiperaldosteronizm.

U pacjentów cierpiących na pierwotny hiperaldosteronizm inhibitory ACE są nieskuteczne, dlatego stosowanie lizynoprylu nie jest zalecane.

Chorzy na cukrzycę.

U chorych na cukrzycę przyjmujących środki hipoglikemiczne lub insulinę należy starannie kontrolować poziom glukozy we krwi w pierwszym miesiącu leczenia inhibitory ACE.

Lit.

Zazwyczaj nie zaleca się łączyć przyjmowania litu i lizynoprylu.

Neutropenia/agranulocytoza.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE mogą rozwijać się neutropenia/agranulocytoza, trombocytopenia i anemia. Przy normalnej funkcji nerek i braku powikłań neutropenia rozwija się rzadko. Neutropenia i agranulocytoza są odwracalne i ustępują po przerwaniu przyjmowania inhibitora ACE.

Należy zachować najwyższą ostrożność przy przepisywaniu lizynoprylu pacjentom z chorobą tkanki łącznej z objawami naczyniowymi, którzy przebywają leczenie immunosupresyjne, przyjmują allopurinol lub prokainamid, a także przy jednoczesnym występowaniu tych czynników, szczególnie na tle zaburzeń funkcji nerek.

U niektórych takich pacjentów rozwijają się ciężkie infekcje, które nie zawsze odpowiadają na intensywne leczenie antybiotykami. Jeśli w leczeniu takich pacjentów stosuje się lizynopryl, zaleca się okresowe sprawdzanie liczby leukocytów, a pacjentów należy uprzedzić o konieczności zgłaszania wszelkich objawów infekcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Ponieważ jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem hipotensji tętniczej, hipokaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) w trakcie połączonego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu nie jest zalecana. Gdy kombinacja tych leków (podwójna blokada) jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją prowadzić pod kontrolą specjalisty jednocześnie z dokładnym monitorowaniem funkcji nerek, równowagi wodno-elektrolitowej oraz ciśnienia tętniczego. Pacjentom z niefropatią cukrzycową nie należy jednoczesnego stosować inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II.

Przynależność rasowa.

Inhibitory ACE częściej powodują rozwój obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z pacjentami innych ras. Jak i inne inhibitory ACE, lizynopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z osobami innych ras, być może z powodu większego rozpowszechnienia niskiego poziomu reniny w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Kaszel.

Przy stosowaniu inhibitorów ACE może pojawić się nieproduktywny, długotrwały kaszel, który ustępuje po przerwaniu leczenia. Taki kaszel spowodowany stosowaniem inhibitorów ACE należy uwzględnić przy różnicowaniu przyczyn kaszlu.

Zabiegi operacyjne / znieczulenie.

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym lub ogólnemu znieczuleniu lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, lizynopryl może blokować wzrost tworzenia się angiotensyny II pod wpływem kompensacyjnego wydzielania reniny. Jeśli przewiduje się, że hipotensja tętnicza rozwija się za tym mechanizmem, może ona być skorygowana przez zwiększenie objętości krwi krążącej (OCC).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w ciąży lub kobietom planującym zajść w ciążę.

W przypadkach, gdy kontynuacja leczenia lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze jest uznawana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny zostać przekwalifikowane na alternatywne leki przeciwciśnieniowe o potwierdzonej skuteczności w okresie ciąży. Jeśli w trakcie leczenia potwierdzi się ciążę, leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, zastąpić innym lekiem dopuszczonym do stosowania w ciąży.

Wiadomo, że przyjmowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży wywiera toksyczny wpływ na embrion (zaburzenia funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie formowania się tkanki kostnej czaszki) i organizm noworodka (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hipokaliemia).

Jeśli przyjmowanie inhibitorów ACE miało miejsce w II i III trymestrze ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne funkcji nerek i budowy czaszki noworodka.

Noworodkom, których matki w okresie ciąży przyjmowały inhibitory ACE, należy zapewnić obserwację w celu wczesnego wykrycia i korekty hipotensji tętniczej.

Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy i zwiększonej zmęczalności, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować doustnie 1 raz dziennie, najlepiej o tej samej porze, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Dawkę dobową należy dobrać indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta i ciśnienia tętniczego.

Hipertensja tętnicza.

Lizynopryl stosuje się jako monoterapię lub w połączeniu z lekami z innych klas leków przeciw nadciśnieniowych.

Dawka początkowa.

W przypadku nadciśnienia tętniczego zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę. U pacjentów z zwiększoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (szczególnie przy nadciśnieniu naczyniowo-nerekowym, nadmiernym wydaleniu chlorku sodu z organizmu i/lub odwodnieniu, niewydolności serca lub bardzo nasilonym nadciśnieniu) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po podaniu dawki początkowej. U tych pacjentów zalecana dawka początkowa wynosi 2,5–5 mg, a rozpoczęcie leczenia powinno odbywać się pod kontrolą lekarza.

W celu uzyskania dawki 2,5 mg należy zastosować lek zawierający odpowiednią ilość substancji czynnej.

U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy zmniejszyć (patrz tabela 1).

Dawka utrzymaniowa.

Zwykła skuteczna dawka utrzymaniowa wynosi 20 mg na dobę. Jeśli lek w podanej dawce nie zapewnia odpowiedniego efektu terapeutycznego w ciągu 2–4 tygodni, dawkę można dalej zwiększyć. Maksymalna dawka dobową wynosi 80 mg na dobę.

Pacjenci przyjmujący diuretyki.

U pacjentów, którzy wcześnie przyjmowali terapię diuretykami, po podaniu pierwszej dawki lizynoprylu może wystąpić hipotensja symptomatyczna. Leczenie diuretykami należy przerwać 2–3 dni przed rozpoczęciem leczenia lekiem. Jeśli nie jest możliwe przerwanie leczenia diuretykami, lizynopryl należy podać w dawce początkowej 5 mg. Należy kontrolować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu. Kolejne dawki należy dobrać w zależności od ciśnienia tętniczego. W razie konieczności leczenie diuretykami można wznowić.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dawki dla pacjentów z niewydolnością nerek należy ustalać w zależności od wartości klirensu kreatyniny, jak pokazano w tabeli 1.

Tabela 1

*Dawkę i schemat dawkowania ustala się w zależności od wartości ciśnienia tętniczego. Dawkę można zwiększać do maksymalnie 40 mg na dobę pod kontrolą ciśnienia tętniczego.

Przewlekła niewydolność serca.

U pacjentów z objawową niewydolnością serca lek lisynoprylowy może być stosowany jako uzupełnienie terapii diuretykami, glikozydami nasercowymi lub lekami z grupy β-blokerów. Lek należy stosować w dawce początkowej 2,5 mg na dobę pod opieką lekarza w celu określenia wstępnego wpływu na ciśnienie tętnicze. Dawkę lisynoprylu należy zwiększać nie więcej niż o 10 mg co najmniej co 2 tygodnie, aż do dawki maksymalnej 35 mg na dobę.

Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie na podstawie obserwacji klinicznej pacjenta.

U pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji (z nadmiernym wydalaniem chlorku sodu z organizmu), z hiponatremią lub bez, z hipowolemią, a także u pacjentów, którzy otrzymywali wysokie dawki diuretyków, należy skorygować te stany przed rozpoczęciem leczenia.

Ostry zawał mięśnia sercowego.

Pacjenci powinni jednocześnie przyjmować standardową terapię z lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym i β-blokerami. Lisynopryl jest kompatybilny z nitrogliceryną podawaną dożylnie lub przezskórnie.

Dawka początkowa (w pierwszych 3 dniach po przebytym zawałcie).

Leczenie lisynoprylem należy rozpocząć w ciągu pierwszych 24 godzin od wystąpienia objawów choroby. Leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe jest niższe niż 100 mm Hg. Pierwsza dawka lisynoprylu wynosi 5 mg, następnie po 24 godzinach ponownie podaje się dawkę 5 mg, a następnie dawkę 10 mg 1 raz na dobę. Dalsza dawka utrzymania wynosi 10 mg 1 raz na dobę.

Pacjentom z ciśnieniem tętniczym skurczowym 120 mm Hg lub niższym w pierwszych 3 dniach po zawałcie należy podać zmniejszoną dawkę lisynoprylu – 2,5 mg.

W niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lisynoprylu należy skorygować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

Dawka utrzymania.

Dawką utrzymania jest 10 mg na dobę. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe mniejsze lub równe 100 mm Hg) dawkę utrzymania 5 mg należy tymczasowo zmniejszyć do 2,5 mg. W przypadku wystąpienia długotrwałej hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej 90 mm Hg przez więcej niż 1 godzinę) leczenie należy przerwać.

Leczenie powinno trwać przez 6 tygodni, po czym należy ponownie ocenić stan pacjenta. Pacjentom, u których występują objawy niewydolności serca, należy kontynuować leczenie lisynoprylem.

Nefropatia cukrzycowa.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z cukrzycą typu II i wczesną nefropatią dawkę lisynoprylu ustala się na 10 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę w celu osiągnięcia wartości ciśnienia tętniczego rozkurczowego poniżej 90 mm Hg w pozycji siedzącej.

W niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lisynoprylu należy skorygować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

Pacjenci w wieku podeszłym.

W badaniach klinicznych nie stwierdzono różnic w skuteczności ani bezpieczeństwie leku związanym z wiekiem. Dawkę początkową lisynoprylu u pacjentów w wieku podeszłym z obniżoną funkcją nerek należy skorygować zgodnie z tabelą 1. Następnie dawkowanie ustala się w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego.

Pacjenci z przeszczepioną nerką.

Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów po niedawnej przeszczepie nerki. W związku z tym nie zaleca się leczenia lisynoprylem u tych pacjentów.

Dzieci.

Stosowanie u dzieci nie jest zalecane, ponieważ skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Objawy: hipotensja tętnicza, szok cyrkulacyjny, ostra niewydolność naczyniowa, zaburzenia elektrolitowe, niewydolność nerek, nadwentylacja płuc, tachykardia, kołatanie serca, bradykardia, zawroty głowy, niepokój i kaszel.

Leczenie: podanie dożylnie roztworów soli fizjologicznej. W przypadku hipotensji tętniczej należy ułożyć pacjenta w pozycji leżącej z podniesionymi nogami. Jeśli to możliwe, należy podać infuzję angiotensyny II i/lub dożylnie katecholaminy. Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie lisynoprylu z organizmu (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, zastosowanie środków adsorbujących i siarczanu sodu). W przypadku trudno ustępującej bradykardii wskazane jest zastosowanie stymulatora serca. Zaleca się ciągłą kontrolę parametrów laboratoryjnych (określenie stężenia elektrolitów i kreatyniny w surowicy) oraz funkcji życiowych. Lisynopryl jest usuwany z krwi podczas hemodializy; należy unikać stosowania membran o wysokiej przepuszczalności z poliakrylonitrylu sodowego-2-metylosulfonianu (np. AN 69).

W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego należy podać leki przeciwhistaminowe. Jeśli stan kliniczny towarzyszy obrzęk języka, szpary głosowej lub krtani, należy natychmiast rozpocząć leczenie przez podanie przezskórne 0,3–0,5 ml roztworu adrenaliny (1:1000); w celu zapewnienia przepływu powietrza wskazane są intubacja lub laryngotomia.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane wymienione poniżej według częstości występowania: bardzo często (> 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko: obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu; bardzo rzadko: supresja szpiku kostnego, anemia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, limfadenopatia, choroba autoimmunologiczna.

Ze strony przemiany materii:

bardzo rzadko: hipoglikemia.

Ze strony układu nerwowego środkowego:

często: zawroty głowy, ból głowy;

rzadko: zaburzenia nastroju, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia wrażliwości smakowej, zaburzenia snu;

rzadko: dezorientacja, zaburzenia równowagi, dezorientacja, subiektywne uczucie szumu w uszach oraz obniżenie ostrości wzroku, zaburzenia węchu;

nieznane: objawy depresji, omdlenia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:

często: hipotensja tętnicza (szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki leku u pacjentów z niedoborem sodu, odwodnieniem, niewydolnością serca); efekt ortostatyczny (w tym hipotensja ortostatyczna);

rzadko: zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu, możliwe wtórne w wyniku nadmiernej hipotensji u pacjentów z wysokim ryzykiem, kołatanie serca, tachykardia, zespół Raynauda.

Podczas stosowania lizynoprylu u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego możliwe są, szczególnie w pierwszych 24 godzinach, bloki przedsionkowo-komorowe II–III stopnia, ciężka hipotensja tętnicza i/lub zaburzenia czynności nerek, w pojedynczych przypadkach – wstrząs kardiogenny.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

nieznane: skurcze mięśni.

Ze strony układu oddechowego:

często: suchy kaszel, zapalenie oskrzeli;

rzadko: katar;

rzadko: duszność, obrzęk naczynioruchowy;

bardzo rzadko: skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, alergicznego alweolity / eozynofilowe zapalenie płuc, glosyt. Zarejestrowano infekcje górnych dróg oddechowych.

Ze strony układu pokarmowego:

często: biegunka, wymioty;

rzadko: nudności, ból brzucha i niestrawność;

rzadko: suchość w ustach, zmniejszenie apetytu, zmiana wrażliwości smakowej;

bardzo rzadko: zapalenie trzustki, przewlekły obrzęk naczynioruchowy, zaparcia, zapalenie wątroby (hepatocelularne lub cholesteryczne), żółtaczka i niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko: wysypka, świąd, nadwrażliwość / obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, krtani i/lub gardła;

rzadko: pokrzywka, łysienie, nadżerki;

bardzo rzadko: zwiększone pocenie się, pęcherzyca, toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, erytema multiforme, limfocytoza skóry.

Zgłaszano o syndromie obejmującym jeden lub więcej objawów: gorączka, zapalenie naczyń, mięśniowe bóle, bóle stawów/bóle stawów, pojawienie się przeciwciał antyjądrowych (ANA), przyspieszenie szybkości osiadania erytrocytów (SOE), eozynofilia i leukocytoza, wysypka, fotosensybilizacja.

Ze strony nerek i układu moczowego:

często: zaburzenia czynności nerek;

rzadko: uremia, ostra niewydolność nerek;

bardzo rzadko: oliguria/anuria.

Ze strony układu endokrynnego:

nieznane: niedostateczna sekrecja hormonu antydiuretycznego.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko: impotencja;

rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia:

rzadko: zwiększone zmęczenie, osłabienie.

Badania laboratoryjne:

rzadko: podwyższenie stężenia mocznika we krwi, kreatyniny w surowicy krwi, enzymów wątrobowych, hiperkaliemia;

rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny w surowicy krwi, hiponatremia, białkomocz.

Okres ważności.

4 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 ºC, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 10 mg oraz 20 mg.

Po 10 tabletek w blisterze; po 2 blistery lub po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

ALKALOID AD Skopje.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Bulwar Aleksandra Macedońskiego 12, Skopje, 1000, Republika Macedonii Północnej.