INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Sertofen (Sertofen)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ampułka (2 ml) roztworu zawiera deksketoprofenu (w postaci deksketoprofenu trometamolu) 50 mg;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera deksketoprofenu (w postaci deksketoprofenu trometamolu) 25 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, natrium hydroxidum, ethanol 96%, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol – sól kwasu propionowego wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoksydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na główne działanie deksketoprofenu. Wykazano działanie hamujące na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Badania kliniczne przeprowadzone w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe po wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły u pacjentów z bólem średniego i silnego nasilenia badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także w przypadku bólu układu ruchu (ostry ból pleców) oraz kolik nerkowych. W przeprowadzonych badaniach efekt przeciwbólowy rozpoczynał się szybko i osiągał maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Stosowanie deksketoprofenu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. Pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę (za pomocą urządzenia do samokontrolowanego łagodzenia bólu) oraz deksketoprofen, potrzebne było znacznie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjentom otrzymującym placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia maksymalna stężenie (Cmax) deksketoprofenu osiągane jest po około 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły w dawce 25–50 mg pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki. Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania wykazały, że AUC oraz Cmax (średnie maksymalne wartości) po ostatnim wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji deksketoprofenu.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny.

Metabolizm

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Wydalanie

Okres półwydalania (T1/2) deksketoprofenu wynosi 1–2,7 godziny.

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu deksketoprofenu u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (od 65 roku życia), uczestniczących w badaniu, był istotnie wyższy (do 55 %) niż u młodszych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni T1/2 wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był niższy.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu średniego i silnego nasilenia w przypadkach, gdy stosowanie doustne deksketoprofenu jest niewskazane, np. w przypadku bólu popołożeniowego, kolki nerkowej i bólu pleców.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku.
Napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe świszczące, ostre zapalenie nosa, polipy nosa, pokrzywka lub obrzęk naczynioruchowy związane z wcześniejszym stosowaniem substancji o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ.
Reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne związane z wcześniejszym stosowaniem ketoprofenu lub innych fibratów.
Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie, związane z wcześniejszym stosowaniem NLPZ.
Aktywne wrzody żołądka/jelita lub krwawienie żołądkowo-jelitowe, lub obecność w wywiadzie krwawień żołądkowo-jelitowych, wrzodów lub perforacji.
Przewlekła dyspepsja.
Choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzne wrzodziejące zapalenie jelita.
Aktywne krwawienie żołądkowo-jelitowe, inne krwawienia w fazie aktywnej lub podwyższona skłonność do krwawień.
Diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
Ciężka niewydolność serca.
Uraz funkcji nerek średniego lub ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny ≤59 ml/min).
Uraz funkcji wątroby ciężkiego stopnia (10–15 punktów według skali Childa-Pugh).
Silne odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów).
Trzeci trymestr ciąży.
Okres karmienia piersią.
Podanie leku w sposób neuroaksjalny (intratekalnie lub do przestrzeni podpajęczynówkowej) (ze względu na zawartość etanolu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Stosowanie deksketoprofenu jednocześnie z następującymi lekami nie jest zalecane.

Inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę): jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu ich wzajemnie nasilającego się działania.
Leki przeciwwąskościowe: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem nasila działanie leków przeciwwąskościowych, np. warfaryny (z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). W razie konieczności jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest dokładny nadzór lekarza i monitorowanie odpowiednich parametrów laboratoryjnych.
Hepariny: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawień (z powodu hamowania przez deksketoprofen funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). W razie konieczności jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest dokładny nadzór lekarza i monitorowanie odpowiednich parametrów laboratoryjnych.
Leki kortykosteroidowe: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawienia żołądkowo-jelitowego.
Lit: jednoczesne stosowanie z NLPZ (zgłoszenia dotyczyły kilku NLPZ) zwiększa stężenie litu w osoczu krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki). Na początku leczenia deksketoprofenem, przy korekcie dawki lub zaprzestaniu jego stosowania należy kontrolować stężenie litu w osoczu krwi.
Metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo): jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem zmniejsza klirens metotreksatu przez nerki i ogólnie nasila jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.
Pochodne hianthoiny i sulfonamidy: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem nasila toksyczność tych leków.

Stosowanie deksketoprofenu jednocześnie z następującymi lekami należy prowadzić z ostrożnością.

Leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptorów angiotensyny II: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem osłabia działanie leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę (w tym deksketoprofenu) jednocześnie z inhibitorami IEK, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia konieczna jest kontrola funkcji nerek.
Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem zmniejsza klirens metotreksatu przez nerki i ogólnie nasila jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania tych leków należy co tydzień wykonywać analizę krwi. Pacjenci z nawet niewielkim zaburzeniem funkcji nerek oraz osoby starsze wymagają dokładnego nadzoru lekarza.
Pentoksifylin: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z pentoksifyliną wiąże się z ryzykiem krwawienia. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy wzmocnić kontrolę i częściej badać czas krwawienia.
Zydowudyna: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z zydowudyną wiąże się z ryzykiem zwiększenia toksycznego wpływu na erytrocyty na skutek wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków przez 1–2 tygodnie należy wykonać analizę krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.
Leki sulfonylomocznikowe: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem nasila działanie hipoglikemizujące tych leków na skutek wypierania leków sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu deksketoprofenu z następującymi lekami należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje.

Beta-blokery: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do osłabienia działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (na skutek hamowania syntezy prostaglandyn).
Cyklosporyna, takrolimus: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może nasilić nefrotoksyczność tych leków (na skutek wpływu deksketoprofenu na prostaglandyny nerkowe). W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
Leki trombolytyczne: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawienia.
Leki przeciwagregacyjne i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.
Probenecyd: jednoczesne stosowanie probenecydu może prowadzić do podwyższenia stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania jego kanalikowego wydzielania nerkowego i koniugacji z kwasem glukuronowym. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy skorygować dawkę deksketoprofenu.
Glikozydy serca: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do podwyższenia stężenia glikozydów w osoczu krwi.
Mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne stosowanie NLPZ w jeden dzień z prostaglandyną nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej leków stosowanych w medycznym przerywaniu ciąży.
Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że jednoczesne stosowanie pochodnych chinolonu w wysokich dawkach z NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.
Tenofowir: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do podwyższenia stężenia azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
Deferasiroks: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z deferasiroksem może zwiększyć ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest dokładny nadzór nad pacjentem.
Pemetreksed: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do zmniejszenia wydalania pemetreksedu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków (szczególnie przy stosowaniu deksketoprofenu w wysokich dawkach) należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać jednoczesnego stosowania pemetreksedu z deksketoprofenem przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Niepożądane reakcje leku można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy okres czasu, konieczny do poprawy stanu.

Oddziaływanie na przewód pokarmowy

Krwawienia żołądkowo-jelitowe, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano dla wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów poprzedzających lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego.

W przypadku wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać.

Ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego, powstawania wrzodu lub jego perforacji wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodu, szczególnie komplikowanego krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym zwiększa się częstość występowania niepożądanych reakcji NLPZ, szczególnie krwawień żołądkowo-jelitowych i perforacji, czasem zakończonych śmiercią. Leczenie tych pacjentów należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki leku.

Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, u pacjentów z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji.

Podczas stosowania leku u pacjentów z obecnymi objawami chorób przewodu pokarmowego i z wywiadem chorób przewodu pokarmowego należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień żołądkowo-jelitowych.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Stosowanie NLPZ może prowadzić do nawrotów nieswoistego zapalenia okrężnicy oraz choroby Leśniowskiego-Crohna u pacjentów przebywających w fazie remisji. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie w wieku podeszłym, z wywiadem niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego, powinni informować lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach żołądkowo-jelitowych, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie – doustne leki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepnące (np. warfarynę), selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Oddziaływanie na nerki

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują diuretyki, a także u pacjentów, u których możliwy jest rozwój hipowolemii.

Podczas stosowania leku pacjent powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia działania toksycznego na nerki.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksetoprofen może podnosić stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi.

Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z niepożądanymi reakcjami ze strony nerek, prowadzącymi do kłębuszkowego zapalenia nerek, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Oddziaływanie na wątrobę

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. Tak jak inne NLPZ, deksetoprofen może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników stosowanie leku należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Oddziaływanie na układ sercowo-naczyniowy i krążenie mózgowe

Podczas stosowania leku pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca o lekkim i średnim nasilenieniu powinni przebywać pod dokładnym nadzorem lekarza.

Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z poprzednimi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania deksetoprofenu zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ w trakcie leczenia NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że w trakcie stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepów tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksetoprofenu.

Lek można stosować tylko po dokładnej ocenie stanu pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych. Tak samo dokładną ocenę stanu należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego stosowania leku u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Nieselektywne NLPZ są w stanie zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksetoprofenu i heparyny o niskiej masie cząsteczkowej w dawkach profilaktycznych w okresie pooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia.

Jednak podczas stosowania leku u pacjentów przyjmujących leki wpływające na hemostazę, np. warfarynę, inne leki kumarynowe lub heparyny, należy przebywać pod dokładnym nadzorem lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Oddziaływanie na skórę

W trakcie stosowania NLPZ zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią), w tym egfoliatywne zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku wystąpienia wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

Inne ostrzeżenia

Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przerywanej), odwodnieniem, bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

W przypadku długotrwałego stosowania leku należy regularnie kontrolować funkcję wątroby, nerek oraz liczbę komórek krwi.

Podczas stosowania deksetoprofenu w bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości stosowanie leku należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod nadzorem lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Stosowanie leku może powodować napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich w przebiegu ospy wietrznej. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospie wietrznej stosowanie leku nie jest zalecane.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem rumieniowatym układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksetoprofen może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywację procesów infekcyjnych lokalizujących się w tkankach miękkich. W przypadku rozwoju lub nasilenia objawów infekcji bakteryjnej należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Każda ampułka leku zawiera 12,35 obj.% etanolu, czyli do 200 mg w przeliczeniu na jedną dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 wina w przeliczeniu na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy jego stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci, pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z epilepsją.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, dlatego praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu oraz niezrostu przedniej ściany brzusznej. W ten sposób absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z <1% do około 1,5%. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze wzrostem dawki deksetoprofenu i długością terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utrat przed- i poimplantacyjnych oraz wzrost śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Niemniej badania deksetoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności wobec narządów rozrodczych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksetoprofenu może powodować oligohydramnię w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalne po przerwaniu stosowania leku.

W I i II trymestrze ciąży stosowanie leku jest możliwe tylko w razie absolutnej konieczności.

Przy stosowaniu leku kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres leczenia.

Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramnii i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie deksetoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnię.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

zespół kardiopulmonalny toksyczny (z zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem małowodzia (patrz wyżej);

dla matki i dziecka na końcu ciąży:

wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co możliwe nawet przy stosowaniu niskich dawek;
opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużeniem porodu.

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksetoprofenu do mleka matki. Stosowanie leku jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Plodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksetoprofen może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom, które mają problemy z zajściem w ciążę lub przechodzą badania z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania leku.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Podczas stosowania deksetoprofenu może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia widzenia lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności do szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej oraz do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dorośli

Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin.

W razie potrzeby dawkę powtórną można podać po 6 godzinach.

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 150 mg.

Lek przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 dni).

Pacjentów należy możliwie przenieść na doustne leki przeciwbólowe.

Niepożądane reakcje można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek można stosować według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym

U tych pacjentów dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednak ze względu na fizjologiczne obniżenie czynności nerek zaleca się niższą dawkę leku, a mianowicie maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu czynności nerek.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) maksymalną dawkę dobową należy zmniejszyć do 50 mg. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <59 ml/min) stosowanie leku jest przeciwwskazane.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować czynność wątroby. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha) stosowanie leku jest przeciwwskazane.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie do mięśni

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli wstrzykiwać głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworze glukozy lub roztworze Ringera-laktażu.

Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając działania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny.

Infuzję należy przeprowadzać dożylnie powoli przez 10–30 minut.

Nie należy dopuszczać działania naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Lek rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworze glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Nie można mieszać leku w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyną.

Wstrzykiwanie dożylna (podanie bolusowe)

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy wstrzyknąć dożylnie powoli przez co najmniej 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Nie można mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie można mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

Po wstrzyknięciu do mięśni lub dożylnym podaniu bolusowym lek należy natychmiast podać po pobraniu z ampułki. Roztwór do infuzji dożylnej należy stosować natychmiast po przygotowaniu.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wstrzykiwania wykonanych z etylenowinylu acetylu, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie zaobserwowano zmian zawartości substancji czynnej w wyniku adsorpcji.

Lek przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałe po przygotowaniu roztwory należy zutylizować.

Przed wstrzyknięciem lek należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci

Nie należy stosować leku u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne środki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy).

W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen można usuwać z organizmu za pomocą dializy.

Działania niepożądane.

Poniżej wymienione działania niepożądane, pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem, na podstawie dostępnych badań klinicznych, uznaje się za co najmniej możliwy, oraz działania niepożądane zgłaszane w okresie postmarketingowym. Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych: często (≥ 1/100 < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

Ze strony krwi/układu chłonnego:

nierzadko – anemia; bardzo rzadko – neutropenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – obrzęk krtani; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne, w tym szok anafilaktyczny.

Ze strony przemiany materii i układu pokarmowego:

rzadko – hiperglikemia, hipoglikemia, hipertriglicerydemia, anoreksja, brak apetytu.

Ze strony psychiki:

nierzadko – bezsenność, niepokój.

Ze strony układu nerwowego:

nierzadko – ból głowy, zawroty głowy, senność; rzadko – parestezje, omdlenia.

Ze strony narządu wzroku:

nierzadko – nieostre widzenie.

Ze strony narządu słuchu:

nierzadko – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach.

Ze strony serca:

nierzadko – kołatanie serca; rzadko – ekstrasystolia, tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego:

nierzadko – hipotensja tętnicza, zaczerwienienie; rzadko – nadciśnienie tętnicze, zatorowość żył powierzchownych.

Ze strony dróg oddechowych, klatki piersiowej i jamy śródmiążdżowej:

rzadko – bradyapnoe; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności, wymioty; nieczęsto – ból brzucha, dyspepsja, biegunka, zaparcia, wymioty z domieszką krwi, suchość w ustach; rzadko – choroba wrzodowa, krwawienie lub perforacja; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

rzadko – patologia hepatocelularna.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

nierzadko – zapalenie skóry, świąd, wysypka, nadmierna potliwość; rzadko – pokrzywka, trądzik; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze napromienienie nabłonka (zespołu Lyella), obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, fotosensybilizacja.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko – sztywność mięśni, sztywność stawów, skurcze mięśni, ból pleców.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

rzadko – ostra niewydolność nerek, poliuria, ból nerek, ketonuria, białkomocz; bardzo rzadko – nefryt, zespół nerczy.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko – zaburzenia menstruacyjne, zaburzenia funkcji gruczołu krokowego.

Ogólne oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często – ból w miejscu wstrzyknięcia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym zapalenie, guzka, krwawienie; nieczęsto – gorączka, zwiększone zmęczenie, bóle, dreszcze, osłabienie, niedobór samopoczucia; rzadko – drżenie, obrzęki obwodowe.

Badania:

rzadko – odchylenia w próbach wątrobowych.

Najczęściej obserwowane były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może rozwinąć się choroba wrzodowa, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych.

Zgodnie z dostępnymi danymi, podczas stosowania deksketoprofenu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka.

Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem NSAID.

Tak jak w przypadku innych NSAID możliwe są następujące działania niepożądane: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bezprzykłonne, które występuje ogólnie u pacjentów z toczeniem układowym lub z mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje bąblowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze napromienienie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NSAID, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju patologii spowodowanej zakrzepem tętniczym, np. zawałem mięśnia sercowego i udarem mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osobom pracującym w systemie opieki zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie można mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczony roztwór do infuzji, przygotowany zgodnie z instrukcją w rozdziale „Wlewy dożylne”, nie może być mieszany z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

2 ml w ampułce, 5 ampułek w opakowaniu konturowym blisterowym, 1 lub 2 opakowania konturowe blisterowe w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

PharmaVision San. ve Tic. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Davutpasa Cad. No:145 Zeytinburnu Istanbul, Turkey.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraina.