Singulair®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU SINGULAIR® (SINGULAIR®)

Skład:

substancja czynna: montelukast;

1 tabletka powlekana zawiera 10,4 mg montelukastu sodu (równoważnik montelukastu 10 mg);

substancje pomocnicze: hydroksypropyloceluloza, celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, sodowa croscarmelozowa, stearynian magnezu;

otoczka tabletu: hydroksypropyloceluloza, metylohydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), wosk karneolowy.

Postać leku.

Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki beżowe, kwadratowe, zaokrąglone krawędzie, powlecane otoczką filmową, z wybitym napisem „SINGULAIR” po jednej stronie i „MSD 117” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane doustnie w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych.

Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinylowe leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi eikozanoidami zapalnymi, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinylowych leukotrienów (CysLT). Receptor CysLT typu 1 (CysLT1) znajduje się w drogach oddechowych człowieka (w tym w komórkach mięśni gładkich dróg oddechowych i makrofagach w drogach oddechowych), a także na innych komórkach prozapalnych (w tym eozynofilach i niektórych komórkach mieloidalnych). Obecność receptorów CysLT koreluje z patofizjologią astmy i alergicznego nieżytu nosa. W przypadku astmy efekty pośredniczone przez leukotrieny obejmują bronchokonstrykcję, wydzielanie śluzu, przepuszczalność naczyń i eozynofilię. W przypadku alergicznego nieżytu nosa białko CysLT jest wydzielane z błony śluzowej nosa po narażeniu na alergen w trakcie reakcji wczesnej i późnej fazy, co towarzyszy objawom alergicznego nieżytu nosa. Badania wykazały, że donosowe podanie CysLT prowadziło do zwiększenia oporu dróg oddechowych w jamie nosowej i nasilenia objawów zatkania nosa.

Montelukast po podaniu doustnym jest substancją aktywną, która wiąże się z wysoką selektywnością i powinnością z receptorami CysLT1. Według badań klinicznych montelukast hamuje bronchospazm wywołany inhalacją LTD4 w dawce 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano przez 2 godziny po podaniu doustnym, a ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamuje zarówno wczesną, jak i późną fazę bronchokonstrykcji wywołanej stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu z placebo zmniejsza liczbę eozynofilów we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofilów w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny) i we krwi obwodowej oraz poprawiało kliniczne kontrolowanie astmy.

W badaniach przeprowadzonych na dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej odpowiednio o 10,4 % i 2,7 %), porannego szczytowego przepływu wydechowego (PPW) (zmiana od wartości wyjściowej odpowiednio o 24,5 l/min i 3,3 l/min) oraz istotne zmniejszenie całkowitego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej odpowiednio o –26,1 % i –4,6 %). Poprawa objawów dziennych i nocnych astmy zgłaszanych przez pacjentów była istotnie lepsza niż w grupie placebo.

Badania przeprowadzone na dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełniania klinicznego efektu kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (%) wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego plus montelukast w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, z użyciem komory rozpryskującej) montelukast wykazał szybszą wstępną odpowiedź, choć w 12-tygodniowym badaniu beklometazon prowadził do bardziej wyraźnego średniego efektu terapeutycznego (zmiana (%) wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonistów β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak w porównaniu z beklometazonem większa liczba pacjentów przyjmujących montelukast osiągnęła podobną odpowiedź kliniczną (czyli u 50 % pacjentów przyjmujących beklometazon osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42 % pacjentów przyjmujących montelukast osiągnięto taką samą odpowiedź).

W celu oceny montelukastu jako środka do leczenia objawowego sezonowego alergicznego nieżytu nosa u pacjentów w wieku od 15 lat z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytu nosa przeprowadzono badanie kliniczne. W tym badaniu wykazano, że montelukast w tabletach przyjmowany w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotną statystycznie poprawę średniej dobowej oceny objawów nieżytu nosa. Średnia dobową ocena objawów nieżytu nosa to średnia wartość uzyskana na podstawie oceny objawów nosowych w ciągu dnia (średnie zatkanie nosa, rhinorrea, kichanie, swędzenie nosa) i w nocy (średnie zatkanie nosa po przebudzeniu, trudności zasypiania i częstotliwość przebudzeń nocnych). W porównaniu z placebo uzyskano istotnie lepsze wyniki ogólnej oceny leczenia alergicznego nieżytu nosa przez pacjentów i lekarzy. Ocena skuteczności takiego leczenia w astmie nie była głównym celem tego badania.

W trakcie 8-tygodniowego badania przeprowadzonego na dzieciach w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana od wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu z 4,16 %, zmiana porannego PPW: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) i zmniejszał częstość stosowania agonistów β w razie potrzeby (zmiana od wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu z +8,2 %).

Istotne zmniejszenie astmy wywołanej wysiłkiem fizycznym (AWWF) zostało wykazane w trakcie 12-tygodniowego badania u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33 % dla montelukastu w porównaniu z 32,40 % dla placebo; czas do odzyskania wartości w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Ten efekt obserwowano w całym 12-tygodniowym okresie badania. Zmniejszenie AWWF zostało również wykazane w krótkim badaniu przeprowadzonym na dzieciach w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27 % w porównaniu z 26,11 %; czas do odzyskania wartości w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach był obserwowany na końcu przedziału dawkowania raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na aspirynę, którzy otrzymywali aktualnie leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu z placebo prowadziło do istotnego poprawienia kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,55 % w porównaniu z –1,74 % oraz zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu całkowitego stosowania agonistów β: –27,78 % w porównaniu z 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletów o powłoce filmowej w dawce 10 mg średnie stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64 %. Spożycie typowego posiłku nie wpływało na biodostępność ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy podawaniu tabletów o powłoce filmowej w dawce 10 mg niezależnie od czasu przyjęcia posiłku.

Dla tabletów żuwanych 5 mg wartość Cmax u dorosłych osiągana była po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % po podaniu ze standardowym posiłkiem.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w fazie stacjonarnej wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu przechodzenie przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto stężenia znakowanego izotopem materiału w innych tkankach 24 godziny po podaniu dawki były również minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie. Według wyników badań in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka terapeutyczne stężenia plazmatyczne montelukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu izotopowo znakowanego montelukastu 86 % wydalone jest z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. Łącznie z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że montelukast i jego metabolity są niemal całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby łagodnego lub umiarkowanego stopnia nie jest wymagana korekta dawki. Badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugh).

Po przyjęciu dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż zalecana dawka dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występuje po przyjęciu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą przewlekłą od lekkiego do umiarkowanego stopnia, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez stosowanie kortykosteroidów do inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej objawów astmy za pomocą krótkodziałających agonistów β-adrenoreceptorów stosowanych w razie potrzeby. U pacjentów z astmą przyjmujących Singulair®, lek ten łagodzi również objawy sezonowego nieżytu nosa o podłożu alergicznym.

Profilaktyka astmy, w której dominującym składnikiem jest wywołany wysiłkiem fizycznym skurcz oskrzeli.

Łagodzenie objawów sezonowego oraz rokowego nieżytu nosa o podłożu alergicznym. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytem nosa o podłożu alergicznym może przewyższać korzyści z zastosowania Singulair®, dlatego Singulair® należy stosować jako lek rezerwowy u pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi lub występuje nietolerancja terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku. Wiek pediatryczny poniżej 15 lat (w dawce 10 mg).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Singulair® można stosować razem z innymi lekami stosowanymi zazwyczaj w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy. W badaniach interakcji lek-lek zalecana dawka kliniczna montelukastu nie wywarła istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynilostradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbital stwierdzono zmniejszenie pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) montelukastu o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest przy udziale CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampycyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Jednak dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących montelukast i rosiglitazon (lek markerowy; substancja metabolizowana przez CYP 2C8) wykazały, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa istotnie na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9) stwierdzono, że gemfibrozyl zwiększa ekspozycję ogólnoustrojową montelukastu 4,4-krotnie. W przypadku jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien brać pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro, nie należy oczekiwać klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Особливости stosowania.

Pacjentów należy poinformować, że Singulair® do stosowania doustnego nigdy nie stosuje się do leczenia napadów astmy, oraz o tym, że powinni zawsze mieć przy sobie odpowiedni lek na wypadek nagłej pomocy. W przypadku ostrego napadu należy stosować doustne agonisty β o krótkim czasie działania. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli będą potrzebować większej ilości agonisty β o krótkim czasie działania niż zwykle.

Nie należy gwałtownie zastępować terapii kortykosteroidami wziewnymi lub doustnymi leczeniem montelukastem.

Nie ma danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki kortykosteroidów doustnych podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów stosujących leki przeciwasmaptyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespołem Churga-Strauss, leczonym za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem kortykosteroidu. Nie można wykluczyć ani potwierdzić prawdopodobieństwa, że antagoniści receptorów leukotrienowych mogą być powiązani z wystąpieniem zespołu Churga-Strauss. Lekarze powinni pamiętać o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek spowodowanych zapaleniem naczyń, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny stosować aspiryny ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Pacjenci z takimi rzadkimi chorobami genetycznymi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp, lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/ płodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych (prospektywnych i retrospektywnych) dotyczące stosowania montelukastu u kobiet w ciąży, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, w niektórych przypadkach retrospektywne zbieranie danych oraz niespójne grupy porównawcze.

Singulair® należy stosować w czasie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast wydostaje się z mlekiem matki u kobiet.

Singulair® można stosować w czasie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływał na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jednakże bardzo rzadko pojawiały się doniesienia o senności lub zawrotach głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka dla pacjentów (w wieku od 15 lat) z astmą lub z astmą i współistniejącym sezonowym nieżytowym przewodu nosowego wynosi 10 mg (1 tabletka) na dobę, wieczorem. W celu złagodzenia objawów nieżytu przewodu nosowego czas przyjmowania dobowego dobiera się indywidualnie.

Ogólne zalecenia. Działanie terapeutyczne leku Singulair® na parametry kontroli astmy występuje w ciągu 1 dnia. Lek Singulair® można stosować niezależnie od spożycia posiłków. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie stosowania leku Singulair®, nawet jeśli osiągnięto kontrolę nad astmą, jak również w okresach nasilenia objawów astmy. Leku Singulair® nie należy stosować jednocześnie z lekami zawierającymi jako substancję czynną montelukast.

Nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim stopniu nasilenia. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dawka leku dla mężczyzn i kobiet jest taka sama.

Stosowanie leku Singulair® w zależności od innej terapii astmy.

Lek Singulair® można dodawać do istniejącej terapii astmy.

Leki przeciwwątrobowe do inhalacji. Lek Singulair® można stosować jako leczenie wspomagające u pacjentów, u których leki przeciwwątrobowe do inhalacji w połączeniu z agonistami β krótkodziałającymi stosowanymi w razie potrzeby nie zapewniają wystarczającego kontroli klinicznej choroby.

Leku Singulair® nie należy nagle zastępować leków przeciwwątrobowych do inhalacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci. Stosuje się u dzieci w wieku od 15 lat. Dzieciom poniżej 15. roku życia należy stosować lek w formie tabletek żuwanych.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania lekiem Singulair®. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano w dawce do 200 mg/dobę dorosłym pacjentom przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach — do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, bez pojawienia się klinicznie istotnych reakcji niepożądanych.

Podczas stosowania po rejestracji oraz w trakcie badań klinicznych napływały doniesienia o ostrym przedawkowaniu lekiem Singulair®. Obejmowały one przyjmowanie leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków nie zgłaszano żadnych reakcji niepożądanych. Najczęściej obserwowane reakcje niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku Singulair® i obejmowały: ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychomotoryczną.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany z organizmu za pomocą dializy otrzewnowej lub dializy krwi.

Niepożądane działania

Montelukast oceniano w badaniach klinicznych:

• tabletki powlekane filmowe 10 mg – u około 4000 pacjentów z astmą w wieku od 15 lat;
• tabletki powlekane filmowe 10 mg – u około 400 pacjentów z astmą i sezonowym nieżytą nosa alergicznym w wieku od 15 lat;
• tabletki żuwane 5 mg – u około 1750 pacjentów z astmą w wieku od 6 do 14 lat.

W trakcie badań klinicznych poniżej wymienione niepożądane działania zgłaszano często (od ≥ 1/100 do < 1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

W trakcie badań klinicznych przy długotrwałym leczeniu niewielkiej liczby dorosłych pacjentów przez 2 lata oraz dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa się nie zmienił.

Okres po wyrejestrowaniu z rynku

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po wyrejestrowaniu z rynku wymieniono według klas układów narządów i przy użyciu specjalnych określeń w tabeli 2. Częstotliwość ustalono na podstawie danych z odpowiednich badań klinicznych.

Tabela 2

Termin ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w opakowaniu pierwotnym w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletów w blisterze. Po 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Merck Sharp & Dohme B.V., Holandia.

Organon Heist bv, Belgia.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Vaarderweg 39, 2031 BN Haarlem, Holandia.

Industriepark 30, 2220, Heist-op-den-Berg, Belgia.