Seroquel XR

ULOTKA DO LEKU SEROKWEL XR (Seroquel XR) DO STOSOWANIA U DOROSŁYCH

Skład:

Substancja czynna:

tabletki 50 mg: 1 tabletka zawiera 57,56 mg fumaranu kwietyapiny, co odpowiada 50 mg kwietyapiny;

tabletki 200 mg: 1 tabletka zawiera 230,26 mg fumaranu kwietyapiny, co odpowiada 200 mg kwietyapiny;

tabletki 300 mg: 1 tabletka zawiera 345,38 mg fumaranu kwietyapiny, co odpowiada 300 mg kwietyapiny;

tabletki 400 mg: 1 tabletka zawiera 460,50 mg fumaranu kwietyapiny, co odpowiada 400 mg kwietyapiny;

Substancje pomocnicze:

laktoza, monohydrat; celuloza mikrokryształowa; cytrynian sodu; stearyna magnezu; hydroksypropyloceluloza 2208; hydroksypropyloceluloza 2910; polietylenoglikol 400; dwutlenek tytanu (E 171);

dla tabletek 50, 200 i 300 mg – tlenek żelaza żółty (E 172);

dla tabletek 50 mg – tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane, o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizykochemiczne:

50 mg:

tabletki dwuwypukłe w kształcie kapsułki, barwy brzoskwiniowej, powlekane, z wygrawerowanym oznaczeniem „XR 50” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

200 mg:

tabletki dwuwypukłe w kształcie kapsułki, barwy żółtej, powlekane, z wygrawerowanym oznaczeniem „XR 200” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

300 mg:

tabletki dwuwypukłe w kształcie kapsułki, barwy jasnożółtej, powlekane, z wygrawerowanym oznaczeniem „XR 300” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

400 mg:

tabletki dwuwypukłe w kształcie kapsułki, barwy białej, powlekane, z wygrawerowanym oznaczeniem „XR 400” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na ośrodkowy układ nerwowy. Leki przeciwdziałaющие psychotyczne. Kwietyapina. Kod ATC: N05AH04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Kwetiapina jest lekiem przeciwpsychotycznym atypowym. Kwetiapina oraz jej aktywny metabolit osoczowy nor-kwetiapina oddziałują na wiele receptorów neuroprzekaźnikowych. Kwetiapina i nor-kwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów serotonergicznych (5HT2) oraz do receptorów dopaminergicznych D1 i D2 w mózgu. Uważa się, że właśnie ta kombinacja antagonizmu receptorów, charakteryzująca się większą selektywnością do receptorów 5HT2 niż do receptorów D2, sprzyja efektom klinicznym przeciwpsychotycznym oraz niskiej skłonności do występowania objawów pozapiramidowych po stosowaniu leku Seroquel XR w porównaniu z lekami przeciwpsychotycznymi typowymi.

Kwetiapina nie wykazuje powinowactwa do przenośnika noradrenaliny i ma niskie powinowactwo do receptorów serotonergicznych 5HT1A, natomiast nor-kwetiapina ma wysokie powinowactwo do obu tych substancji. Blokowanie przez nor-kwetiapinę oraz częściowy efekt agonistyczny na receptorach 5HT1A może sprzyjać skuteczności terapeutycznej leku Seroquel XR jako antydepresanta. Kwetiapina i nor-kwetiapina mają wysokie powinowactwo do receptorów histaminergicznych oraz receptorów alfa1-adrenergicznych i umiarkowane powinowactwo do receptorów alfa2-adrenergicznych. Kwetiapina ma niskie powinowactwo lub nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, natomiast nor-kwetiapina wykazuje umiarkowane lub wysokie powinowactwo do kilku podtypów receptorów muskarynowych.

Efekty farmakodynamiczne

Kwetiapina jest aktywna w testach oceny aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak warunkowe unikanie. Blokuje również działanie agonistów dopaminy, mierzone behawioralnie lub elektrofizjologicznie, oraz zwiększa stężenia metabolitów dopaminy – wskaźnik neurochemiczny hamowania receptorów D2.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Kwetiapina jest dobrze wchłaniana po doustnym podaniu. Najwyższe stężenie (Tmax) kwetiapiny i nor-kwetiapiny w osoczu osiągane jest około 6 godzin po podaniu leku Seroquel XR. Szczytowe stężenia molowe aktywnego metabolitu nor-kwetiapiny w stanie stacjonarnym stanowią 35% stężenia kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i nor-kwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna do dawek do 800 mg włącznie przy podawaniu raz na dobę. W porównaniu do równych całkowitych dawek dobowych leku Seroquel XR podawanego raz na dobę oraz leku Seroquel o natychmiastowym uwalnianiu (fumaran kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu) podawanego dwa razy na dobę, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) jest takie samo, natomiast maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) było o 13% niższe w stanie stacjonarnym. W porównaniu leków Seroquel XR i Seroquel o natychmiastowym uwalnianiu, AUC metabolitu nor-kwetiapiny była o 18% niższa po podaniu leku Seroquel XR.

W badaniu oceniającym wpływ pokarmu na biodostępność kwetiapiny stwierdzono, że spożycie pokarmu o wysokiej zawartości tłuszczu powoduje statystycznie istotny wzrost Cmax i AUC przy podawaniu leku Seroquel XR odpowiednio o około 50% i 20%. Nie można wykluczyć, że działanie leku zawierającego kwetiapinę może być większe pod wpływem pokarmu o wysokiej zawartości tłuszczu. Lekkostrawny posiłek nie ma istotnego wpływu na Cmax i AUC kwetiapiny. Seroquel XR zaleca się przyjmować raz na dobę na czczo.

Rozkład

Około 83% kwetiapiny wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm

Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Badania z wykorzystaniem radioaktywnie znakowanej kwetiapiny wykazały, że mniej niż 5% kwetiapiny nie ulega metabolizmowi i jest wydalane w niezmienionej formie z moczem lub kałem.

Eliminacja

Okresy półtrwania kwetiapiny i nor-kwetiapiny wynoszą odpowiednio około 7 i 12 godzin. Około 73% radioaktywnej znaczki wydalane jest z moczem, a 21% – z kałem. Mniej niż 5% całkowitej radioaktywności średniej frakcji molowej dawki wolnej kwetiapiny i aktywnego metabolitu nor-kwetiapiny wydala się z moczem u człowieka.

Grupy specjalne populacji

Płeć

Farmakokinetyka kwetiapiny u kobiet i mężczyzn nie różni się.

Osoby starsze

Średni klirens kwetiapiny u osób starszych jest niższy o około 30–50% w porównaniu z dorosłymi w wieku 18–65 lat.

Zaburzenia funkcji nerek

Średni plazmatyczny klirens kwetiapiny był obniżony o około 25% u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73m²), jednak indywidualne wartości klirensu mieszczą się w zakresie charakterystycznym dla osób zdrowych.

Zaburzenia funkcji wątroby

Średni plazmatyczny klirens kwetiapiny jest obniżony o około 25% u pacjentów z znanym zaburzeniem funkcji wątroby (stabilny alkoholowy marskość wątroby). Ponieważ kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby należy spodziewać się podwyższenia jej stężenia w osoczu. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Seroquel XR wskazany jest w leczeniu:

• schizofrenii, w tym zapobieganiu nawrotom u pacjentów z ustabilizowanym przebiegiem schizofrenii, którzy otrzymywali leczenie поддерживающее lekiem Seroquel XR;
• zaburzeń dwubiegunowych, w szczególności:
  • leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniach dwubiegunowych;
  • leczenie ciężkich epizodów depresyjnych w zaburzeniach dwubiegunowych;
  • zapobieganie nawrotom choroby u pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi z epizodami maniakalnymi lub depresyjnymi, u których leczenie lekiem Seroquel XR okazało się skuteczne;
• jako terapia uzupełniająca w ciężkich epizodach depresyjnych u pacjentów z zaburzeniem depresyjnym większym (ZDG), u których stwierdzono suboptymalną odpowiedź na monoterapię lekami przeciwdrgawkowymi. Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien dokładnie zapoznać się z profilu bezpieczeństwa leku Seroquel XR.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klaritromycyna i nefazodon, jest przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na pierwotny wpływ kwietyapiny na ośrodkowy układ nerwowy, kwietyapinę należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami działającymi na OUN oraz alkoholem.

Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością razem z lekami serotonergicznych, takimi jak inhibitory monoaminooksydazy (MAO), selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, ponieważ zwiększa się ryzyko wystąpienia zespołu serotoniowego, który stanowi potencjalnie zagrażający życiu stan (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów stosujących inne leki o działaniu antycholinergicznym (muskarynowym) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 to enzym głównie odpowiedzialny za metabolizm kwietyapiny za pośrednictwem cytochromu P450. W badaniu interakcji u zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie kwietyapiny (dawka 25 mg) z ketokonazolem, inhibitorem CYP3A4, powodowało wzrost AUC kwietyapiny od 5 do 8 razy. Z tego powodu jednoczesne stosowanie kwietyapiny z inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się również spożywania soku grejpfrutowego podczas leczenia kwietyapiną.

W badaniu wielokrotnych dawek mającym na celu ocenę farmakokinetyki kwietyapiny podawanej przed i podczas leczenia karbamazepiną (znanej jako induktor enzymu wątrobowego), jednoczesne stosowanie karbamazepiny istotnie zwiększało klirens kwietyapiny. Zwiększenie to obniżało ekspozycję ogólnoustrojową na kwietyapinę (mierzoną jako pole AUC) do poziomu średnio wynoszącego 13% ekspozycji podczas stosowania samej kwietyapiny, choć u niektórych pacjentów obserwowano większy efekt. W wyniku tej interakcji mogą powstawać niższe stężenia kwietyapiny w osoczu krwi, co może wpływać na skuteczność terapii lekiem Seroquel XR.

Jednoczesne stosowanie kwietyapiny i fenytoiny (innego induktora enzymu wątrobowego) powodowało istotne zwiększenie klirensu kwietyapiny o około 450%. Rozpoczęcie terapii kwietyapiną u pacjentów stosujących induktor enzymu wątrobowego jest możliwe tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z leczenia kwietyapiną przewyższają ryzyko związane z odstawieniem induktora enzymu wątrobowego. Ważne jest, aby wszelką zmianę induktora prowadzić stopniowo i w razie potrzeby zastąpić go nieinduktorem (np. walemiatem sodu) – patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Farmakokinetyka kwietyapiny istotnie nie zmienia się przy jednoczesnym stosowaniu takich leków przeciwdrgawkowych, jak imipramina (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyna (znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

Jednoczesne stosowanie takich leków przeciwpsychotycznych, jak rysperydon lub haloperidol, nie powodowało istotnych zmian w farmakokinetyce kwietyapiny. Jednoczesne stosowanie kwietyapiny i tiorydazyny powodowało wzrost klirensu kwietyapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwietyapiny nie zmieniała się po jednoczesnym podaniu z cyklotydyną.

Farmakokinetyka litu nie zmieniała się przy jednoczesnym podawaniu z kwietyapiną.

W sześciotygodniowym randomizowanym badaniu porównującym stosowanie kombinacji litu i Seroquel XR oraz kombinacji placebo i Seroquel XR u dorosłych pacjentów z ostrym stanem maniakalnym, w grupie z dodatkowym litem w porównaniu z grupą z dodatkowym placebo obserwowano zwiększoną częstość występowania zaburzeń pozapiramidowych (szczególnie drżenia), senności i przyrostu masy ciała (patrz rozdział „Właściwości farmakodynamiczne”).

Nie stwierdzono klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki walemiatu sodu i kwietyapiny przy jednoczesnym ich podawaniu. Retrospektywne badanie z udziałem dzieci i młodzieży otrzymujących walemiat, kwietyapinę lub oba leki wykazało wyższą częstość występowania leukopenii i neutropenii w grupie leczonej kombinacją w porównaniu z grupami monoterapii.

Nie przeprowadzono oficjalnych badań interakcji z najczęściej stosowanymi lekami kardiologicznymi. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kwietyapiny z lekami wpływającymi na równowagę elektrolitową lub wydłużającymi odcinek QT.

U pacjentów stosujących kwietyapinę odnotowano przypadki fałszywie pozytywnych wyników testu immunoenzymatycznego na obecność metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych. W przypadku wątpliwych wyników testu przesiewowego zaleca się potwierdzenie wyników odpowiednią metodą chromatograficzną.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Ponieważ Seroquel XR jest wskazany w leczeniu schizofrenii, zaburzeń dwubiegunowych oraz leczeniu wspomagającym epizodów depresyjnych u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, należy dokładnie przeanalizować profil bezpieczeństwa stosowania leku, biorąc pod uwagę diagnozę danego pacjenta oraz dawkę, którą przyjmuje.

Długoterminowa skuteczność i bezpieczeństwo terapii wspomagającej u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym nie były oceniane, jednak badano długoterminową skuteczność i bezpieczeństwo monoterapii lekiem u dorosłych pacjentów.

Dzieci

Seroquel XR nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na brak danych potwierdzających korzyści z jego stosowania w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne kweitiapiny wykazały, że poza znanym profilem bezpieczeństwa ustalonym u dorosłych, częstotliwość niektórych niepożądanych zjawisk jest wyższa u dzieci niż u dorosłych (zwiększony apetyt, wzrost stężenia prolaktyny w surowicy oraz objawy pozapiramidowe), a także zaobserwowano jedno zjawisko, które wcześniej nie było obserwowane w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów (podwyższone ciśnienie tętnicze). Ponadto u dzieci i młodzieży obserwowano zmiany w funkcji tarczycy.

Należy również zaznaczyć, że opóźniony wpływ leczenia lekiem Seroquel XR na wzrost i dojrzewanie płciowe nie był badany w okresie dłuższym niż 26 tygodni. Długoterminowy wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny jest nieznany.

W przebiegu placebo-kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży leczenie kweitiapiną wiązało się z wyższą częstotliwością objawów pozapiramidowych (EPS) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych ze względu na schizofrenię i manię dwubiegunową (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Samobójstwo / myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń i objawów samobójczych). To ryzyko utrzymuje się aż do wystąpienia istotnej/znaczącej remisji. Ponieważ poprawa może nie występować przez pierwsze kilka lub więcej tygodni leczenia, pacjentów należy dokładnie obserwować do momentu wystąpienia tej poprawy. Zgodnie z ogólnym doświadczeniem klinicznym ryzyko samobójstwa może wzrosnąć na wczesnych etapach rekonwalescencji.

Ponadto lekarze powinni wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń i objawów samobójczych po nagłym zaprzestaniu leczenia kweitiapiną ze względu na istniejące czynniki ryzyka choroby, którą leczy się.

Inne zaburzenia psychiczne, w przypadku których przepisuje się kweitiapinę, mogą również wiązać się z zwiększonym ryzykiem zdarzeń i objawów samobójczych. Ponadto takie stany mogą występować równolegle z ciężkimi epizodami depresyjnymi. W związku z tym przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy stosować te same środki ostrożności, co przy leczeniu pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zdarzeń i objawów samobójczych lub ci, którzy wykazują znaczny poziom myśli samobójczych przed rozpoczęciem terapii, mają wyższe ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójstwa i powinni być dokładnie monitorowani w trakcie leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów w porównaniu do placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

Dokładna obserwacja pacjentów, szczególnie z grupy wysokiego ryzyka, powinna uzupełniać leczenie farmakologiczne, szczególnie na wczesnych etapach leczenia oraz po zmianach dawki. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się pacjentami) należy poinformować o konieczności monitorowania wszelkich pogorszeń klinicznych, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i natychmiastowego zgłoszenia się po pomoc medyczną w przypadku wystąpienia tych objawów.

W krótkoterminowych placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia dwubiegunowego obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń i objawów samobójczych u młodych pacjentów (do 25 roku życia), którzy leczono kweitiapiną, w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali placebo (3,0 % vs. 0 % odpowiednio). W badaniach klinicznych wśród pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym częstotliwość zdarzeń i objawów samobójczych u młodych pacjentów (do 25 roku życia) wynosiła 2,1 % (3/144) w grupie przyjmującej kweitiapinę i 1,3 % (1/75) w grupie placebo. Retrospektywna analiza populacyjna stosowania kweitiapiny w leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym wykazała zwiększone ryzyko samookaleczeń i samobójstw u pacjentów w wieku od 24 do 64 lat bez wywiadu samookaleczeń podczas stosowania kweitiapiny z innymi antydepresantami.

Ryzyko metaboliczne

Ze względu na zaobserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmian masy ciała, poziomu glukozy (patrz „Hiperglikemia”) i lipidów we krwi, które obserwowano w badaniach klinicznych, należy ocenić parametry metaboliczne pacjenta na początku leczenia, a zmiany tych parametrów należy regularnie monitorować w trakcie leczenia. Pogorszenie tych parametrów należy korygować z uwzględnieniem klinicznej celowości.

Objawy pozapiramidowe

W placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów stosowanie kweitiapiny wiązało się z zwiększoną częstotliwością objawów pozapiramidowych w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu zaburzenia dwubiegunowego i ciężkiego zaburzenia depresyjnego.

Stosowanie kweitiapiny wiązało się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym nieprzyjemnym lub stresującym niepokojem i potrzebą poruszania się, co często towarzyszyło niemożności siedzenia lub stania nieruchomo. Najbardziej prawdopodobne jest wystąpienie tych zjawisk w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Zespół późnej dyskinezy

W przypadku wystąpienia objawów zespołu późnej dyskinezy należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie kweitiapiny. Objawy zespołu późnej dyskinezy mogą się nasilać lub nawet pojawiać po odstawieniu leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Senność i zawroty głowy

Leczenie kweitiapiną wiązało się z sennością i podobnymi objawami, takimi jak sedacja. W badaniach klinicznych leczenie pacjentów z depresją dwubiegunową i dużym zaburzeniem depresyjnym takie objawy zazwyczaj pojawiały się w ciągu pierwszych 3 dni leczenia i były głównie o lekkim do umiarkowanego nasileniu. Pacjentom, u których występuje ciężka senność, może być potrzebna częstsza obserwacja przynajmniej przez 2 tygodnie od wystąpienia senności lub do ustąpienia objawów, a także może być konieczne rozważenie odstawienia leczenia.

Hipotensja ortostatyczna

Leczenie kweitiapiną wiązało się z hipotensją ortostatyczną i towarzyszącymi zawrotami głowy, które, podobnie jak senność, zazwyczaj pojawiały się w okresie wstępnego dozowania. Może to prowadzić do zwiększenia częstości przypadkowych urazów (upadków), szczególnie u osób starszych. W związku z tym pacjentom należy zalecić ostrożność, aż przywykną do możliwych efektów leku.

Kweitiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub innymi stanami, które mogą prowadzić do hipotensji. Należy rozważyć zmniejszenie dawki lub dłuższe dozowanie w przypadku wystąpienia hipotensji ortostatycznej, szczególnie u pacjentów z chorobą serca lub naczyń.

Zespół bezdechu podczas snu

Zgłaszano występowanie zespołu bezdechu podczas snu u pacjentów stosujących kweitiapinę. Kweitiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy równolegle przyjmują leki działające na ośrodkowy układ nerwowy, mają wywiad bezdechu podczas snu lub znajdują się w grupie ryzyka. Dotyczy to w szczególności pacjentów z nadwagą/otyłością lub pacjentów płci męskiej.

Drżenie

Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały różnic w częstości występowania drgawek u pacjentów przyjmujących kweitiapinę lub placebo. Brak danych dotyczących częstości występowania drgawek u pacjentów z wywiadem padaczki. Jak w przypadku leczenia innymi lekami przeciwpsychotycznymi, zaleca się ostrożne przepisywanie leku w leczeniu pacjentów z wywiadem napadów padaczki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zespół złośliwej neuroleptycznej

Zespół złośliwej neuroleptycznej był związany z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kweitiapiną. Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność autonomiczną i podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej. W takim przypadku należy przerwać stosowanie kweitiapiny i rozpocząć odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Zespół serotonergiczny

Jednoczesne stosowanie leku Seroquel XR i innych leków serotonergicznych, takich jak inhibitory monoaminooksydazy (MAO), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójcykliczne antydepresanty, może prowadzić do zespołu serotonergicznego, który stanowi potencjalnie zagrażający życiu stan (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli wspomagające leczenie innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność układu autonomicznego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego.

W przypadku podejrzenia zespołu serotonergicznego należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii w zależności od nasilenia objawów.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza

Ciężką neutropenię (liczba neutrofili < 0,5×10⁹/l) obserwowano w badaniach klinicznych kweitiapiny. Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowała w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia leczenia kweitiapiną. Nie stwierdzono wyraźnej zależności dawkowej. W okresie postmarketingowym niektóre przypadki były śmiertelne. Możliwe czynniki ryzyka wystąpienia neutropenii obejmują wcześniejsze zmniejszenie liczby leukocytów (L) i neutropenię wywołaną lekami w wywiadzie. Jednak niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów bez wcześniejszych czynników ryzyka. Kweitiapinę należy odstawić u pacjentów z liczbą neutrofili < 1,0×10⁹/l. Należy monitorować objawy i objawy infekcji oraz liczbę neutrofili u pacjentów (do przekroczenia poziomu 1,5 × 10⁹/l).

Należy rozważyć możliwość wystąpienia neutropenii u pacjentów z obecną infekcją i gorączką, szczególnie w przypadku braku oczywistych czynników sprzyjających, i korygować ją z uwzględnieniem klinicznej celowości.

Pacjentów należy poinstruować, aby natychmiast zgłaszali objawy/objawy wskazujące na agranulocytozę lub infekcję (takie jak gorączka, osłabienie, ospałość lub ból gardła) w dowolnym czasie podczas leczenia lekiem Seroquel XR. Takim pacjentom należy niezwłocznie wykonać oznaczenie liczby leukocytów i bezwzględnej liczby neutrofili (ANC), szczególnie w przypadku braku czynników sprzyjających.

Efekty antycholinergiczne (muszarynowe)

Norkeitiapina, aktywny metabolit kweitiapiny, wykazuje powinowactwo do kilku podtypów receptorów muszarynowych od umiarkowanego do silnego. Dotyczy to PRZL, odzwierciedlając efekty antycholinergiczne przy stosowaniu kweitiapiny w zalecanych dawkach, jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami antycholinergicznymi oraz w przypadku przedawkowania. Kweitiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki o działaniu antycholinergicznym (muszarynowym). Kweitiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem lub wywiadem zatrzymania moczu, klinicznie istotną hipertrofią prostaty, niedrożnością jelit lub stanami z nimi związanymi, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub zamkniętym kątem jaskry.

Interakcje

Zobacz również sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Jednoczesne stosowanie kweitiapiny i silnego induktora enzymu wątrobowego, takiego jak karbamazepina lub fenytoina, istotnie obniża stężenie kweitiapiny w osoczu, co może wpływać na skuteczność terapii kweitiapiną. U pacjentów przyjmujących induktor enzymu wątrobowego leczenie kweitiapiną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy korzyści z przepisania kweitiapiny przewyższają ryzyko odstawienia induktora enzymu wątrobowego. Ważne jest stopniowe wprowadzanie każdej zmiany i w razie potrzeby zastąpienie induktora nieinduktorem (np. walepinianem sodu).

Waga ciała

Zgłaszano zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych kweitiapiną, które należy monitorować i korygować z uwzględnieniem klinicznej celowości zgodnie z zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych.

Hiperglikemia

Hiperglikemia i/lub rozwój lub nasilenie cukrzycy, w pojedynczych przypadkach związane z kwasocukrzycą lub śpiączką, wystąpiły rzadko, w tym kilka przypadków zakończonych śmiercią. W niektórych przypadkach zgłaszano poprzednie zwiększenie masy ciała, które może być sprzyjającym czynnikiem hiperglikemii i/lub rozwoju lub nasilenia cukrzycy. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny zgodnie z zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjentów leczonych jakimi kolwiek lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kweitiapiną, należy monitorować pod kątem objawów i objawów hiperglikemii (takich jak polidyppsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjentów z cukrzycą lub z istniejącymi czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie badać pod kątem pogorszenia kontroli glukozy. Należy regularnie monitorować masę ciała.

Lipidy

W badaniach klinicznych kweitiapiny obserwowano wzrost stężenia trójglicerydów, LDL i cholesterolu ogólnego oraz spadek stężenia cholesterolu HDL. Zmiany poziomu lipidów należy korygować z uwzględnieniem klinicznej celowości.

Wydłużenie interwału QT

W trakcie badań klinicznych i przy stosowaniu zgodnie z instrukcją do użytku medycznego przyjmowanie kweitiapiny nie było związane z trwałym bezwzględnym wydłużeniem interwału QT. W okresie postmarketingowym obserwowano wydłużenie interwału QT przy stosowaniu kweitiapiny w dawkach terapeutycznych i przy przedawkowaniu. Jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, kweitiapinę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub wydłużeniem interwału QT w wywiadzie rodzinnym. Należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu kweitiapiny z lekami wydłużającymi interwał QT, z neuroleptykami, szczególnie pacjentom starszym, pacjentom z wrodzonym zespołem wydłużenia interwału QT, niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego

W trakcie badań klinicznych i stosowania po wprowadzeniu na rynek obserwowano przypadki rozwoju kardiomiopatii i zapalenia mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć odstawienie kweitiapiny u pacjentów podejrzanych o kardiomiopatię lub zapalenie mięśnia sercowego.

Ciężkie niepożądane reakcje skórne

Przy stosowaniu kweitiapiny zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny epidermalny nekroliozy (TEN), ostry ogólnoustrojowy pustularny wyprysk, rumień wielopostaciowy i reakcje skórne na lek towarzyszące eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek.

SCAR zazwyczaj objawiają się jednym lub więcej z następujących objawów: znaczny wysyp skórny, który może towarzyszyć swędzeniu lub powstawaniu pęcherzy, odłuszczeniowe zapalenie skóry, gorączka, limfadenopatia oraz eozynofilia lub neutrofilia. Większość tych reakcji występowała w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia terapii kweitiapiną, a niektóre przypadki zespołu DRESS występowały w ciągu 6 tygodni od rozpoczęcia terapii kweitiapiną. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie ciężkie reakcje skórne należy natychmiast odstawić kweitiapinę i rozważyć leczenie alternatywne.

Przerywanie przyjmowania leku

Ostre objawy przerywania przyjmowania leku, takie jak bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość, opisywano po nagłym odstawieniu kweitiapiny. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie leku w okresie co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci starsi z psychotą związaną z demencją

Kweitiapina nie jest zalecana w leczeniu psychoty związanej z demencją.

W przebiegu randomizowanych badań placebo-kontrolowanych u chorych na demencję przy stosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych obserwowano około trzykrotnie większe ryzyko wystąpienia niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Mechanizm takiego zwiększonego ryzyka jest nieznany. Zwiększone ryzyko nie może być wykluczone dla innych leków przeciwpsychotycznych lub innych grup pacjentów. Kweitiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Z danych metaanalizy atypowych leków przeciwpsychotycznych wiadomo, że pacjenci starsi z psychotą związaną z demencją stanowią grupę podwyższonego ryzyka śmiertelności w porównaniu z grupą placebo. Dane dwóch 10-tygodniowych badań placebo-kontrolowanych kweitiapiny w tej samej grupie pacjentów (n=710; średni wiek 83 lata; zakres 56–99 lat) wykazały częstość śmiertelności u pacjentów leczonych kweitiapiną na poziomie 5,5 % w porównaniu do 3,2 % w grupie placebo. W tych badaniach pacjenci umierali z różnych przyczyn, które były oczekiwane dla tej grupy.

Pacjenci starsi z chorobą Parkinsona (PD)/parkinsonizmem

Retrospektywna analiza populacyjna stosowania kweitiapiny w leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym wykazała zwiększone ryzyko śmierci podczas stosowania kweitiapiny u pacjentów w wieku > 65 lat. Dane te nie zostały potwierdzone, gdy pacjentów z chorobą Parkinsona nie uwzględniono w analizie. Należy zachować ostrożność, jeśli kweitiapina jest przepisywana pacjentom starszym z PD.

Dysfagia

Zgłaszano przypadki dysfagii przy stosowaniu kweitiapiny. Kweitiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Zaparcia i niedrożność jelit

Zaparcia są czynnikiem ryzyka rozwoju niedrożności jelit. Zarejestrowano przypadki zaparć i niedrożności przy stosowaniu kweitiapiny, w tym przypadki śmiertelne u pacjentów z wyższym ryzykiem rozwoju niedrożności jelit, w tym tych, którzy równocześnie przyjmują kilka leków obniżających perystaltykę jelit i/lub leki, wobec których mogły nie być zgłoszone doniesienia o wywoływaniu objawów zaparć. Leczenie pacjentów z niedrożnością jelit/obrótem jelit należy prowadzić pod dokładnym nadzorem i z udzielaniem natychmiastowej pomocy medycznej.

Zakrzepica żylna

Zarejestrowano przypadki zakrzepicy żyłnej w przebiegu stosowania leków przeciwpsychotycznym. Ponieważ u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka rozwoju VTE, należy określić wszystkie możliwe czynniki ryzyka rozwoju zakrzepicy żyłnej przed i w trakcie leczenia kweitiapiną oraz podjąć środki zapobiegawcze.

Wpływ na wątrobę

Leczenie lekiem Seroquel XR należy przerwać w przypadku rozwoju żółtaczki.

Zapalenie trzustki

Obserwowano przypadki zapalenia trzustki w trakcie badań klinicznych i stosowania po wprowadzeniu na rynek. W doniesieniach z okresu postmarketingowego, choć nie wszystkie przypadki były powikłane obecnością czynników ryzyka, wielu pacjentów miało czynniki znane jako związane z zapaleniem trzustki, takie jak podwyższone stężenie trójglicerydów, kamienie żółciowe i spożywanie alkoholu.

Choroby układu sercowo-naczyniowego

Seroquel XR należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego i naczyniowo-mózgowego lub innymi stanami, które mogą prowadzić do hipotensji tętniczej. Kweitiapina może powodować hipotensję ortostatyczną, szczególnie na początku dozowania, dlatego w takich przypadkach konieczne jest zmniejszenie dawki lub dłuższe dozowanie.

Informacje dodatkowe

Dane dotyczące stosowania kweitiapiny w połączeniu z waleksprysem sodu lub litem w ostrych epizodach manii średniego i ciężkiego nasilenia są ograniczone; jednak leczenie skojarzone było dobrze tolerowane (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Właściwości farmakodynamiczne”).

Te dane wykazały efekt addytywny w trzecim tygodniu leczenia.

Laktoza

Tabletki Seroquel XR zawierają laktozę. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, ogólnym niedoborem laktozy lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Seroquel XR 50 mg zawiera 119 mg laktozy (bezwodnej) w 1 tabletce.

Seroquel XR 150 mg zawiera 71 mg laktozy (bezwodnej) w 1 tabletce.

Seroquel XR 200 mg zawiera 50 mg laktozy (bezwodnej) w 1 tabletce.

Seroquel XR 300 mg zawiera 47 mg laktozy (bezwodnej) w 1 tabletce.

Seroquel XR 400 mg zawiera 15 mg laktozy (bezwodnej) w 1 tabletce.

Sód

Tabletki Seroquel XR 50 mg, 150 mg i 200 mg o przedłużonym działaniu zawierają mniej niż 1 mmol sodu (23 mg na tabletkę), dlatego można je uważać za praktycznie bez sodu.

Tabletki Seroquel XR 300 mg o przedłużonym działaniu i tabletki Seroquel XR 400 mg o przedłużonym działaniu zawierają 27 mg sodu w jednej tabletce, co odpowiada 1,35 % zalecanej przez WHO dziennej dawki, wynoszącej 2 g sodu dla dorosłego.

Seroquel XR 300 mg zawiera 27 mg sodu w 1 tabletce.

Seroquel XR 400 mg zawiera 27 mg sodu w 1 tabletce.

Nieracjonalne stosowanie i nadużywanie

Zarejestrowano przypadki nieracjonalnego stosowania i nadużywania leku. Należy przepisywać kweitiapinę z ostrożnością pacjentom z wywiadem nadużywania alkoholu lub substancji odurzających.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania kweitiapiny w leczeniu kobiet w ciąży nie są ustalone. Obecnie nie ma dowodów na negatywny wpływ uzyskanych w badaniach na zwierzętach. Możliwy wpływ na narządy wzroku płodu nie był badany. Zgodnie z informacjami z kilku ciąż, w których stosowano kweitiapinę, zgłaszano rozwój objawów abstynencyjnych u noworodków. Dlatego w czasie ciąży Seroquel XR można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko. U noworodków matek, które przyjmowały kweitiapinę w czasie ciąży, obserwowano objawy odstawienia leku.

Istnieją opublikowane doniesienia, że kweitiapina przenika do mleka matki, choć stopień przenikania leku do mleka jest nieznany. Kobietom karmiącym piersią zaleca się przerwanie karmienia w trakcie leczenia kweitiapiną.

Noworodki matek, które w III trymestrze przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym kweitiapinę), mają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i/lub objawów odstawienia, które mogą różnić się nasileniem i czasem trwania po porodzie. Obserwowano następujące późniejsze działania niepożądane: pobudzenie, nadciśnienie tętnicze, hipotensja, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub zaburzenia odżywiania. W związku z tym noworodki powinny być pod dokładnym nadzorem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na to, że lek działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, kweitiapina może niekorzystnie wpływać na czynności wymagające skupienia uwagi. Dlatego pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia samochodu lub innych mechanizmów, aż do ustalenia indywidualnej wrażliwości na ten wpływ.

Sposób stosowania i dawki

Dla każdego wskazania istnieją różne schematy dawkowania. Należy upewnić się, że pacjentowi przyznano dawkowanie odpowiadające jego stanowi.

Seroquel XR należy stosować 1 raz na dobę, na czczo. Tabletki należy połykać w całości, nie łamiąc, nie żując ani nie rozdrabniając ich.

Do leczenia schizofrenii oraz epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego stopnia w zaburzeniu dwubiegunowym

Lek Seroquel XR należy stosować co najmniej 1 godzinę przed posiłkiem. Dawkowanie początkowe to 300 mg na dobę w pierwszym dniu i 600 mg na drugi dzień. Zalecana dawka dzienna to 600 mg, jednak jeśli uzasadnione klinicznie, dawkę można zwiększyć do 800 mg na dobę. Dawkę należy dostosować w zakresie dawek skutecznych – od 400 mg do 800 mg na dobę – w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. W terapii utrzymującej w schizofrenii nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Do leczenia epizodów depresyjnych w zaburzeniu dwubiegunowym

Lek Seroquel XR należy stosować przed snem. Ogólna dawka dzienna w pierwszych czterech dniach leczenia to 50 mg (w dniu 1), 100 mg (w dniu 2), 200 mg (w dniu 3) i 300 mg (w dniu 4). Zalecana dawka dzienna to 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowej korzyści w grupie stosującej 600 mg w porównaniu z grupą 300 mg (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Dawka 600 mg może być skuteczna u niektórych pacjentów. Dawki powyżej 300 mg powinien przepisywać lekarz z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Badania kliniczne wskazują, że u niektórych pacjentów, w przypadku wystąpienia problemów związanych z nietolerancją leku, należy rozważyć zmniejszenie dawki do minimalnej – 200 mg.

Do zapobiegania nawrotom choroby w zaburzeniu dwubiegunowym

W celu zapobiegania kolejnym epizodom maniakalnym, mieszonym lub depresyjnym u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, którzy odpowiadali na lek Seroquel XR w leczeniu ostrych epizodów, należy kontynuować przyjmowanie Seroquel XR w tej samej dawce, przed snem. Dawkę Seroquel XR można dostosować w zakresie od 300 mg do 800 mg/ dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u każdego pacjenta. Ważne jest, aby w terapii utrzymującej stosować najniższe skuteczne dawki.

Do wspomagającego leczenia ciężkich epizodów depresyjnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym

Seroquel XR należy przyjmować przed snem. Dawkowanie początkowe to 50 mg w dniu 1 i 2 oraz 150 mg w dniu 3 i 4. W krótkotrwałych badaniach wspomagającego leczenia (z amitryptylina, bupropionem, cytalopramem, duloksetyną, escytalopramem, fluoksetyną, paroksetyną, sertraliną i wenlafaksyną) efekt antydepresyjny obserwowano przy dawkach 150 i 300 mg/ dobę, a przy dawce 50 mg/ dobę – w krótkotrwałym badaniu monoterapii. Przy stosowaniu wyższych dawek leku zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Dlatego lekarz powinien upewnić się, że stosowana jest najniższa skuteczna dawka, rozpoczynając od 50 mg/ dobę. Potrzeba zwiększenia dawki z 150 do 300 mg/ dobę powinna opierać się na ocenie stanu poszczególnego pacjenta.

Przejście z leku Seroquel, tabletek z natychmiastowym uwalnianiem substancji czynnej

W celu ułatwienia doboru dawkowania dla pacjentów leczonych oddzielnymi dawkami leku Seroquel (tabletki z natychmiastowym uwalnianiem substancji czynnej), można przejść na stosowanie leku Seroquel XR w równoważnej całkowitej dawce dobowej, 1 raz na dobę. Może być konieczna indywidualna korekta dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Tak jak inne leki przeciwdziała psychicznym i antydepresanty, lek Seroquel XR należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym, szczególnie w okresie doboru dawki początkowej. Może być wymagane powolniejsze dozowanie leku Seroquel XR, a dawka terapeutyczna może być niższa niż u młodszych pacjentów. Średni klirens osoczowy kweitiapiny był o 30–50% niższy u pacjentów w wieku podeszłym w porównaniu z młodszy pacjentami. Leczenie pacjentów w wieku podeszłym należy rozpoczynać od dawki 50 mg/ dobę. Dawkę można zwiększać o 50 mg/ dobę do skutecznej dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u konkretnego pacjenta.

U pacjentów w wieku podeszłym z ciężkimi epizodami depresyjnymi w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym leczenie należy rozpocząć od dawki 50 mg/ dobę w dniach 1–3, zwiększając do 100 mg/ dobę w dniu 4 i 150 mg/ dobę w dniu 8. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę, rozpoczynając od 50 mg/ dobę. W razie potrzeby zwiększenia dawki do 300 mg/ dobę na podstawie oceny stanu konkretnego pacjenta, może to nastąpić nie wcześniej niż w dniu 22.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u pacjentów powyżej 65 roku życia z epizodami depresyjnymi na tle zaburzenia dwubiegunowego nie były badane.

Dzieci

Nie zaleca się stosowania leku Seroquel XR dzieciom ze względu na brak danych potwierdzających jego stosowanie w tej grupie wiekowej.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Kwetiapina jest aktywnie metabolizowana w wątrobie. Dlatego lek Seroquel XR należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi zaburzeniami funkcji wątroby, szczególnie w okresie doboru dawki początkowej. Leczenie pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby należy rozpocząć od dawki 50 mg/ dobę. Dawkę można zwiększać o 50 mg/ dobę do skutecznej dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u konkretnego pacjenta.

Przedawkowanie.

Objawy

Ogólnie objawy i objawy, o których informowano, były konsekwencją nasilenia znanych efektów farmakologicznych substancji czynnej, takich jak senność i sedacja, tachykardia, hipotensja tętnicza i efekty antycholinergiczne. Przedawkowanie mogło prowadzić do wydłużenia interwału QT, drgawek, stanu przedudrzynowego, rabdomiolizy, niewydolności oddechowej, zatrzymania moczu, dezorientacji, urojenia i/lub pobudzenia, śpiączki i śmierci. Pacjenci z wcześniejszym ciężkim schorzeniem układu sercowo-naczyniowego mogą znajdować się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia skutków przedawkowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Korekta przedawkowania

Podczas badań klinicznych zgłaszano przeżycie przy ostrym przedawkowaniu do 30 g kweitiapiny. Większość pacjentów z przedawkowaniem nie zgłaszała działań niepożądanych lub całkowicie wyzdrowiała z tych objawów. Zgłoszono śmiertelny skutek w trakcie badania klinicznego po przedawkowaniu 13,6 g kweitiapiny. Z doświadczeń po wprowadzeniu na rynek informacje o przedawkowaniu kweitiapiny prowadzące do skutku śmiertelnego lub śpiączki, lub wydłużenia interwału QT były bardzo rzadkie po przyjęciu 6 g kweitiapiny w monoterapii. Ponadto, takie zdarzenia były rejestrowane w warunkach przedawkowania kweitiapiny w monoterapii: wydłużenie QT, napady drgawkowe, stan przedudrzynowy, rabdomioliza, niewydolność oddechowa, zatrzymanie moczu, dezorientacja, urojenia i/lub pobudzenie.

U pacjentów z istniejącym ciężkim schorzeniem układu sercowo-naczyniowego istnieje podwyższone ryzyko skutków przedawkowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ogólnie objawy i objawy, o których informowano, były konsekwencją nasilenia znanych efektów farmakologicznych leku, takich jak senność i sedacja, tachykardia i hipotensja tętnicza.

Nie istnieje specyficzny antydotum na kweitiapinę. W przypadku ciężkich objawów przedawkowania należy rozważyć konieczność zastosowania różnorodnych środków i terapii intensywnej, w tym przywrócenie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniej oxygenacji i wentylacji płuc, monitorowanie i wspieranie czynności układu sercowo-naczyniowego.

Na podstawie opublikowanych danych literaturowych, pacjenci z urojeniami i pobudzeniem oraz wyraźnymi objawami zespołu antycholinergicznego mogą być leczeni fizostygmyną w dawce 1–2 mg (pod stałą kontrolą EKG). Nie jest to zalecane dla standardowego leczenia ze względu na możliwy negatywny wpływ fizostygminy na przewodnictwo serca. Fizostygmina może być stosowana w przypadku braku zaburzeń EKG. Nie należy stosować fizostygminy przy zaburzeniach rytmu, blokadażach w stopniu dowolnym lub poszerzeniu zespołu QRS.

W przypadku trwałej hipotensji tętniczej przy przedawkowaniu kweitiapiny należy stosować odpowiednie środki, takie jak dożylne podawanie płynów i/lub sympatykomimetyków (należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja receptorów beta-adrenergicznych może pogłębiać hipotensję w warunkach blokady receptorów alfa-adrenergicznych wywołanej przez kweitiapinę).

Ponieważ zapobieganie wchłanianiu przy przedawkowaniu nie było badane, należy rozważyć konieczność przepłukania żołądka, które w miarę możliwości powinno być przeprowadzone w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku (po intubacji, jeśli pacjent stracił przytomność), a także stosowanie węgla aktywowanego wraz ze środkiem przeczyszczającym.

W przypadkach przedawkowania kweitiapiny trwałą hipotensję tętniczą należy leczyć z zastosowaniem odpowiednich środków, takich jak dożylne podawanie płynów i/lub sympatykomimetyków. Należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja receptorów beta-adrenergicznych może nasilić hipotensję w warunkach blokady receptorów alfa-adrenergicznych przez kweitiapinę.

Zgłoszono powstawanie ciał obcych w żołądku przy przedawkowaniu kweitiapiny o przedłużonym działaniu, a zalecana jest odpowiednia diagnostyka obrazowa w celu ustalenia dalszej taktyki postępowania z pacjentem. Zwykłe przepłukanie żołądka może okazać się nieskuteczne w usuwaniu ciał obcych z powodu lepkiej konsystencji masy przypominającej gumę.

W niektórych przypadkach pomyślnie przeprowadzono endoskopowe usunięcie farmakobezoaru.

Staranne leczenie medyczne i monitorowanie powinny trwać aż do pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Efekty uboczne

Najczęściej zgłaszanymi efektami ubocznymi leku (EUL) podczas stosowania kwietyapiny (≥ 10 %) były senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość w ustach, objawy odstawienia (przy przerywaniu leczenia), podwyższenie poziomu trójglicerydów we krwi, wzrost stężenia cholesterolu ogólnego (głównie cholesterolu LPUNZ), obniżenie poziomu cholesterolu LPWZ, przyrost masy ciała, obniżenie stężenia hemoglobiny oraz objawy ekstrapiramidowe.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, stosowanie kwietyapiny wiązało się z przyrostem masy ciała, omdleniami, zespolem neuroleptycznym złośliwym, leukopenią oraz obrzękami obwodowymi.

EUL związane z leczeniem kwietyapiną przedstawiono poniżej w tabeli 1.

Tabela 1. EUL związane z terapią kwietyapiną.

Częstotliwość występowania niepożądanych zdarzeń podczas leczenia kwietyapiną określono według następującej klasyfikacji: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, <1/100), rzadko (≥ 1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) oraz częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

(1) Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

(2) Senność może występować zazwyczaj w pierwszych 2 tygodniach leczenia i zwykle ustępuje przy kontynuowaniu stosowania kwietyapiny.

(3) Bezobjawowe podwyższenie (przesunięcie od normy do > 3 × ULN w dowolnym czasie) stężenia aminotransferaz w surowicy (ALT, AST) lub stężenia gamma-GT obserwowano u niektórych pacjentów podczas stosowania kwietyapiny. Te podwyższenia były zazwyczaj odwracalne przy kontynuowaniu leczenia kwietyapiną.

(4) Jak i inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory alfa1-adrenergiczne, kwietyapina może często powodować hipotensję ortostatyczną towarzyszoną zawrotom głowy, tachykardii oraz u niektórych pacjentów omdleniom, szczególnie w okresie dobierania dawki początkowej (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

(5) Częstość występowania tych niepożądanych zdarzeń lekowych została oszacowana wyłącznie na podstawie danych z okresu postmarketingowego dotyczących stosowania kwietyapiny w postaci farmaceutycznej o szybkim uwalnianiu.

(6) Poziom glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub poziom glukozy we krwi po posiłku ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym przypadku.

(7) Zwiększenie częstości występowania dysfagii podczas stosowania kwietyapiny w porównaniu z placebo obserwowano wyłącznie w trakcie badań klinicznych depresji dwubiegunowej.

(8) Oparte na wzroście masy ciała o >7% w porównaniu z wartością wyjściową. Występuje głównie w pierwszych tygodniach terapii u dorosłych.

(9) W krótkoterminowych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych monoterapii, w których oceniano objawy po odstawieniu leku, najczęściej obserwowane były następujące objawy odstawienia: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy oraz drażliwość. Częstość tych reakcji znacząco zmniejszała się po 1 tygodniu od zaprzestania leczenia.

(10) Poziom trójglicerydów ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat) przynajmniej w jednym przypadku.

(11) Poziom cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat) przynajmniej w jednym przypadku. Bardzo często obserwowano wzrost cholesterolu LPNŻ o ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l). Średnia wartość u pacjentów z takim wzrostem wynosiła 41,7 mg/dl (≥1,07 mmol/l).

(12) Zob. tekst poniżej.

(13) Liczba płytek krwi ≤100 × 10⁹/l przynajmniej w jednym przypadku.

(14) Zgodnie z doniesieniami z badań klinicznych o niepożądanych zdarzeniach, podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi nie było skojarzone z zespolem neuroleptycznym złośliwym.

(15) Stężenie prolaktyny (pacjenci w wieku >18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >30 μg/l (>1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.

(16) Może prowadzić do upadków.

(17) Poziom cholesterolu LPWŻ: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.

(18) Liczba pacjentów, u których długość odstępu QTc zmieniła się z <450 ms do ≥450 ms z przyrostem ≥30 ms. W placebo-kontrolowanych badaniach kwietyapiny średnia zmiana oraz liczba pacjentów, u których wystąpił przesunięcie do klinicznie istotnego poziomu, były podobne w grupach kwietyapiny i placebo.

(19) Przesunięcie od >132 mmol/l do ≤132 mmol/l przynajmniej w jednym przypadku.

(20) Zgłaszano przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii kwietyapiną lub w wczesnym okresie po odstawieniu leku.

(21) Zob. sekcję „Farmakodynamika”.

(22) Obniżenie stężenia hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet przynajmniej w jednym przypadku występowało u 11% pacjentów leczonych kwietyapiną we wszystkich badaniach, w tym otwartych badaniach uzupełniających. Dla tych pacjentów średnie maksymalne obniżenie hemoglobiny w dowolnym czasie wynosiło -1,50 g/dl.

(23) Te doniesienia często występowały na tle tachykardii, zawrotów głowy, hipotensji ortostatycznej i/lub współistniejących chorób serca/oddechowych.

(24) Na podstawie odchyleń od normalnego poziomu wyjściowego do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu wszystkich badań. Odchylenie całkowitego T4, wolnego T4, całkowitego T3 oraz wolnego T3 wynosiło <0,8 × ULN (pmol/l), a odchylenie TSH wynosiło >5 mU/l w dowolnym czasie.

(25) Na podstawie zwiększonej częstości wymiotów u pacjentów w wieku podeszłym (≥65 lat).

(26) Na podstawie odchyleń liczby neutrofili od początkowej wartości ≥1,5 ×10⁹/l do <0,5 × 10⁹/l w dowolnym czasie podczas leczenia oraz na podstawie występowania pacjentów z ciężką neutropenią (<0,5 × 10⁹/l) i infekcją we wszystkich badaniach klinicznych kwietyapiny.

(27) Na podstawie odchyleń od normalnego poziomu wyjściowego do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu wszystkich badań. Odchylenie liczby eozynofili wynosiło >1 × 10⁹ komórek/l w dowolnym czasie.

(28) Na podstawie odchyleń od normalnego poziomu wyjściowego do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu wszystkich badań. Odchylenie liczby leukocytów wynosiło ≤ 3 × 10⁹ komórek/l w dowolnym czasie.

(29) Na podstawie doniesień o niepożądanych zdarzeniach dotyczących zespołu metabolicznego we wszystkich badaniach klinicznych kwietyapiny.

(30) W trakcie badań klinicznych u niektórych pacjentów obserwowano pogorszenie więcej niż jednego z czynników metabolicznych: masy ciała, poziomu glukozy i lipidów we krwi.

(31) Zob. sekcję „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”.

(32) Może wystąpić podczas lub niedługo po rozpoczęciu terapii i może być skojarzone z hipotensją i/lub omdleniem. Częstość występowania oparta jest na doniesieniach o niepożądanych reakcjach typu bradykardia i zjawiskach związanych z nią we wszystkich badaniach klinicznych kwietyapiny.

(33) Na podstawie jednego retrospektywnego, nierandomizowanego badania epidemiologicznego.

Zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QT, arytmii komorowych, nagłej nieoczekiwanej śmierci, zatrzymania krążenia oraz tachykardii komorowej typu „torsades de pointes” podczas stosowania neuroleptyków, co uważa się za specyficzne dla tej klasy leków.

Zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny nekrolizy epidermy (TEN), reakcje skórne towarzyszone eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), w związku z leczeniem kwietyapiną.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Te same niepożądane zdarzenia lekowe (NZL), które opisano powyżej u dorosłych, należy rozpatrywać również u dzieci i młodzieży. Tabela 2 podsumowuje niepożądane zdarzenia lekowe występujące częściej u dzieci i młodzieży (10–17 lat) niż u dorosłych lub NZL, których nie obserwowano w grupie dorosłych chorych.

Tabela 2.

Niepożądane zdarzenia lekowe u dzieci i młodzieży związane z leczeniem kwietyapiną, występujące częściej niż u dorosłych lub nieobserwowane u dorosłych pacjentów

Częstość występowania niepożądanych zjawisk określono według następującej klasyfikacji: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, <1/100), bardzo rzadko (> 1/10000, <1/1000) oraz bardzo rzadko (< 1/10000).

1 Poziomy prolaktyny (pacjenci <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >26 μg/l (>1130,428 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie. Mniej niż 1 % pacjentów miało wzrost poziomu prolaktyny >100 μg/l.

2 Na podstawie odchyleń powyżej klinicznie istotnych wartości (na podstawie kryteriów National Institute of Health) lub wzrostu >20 mmHg dla ciśnienia skurczowego lub >10 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego w dowolnym czasie w dwóch krótkoterminowych (3–6 tygodni) placebo-kontrolowanych badaniach u dzieci i młodzieży.

3 Uwaga: częstość odpowiada obserwowanej u dorosłych, jednak może być związana z innymi objawami klinicznymi u dzieci i młodzieży w porównaniu z dorosłymi.

4 Zobacz sekcję „Farmakodynamika”.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze. Po 6 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

AstraZeneca UK Limited.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Silk Road Business Park, Macclesfield, SK10 2NA, Wielka Brytania.