Siopor® 850

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MEDYCZNEGO Siopor® 850 (SIOFOR® 850)

Skład:

substancja czynna: metformin hydrochloride;

1 tabletka powlekana zawiera 850 mg metforminu hydrochloridu;

substancje pomocnicze: hipromeloza, povidon (K 25), stearynian magnezu, polietylenoglikol 6000, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, owalne tabletki powlekane, z ryflowaniami po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na przewód pokarmowy i metabolizm. Leki przeciwdiabetyczne. Środki obniżające poziom glukozy we krwi, z wyłączeniem insuliny. Biguanidy. Metformina. Kod ATX A10BA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Metformina to biguanid o działaniu antyhiperglikemicznym zarówno na hiper- glikemię podstawową, jak i pokarmową. Nie stymuluje wydzielania insuliny i dlatego nie powoduje hipoglikemii.

Metformina zmniejsza podstawową hiperinsulinemię, a w połączeniu z insuliną zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę.

Działanie antyhiperglikemiczne metforminy wynika z kilku mechanizmów.

Metformina zmniejsza produkcję glukozy w wątrobie.

Metformina ułatwia obwodowe wychwytowanie i wykorzystanie glukozy, częściowo dzięki wzmocnieniu działania insuliny. Metformina wpływa na krążenie glukozy w przewodzie pokarmowym: wchłanianie do krwiobiegu wzrasta, a resorpcja z pożywienia zmniejsza się. Do dodatkowych mechanizmów związanych z przewodem pokarmowym należy zwiększone uwalnianie peptydu podobnego do glukagonu 1 (GLP-1) oraz zmniejszona resorpcja kwasów żółciowych. Metformina zmienia mikrobiom przewodu pokarmowego.

Metformina może poprawiać profil lipidowy u osób z hiperlipidemią.

W badaniach klinicznych stosowanie metforminy wiązano albo ze stabilną masą ciała, albo z umiarkowaną utratą wagi.

Metformina aktywuje kinazę białkową zależną od adenozynomonofosforanu (AMPK) oraz zwiększa zdolność transportową wszystkich znanych obecnie typów błonowych transporterów glukozy (GLUT).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

W trakcie prospektywnego, randomizowanego badania (UKPDS) potwierdzono długotrwałą korzyść regularnej kontroli poziomu glukozy we krwi u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2.

Analiza danych uzyskanych u pacjentów z nadmierną masą ciała, którym przepisano chlorowodorek metforminy po nieskuteczności leczenia dietetycznego, wykazała:

• istotne statystycznie zmniejszenie ryzyka absolutnego wystąpienia powikłań cukrzycowych u pacjentów stosujących chlorowodorek metforminy (29,8 przypadków/1000 pacjentów-roku) w porównaniu z samym leczeniem dietetycznym (43,3 przypadków/1000 pacjentów-roku), p = 0,0023, oraz w porównaniu z łącznymi wynikami pacjentów stosujących monoterapię pochodnymi sulfonylomocznika i insuliną (40,1 przypadków/1000 pacjentów-roku), p = 0,0034;
• istotne statystycznie zmniejszenie ryzyka absolutnego śmiertelności związanej z cukrzycą: chlorowodorek metforminy – 7,5 przypadków/1000 pacjentów-roku; samodzielne leczenie dietetyczne – 12,7 przypadków/1000 pacjentów-roku (p = 0,017);
• istotne statystycznie zmniejszenie ryzyka absolutnego śmiertelności z wszelkich przyczyn: u pacjentów stosujących chlorowodorek metforminy – 13,5 przypadków/1000 pacjentów-roku w porównaniu z samym leczeniem dietetycznym – 20,6 przypadków/1000 pacjentów-roku (p = 0,011) oraz w porównaniu z łącznymi wynikami pacjentów stosujących monoterapię pochodnymi sulfonylomocznika i insuliną – 18,9 przypadków/1000 pacjentów-roku (p = 0,021);
• istotne statystycznie zmniejszenie ryzyka absolutnego wystąpienia zawału mięśnia sercowego: chlorowodorek metforminy – 11 przypadków/1000 pacjentów-roku; samodzielne leczenie dietetyczne – 18 przypadków/1000 pacjentów-roku (p = 0,01).

Korzyści klinicznej chlorowodoru metforminy stosowanego jako lek drugiego wyboru w połączeniu z pochodnymi sulfonylomocznika nie zostały potwierdzone.

U niektórych pacjentów z cukrzycą typu 1 chlorowodorek metforminy stosowano w połączeniu z insuliną, jednak kliniczna korzyść takiej terapii skojarzonej nie została oficjalnie potwierdzona.

Dzieci i młodzież

Na podstawie danych z kontrolowanych badań klinicznych, w których lek stosowano przez rok niewielkiej liczbie dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 16 lat, skuteczność leku w kontroli poziomu cukru we krwi była zbliżona do tej obserwowanej u dorosłych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu chlorowodoru metforminy maksymalna stężenie (Tmaks) w osoczu osiągane jest po 2,5 godziny. Bezwzględna biodostępność chlorowodoru metforminy w postaci leku tabletek 500 mg i 850 mg u zdrowych ochotników wynosi 50–60%. Po doustnym podaniu frakcja nieabsorbowana wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym podaniu wchłanianie chlorowodoru metforminy ma charakter nasycenia i niepełny. Zakłada się, że farmakokinetyka jego wchłaniania jest nieliniowa.

Przy zalecanych dawkach i schematach podania chlorowodoru metforminy stężenie równowagowe w osoczu osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i zazwyczaj nie przekracza 1 μg/ml. W przeprowadzonych badaniach średnie maksymalne stężenie (Cmaks) w osoczu nie przekraczało 4 μg/ml nawet przy stosowaniu maksymalnych dawek. Pokarm zmniejsza stopień i szybkość wchłaniania metforminy. Po doustnym przyjęciu tabletki chlorowodoru metforminy 850 mg stężenie maksymalne w osoczu zmniejszało się o 40%, pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zmniejszało się o 25%, a czas osiągnięcia stężenia maksymalnego wydłużał się o 35 minut. Kliniczne znaczenie tych efektów nie zostało ustalone.

Rozkład

Łączenie metforminy z białkami osocza jest niewielkie.

Chlorowodorek metforminy przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie leku we krwi jest niższe niż jego maksymalne stężenie w osoczu, ale osiągane jest w przybliżeniu w tym samym czasie.

Prawdopodobnie erytrocyty stanowią wtórny obszar rozkładu.

Średni objętość rozkładu (Vd) waha się od 63 do 276 l.

Biodegradacja

Metformina wydzielana jest w postaci niezmienionej z moczem. Metabolity metforminy w organizmie człowieka nie zostały wykryte.

Wydalanie

Klirens nerkowy metforminy przekracza 400 ml/min, co wskazuje na jej wydalanie poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym podaniu okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny.

Przy zaburzeniach funkcji nerek klirens nerkowy zmniejsza się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, co wydłuża okres półtrwania i prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu.

Dzieci i młodzież

Badania z dawką pojedynczą: u dzieci i młodzieży, którym podano chlorowodorek metforminy w dawce 500 mg, parametry farmakokinetyczne były podobne do tych u zdrowych dorosłych.

Badania z wielokrotnym podawaniem: dane są ograniczone tylko do jednego badania. Po wielokrotnym podawaniu chlorowodoru metforminy dzieciom i młodzieży w dawce 500 mg dwa razy dziennie przez 7 dni zaobserwowano zmniejszenie maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) i całkowitego wpływu (AUC0-t) odpowiednio o około 33% i 40% w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą, którzy stosowali lek w dawce 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni. Ponieważ dawkę leku dobiera się indywidualnie na podstawie stężenia glukozy we krwi, znaczenie kliniczne tych danych jest ograniczone.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie cukrzycy typu II u dorosłych oraz u dzieci od 10. roku życia, szczególnie u chorych z nadwagą, w przypadku nieskuteczności leczenia dietą i aktywnością fizyczną.

Preparat Siopor® 850 może być stosowany u dzieci od 10. roku życia jako monoterapia lub w połączeniu z insuliną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych.

Każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (kwasica mlekowa, ketoza cukrzycowa), przedkomę cukrzycową.

Niewydolność nerek w ciężkim stopniu (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 30 ml/min).

Stany ostre mogące negatywnie wpływać na funkcję nerek, np. odwodnienie, ciężka infekcja, wstrząs.

Choroby mogące prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie choroby ostre lub zaostrzenie choroby przewlekłej): niewydolność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs.

Niewydolność wątroby, ostra alkoholowa intoksykacja, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Stosowanie jednoczesne nie jest zalecane.

Etanol.

W przypadku ostrej alkoholowej intoksykacji zwiększa się ryzyko kwasicy mlekowej, szczególnie w przypadku głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Należy unikać spożycia alkoholu oraz stosowania leków zawierających etanol.

Substancje kontrastowe zawierające jod.

Stosowanie metforminy należy przerwać w trakcie procedury lub przed jej wykonaniem i wznowić nie wcześniej niż po upływie 48 godzin od zakończenia procedury, pod warunkiem przeprowadzenia kontroli funkcji nerek, w wyniku której potwierdzono stabilność funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”, „Szczególne wskazania”).

Wewnątrzżylne podawanie rentgenokontrastowych substancji zawierających jod może spowodować niewydolność nerek, a w konsekwencji kumulację metforminy i zwiększenie ryzyka rozwoju kwasicy mlekowej.

Stosowanie jednoczesne wymagające szczególnej ostrożności.

Pewne leki mogą negatywnie wpływać na funkcję nerek, co zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej, np.: niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX-2), inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe. Na początku oraz w trakcie leczenia tymi lekami w połączeniu z metforminą konieczne jest staranne monitorowanie funkcji nerek.

Leki mogące wywołać hiperglikemię (np. glikokortykosteroidy (stosowanie systemowe i miejscowe) oraz sympatykomimetyki. Może pojawić się konieczność częstszego kontroli poziomu glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W razie potrzeby dawkę leku przeciwdiabetycznego należy dostosować w okresie stosowania tych leków oraz po ich odstawieniu.

Transportery kationów organicznych (OCT)

Metformina jest substratem obu transporterów OCT1 i OCT2.

Jednoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamil) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampicyna) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;

− inhibitorami OCT2 (np. cymetydyna, dolutegraviroz, ranolazyna, trimetoprym, wandetanib, izawukonazol) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do zwiększenia stężenia metforminy w osoczu krwi;

• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (np. kryzotynib, olaparyb) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, ponieważ stężenia metforminy w osoczu krwi mogą wzrosnąć. Należy rozważyć konieczność dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktory OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne środki ostrożności.

Kwasica mleczanowa

Kwasica mleczanowa – rzadkie, ale poważne zaburzenie metabolizmu, najczęściej występujące na tle ostrego pogorszenia funkcji nerek, choroby kardiopulmonalnej lub sepsy. Kumulacja metforminy występuje na tle ostrego zaburzenia czynności nerek i zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej.

W przypadku odwodnienia (silna biegunka lub wymioty, gorączka lub ograniczone przyjmowanie płynów) leczenie metforminą należy tymczasowo przerwać i zaleca się skontaktowanie się z lekarzem.

Leczenie pacjentów przyjmujących metforminę lekami, które mogą gwałtownie pogorszyć czynność nerek (np. leki hipotensyjne, diuretyki lub NLPZ), należy rozpoczynać ostrożnie. Innymi czynnikami ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej są nadużywanie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostateczna kontrola cukrzycy, ketonuria, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków, które mogą powodować kwasicę mleczanową (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Diagnoza

Pacjenci i/lub osoby opiekujące się pacjentami powinni być poinformowani o ryzyku rozwoju kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się dusznością z oznakami kwasicy, bólem brzucha, skurczami mięśni, osłabieniem i hipotermią przechodzącą w śpiączkę. W przypadku wystąpienia podejrzanych objawów pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem. Podstawą potwierdzenia rozpoznania są zmiany wyników badań laboratoryjnych, takie jak obniżenie pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia mleczanu w osoczu krwi (> 5 mmol/l), zwiększenie odstępu anionowego oraz stosunku mleczan/pyruwan.

Lekarze powinni uprzedzić pacjentów o ryzyku rozwoju i objawach kwasicy mleczanowej.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi

Pacjentom z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z kwasicą mleczanową i epizodami przypominającymi udar (zespołu MELAS (mitochondrial encephalomyopathy, lactic acidosis, and stroke-like episodes)) oraz maternicznie dziedziczoną cukrzycą i głuchotą (maternal inherited diabetes and deafness (MIDD)), nie zaleca się stosowania metforminy ze względu na ryzyko nasilenia kwasicy mleczanowej i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na zespół MELAS lub MIDD, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Funkcja nerek

Ponieważ metformina jest wydalana przez nerki, przed rozpoczęciem leczenia należy określić eGFR, a następnie regularnie kontrolować po rozpoczęciu leczenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”):

• nie rzadziej niż raz w roku – u pacjentów z normalną czynnością nerek;
• nie rzadziej niż 2–4 razy w roku – u pacjentów z klirem kreatyniny na dolnej granicy normy oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z eGFR < 30 ml/min. Leczenie lekiem należy tymczasowo przerwać w przypadku wystąpienia stanów, które mogą wpływać na czynność nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia czynności nerek u pacjentów w podeszłym wieku występują często i przebiegają bezobjawowo. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadkach, gdy istnieje ryzyko zaburzenia czynności nerek, np. przy stosowaniu leków przeciw nadciśnieniu lub moczopędnych oraz na początku leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ). W takich przypadkach zaleca się również sprawdzenie czynności nerek przed rozpoczęciem leczenia metforminą.

Funkcja serca

Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę przy regularnym monitorowaniu czynności serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Podanie kontrastowych środków jodowych.

Wewnątrzżylne podawanie środków kontrastowych rentgenowskich może prowadzić do nefropatii spowodowanej środkiem kontrastowym, co może skutkować gromadzeniem się metforminy w organizmie i zwiększeniem ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej. Stosowanie metforminy należy przerwać na czas procedury lub przed jej wykonaniem, a wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od zakończenia procedury, pod warunkiem, że przeprowadzono kontrolę czynności nerek, która potwierdziła ich stabilność (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne

Stosowanie metforminy chlorowodorkowej należy przerwać na czas operacji pod ogólnym znieczuleniem lub z zastosowaniem znieczulenia rzęchowego lub zewnąrzoponowego. Leczenie można wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od zabiegu chirurgicznego i pod warunkiem, że przeprowadzono kontrolę czynności nerek, która potwierdziła ich stabilność.

Inne środki ostrożności

Wszystkim pacjentom należy zalecać przestrzeganie diety z równomiernym rozłożeniem węglowodanów w ciągu dnia. Pacjentom z nadmierną masą ciała należy zalecać dietę o obniżonej kaloryczności. Standardowe badania laboratoryjne u pacjentów z cukrzycą należy wykonywać regularnie. Monoterapia metforminą chlorowodorkową nie powoduje hipoglikemii, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku z insuliną i innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika lub meglitynidami).

Metformina może obniżać stężenie witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko obniżonego stężenia witaminy B12 wzrasta wraz ze wzrostem dawki metforminy, długością leczenia i/lub u pacjentów z czynnikami ryzyka, które jak wiadomo prowadzą do niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy kontrolować stężenie witaminy B12 w surowicy krwi. Pacjentom z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 może być konieczna okresowa kontrola stężenia witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować tak długo, jak długo jest ono dobrze tolerowane i nie ma przeciwwskazań, a odpowiednie leczenie korygujące niedobór witaminy B12 należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi.

Populacja pediatryczna

Przed zastosowaniem metforminy chlorowodorkowej należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu II. Metformina chlorowodorkowa nie zastępuje diety i codziennych ćwiczeń fizycznych, które należy wykonywać zgodnie z zaleceniami. W jednorocznych kontrolowanych badaniach klinicznych nie obserwowano wpływu metforminy na wzrost i rozwój oraz dojrzewanie płciowe, jednak brakuje danych dotyczących dłuższego stosowania, dlatego zaleca się dokładne monitorowanie tych parametrów u dzieci otrzymujących metforminę chlorowodorkową, szczególnie w okresie dojrzewania.

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dzieci było łącznie 15 dzieci w wieku 10–12 lat. Pomimo że stosowanie metforminy chlorowodorkowej u tych dzieci nie różniło się pod względem skuteczności i bezpieczeństwa od stosowania u osób starszych, metforminę chlorowodorkową należy przepisywać dzieciom w wieku 10–12 lat z szczególną ostrożnością.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Niekontrolowana cukrzyca w czasie ciąży (ciążowa lub trwała) zwiększa ryzyko rozwoju wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Dane dotyczące stosowania metforminy u kobiet w ciąży są ograniczone i nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych. Badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny, poród i rozwój poporodowy. W przypadku planowania ciąży, a także w przypadku jej zajścia, należy odstawić terapię metforminą, poinformować lekarza i rozpocząć terapię insuliną w celu utrzymania poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy, na ile to możliwe, aby zmniejszyć ryzyko wad rozwojowych płodu.

Okres karmienia piersią

Metformina przenika do mleka matki. U noworodków/maluchów karmionych piersią przez matki przyjmujące lek nie stwierdzono żadnych efektów metforminy.

Jednakże ze względu na niewystarczające dane dotyczące stosowania leku w takich przypadkach, kobietom przyjmującym metforminę nie zaleca się karmienia piersią. Decyzję o zakończeniu karmienia piersią należy podjąć, biorąc pod uwagę zarówno korzyści wynikające z karmienia piersią, jak i potencjalne ryzyko niepożądanych działań leku na dziecko.

Plodność

Metformina nie wpływała na płodność zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dzień, co jest niemal trzykrotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka, obliczona na podstawie powierzchni ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Monoterapia metforminą chlorowodorkową nie powoduje hipoglikemii, dlatego nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Pacjent powinien jednak być poinformowany, że stany hipoglikemii mogą wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu metforminy chlorowodorkowej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (insulina, pochodne sulfonylomocznika, meglitynidy).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli z normalną funkcją nerek (GFR ≥ 90 ml/min).

Leczenie monoterapią oraz w połączeniu z innymi doustnymi lekami przeciwdiabetycznymi.

Początkowa dawka wynosi 1 tabletkę powlekaną 2–3 razy na dobę, którą należy przyjmować podczas lub po posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy skorygować w zależności od poziomu glukozy we krwi. Stopniowe zwiększanie dawki korzystnie wpływa na tolerancję leku przez przewód pokarmowy. Maksymalna dzienna dawka chlorowodorku metforminy wynosi 3 g, podzielona na 3 dawki. W przypadku przejścia z innego doustnego leku przeciwdiabetycznego na chlorowodorek metforminy, należy odstawić poprzedni lek, a następnie rozpocząć terapię w powyższych dawkach.

Połączenie z insuliną.

W celu osiągnięcia lepszego kontroli poziomu glukozy we krwi, metforminę i insuline można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawka początkowa wynosi jedna tabletkę powlekaną 2–3 razy na dobę, natomiast dawkę insuliny należy dobrać odpowiednio do wyników pomiarów poziomu glukozy we krwi.

Dzieci w wieku od 10 lat.

Monoterapia lub terapia skojarzona z insuliną.

Lek Siopor® może być stosowany u dzieci w wieku od 10 lat.

Typowa początkowa dawka dzienna to 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy 1 raz na dobę podczas lub po posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy skorygować na podstawie danych dotyczących stężenia glukozy we krwi. Stopniowe zwiększanie dawki poprawia tolerancję leku ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna dzienna dawka chlorowodorku metforminy wynosi 2 g na dobę, podzielona na 2–3 dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Z uwagi na możliwość zaburzenia funkcji nerek u pacjentów w podeszłym wieku, dawkę leku należy ustalać na podstawie badań czynności nerek. Wymagana jest regularna kontrola czynności nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek.

Przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę należy określić szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR), a następnie co najmniej raz w roku po rozpoczęciu terapii. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem pogorszenia niewydolności nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, czynność nerek należy kontrolować częściej, mianowicie co 3–6 miesięcy.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 10. roku życia.

Przedawkowanie.

Przy stosowaniu chlorku metforminy w dawkach do 85 g nie obserwowano hipoglikemii, jednak rozwijał się kwas mlekowy, który może być również spowodowany przedawkowaniem chlorku metforminy lub współistniejącymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z objawami kwasu mlekowego wymagają natychmiastowej pomocy medycznej w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszym środkiem do usunięcia laktonu i metforminy jest hemodializa.

Niepożądane działania.

Podczas analizy niepożądanych skutków przyjęto następujące wartości częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000), nieznane (dostępne informacje nie pozwalają oszacować częstości).

Z zaburzeń przemiany materii.

Często: obniżenie poziomu/deficyt witaminy B12 (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Niezwykle rzadko: kwasica mleczanowa (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Z układu nerwowego.

Często: zaburzenia smaku.

Z układu pokarmowego.

Bardzo często: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, utrata apetytu. Objawy te pojawiają się na początku leczenia i w większości przypadków ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania tym zjawiskom dawkę metforminy należy podzielić na 2–3 dawki i przyjmować podczas lub po posiłku. Powolne zwiększanie dawki poprawia tolerancję leku ze strony układu pokarmowego.

Z wątroby i dróg żółciowych.

Niezwykle rzadko: zaburzenia wskaźników czynności wątroby lub zapalenia wątroby, które mają odwracalny charakter po zaprzestaniu stosowania chlorku metforminy.

Z skóry i tkanki podskórnej.

Niezwykle rzadko: reakcje skórne, np. zaczerwienienie, swędzenie, pokrzywka.

Dzieci i młodzież

Zgodnie z opublikowanymi danymi, doświadczeniem po rejestracji oraz wynikami kontrolowanych badań klinicznych, w których ograniczoną grupie dzieci i młodzieży w wieku 10–16 lat stosowano lek przez okres jednego roku, działania niepożądane w tej grupie pod względem rodzaju i nasilenia były podobne do tych obserwowanych u dorosłych.

Przekazywanie informacji o możliwych niepożądanych reakcjach

Przekazywanie informacji o możliwych niepożądanych działaniach po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w systemie opieki zdrowotnej powinny zgłaszać wszelkie podejrzane niepożądane reakcje.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymagają specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 15 tabletek powlekanych folią w blistrze. Po 4 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Berlin-Chemie AG.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Glienicker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy.

Producent.

Menarini-von Heyden GmbH.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Leipziger Strasse 7-13, 01097 Dresden, Niemcy.

Wnioskodawca.

Berlin-Chemie AG.

Adres wnioskodawcy.

Glienicker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy.