ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LĘKU SERTOFEN (SERTOFEN)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ampułka (2 ml) roztworu zawiera deksketoprofenu (w postaci deksketoprofenu trometamolu) 50 mg;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, sodu hydroxidum, ethanol 96 %, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwzapalne niesteroidowe i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol – sól kwasu propionowego wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie deksketoprofenu. Wykazano działanie hamujące deksketoprofenu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe po podaniu dożylnym i domięśniowym pacjentom z bólem o umiarkowanym i silnym nasileniu badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, operacje jamy brzusznej), a także przy bólu układu mięśniowo-szkieletowego (ostry ból lędźwiowy) oraz przy kolikach nerkowych. W przeprowadzonych badaniach efekt przeciwbólowy rozpoczynał się szybko i osiągał maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Stosowanie deksketoprofenu pozwala istotnie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu popołożowego. Pacjentom, którym podawano morfinę (za pomocą urządzenia do przeciwbólowego sterowania przez pacjenta) oraz deksketoprofen w celu łagodzenia bólu popołożowego, potrzebna była istotnie mniejsza dawka morfiny (o 30–45 %) niż pacjentom otrzymującym placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po podaniu domięśniowym deksketoprofenu jego maksymalna stężenie (Cmax) osiągane jest po około 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym podaniu domięśniowym lub dożylnym dawek 25–50 mg pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki. Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania wykazały, że AUC oraz Cmax (średnie maksymalne wartości) po ostatnim podaniu domięśniowym i dożylnym nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji deksketoprofenu.

Rozkład

Analogicznie do innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny.

Metabolizm

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Wydalanie

Okres półwylu (T1/2) deksketoprofenu wynosi 1–2,7 godziny.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu deksketoprofenu u zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), uczestniczących w badaniu, był istotnie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic w maksymalnym stężeniu ani czasie jego osiągnięcia. Średni T1/2 wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był zmniejszony.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu o umiarkowanym i silnym nasileniu, gdy stosowanie doustne deksketoprofenu jest niewskazane, np. w przypadku bólu pourazowego, kolki nerkowej i bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku.
Napady astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli, ostre zapalenie nosa, polipy nosa, pokrzywka lub obrzęk naczynioruchowy związane z wcześniejszym stosowaniem leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ.
Reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne związane z wcześniejszym stosowaniem ketoprofenu lub innych fibratów.
Krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie, związane z wcześniejszym stosowaniem NLPZ.
Aktywna faza wrzodu żołądka i dwunastnicy / krwawienie przewodu pokarmowego lub wywiad krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji.
Przewlekła dyspepsja.
Choroba Leśniowskiego-Cruona lub niespecyficzne zapalenie jelita.
Aktywne krwawienie przewodu pokarmowego, inne krwawienia lub zwiększona skłonność do krwawień.
Diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
Ciężka niewydolność serca.
Umieśnienie funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤59 ml/min).
Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).
Silne odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów).
Trzeci trymestr ciąży.
Okres karmienia piersią.
Podanie leku drogą neuroaksjalną (intratekalnie lub przewodowo) (ze względu na zawartość etanolu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Stosowanie deksketoprofenu jednocześnie z następującymi lekami nie jest zalecane.

Inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę): jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym oraz krwawienia przewodu pokarmowego z powodu wzajemnie nasilającego się działania.
Leki przeciwkrzepnące: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem nasila działanie leków przeciwkrzepnących, np. warfaryny (z powodu silnego wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). W razie konieczności jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest ścisły nadzór lekarza i monitorowanie odpowiednich badań laboratoryjnych.
Hepariny: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawienia (z powodu hamowania przez deksketoprofen funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). W razie konieczności jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest ścisły nadzór lekarza i monitorowanie odpowiednich badań laboratoryjnych.
Leki kortykosteroidowe: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawienia przewodu pokarmowego.
Lit: jednoczesne stosowanie z NLPZ (zgłoszenia dotyczyły kilku NLPZ) zwiększa stężenie litu w osoczu krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Na początku leczenia deksketoprofenem, przy modyfikacji dawki lub zaprzestaniu stosowania leku należy kontrolować stężenie litu w osoczu krwi.
Metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo): jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem zmniejsza klirens metotreksatu przez nerki i ogólnie nasila jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.
Pochodne hydantoiny i sulfonamidy: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem nasila toksyczność tych leków.

Stosowanie deksketoprofenu jednocześnie z następującymi lekami należy prowadzić z ostrożnością.

Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptora angiotensyny II: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem osłabia działanie diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę (w tym deksketoprofenu) jednocześnie z inhibitorami ECA, antagonistami receptora angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia konieczna jest kontrola funkcji nerek.
Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem zmniejsza klirens metotreksatu przez nerki i ogólnie nasila jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania tych leków należy co tydzień wykonywać analizę krwi. Pacjentom z nawet niewielkim zaburzeniem funkcji nerek, a także osobom starszym, wymagany jest ścisły nadzór lekarza.
Pentoksyfilina: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z pentoksyfiliną wiąże się z ryzykiem krwawienia. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy wzmocnić kontrolę i częściej badać czas krwawienia.
Zydowudyna: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z zydowudyną wiąże się z ryzykiem nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty poprzez wpływ na retikulocyty, co po pierwszym tygodniu stosowania NLPZ może prowadzić do ciężkiej anemii. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków przez 1–2 tygodnie należy wykonać analizę krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.
Preparaty sulfonylomocznikowe: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem nasila działanie hipoglikemizujące tych leków poprzez wypieranie preparatów sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu deksketoprofenu z następującymi lekami należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje.

Beta-blokery: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do osłabienia działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (z powodu hamowania syntezy prostaglandyn).
Cyklosporyna, tarkolimus: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może nasilić nefrotoksyczność tych leków (z powodu wpływu deksketoprofenu na prostaglandyny nerkowe). W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
Leki trombolityczne: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawienia.
Leki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego.
Probenecyd: jednoczesne stosowanie z probenecydem może prowadzić do podwyższenia stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania jego wydzielania kanalikowego i koniugacji z kwasem glukuronowym. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy dokonać korekty dawki deksketoprofenu.
Glikozydy nasierdniowe: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do podwyższenia stężenia glikozydów w osoczu krwi.
Mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne stosowanie NLPZ w tym samym dniu co prostaglandyna nie wpływa niekorzystnie na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w dojrzewaniu szyjki macicy lub jej skurczach, ani nie zmniejsza skuteczności leków stosowanych w medycznym przerywaniu ciąży.
Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że jednoczesne stosowanie pochodnych chinolonu w wysokich dawkach z NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.
Tenofowir: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do podwyższenia stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
Deferasiroks: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z deferasiroksem może zwiększyć ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest ścisły nadzór nad pacjentem.
Pemetreksed: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do zmniejszenia wydalania pemetreksedu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków (szczególnie przy stosowaniu deksketoprofenu w wysokich dawkach) należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać jednoczesnego stosowania pemetreksedu z deksketoprofenem przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami alergicznymi w wywiadzie.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Niepożądane reakcje leku można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo ze strony przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano dla wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia niezależnie od obecności objawów wskazujących na to lub obecności w wywiadzie poważnej patologii przewodu pokarmowego.

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać.

Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodu lub jego perforacji wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodem w wywiadzie, szczególnie powikłanym krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku: u pacjentów w podeszłym wieku częściej występują niepożądane reakcje NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki.

Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjentom, którzy mają w wywiadzie zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub chorobę wrzodową, należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji.

U pacjentów z obecnymi objawami choroby przewodu pokarmowego i z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, podczas stosowania leku należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie należy zwrócić uwagę na krwawienia przewodu pokarmowego.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Dla takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w podeszłym wieku, którzy mają w wywiadzie niepożądane reakcje ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecić informowanie lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie – doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo ze strony nerek

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ możliwe jest pogorszenie funkcji nerek, zatrzymanie płynu w organizmie i obrzęki. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoxiczności lek należy stosować ostrożnie u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują diuretyki, a także u pacjentów, u których możliwe jest rozwinięcie się hipowolemii.

Podczas stosowania leku organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki.

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen może podnosić stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi.

Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z niepożądanymi reakcjami ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątrobowego, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Efekty ze strony wątroby

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników stosowanie leku należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo ze strony układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca w stopniu lekkim i średnim wymagane są kontrola i poradnictwo. Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z poprzednimi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania deksketoprofenu zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ w leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju trombozy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Dane dotyczące wykluczenia takiego ryzyka przy stosowaniu deksketoprofenu są niewystarczające.

Lek można stosować tylko po dokładnej ocenie stanu pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych. Tak samo dokładną ocenę stanu należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego stosowania leku u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu i heparyny o niskiej masie cząsteczkowej w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia.

Jednak podczas stosowania leku pacjentom, którzy przyjmują środki wpływające na hemostazę, np. warfarynę, inne leki kumarynowe lub heparyny, należy przebywać pod ścisłą kontrolą lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Reakcje skórne

Na tle stosowania NLPZ zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie), w tym odwarstwienie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Lek może maskować objawy infekcji, co może utrudnić diagnozę i odpowiednie leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Gdy lek jest podawany w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje.

Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przerywanej), odwodnieniem, bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna za konieczne długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby, nerek.

Podczas stosowania deksketoprofenu w bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości stosowanie leku należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym nieżytami nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są narażeni na wyższe ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Stosowanie leku może powodować napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospa wietrzna stosowanie leku nie jest zalecane.

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywizację procesów infekcyjnych lokalizujących się w tkankach miękkich. W przypadku rozwoju lub nasilenia objawów infekcji bakteryjnej należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Każda ampułka leku zawiera 12,35 obj.% etanolu, czyli do 200 mg w przeliczeniu na jedną dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 wina w przeliczeniu na dawkę. Niewielka ilość alkoholu zawarta w tym leku nie będzie miała zauważalnego wpływu.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, więc praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn w wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, powstawania wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Wzrost ryzyka wad układu sercowo-naczyniowego zwiększał się z <1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze wzrostem dawki deksketoprofenu i długości terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utrat przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Niemniej jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności wobec narządów rozrodczych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksketoprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalne po przerwaniu stosowania leku.

W I i II trymestrze ciąży stosowanie leku jest możliwe tylko w przypadku konieczności.

W przypadku stosowania leku kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres leczenia.

Monitorowanie okołoporodowe pod kątem oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

toksyczny zespół kardiopłucny (z zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem małowodzia (patrz wyżej);

dla matki i dziecka na końcu ciąży:

wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu niskich dawek;
opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużeniem porodu.

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Stosowanie leku jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Plodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen może obniżać płodność kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom, które mają problemy z zajściem w ciążę lub poddają się badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania leku.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi urządzeń.

Podczas stosowania deksketoprofenu możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej oraz do kierowania pojazdami lub innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Odmiana dorosła

Zalecana dawka wynosi 50 mg w odstępach 8–12 godzin.

W razie potrzeby dawkę powtórną można podać po 6 godzinach.

Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg.

Środek leczniczy przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż przez 2 dni).

Pacjentów należy możliwie przenosić na doustne leki przeciwbólowe.

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas potrzebny do poprawy stanu.

W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu, środek leczniczy może być stosowany według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku

U tych pacjentów dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek, zaleca się stosowanie niższej dawki środka leczniczego, a mianowicie maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy lekkim zaburzeniu funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z lekkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) maksymalną dawkę dobową należy zmniejszyć do 50 mg. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <59 ml/min) stosowanie środka leczniczego jest przeciwwskazane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z lekkim lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (5–9 punktów według skali Childa-Pugh) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugh) stosowanie środka leczniczego jest przeciwwskazane.

Sposób stosowania

Wstrzyknięcie dożylna (podanie bolusowe).

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśni.

Infuzja dożylne

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera-laktatu.

Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach aseptycznych, unikając oddziaływania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny.

Infuzję należy przeprowadzać powoli dożylnie w ciągu 10–30 minut.

Nie należy dopuszczać do oddziaływania naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Środek leczniczy rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminy, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Środka leczniczego nie wolno mieszać w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyne.

Wstrzyknięcie dożylne (podanie bolusowe).

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy wstrzyknąć dożylnie powoli przez co najmniej 15 sekund.

Środek leczniczy można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Środka leczniczego nie wolno mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyne, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyne.

Środek leczniczy można mieszać tylko z lekami wymienionymi powyżej.

Przy wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnej podaniu bolusowym środek leczniczy należy natychmiast wstrzyknąć po pobraniu z ampułki. Roztwór do infuzji dożylnej należy stosować natychmiast po jego przygotowaniu.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów środka leczniczego w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wlewu wykonanych z octanu etylowinylowego, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości i polichlorku winylu nie obserwowano zmian zawartości substancji czynnej z powodu sorpcji.

Środek leczniczy przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy zutylizować.

Przed wstrzyknięciem środka leczniczego należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Środka leczniczego nie należy stosować u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne środki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy).

W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze stanem pacjenta. Deksketoprofen jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

Poniżej wymienione są działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem, na podstawie dostępnych badań klinicznych, uznaje się za co najmniej możliwy, oraz działania niepożądane zgłaszane w okresie postmarketingowym. Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych: często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000 < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

Ze strony krwi/układu chłonnego:

rzadko – anemia; bardzo rzadko – neutropenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego:

niezbyt często – obrzęk krtani; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne, w tym szok anafilaktyczny.

Ze strony układu pokarmowego i przemiany materii:

niezbyt często – hiper- i hipoglikemia, hipertriglicerydemia, anoreksja, brak apetytu.

Ze strony psychiki:

rzadko – bezsenność, niepokój.

Ze strony układu nerwowego:

rzadko – ból głowy, zawroty głowy, senność; niezbyt często – parestezje, omdlenia.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko – nieostre widzenie.

Ze strony narządów słuchu:

rzadko – zawroty głowy; niezbyt często – szumy w uszach.

Ze strony serca:

rzadko – kołatanie serca; niezbyt często – ekstrasystolia, tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego:

rzadko – hipotensja tętnicza, zaczerwienienie; niezbyt często – nadciśnienie tętnicze, zatorowość żył powierzchownych.

Ze strony dróg oddechowych, klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

niezbyt często – bradyapnea; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności, wymioty; rzadko – ból brzucha, dyspepsja, biegunka, zaparcia, wymioty z domieszką krwi, suchość w ustach; niezbyt często – choroba wrzodowa, krwawienie lub perforacja; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Ze strony wątrobowo-pęcherzowej:

niezbyt często – patologia hepatocelularna.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – zapalenie skóry, świąd, wysypka, nadmierne pocenie się; niezbyt często – pokrzywka, trądzik; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy (zespoł Lyella), obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, fotosensybilizacja.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

niezbyt często – sztywność mięśni, sztywność stawów, skurcze mięśni, ból pleców.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

niezbyt często – ostre niewydolność nerek, poliuria, ból nerek, ketonuria, białkomocz; bardzo rzadko – zapalenie nerek, zespół nerczynowy.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

niezbyt często – zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia funkcji gruczołu krokowego.

Ze strony organizmu jako całości i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często – ból w miejscu wstrzyknięcia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym stan zapalny, krwiak, krwawienie; rzadko – dreszcze, nadmierne zmęczenie, bóle, osłabienie, niedowaga; niezbyt często – drżenie, obrzęki obwodowe.

Badania:

niezbyt często – odchylenia w próbach wątrobowych.

Najczęściej obserwowane były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych.

Według dostępnych danych, w trakcie stosowania deksketoprofenu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy i choroba Crohna. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka.

Obserwowane były również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem NSAID.

Tak jak w przypadku innych NSAID, możliwe są następujące działania niepożądane: aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które zazwyczaj występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekrolizy epidermy (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NSAID, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju stanów wywołanych przez zakrzepicę tętniczą, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na ciągły monitoring stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w oryginalnym opakowaniu i niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczony roztwór do wlewu dożylnego, przygotowany zgodnie z instrukcją w sekcji „Wlewy dożylne”, nie może być mieszany z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce; po 5 lub po 6 ampułek w opakowaniu konturowym; po 1 lub 2 opakowania konturowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

UORLWD MEDICIN ILAC SAN. VE TIC. A.S./

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

COSB G.O.Pasa Mah. 6. Cad. No:30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turkey.

Sertofen