Simoda
Ukraina
Spis treści
ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LĘKU Simoda
Skład:
substancja czynna: duloksetyna;
1 kapsułka gastrorezystentna twarda zawiera duloksetyny chlorowodorek odpowiadający duloksetynie 30 mg lub 60 mg;
substancje pomocnicze: sfery cukrowe, hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza, ftalan hydroksypropylocelulozy, cytrynian trietylu, talk.
Postać leku. Kapsułki gastrorezystentne twarde.
Główne właściwości fizykochemiczne:
30 mg: kapsułki z szarym nieprzezroczystym korpuskiem i niebieskim nieprzezroczystym kapturkiem; oznaczenie: „DLX 30” na korpusie i kapturku kapsułki;
60 mg: kapsułki z szarym nieprzezroczystym korpuskiem i białym nieprzezroczystym kapturkiem; oznaczenie: „DLX 60” na korpusie i kapturku kapsułki.
Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ nerwowy. Psychostymulanty. Antydepresanty. Kod ATC N06A X21.
Właściwości farmakologiczne.
Farmakodynamika.
Duloksetyna to złożony inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny. W niewielkim stopniu hamuje wychwyt dopaminy, nie wykazuje istotnej powinowactwa do receptorów histaminowych i dopaminowych, cholino- i adrenergicznych. Duloksetyna wywiera również działanie przeciwbólowe, które najprawdopodobniej wynika ze spowolnienia przekazywania impulsów bólowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Duloksetyna zależnie od dawki zwiększa stężenia pozakomórkowe serotoniny i noradrenaliny w różnych obszarach mózgu zwierząt.
Duloksetyna normalizowała progi bólowe w kilku modelach klinicznych bólu neuropatycznego i zapalnego oraz osłabiała zachowania związane z bólem w modelu przewlekłego bólu. Uważa się, że działanie przeciwbólowe duloksetyny wynika z wzmocnienia wstępujących dróg hamujących ból w ośrodkowym układzie nerwowym.
Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne
Zespół depresyjny większy. Duloksetynę badano w programie klinicznym, w którym skuteczność duloksetyny w zalecanej dawce 60 mg raz dziennie została wykazana w trzech z trzech badań z zastosowaniem ustalonych dawek u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z zespołem depresyjnym większym. Ogólnie rzecz biorąc, skuteczność duloksetyny została wykazana przy dawkach dobowych od 60 do 120 mg.
Duloksetyna wykazała istotną statystycznie przewagę nad placebo w skali Hamiltona oceny depresji (HAM-D) składającej się z 17 pozycji (w tym objawów emocjonalnych i somatycznych depresji). Ocena odpowiedzi i remisji była również istotnie wyższa przy stosowaniu duloksetyny w porównaniu z placebo. Tylko niewielka część pacjentów włączonych do kluczowych badań klinicznych miała ciężką depresję (początkowy poziom HAM-D > 25).
W badaniu zapobiegania nawrotom depresji częstość nawrotów obserwowano przez 6-miesięczny okres podwójnie ślepy. Duloksetyna w dawce 60 mg raz dziennie wykazała istotną statystycznie przewagę w porównaniu z placebo (p=0,004) co do głównego wyniku, czyli zapobiegania nawrotom depresji, mierzonego czasem do nawrotu. Częstość nawrotów w ciągu 6-miesięcznego okresu podwójnie ślepego obserwowania była niższa dla duloksetyny niż dla placebo.
W trakcie długoterminowego badania pacjenci z nawrotem zaburzeń dwubiegunowych leczeni duloksetyną mieli istotnie dłuższy okres bezobjawowego leczenia w porównaniu z pacjentami z grupy placebo. Wszyscy pacjenci wcześniej odpowiadali na duloksetynę w trakcie otwartego leczenia w dawce od 60 mg do 120 mg na dobę.
Efekt duloksetyny 60 mg raz dziennie u pacjentów starszych z depresją (≥ 65 lat) został specjalnie przebadany w badaniu, które wykazało istotną statystycznie różnicę w obniżeniu wyniku HAM-D17 u pacjentów przyjmujących duloksetynę w porównaniu z placebo. Przeciwskazania duloksetyny w dawce 60 mg raz dziennie u pacjentów starszych były porównywalne z tolerancją u młodszych osób. Dane dotyczące pacjentów starszych przyjmujących maksymalną dawkę (120 mg na dobę) są jednak ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność przy leczeniu tej grupy populacyjnej.
Uogólnione zaburzenie lękowe: duloksetyna wykazała istotną statystycznie przewagę nad placebo w pięciu z pięciu badań, w tym czterech badaniach ostrych epizodów oraz jednym badaniu zapobiegania nawrotom u dorosłych pacjentów z uogólnionym zaburzeniem lękowym.
Duloksetyna wykazała istotną statystycznie przewagę nad placebo, mierzoną poprawą ogólnego wyniku w skali lęku Hamiltona (HAM-A) i ogólnej oceny zaburzeń funkcjonalnych w skali Sheehana (SDS). Wskaźniki odpowiedzi i remisji były również wyższe przy stosowaniu duloksetyny w porównaniu z placebo. Duloksetyna wykazała poprawę ogólnego wyniku HAM-A porównywalną z wenlafaksyną.
W badaniu zapobiegania nawrotom pacjentów, którzy odpowiadali na 6-miesięczne leczenie duloksetyną w trybie otwartym, losowo przydzielono do grupy duloksetyny lub placebo na kolejne 6 miesięcy. Duloksetyna w dawce od 60 mg do 120 mg raz dziennie wykazała istotną statystycznie przewagę nad placebo w zapobieganiu nawrotom, mierzoną czasem do nawrotu. Częstość nawrotów przy stosowaniu duloksetyny była niższa niż w grupie placebo.
Skuteczność duloksetyny w dawce 30–120 mg raz dziennie u pacjentów starszych (> 65 lat) z uogólnionym zaburzeniem lękowym oceniano w badaniu, które wykazało istotną statystycznie poprawę ogólnego wyniku HAM-A u pacjentów przyjmujących duloksetynę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Skuteczność i bezpieczeństwo duloksetyny w dawce 30–120 mg raz dziennie u pacjentów starszych z uogólnionym zaburzeniem lękowym były podobne do tych obserwowanych w badaniach z udziałem młodszych dorosłych. Dane dotyczące pacjentów starszych przyjmujących maksymalną dawkę (120 mg na dobę) są jednak ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność przy stosowaniu tej dawki u pacjentów starszych.
Ból neuropatyczny obwodowy cukrzycowy: skuteczność duloksetyny w leczeniu bólu neuropatycznego cukrzycowego została potwierdzona w dwóch badaniach z ustaloną dawką z udziałem dorosłych cierpiących na ból neuropatyczny cukrzycowy przez co najmniej 6 miesięcy. Pacjenci spełniający kryteria diagnostyczne zespołu depresyjnego większego zostali wykluczeni z tych badań. W obu badaniach duloksetyna w dawce 60 mg raz dziennie oraz 60 mg dwa razy dziennie istotnie zmniejszała ból w porównaniu z placebo. U niektórych pacjentów efekt był widoczny już w pierwszym tygodniu leczenia.
Dzieci
Duloksetyna nie była badana u pacjentów w wieku poniżej 7 lat.
Przeprowadzono dwa randomizowane, podwójnie ślepe, równoległe badania kliniczne z udziałem 800 dzieci w wieku od 7 do 17 lat z zespołem depresyjnym większym. Oba badania obejmowały grupy placebo, fluoksetyny i duloksetyny. Ani duloksetyna (30-120 mg), ani grupa aktywnego kontroli (fluoksetyna 20-40 mg) nie różniły się istotnie statystycznie od placebo pod względem zmiany od wartości wyjściowej do punktu końcowego w ogólnej ocenie przekształconej skali oceny depresji dziecięcej (CDRS-R). Przerywanie leczenia z powodu działań niepożądanych było wyższe u pacjentów przyjmujących duloksetynę w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali fluoksetynę, głównie z powodu nudności.
W trakcie okresu ostrego leczenia zgłaszano zachowania samobójcze, a w całym okresie badania zarówno w grupie duloksetyny, jak i fluoksetyny zgłaszano zachowania samobójcze. Ponadto jeden pacjent, który przeszedł z placebo na duloksetynę, wykazał zachowanie samobójcze podczas przyjmowania duloksetyny.
Przeprowadzono badanie u pacjentów w wieku 7-17 lat z uogólnionym zaburzeniem lękowym, w którym stosowano elastyczny schemat dawkowania, aby zapewnić powolne zwiększenie dawki od 30 mg raz dziennie do wyższych dawek (maksymalnie 120 mg raz dziennie). Leczenie duloksetyną wykazało istotnie większą poprawę objawów GZL. Zachowanie efektu nie było oceniane. Nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w przerywaniu leczenia z powodu działań niepożądanych między grupami. U dwóch pacjentów, którzy przeszli z placebo na duloksetynę po fazie ostrej, zaobserwowano myśli samobójcze i zachowania podczas przyjmowania duloksetyny w fazie kontynuacji. Nie sformułowano wniosku dotyczący ogólnego stosunku korzyści do ryzyka w tej grupie wiekowej.
Przeprowadzono jedno badanie z udziałem pacjentów pediatrycznych z zespołem młodzieńczej pierwotnej fibromyalgii (JPFS), w którym grupa przyjmująca duloksetynę nie różniła się od grupy placebo. W związku z tym nie ma dowodów na skuteczność w tej populacji dzieci. Równoległe badanie duloksetyny zostało przeprowadzone z udziałem nastolatków w wieku od 13 do 18 lat z JPFS. Badanie obejmowało randomizację pacjentów do duloksetyny 30 mg/60 mg lub placebo codziennie.
Duloksetyna nie wykazała skuteczności w zmniejszaniu bólu, mierzonego za pomocą pierwotnego wyniku krótkiego opisu bólu (BPI). Wyniki bezpieczeństwa tego badania były zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa duloksetyny.
Europejska Agencja Leków odmówiła obowiązku przedstawienia wyników badań. Duloksetyna we wszystkich podgrupach pediatrycznych w leczeniu zespołu depresyjnego większego, neuropatycznego bólu cukrzycowego i uogólnionego zaburzenia lękowego. Zobacz sekcję „Sposób stosowania i dawki” w celu uzyskania informacji dotyczących stosowania w pediatrii.
Farmakokinetyka.
Duloksetyna stosowana jest jako enancjomer. Duloksetyna jest intensywnie metabolizowana przez enzymy oksydacyjne (CYP1A2 oraz polimorficzny CYP2D6) z dalszą koniugacją. Farmakokinetyka duloksetyny wykazuje dużą zmienność między podmiotami (zazwyczaj 50–60 %), częściowo z powodu płci, wieku, statusu palenia i statusu metabolizmu CYP2D6.
Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu duloksetyna jest dobrze wchłaniana. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po 6 godzinach od przyjęcia dawki leku. Absolutna biodostępność duloksetyny po doustnym przyjęciu wahala się od 32 % do 80 % (średnio 50 %). Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie, czas do osiągnięcia Cmax wydłuża się z 6 do 10 godzin, przy jednoczesnym zmniejszeniu wchłaniania (około 11 %). Te zmiany nie mają znaczenia klinicznego.
Rozkład. Duloksetyna wiąże się skutecznie z białkami osocza krwi ludzkiej (około 96 %), zarówno z albuminą, jak i z alfa-1-kwasowym glikoproteiną. Niewydolność wątroby lub nerek nie wpływa na wiązanie z białkami.
Biotransformacja. Duloksetyna jest intensywnie metabolizowana, a metabolity są wydalane głównie z moczem. Oba cytochromy P450-2D6 i 1A2 katalizują powstawanie dwóch głównych metabolitów: koniugatu glukuronidowego 4-hydroksyduloksetyny i koniugatu siarczanowego 5-hydroksy-6-metoksyduloksetyny. Na podstawie badań in vitro obiegające metabolity duloksetyny uważane są za farmakologicznie nieaktywne. Farmakokinetyki duloksetyny u pacjentów słabo metabolizujących CYP2D6 nie badano specjalnie. Niektóre dane wskazują, że stężenia duloksetyny w osoczu u tych pacjentów są wyższe.
Wydalanie. Okres półtrwania duloksetyny wynosi od 8 do 17 godzin (średnio 12 godzin). Po wewnątrzżylnej infuzji klirens osoczowy duloksetyny wahal się od 22 l/h do 46 l/h (średnio 36 l/h). Po doustnym przyjęciu pozorny klirens osoczowy duloksetyny wahal się od 33 do 261 l/h (średnio 101 l/h).
Grupy specjalne
Płeć. U mężczyzn i kobiet stwierdzono różnice farmakokinetyczne: klirens osoczowy jest o około 50 % niższy u kobiet. Ze względu na podobny zakres klirensu różnice farmakokinetyczne związane z płcią nie uzasadniają zaleceń dotyczących stosowania niższej dawki u pacjentek.
Wiek. Stwierdzono różnice farmakokinetyczne między młodszymi kobietami a kobietami starszymi (≥ 65 lat): AUC zwiększa się o około 25 %, a okres półtrwania jest o około 25 % dłuższy u kobiet starszych, choć wielkość tych zmian jest niewystarczająca, aby uzasadnić korektę dawki. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów starszych.
Naruszenie funkcji nerek. U pacjentów z nerek w stadium końcowym, stale poddawanych dializie, zaobserwowano podwojenie stężenia duloksetyny oraz ekspozycji (AUC) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Dane farmakokinetyczne dotyczące duloksetyny są ograniczone u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek.
Niewydolność wątroby. Umiarkowane schorzenie wątroby (klasa B wg klasyfikacji Childa-Pugha) wpływało na farmakokinetykę duloksetyny. W porównaniu ze zdrowymi ochotnikami widoczny klirens osoczowy duloksetyny był o 79 % niższy, okres półtrwania był 2,3 razy dłuższy, a AUC – 3,7 razy wyższe u pacjentów z umiarkowanym schorzeniem wątroby. Farmakokinetyki duloksetyny i jej metabolitów nie badano u pacjentów z łagodną lub ciężką niewydolnością wątroby.
Karmienie piersią. Działanie duloksetyny badano u kobiet w okresie laktacji przez co najmniej 12 tygodni po porodzie. Duloksetyna wykrywana jest w mleku matki, a jej stężenia równowagowe w mleku matki wynoszą około jedną czwartą stężenia w osoczu krwi. Ilość duloksetyny w mleku matki wynosi około 7 μg na dobę przy dawkowaniu 40 mg dwa razy dziennie. Laktacja nie wpływała na farmakokinetykę duloksetyny.
Dzieci. Farmakokinetykę duloksetyny u pacjentów pediatrycznych w wieku od 7 do 17 lat z zespołem depresyjnym większym po doustnym przyjęciu od 20 do 120 mg raz dziennie scharakteryzowano za pomocą analizy modelowania populacyjnego na podstawie danych trzech badań. Prognozowane przez model stężenia równowagowe duloksetyny w osoczu u dzieci były głównie w zakresie stężeń obserwowanych u dorosłych pacjentów.
Właściwości kliniczne.
Wskazania.
Leczenie dużego zaburzenia depresyjnego.
Leczenie neuropatycznego bólu obwodowego w przebiegu cukrzycy.
Leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego.
Lek Simoda przeznaczony jest dla dorosłych.
Aby uzyskać dodatkowe informacje, zobacz sekcję „Właściwości farmakologiczne”.
Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
Stosowanie duloksetyny jednocześnie z nieselectywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMA-MAO) jest przeciwwskazane (zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Nie należy stosować Simody w połączeniu z fluwoksaminą, ciprofloksacyną lub enoksacyną (silne inhibitory CYP1A2), ponieważ takie połączenie prowadzi do wzrostu stężenia duloksetyny w osoczu.
Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).
Rozpoczęcie leczenia duloksetyną jest przeciwwskazane u pacjentów z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, ponieważ może to prowadzić do potencjalnego ryzyka kryzu nadciśnieniowego.
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.
Inhibitory MAO. Z uwagi na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego duloksetyna nie powinna być stosowana razem z nieselectywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ani w ciągu co najmniej 14 dni po zakończeniu leczenia inhibitorami MAO. Ze względu na okres półtrwania duloksetyny, inhibitory MAO nie powinny być stosowane co najmniej przez 5 dni po zakończeniu leczenia duloksetyną. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Simoda z selektywnymi, odwracalnymi inhibitorami MAO, takimi jak moklobemid. Antybiotyk linezolid jest odwracalnym, nieselectywnym inhibitorem MAO, nie należy go stosować pacjentom przyjmującym lek Simoda (zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).
Inhibitory CYP1A2. Ponieważ CYP1A2 bierze udział w metabolizmie duloksetyny, jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP1A2 może prowadzić do wzrostu stężenia duloksetyny. Fluwoksamina (100 mg raz dziennie), silny inhibitor CYP1A2, zmniejsza klirens duloksetyny w osoczu o około 77% i zwiększa AUC0-t sześciokrotnie. W związku z tym duloksetyna nie może być stosowana razem z inhibitorami CYP1A2, w szczególności z fluwoksaminą.
Leki działające na OUN. Ryzyko stosowania duloksetyny w połączeniu z innymi lekami wpływającymi na OUN nie było systematycznie oceniane, z wyjątkiem przypadków wymienionych w tej sekcji. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu duloksetyny w połączeniu z innymi lekami lub substancjami działającymi na OUN, w tym z alkoholem i lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami, morfino-mimetykami, lekami przeciwwstrząskowymi, fenylobarbitaliem i uspokajającymi lekami przeciwhistaminowymi).
Agenty serotonergiczne. Rzadko opisywano zespół serotonergowy u pacjentów stosujących selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI) i inhibitory ponownego wychwytu serotoniny-noradrenaliny (SNRI) w połączeniu z agendami serotonergicznymi. Należy ostrożnie przepisywać lek Simoda w połączeniu z agendami serotonergicznymi, takimi jak SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak klozapina lub amitryptylina, moklobemidem lub linezolidem, preparatami zioła świętojańskiego (Hypericum perforatum) lub triptanami, tramadolem, petydyną i tryptofanem.
Wpływ duloksetyny na inne leki
Leki metabolizowane przez CYP1A2. Podczas badania klinicznego jednoczesnego stosowania teofiliny, substratu CYP1A2, z duloksetyną (60 mg dwa razy dziennie) nie stwierdzono istotnego wzajemnego wpływu na farmakokinetykę.
Leki metabolizowane przez CYP2D6. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6. Przy podawaniu duloksetyny w dawce 60 mg dwa razy dziennie wraz z jednorazową dawką desipraminy, która jest substratem CYP2D6, AUC desipraminy zwiększa się trzykrotnie. Jednoczesne stosowanie duloksetyny (40 mg dwa razy dziennie) zwiększa stacjonarne AUC tolterodyny (2 mg dwa razy dziennie) o 71%, ale nie wpływa na farmakokinetykę metabolitu 5-hydroksylowego, dlatego nie zaleca się żadnych korekt dawkowania. Zaleca się ostrożne stosowanie leku Simoda w połączeniu z lekami, które są głównie metabolizowane przez CYP2D6 (rysperydon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak nortryptylina, amitryptylina i imipramina), szczególnie jeśli mają wąski indeks terapeutyczny (np. flekainid, propafenon i metoprolol).
Antykoncepcja doustna i inne agenty steroidowe. Wyniki badań in vitro wskazują, że duloksetyna nie stymuluje aktywności katalitycznej CYP3A. Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji in vivo.
Antykoagulants i środki przeciwpłytkowe. Duloksetynę należy stosować z ostrożnością w połączeniu z doustnymi antykoagulantami i środkami przeciwpłytkowymi ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka krwawienia w wyniku interakcji farmakodynamicznej. Ponadto zaobserwowano wzrost wartości INR u pacjentów przyjmujących warfarynę po podaniu duloksetyny. Jednak jednoczesne stosowanie duloksetyny i warfaryny w warunkach szpitalnych u zdrowych ochotników w ramach badania farmakologii klinicznej nie spowodowało klinicznie istotnej zmiany wartości INR od poziomu wyjściowego ani farmakokinetyki R- lub S-warfaryny.
Wpływ innych leków na duloksetynę
Antacida i antagoniści H2. Jednoczesne stosowanie duloksetyny z antacydami zawierającymi glin i magnez lub duloksetyny z famotydyną nie wpływało na szybkość ani stopień wchłaniania duloksetyny po podaniu doustnej dawki 40 mg.
Induktory CYP1A2. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że palacze mają stężenie duloksetyny w osoczu o około 50% niższe w porównaniu z osobami niepalącymi.
Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.
Mania i napady padaczkowe. Duloksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii lub z rozpoznaniem zaburzenia dwubiegunowego i/lub napadów padaczkowych.
Midryza. Zgłaszano przypadki wystąpienia midryzy w związku z przyjmowaniem duloksetyny, dlatego duloksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub z ryzykiem ostrej dróg zamkniętej jaskry.
Ciśnienie tętnicze i tętno. Duloksetyna wiązana jest ze wzrostem ciśnienia tętniczego i klinicznie istotną nadciśnieniem tętniczym u niektórych pacjentów. Może to być związane z efektem noradrenergicznym duloksetyny. Zgłaszano przypadki kryzu nadciśnieniowego z duloksetyną, szczególnie u pacjentów z chorobą nadciśnieniową. Dlatego u pacjentów z znanym nadciśnieniem tętniczym i/lub innymi chorobami serca zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie w pierwszym miesiącu leczenia. Lek Simoda należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których stan może być zagrożony przez zwiększenie tętna lub wzrost ciśnienia tętniczego. Duloksetynę należy również stosować z ostrożnością razem z lekami, które mogą pogorszyć jej metabolizm (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). U pacjentów, u których podczas przyjmowania leku występuje trwałe podwyższenie ciśnienia tętniczego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub stopniowe zakończenie leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Nie należy stosować leku Simoda u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Niewydolność nerek. Zwiększona stężenia duloksetyny w osoczu obserwowano u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek poddawanych hemodializie (klirens kreatyniny <30 ml/min). Informacje dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek znajdują się w sekcji „Przeciwwskazania”. Informacje dotyczące pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek znajdują się w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.
Zespół serotonergowy / zespół neuroleptyczny złego typu. Podobnie jak w przypadku innych leków serotonergicznych, leczenie duloksetyną może prowadzić do potencjalnie zagrażającego życiu zespołu serotonergowego lub zespołu neuroleptycznego złego typu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych (w tym SSRI, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne lub triptany), środków pogarszających metabolizm serotoniny, takich jak inhibitory MAO, lub z lekami neuroleptycznymi, lub z innymi antagonistami dopaminy, które mogą wpływać na układ nerwowy serotonergiczny (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Objawy zespołu serotonergowego mogą obejmować zaburzenia stanu psychicznego (np. niepokój, halucynacje, śpiączka), niestabilność układu wegetatywnego (np. tachykardia, niestabilne ciśnienie tętnicze, hipertermia), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (np. nadreaktywność odruchów, niekoordynacja) i/lub objawy ze strony przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunka). W najcięższej formie zespół serotonergowy może przypominać zespół neuroleptyczny złego typu, obejmujący hipertermię, sztywność mięśni, podwyższony poziom kinazy kreatyninowej w surowicy, niestabilność układu wegetatywnego z możliwymi szybkimi wahnięciami wskaźników życiowych i zaburzeniami stanu psychicznego.
Jeśli jednoczesne leczenie duloksetyną i innymi lekami serotonergicznymi, które mogą wpływać na układ serotonergiczny i/lub dopaminergiczny, jest klinicznie uzasadnione, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki.
Leki zawierające ziele św. Jana
Działania niepożądane mogą być częstsze przy jednoczesnym stosowaniu leku Simoda i leków zawierających ziele św. Jana (Hypericum perforatum).
Samobójstwo
Ciężkie zaburzenie depresyjne i uogólnione zaburzenie lękowe
Depresja wiązana jest z zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zjawiska związane z samobójstwem). Ryzyko istnieje do osiągnięcia znaczącej remisji.
Pacjenta należy dokładnie monitorować do osiągnięcia znaczącej poprawy, ponieważ remisja może nie wystąpić przez kilka pierwszych tygodni leczenia lub dłużej. Z ogólnego doświadczenia klinicznego wiadomo, że ryzyko samobójstwa wzrasta na wczesnych etapach leczenia.
Inne stany psychiczne, w których stosuje się Simodę, mogą również być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zjawisk samobójczych. Ponadto, te stany psychiczne mogą występować współistniejąco z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Dlatego należy stosować te same środki ostrożności przy leczeniu pacjentów zarówno z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, jak i z innymi stanami psychicznymi. U pacjentów z wywiadem zjawisk samobójczych lub z wysokim poziomem myśli samobójczych ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych jest większe, dlatego wymaga to dokładniejszego monitorowania podczas leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych w zaburzeniach psychicznych wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat w porównaniu z placebo. Zgłaszano przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii duloksetyną lub bezpośrednio po jej zakończeniu. Wymagana jest dokładna kontrola pacjentów, szczególnie tych z grupy ryzyka, podczas terapii, szczególnie na wczesnych etapach, a także należy odpowiednio dostosować dawkowanie. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinformować o konieczności wykrywania pogorszenia stanu klinicznego, pojawienia się myśli lub zachowań samobójczych lub nietypowych zmian w zachowaniu oraz o konieczności natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.
Bóle neuropatyczne cukrzycowe
Zgłaszano pojedyncze przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii duloksetyną lub bezpośrednio po jej zakończeniu, podobnie jak przy innych lekach o podobnym działaniu farmakologicznym (lekach przeciwdepresyjnych). W kwestii czynników ryzyka samobójstwa przy depresji, patrz powyższy rozdział. Lekarze powinni informować pacjentów o konieczności zgłaszania wszelkich uczuć niepokoju.
Stosowanie u dzieci i młodzieży do 18 roku życia. Simody nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży do 18 roku życia. Zachowania związane z samobójstwem (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej w badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli z konieczności klinicznej podjęto jednak decyzję o leczeniu, należy dokładnie obserwować pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brakuje długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży w zakresie wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).
Zaburzenia krwawienia. Zgłaszano krwawienia, takie jak siniaki, purpura i krwawienia przewodu pokarmowego, związane z SSRI i inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, w tym z duloksetyną. Duloksetyna może zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”). Zaleca się ostrożność u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepne i/lub leki wpływające na funkcję płytek krwi (np. NSAID lub kwas acetylosalicylowy) oraz u pacjentów z znaną skłonnością do krwawień.
Hiponatremia. Zgłoszono przypadki hiponatremii podczas stosowania duloksetyny, w tym przypadki z poziomem sodu w surowicy poniżej 110 mmol/l. Hiponatremia może być spowodowana zespołem nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSHAD). Większość przypadków hiponatremii odnotowano u osób starszych, szczególnie w połączeniu z warunkami prowadzącymi do zaburzeń równowagi płynów. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zwiększonym ryzykiem rozwoju hiponatremii (np. u osób starszych), pacjentom z marskością wątroby, odwodnionym pacjentom oraz pacjentom przyjmującym diuretyki.
Przerywanie leczenia. Po zakończeniu leczenia (szczególnie po nagłym przerwaniu) często występują objawy odstawienia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W badaniach klinicznych niepożądane zdarzenia obserwowane po nagłym przerwaniu leczenia występowały u około 45% pacjentów przyjmujących duloksetynę i u 23% pacjentów przyjmujących placebo. Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia związane z SSRI i inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny może zależeć od kilku czynników, w tym od długości leczenia, dawki leku oraz szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej występujące reakcje niepożądane opisano w sekcji „Działania niepożądane”. Zazwyczaj objawy te mają łagodny lub umiarkowany stopień nasilenia, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Objawy odstawienia zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, ale pojawiły się pojedyncze doniesienia o wystąpieniu tych objawów u pacjentów, którzy przypadkowo pominięli dawkę leku. Ogólnie objawy te ustępują samoistnie w ciągu dwóch tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). Dlatego przy kończeniu leczenia należy stopniowo zmniejszać dawkę duloksetyny przez co najmniej dwa tygodnie, w zależności od potrzeb pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).
Pacjenci starsi. Dane dotyczące stosowania duloksetyny w dawce 120 mg u pacjentów starszych z ciężkim zaburzeniem depresyjnym i uogólnionym zaburzeniem lękowym są ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów starszych w maksymalnej dawce (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Właściwości farmakologiczne”).
Akatyzja/niepokój psychomotoryczny. Stosowanie duloksetyny wiązano z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym nieprzyjemnym lub niepokojącym pobudzeniem i potrzebą częstego poruszania się, towarzyszącym niemożliwości siedzenia lub stania w miejscu. Zjawisko to najprawdopodobniej występuje w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki leku może zaszkodzić zdrowiu.
Leki zawierające duloksetynę
Duloksetynę stosuje się pod różnymi nazwami handlowymi w różnych wskazaniach (bóle neuropatyczne cukrzycowe, ciężkie zaburzenie depresyjne, uogólnione zaburzenie lękowe i nietrzymanie moczu stresowe). Należy unikać jednoczesnego stosowania kilku takich leków.
Zapalenie wątroby/podwyższenie enzymów wątrobowych. Zgłaszano przypadki uszkodzenia wątroby, w tym znaczne podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (>10-krotna górna granica normy), zapalenie wątroby i żółtaczkę związane ze stosowaniem duloksetyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z nich wystąpiła w pierwszych miesiącach leczenia. Uszkodzenia wątroby mają najczęściej charakter hepatocelularny. Duloksetynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą powodować uszkodzenie wątroby.
Dysfunkcja seksualna
SSRI/inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano długotrwałą dysfunkcję seksualną, gdy objawy trwały pomimo zakończenia przyjmowania SSRI/inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny.
Sacharoza
Lek zawiera sacharozę (w składzie sfer cukrowych) jako substancję pomocniczą, dlatego nie należy go stosować u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania, niedoborem sacharazy-izomalatazy.
Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.
Płodność
W badaniach na zwierzętach duloksetyna nie wpływała na płodność mężczyzn, a efekty u kobiet pojawiały się tylko w dawkach powodujących toksyczność matki.
Ciąża
Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą przy AUC duloksetyny niższym niż maksymalne kliniczne narażenie (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).
Zgodnie z danymi dwóch dużych badań obserwacyjnych, nie przewiduje się zwiększenia ogólnego ryzyka wystąpienia dużych wad wrodzonych (jedno badanie przeprowadzono w USA i obejmowało 2500 osób przyjmujących duloksetynę w I trymestrze, drugie w UE i obejmowało 1500 osób przyjmujących duloksetynę w I trymestrze). Analiza specyficznych wad rozwojowych, takich jak wady serca, nie wykazała przekonujących wyników.
W badaniu przeprowadzonym w UE, wpływ duloksetyny na organizm matki w późnych etapach ciąży (w dowolnym czasie od 20 tygodnia ciąży do porodu) wiązano ze zwiększonym ryzykiem porodu przedwczesnego (mniej niż dwukrotnie, co odpowiada około 6 dodatkowym porodom przedwczesnym na każde 100 kobiet przyjmujących duloksetynę w późnych etapach ciąży). Większość z nich miała miejsce w okresie od 35 do 36 tygodnia ciąży. W badaniu przeprowadzonym w USA, ten związek nie został zaobserwowany.
Dane obserwacyjne z USA wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotnie) krwawienia poporodowego po wpływie duloksetyny w ciągu miesiąca przed porodem.
Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w okresie ciąży, szczególnie na końcu ciąży, może zwiększyć ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (PPHN). Chociaż związek PPHN z leczeniem inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny nie był badany, ten potencjalny ryzyko nie może być wykluczony przy stosowaniu duloksetyny ze względu na odpowiedni mechanizm działania (hamowanie ponownego wychwytu serotoniny).
Podobnie jak w przypadku innych leków serotonergicznych, objawy odstawienia mogą wystąpić u noworodków, których matki przyjmowały duloksetynę przed porodem. Objawy odstawienia duloksetyny mogą objawiać się hipotonią, drżeniem, niepokojem, trudnościami z karmieniem, zespołem ostrej niewydolności oddechowej i drgawkami. Większość przypadków obserwowano przy porodzie lub w ciągu kilku dni po porodzie. Simodę należy przyjmować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety powinny informować lekarzy, jeśli zajdą w ciążę lub planują ciążę podczas terapii.
Okres karmienia piersią
Duloksetyna bardzo słabo przenika do mleka matki, co potwierdzono u 6 pacjentek zdolnych do karmienia piersią, ale nie karmiących. Szacowana dawka dobową otrzymywaną przez niemowlę (mg/kg) wynosiła około 0,14% dawki przyjętej przez matkę. Bezpieczeństwo duloksetyny dla niemowląt jest nieznane, dlatego nie zaleca się stosowania leku Simoda w okresie karmienia piersią.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.
Nie przeprowadzono badań wpływu duloksetyny na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługi mechanizmów. Stosowanie leku Simoda wiązane jest z osłabieniem i zawrotami głowy. Pacjenci powinni powstrzymywać się od potencjalnie niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługi mechanizmów, jeśli odczuwają osłabienie lub zawroty głowy.
Sposób stosowania i dawki.
Dawkowanie
Zespół depresyjny
Początkowa i zalecana dawka utrzymująca to 60 mg 1 razy na dobę. Lek należy przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu. Dawki przekraczające 60 mg 1 razy na dobę, do maksymalnej dawki 120 mg na dobę podzielonej na 2 dawki, zostały ocenione pod kątem bezpieczeństwa w badaniach klinicznych. Nie ma jednak danych klinicznych wskazujących, że u pacjentów niewystarczająco reagujących na początkową zalecaną dawkę istnieje korzyść z podawania wyższej dawki.
Odpowiedź terapeutyczna zazwyczaj pojawia się po 2–4 tygodniach leczenia.
Po ustaleniu trwałego efektu przeciwdrgawkowego zaleca się kontynuowanie leczenia przez kilka miesięcy w celu zapobieżenia nawrotom. U pacjentów, u których leczenie duloksetyną okazało się skuteczne i u których występują nawrotowe epizody zaburzeń depresyjnych, dalsze długotrwałe leczenie można prowadzić w dawce od 60 do 120 mg na dobę.
Zaburzenia lękowe uogólnione
Zalecana dawka początkowa u pacjentów z uogólnionym zaburzeniem lękowym wynosi 30 mg 1 razy na dobę. Lek należy przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu. U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią dawkę należy zwiększyć do 60 mg. U pacjentów z współistniejącym zespołem depresyjnym dawki początkowe i utrzymujące wynoszą 60 mg 1 razy na dobę (zob. również zalecenia dotyczące dawkowania powyżej). Dawki do 120 mg na dobę okazały się skuteczne i zostały ocenione pod kątem bezpieczeństwa w badaniach klinicznych. U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na dawkę 60 mg leku można rozważyć dawki do 90 mg lub 120 mg na dobę. Zwiększenie dawki powinno opierać się na klinicznej odpowiedzi i tolerancji.
Po wzmocnieniu odpowiedzi na lek zaleca się kontynuowanie leczenia przez kilka miesięcy w celu zapobieżenia nawrotom.
Ból neuropatyczny obwodowy w przebiegu cukrzycy
Początkowa i zalecana dawka utrzymująca wynosi 60 mg na dobę. Lek przyjmuje się niezależnie od spożycia pokarmu. Dawki przekraczające 60 mg 1 razy na dobę (do maksymalnej dawki 120 mg na dobę) należy równomiernie rozdzielić na kilka dawek. Stężenie duloksetyny w osoczu wykazuje dużą indywidualną zmienność. U pacjentów słabo reagujących na dawkę 60 mg skuteczne mogą okazać się wyższe dawki.
Odpowiedź na leczenie należy ocenić po 2 miesiącach. U pacjentów z niewystarczającą początkową reakcją dodatkowa odpowiedź po tym okresie jest mało prawdopodobna.
Efekt terapeutyczny należy regularnie przeglądać (nie rzadziej niż raz na 3 miesiące).
Grupy specjalne pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie nie jest dostosowywane wyłącznie na podstawie wieku. Jednak podobnie jak w przypadku wszystkich leków, należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w przypadku przepisywania kapsułek Simoda w dawce 120 mg na dobę w zespole depresyjnym, dla których dane są ograniczone (zob. rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).
Niewydolność wątroby
Kapsułek Simoda nie należy stosować pacjentom z chorobą wątroby lub niewydolnością wątroby.
Niewydolność nerek
Nie trzeba dostosowywać dawkowania u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną dysfunkcją nerek (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min). Simody nie należy przepisywać pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).
Dzieci
Duloksetyny nie należy stosować dzieciom i młodzieży do 18. roku życia w leczeniu zespołu depresyjnego ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności (zob. rozdziały „Działania niepożądane” oraz „Właściwości farmakologiczne”).
Bezpieczeństwo i skuteczność duloksetyny w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dzieci w wieku 7–17 lat nie zostały ustalone. Obecnie dostępne dane przedstawiono w rozdziałach „Działania niepożądane” oraz „Właściwości farmakologiczne”.
Przerywanie leczenia
Należy unikać nagłego przerywania leczenia. Dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia (zob. rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Działania niepożądane”). Jeśli objawy odstawienia wystąpią po zmniejszeniu dawki lub po zakończeniu leczenia, można wznowić stosowanie leku w dawce stosowanej wcześniej. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.
Sposób stosowania
Do użytku wewnętrznego.
Dzieci.
Simody nie stosuje się w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18. roku życia).
Przedawkowanie.
Objawy. Zgłaszano przypadki przedawkowania przy stosowaniu duloksetyny w dawce 5400 mg jako monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami. Zanotowano przypadki śmiertelne, głównie przy przedawkowaniu mieszanym, a także przy stosowaniu duloksetyny w dawce około 1000 mg. Objawy i objawy przedawkowania (duloksetyna oddzielnie lub w połączeniu z innymi lekami): senność, śpiączka, zespół serotonergiczny, drgawki, wymioty i tachykardia.
Leczenie przy przedawkowaniu. Nie znane są specyficzne antydoty. W przypadku wystąpienia zespołu serotonergicznego konieczne jest specyficzne leczenie (cyproheptydyna i/lub kontrola temperatury ciała). Należy sprawdzić przepustowość dróg oddechowych. Zaleca się monitorowanie czynności serca i kontrolę podstawowych parametrów życiowych wraz z odpowiednimi zabiegami objawowymi i wspomagającymi. Przemywanie żołądka może być stosowne, jeśli przeprowadza się je natychmiast po przyjęciu leku lub w celu terapii objawowej. Węgiel aktywny zmniejsza wchłanianie leku. Duloksetyna ma dużą objętość rozłożenia w organizmie, w związku z czym wymuszone moczowanie, hemoperfuzja i wymienna perfuzja są mało skuteczne.
Działania niepożądane.
Krótki opis profilu bezpieczeństwa
Najczęściej odnotowane działania niepożądane u pacjentów otrzymujących duloksetynę to nudności, ból głowy, suchość w ustach, senność i zawroty głowy. Większość działań niepożądanych była jednak lekkiego lub średniego nasilenia, pojawiała się zwykle na początku leczenia, a większość z nich miała tendencję do ustępowania, nawet przy kontynuacji terapii.
Ogólna lista działań niepożądanych
Poniżej przedstawiono działania niepożądane zgłaszane spontanicznie oraz podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych.
Ocena częstości: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), nieczęsto (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000).
W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.
Infekcje i inwazje: nieczęsto – zapalenie krtani.
Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcja anafilaktyczna, podwyższona wrażliwość.
Zaburzenia układu endokrynnego: rzadko – niedoczynność tarczycy.
Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: często – zmniejszenie apetytu; nieczęsto – hiperglikemia (szczególnie u pacjentów z cukrzycą); rzadko – odwodnienie, hiponatremia, niedobór ADH6.
Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność, pobudzenie, obniżenie libidum, niepokój, anorgazmia, nietypowe sny; nieczęsto – myśli samobójcze5,7, zaburzenia snu, bruxizm, dezorientacja, apatia; rzadko – zachowania samobójcze5,7, mania, halucynacje, agresja i wściekłość4.
Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – ból głowy, senność; często – zawroty głowy, letargia, drżenie, parestezje; nieczęsto – mioklonia, akatyzja7, niepokój, zaburzenia uwagi, dysgezja, dyskineza, zespół niespokojnych nóg, problemy ze snem; rzadko – zespół serotoniny6, drgawki1, niepokój psychomotoryczny6, zaburzenia ekstrapiramidowe6.
Zaburzenia narządu wzroku: często – rozmyte widzenie; nieczęsto – midryaza, zaburzenia widzenia; rzadko – jaskra.
Zaburzenia narządu słuchu i labiryntu: często – szumy w uszach1; nieczęsto – zawroty głowy, ból uszu.
Zaburzenia serca: często – kołatanie serca; nieczęsto – tachykardia, arytmia nadkomorowa, głównie migotanie przedsionków; nieznane – kardiomiopatia stresowa (kardiomiopatia Takotsubo).
Zaburzenia układu naczyniowego: często – podwyższenie ciśnienia tętniczego3, napływy gorąca; nieczęsto – utrata przytomności2, nadciśnienie tętnicze3,7, hipotensja ortostatyczna2, uczucie zimna w kończynach; rzadko – kryz hipertensyjny3,6.
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: często – ziewanie; nieczęsto – laryngospazm, krwawienie z nosa; rzadko – choroba płucna międzywistowata10, eozynofilowa zapalenie płuc6.
Zaburzenia przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności, suchość w ustach; często – zaparcia, biegunka, ból brzucha, wymioty, dyspepsja, wzdęcia; nieczęsto – krwawienia przewodu pokarmowego7, gastroenteritis, odbijanie, zapalenie żołądka, dysfagia; rzadko – zapalenie jamy ustnej, obecność krwi w stolcu, nieprzyjemny zapach z ust, mikroskopowe zapalenie okrężnicy9.
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: nieczęsto – zapalenie wątroby3, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (ALT, AST, fosfataza alkaliczna), ostre uszkodzenie wątroby; rzadko – niewydolność wątroby6, żółtaczka6.
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – zwiększone pocenie się, wysypka; nieczęsto – nocne poty, pokrzywka, kontaktowe zapalenie skóry, zimny pot, reakcje fotouczulenia, zwiększona skłonność do powstawania siniaków; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona6, obrzęk naczynioruchowy6; bardzo rzadko – zapalenie naczyń skóry.
Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból mięśniowo-szkieletowy, skurcze mięśni; nieczęsto – uczucie sztywności mięśni, mimowolne skurcze mięśni; rzadko – trismus.
Zaburzenia nerek i dróg moczowych: często – dysuria, częstomocz; nieczęsto – zatrzymanie moczu, trudności z rozpoczęciem mikcji, nikturia, poliuria, zmniejszenie przepływu moczu; rzadko – nietypowy zapach moczu.
Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – dysfunkcja erektilna, zaburzenia ejakulacji, opóźnienie ejakulacji; nieczęsto – krwawienia ginekologiczne, zaburzenia menstruacyjne, dysfunkcja seksualna, ból jąder; rzadko – objawy menopauzy, galaktoreja, hiperprolaktynemia, krwawienie poporodowe6.
Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku: często – upadki8, zmęczenie; nieczęsto – ból w klatce piersiowej7, złe samopoczucie, uczucie zimna, pragnienie, dreszcze, osłabienie, uczucie gorąca, zaburzenia chodu.
Dodatkowe zmiany w badaniach: często – spadek masy ciała; nieczęsto – przyrost masy ciała, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi; rzadko – podwyższenie poziomu cholesterolu w osoczu.
1 Przypadki drgawek i szumów w uszach obserwowano również po przerwaniu leczenia.
2 Przypadki hipotensji ortostatycznej i utraty przytomności obserwowano głównie na początku leczenia.
3 Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.
4 O przypadkach agresji i wściekłości zgłaszano głównie na początku leczenia i po jego przerwaniu.
5 Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas leczenia duloksetyną lub bezpośrednio po jego zakończeniu (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
6 Częstotliwość działań niepożądanych ustalono na podstawie badań po wprowadzeniu na rynek; nie obserwowano ich w placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych.
7 Statystycznie nie różnią się istotnie od placebo.
8 Przypadki upadków występowały częściej u osób starszych (≥ 65 lat).
9 Obliczona częstotliwość na podstawie wszystkich danych z badań klinicznych.
10 Ocena częstości na podstawie placebo-kontrolowanych badań klinicznych.
Przerywanie leczenia duloksetyną (szczególnie nagłe) często wiąże się z zespołem odstawienia. Najczęstsze działania niepożądane w takim przypadku to: zaburzenia czuciowe (w tym parestezje lub uczucie porażenia prądem, szczególnie w głowie), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), zmęczenie, senność, pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, ból głowy, mialgia, drażliwość, biegunka, hiperhidroza i zawroty głowy.
Zazwyczaj u SSRI i SNRI te zdarzenia są łagodne lub średniego nasilenia i samoograniczające się, jednak u niektórych pacjentów mogą być poważne i/lub długotrwałe. Dlatego zaleca się stopniowe przerywanie leczenia poprzez zmniejszanie dawki, jeśli leczenie duloksetyną nie jest już potrzebne (zob. sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Sposób stosowania i dawki”).
W fazie ostrej badań duloksetyny u pacjentów z bólem neuropatycznym cukrzycowym obserwowano niewielkie, ale statystycznie istotne wzrosty poziomu glukozy we krwi na czczo u pacjentów stosujących duloksetynę. Poziom HbA1c był stabilny zarówno u pacjentów przyjmujących duloksetynę, jak i placebo. Obserwowano również niewielki wzrost poziomu glukozy we krwi na czczo i całkowitego cholesterolu u pacjentów stosujących duloksetynę, podczas gdy w tych badaniach laboratoryjnych obserwowano niewielki spadek liczby grup ryzyka.
Interwał QT skorygowany o częstość rytmu serca u pacjentów przyjmujących duloksetynę nie różnił się od pacjentów przyjmujących placebo. Nie obserwowano klinicznie istotnych różnic w pomiarach QT, PR, QRS ani QTcB między pacjentami przyjmującymi duloksetynę a placebo.
Dzieci
Ogółem 509 dzieci z zaburzeniem depresyjnym większym oraz 241 dzieci z uogólnionym zaburzeniem lękowym w wieku od 7 do 17 lat otrzymywało duloksetynę w badaniach klinicznych. Profil działań niepożądanych duloksetyny u dzieci i młodzieży był ogólnie podobny do tego obserwowanego u dorosłych.
Średnio u 467 pacjentów pediatrycznych otrzymujących duloksetynę w badaniach klinicznych zaobserwowano średni spadek masy ciała o 0,1 kg w porównaniu ze średnią przyrostem o 0,9 kg u pacjentów otrzymujących placebo.
W dalszym ciągu, w okresie przedłużonym od czterech do sześciu miesięcy, pacjenci mieli tendencję do przywrócenia się do oczekiwanego wyjściowego procentu masy ciała na podstawie danych populacyjnych dotyczących rówieśników odpowiedniego wieku i płci.
W badaniach trwających do 9 miesięcy zaobserwowano ogólne średnie zmniejszenie wzrostu o 1% przy leczeniu duloksetyną (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Okres ważności. 24 miesiące.
Warunki przechowywania.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Opakowanie.
7 kapsułek twardych gastrorezystentnych w blisterze z folii poliwinylochlorowej i folii aluminiowej. 1 blister lub 4 blistry w pudełku tekturowym.
Kategoria receptury. Na receptę.
Producent.
BAŁKANFARMA-DUPNICA AD/BALKANPHARMA-DUPNITSA AD.
Miejsce produkcji i adres działalności.
ul. Samokovsko szose 3, Dupnica 2600, Bułgaria / 3 Samokovsko Shosse Str., Dupnitsa 2600, Bulgaria.
Wnioskodawca.
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmlіga” / UAB „Farmlyga”.
Adres wnioskodawcy.
ul. Antakalnio 48A-304, Wilno, Republika Litewska / Antakalnio g. 48A-304, Vilnius, Republic of Lithuania.