Seroflo-250

INSTRUKCJA dot. stosowania leku SEROFLO-50, SEROFLO-125, SEROFLO-250 (SEROFLO-50, SEROFLO-125, SEROFLO-250)

Skład:

Substancje czynne: salmeterol (w postaci ksynafoanu salmeterolu), propionian flutykazonu;

1 dawka leku zawiera 25 µg salmeterolu (w postaci ksynafoanu salmeterolu) oraz 50 µg, 125 µg lub 250 µg propionianu flutykazonu;

Substancja pomocnicza: tetrafluoroetan (HFA - 134a).

Postać farmaceutyczna. AEROZOL DO INHALACJI DOZOWANY.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe stosowane w astmie. Preparaty adrenolityczne do inhalacji. Środki adrenolityczne w połączeniu z kortykosteroidami lub innymi lekami, z wyjątkiem środków antycholinergicznych. Salmeterol i flutykazon. Kod ATC R03A K06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Preparat zawiera salmeterol i propionian flutikazonu, które wykazują różne mechanizmy działania.

Salmetanol

Salmetanol to selektywny agonista β2-adrenoreceptorów o długotrwałym działaniu (12 godzin), posiadający długi łańcuch boczny wiążący się z zewnętrzną domeną receptora.

Salmetanol zapewnia dłuższe działanie bronchodilatacyjne (nie krótsze niż 12 godzin) niż zalecane dawki tradycyjnych agonistów β2-adrenoreceptorów o krótkim działaniu.

Propionian flutikazonu

Propionian flutikazonu, po zastosowaniu wziewnym w dawkach zalecanych, wykazuje wyraźne przeciwzapalne działanie glikokortykosteroidowe w płucach, prowadzące do zmniejszenia się objawów klinicznych oraz częstości zaostrzeń astmy oskrzelowej, bez występowania działań niepożądanych obserwowanych przy systematycznym stosowaniu kortykosteroidów.

Farmakokinetyka.

Po jednoczesnym stosowaniu salmeterolu i propionianu flutikazonu drogą wziewną farmakokinetyka każdego składnika pozostaje taka sama jak przy stosowaniu tych składników oddzielnie, dlatego farmakokinetykę opisano oddzielnie dla każdego składnika.

Salmetanol

Salmetanol działa lokalnie w tkance płucnej, dlatego jego stężenie we krwi nie koreluje z efektem terapeutycznym. Ponadto dane dotyczące farmakokinetyki salmeterolu są ograniczone z powodu trudności technicznych w oznaczeniu bardzo niskich stężeń leku we krwi (około 200 pg/ml i mniej) po wziewnym zastosowaniu w dawkach terapeutycznych.

Propionian flutikazonu

Bezwzględna biodostępność propionianu flutikazonu po podaniu wziewnym u zdrowych ochotników wynosi około 5–11% od dawki nominalnej, w zależności od używanego urządzenia do inhalacji. U pacjentów z astmą oskrzelową obserwuje się niższe stężenia systemowe po wziewnym zastosowaniu propionianu flutikazonu. Wchłanianie systemowe odbywa się głównie w płucach – najpierw szybko, a następnie powoli. Część dawki wziewnej może zostać połknięta, ale jej działanie systemowe jest minimalne ze względu na słabe rozpuszczalność propionianu flutikazonu w wodzie oraz intensywny metabolizm „pierwszego przejścia” w wątrobie. Biodostępność propionianu flutikazonu po wchłonięciu z przewodu pokarmowego wynosi mniej niż 1%. Obserwuje się liniowy wzrost stężenia propionianu flutikazonu we krwi wraz ze wzrostem dawki wziewnej leku. Rozprzestrzenienie się propionianu flutikazonu charakteryzuje się wysokim kliresem osoczowym (1150 ml/min), dużą objętością rozprzestrzenienia (około 300 l) oraz końcowym okresem półtrwania wynoszącym około 8 godzin. Stężenie wiązania z białkami osoczowych jest stosunkowo wysokie (91%). Propionian flutikazonu jest szybko usuwany z krążenia ogólnego, głównie poprzez metabolizm do nieaktywnego metabolitu karboksylowego za pomocą enzymu CYP3A4 układu cytochromu P450. Z kałem wydalane są inne niezidentyfikowane metabolity. Klirens nerkowy propionianu flutikazonu jest bardzo niewielki – mniej niż 5% dawki wydala się z moczem, głównie w formie metabolitu. Większość dawki wydala się z kałem w formie metabolitów oraz niezmienionego leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Regularne leczenie astmy oskrzelowej u pacjentów wymagających terapii skojarzonej:

agonistami β2 o długotrwałym działaniu oraz glikokortykosteroidami do inhalacji:

• w przypadku niewystarczającego kontroli astmy oskrzelowej mimo leczenia glikokortykosteroidami do inhalacji i agonistami β2 o krótkotrwałym działaniu stosowanymi w razie potrzeby;
• w przypadku odpowiedniego kontroli astmy oskrzelowej mimo leczenia glikokortykosteroidami do inhalacji i agonistami β2 o długotrwałym działaniu stosowanymi w oddzielnych inhalatorach.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Blokery β-adrenergiczne mogą osłabiać lub znosić działanie salmeterolu. Należy unikać stosowania nieselectywnych i selektywnych blokerów β u pacjentów z astmą, chyba że istnieją poważne wskazania do ich zastosowania. Stosowanie agonistów β2 może powodować potencjalnie niebezpieczną hipokaliemię. Lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z ostrą ciężką astmą, ponieważ jednoczesne stosowanie pochodnych ksantyny, steroidów i diuretyków może nasilać działania niepożądane.

Stosowanie łącznie z lekami zawierającymi inne leki adrenergiczne β może wywołać potencjalny efekt addytywny.

Propionian flutykazonu

W warunkach standardowych po podaniu inhalacyjnym osiąga się niskie stężenia propionianu flutykazonu we krwi osoczowej ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu oraz wysoką klirens systemowy leku, pośredniczony przez cytochrom CYP3A4, w wątrobie i jelitach. Dlatego prawdopodobieństwo klinicznie istotnej interakcji lekowej pośredniczonej przez propionian flutykazonu jest bardzo małe.

Badania przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że stosowanie łącznie propionianu flutykazonu do wstrzykiwania do nosa z rytonawirem (silnym inhibitorem cytochromu CYP3A4) może istotnie zwiększać stężenie propionianu flutykazonu we krwi osoczowej, co prowadzi do znaczącego obniżenia stężenia kortyzolu w surowicy. Brak danych dotyczących inhalowanego propionianu flutykazonu, jednak oczekuje się istotnego wzrostu stężenia propionianu flutykazonu w surowicy krwi. Opisano przypadki zespołu Cushinga oraz ucisku czynności nadnerczy. Należy unikać jednoczesnego stosowania, chyba że korzyści z leczenia będą przewyższały zwiększone ryzyko wystąpienia systemowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów.

W małym badaniu u zdrowych ochotników zastosowanie nieco słabszego inhibitora CYP3A, ketokonazolu, powodowało 150-procentowy wzrost ekspozycji na propionian flutykazonu po jednej inhalacji, co skutkowało większym obniżeniem stężenia kortyzolu we krwi osoczowej w porównaniu z samodzielnym stosowaniem propionianu flutykazonu. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z innymi silnymi inhibitorami CYP3A, takimi jak itraconazol, lekami zawierającymi kobicystat, oraz z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A, takimi jak erytromycyna, zwiększy ekspozycję systemową na propionian flutykazonu oraz ryzyko wystąpienia systemowych działań niepożądanych.

Należy unikać takich kombinacji, chyba że oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko rozwoju systemowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów. W takich przypadkach należy monitorować stan pacjentów pod kątem rozwoju systemowych działań niepożądanych.

Salmetrol

Silne inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie ketokonazolu (400 mg doustnie raz dziennie) i salmeterolu (50 μg inhalacyjnie dwa razy dziennie) przez 7 dni u 15 zdrowych ochotników spowodowało istotne zwiększenie ekspozycji na salmeterol we krwi osoczowej (1,4-krotnie – maksymalne stężenie (Cmax) oraz 15-krotnie – pole pod krzywą stężenie–czas (AUC)). Może to prowadzić do częstszego występowania innych efektów systemowych leczenia salmeterolem (np. wydłużenie odcinka QT i nasilenie tętna) w porównaniu ze stosowaniem salmeterolu lub ketokonazolu oddzielnie (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Nie stwierdzono istotnego wpływu klinicznego na ciśnienie krwi, częstość skurczów serca, poziom glukozy we krwi ani poziom potasu we krwi. Jednoczesne stosowanie z ketokonazolem nie wpływało na okres półtrwania salmeterolu ani na jego kumulację przy dawkowaniu powtarzanym.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z ketokonazolem, chyba że korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko wystąpienia systemowych działań niepożądanych podczas leczenia salmeterolem. Prawdopodobnie istnieje podobne ryzyko interakcji z innymi silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itraconazolem, telitromycyną, rytonawirem).

Umiarkowane inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie erytromycyny (500 mg doustnie trzy razy dziennie) i salmeterolu (50 μg inhalacyjnie dwa razy dziennie) przez 6 dni u 15 zdrowych ochotników spowodowało niewielki i statystycznie nieistotny wzrost ekspozycji na salmeterol we krwi osoczowej (1,4-krotnie Cmax oraz 1,2-krotnie AUC). Jednoczesne stosowanie z erytromycyną nie wiązało się z wystąpieniem jakichkolwiek poważnych działań niepożądanych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Ten lek nie jest lekiem stosowanym do złagodzenia objawów ostrych, które wymagają stosowania szybko i krótkodziałających leków rozszerzających oskrzela (np. salbutamolu). Pacjentowi należy zalecić, aby zawsze miał przy sobie lek do złagodzenia takich objawów.

Nie należy rozpoczynać leczenia tym lekiem u pacjentów w trakcie zaostrzenia choroby, w przypadku istotnego lub ostrego pogorszenia stanu pacjenta i przebiegu choroby.

Podczas leczenia tym lekiem mogą wystąpić poważne, związane z astmą działania niepożądane oraz zaostrzenia. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie leczenia, ale skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy nie są kontrolowane lub pogarszają się po rozpoczęciu leczenia tym lekiem.

Zwiększanie stosowania krótkodziałających leków rozszerzających oskrzela w celu złagodzenia objawów astmy oskrzelowej wskazuje na pogorszenie kontroli nad astmą i konieczność konsultacji lekarskiej. Szybkie i postępujące pogorszenie kontroli nad astmą może stanowić potencjalnie zagrażającą życiu sytuację i wymaga natychmiastowej pomocy medycznej. Należy rozważyć zwiększenie dawki kortykosteroidów. Pacjent wymaga również badania przez lekarza, jeśli przepisana dawka leku nie zapewnia odpowiedniej kontroli objawów astmy.

Po osiągnięciu kontroli nad objawami astmy oskrzelowej dawkę leku należy stopniowo zmniejszać. Podczas zmniejszania dawki ważne jest regularne monitorowanie pacjenta. Należy stosować najniższą dawkę leku, która zapewnia efektywną kontrolę objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Leczenia tym lekiem nie należy przerywać nagłe z powodu ryzyka zaostrzenia choroby. Dawka powinna być stopniowo zmniejszana pod kontrolą lekarza.

Tak jak w przypadku wszystkich leków do inhalacji zawierających kortykosteroidy, lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z aktywną lub utajoną postacią gruźlicy płuc, grzybiczymi, wirusowymi i innymi infekcjami dróg oddechowych. W takich przypadkach należy niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie, jeśli jest to konieczne.

Podczas stosowania wszystkich leków sympatymimetycznych mogą wystąpić efekty kardiowaskularne, takie jak podwyższenie ciśnienia tętniczego skurczowego i częstotliwość skurczów serca, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek. Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Lek w wysokich dawkach terapeutycznych rzadko może powodować zaburzenia rytmu serca, takie jak nadkomorowa tachykardia, ekstrasystolia lub migotanie przedsionków oraz lekkie, przejściowe obniżenie stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami rytmu serca, cukrzycą, tarczycą toksyczną, niekorygowaną hipokaliemią lub u pacjentów skłonnych do niskiego stężenia potasu w surowicy krwi.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki podwyższenia stężenia glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i należy to uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom z cukrzycą w wywiadzie.

Tak jak przy stosowaniu innych leków do inhalacji, może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli z natychmiastowym nasileniem duszności po inhalacji. Należy natychmiast zastosować leczenie szybko działającym, krótkodziałającym lekiem rozszerzającym oskrzela. Lek należy natychmiast odstawić, pacjenta należy przebadać i w razie potrzeby przepisać terapię zamienną.

Zgłaszano działania farmakologiczne po leczeniu agonistami β2, takie jak drżenie, kołatanie serca i ból głowy, ale są one przemijające i zmniejszają się podczas regularnego leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas stosowania kortykosteroidów do inhalacji, szczególnie w wysokich dawkach przez dłuższy czas, możliwe są efekty systemowe. Zjawiska te są znacznie mniej prawdopodobne niż przy stosowaniu kortykosteroidów doustnych (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Możliwe efekty systemowe obejmują zespół Cushinga, objawy cushingo-podobne, supresję nadnerczy, zmniejszenie mineralizacji kości, zaćmę i jaskrę, a także rzadziej – szereg efektów fizjologicznych i behawioralnych, w tym nadmierną aktywność psychomotoryczną, zaburzenia snu, niepokój, depresję i agresję (szczególnie u dzieci). Dlatego ważne jest monitorowanie stanu pacjenta i zmniejszenie dawki kortykosteroidu do inhalacji do najniższej skutecznej dawki, wystarczającej do kontroli objawów astmy oskrzelowej.

Długotrwałe leczenie pacjentów wysokimi dawkami kortykosteroidów do inhalacji może prowadzić do supresji funkcji nadnerczy i ostrego kryzysu nadnerczowego. Opisano pojedyncze przypadki supresji funkcji nadnerczy i ostrego kryzysu nadnerczowego przy stosowaniu dawek fluorochinolonu propionianu od 500 μg do 1000 μg na dobę. Do sytuacji, które mogą potencjalnie wywołać ostry kryzys nadnerczowy, należą urazy, zabiegi chirurgiczne, infekcje lub szybkie zmniejszenie dawki. Objawy są zazwyczaj niespecyficzne i mogą obejmować anoreksję, ból brzucha, utratę masy ciała, zwiększoną senność, ból głowy, nudności, wymioty, hipotensję tętniczą, obniżenie świadomości, hipoglikemię i drgawki. W okresie stresu lub podczas zabiegu chirurgicznego należy rozważyć potrzebę dodatkowego przepisania kortykosteroidów systemowych z powodu możliwego uszkodzenia funkcji nadnerczy.

Systemowa absorpcja salmeterolu i fluorochinolonu propionianu odbywa się głównie przez płuca. Ponieważ stosowanie spaceru (kamery rozpraszającej) razem z inhalatorem może zwiększyć dostarczanie leku do płuc, należy to uwzględnić, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia działań niepożądanych systemowych. Wyniki badań farmakokinetycznych z pojedynczą dawką wykazały, że ekspozycja systemowa na salmeterol i fluorochinolon propionian może wzrosnąć nawet dwukrotnie przy stosowaniu spaceru AeroChamber Plus w porównaniu do spaceru VoluMate.

Stosowanie fluorochinolonu propionianu do inhalacji ma na celu zminimalizowanie potrzeby przyjmowania kortykosteroidów doustnych, ale u pacjentów przechodzących z terapii doustnej przez pewien czas istnieje nadal ryzyko zaburzeń rezerwy nadnerczowej. Takich pacjentów należy leczyć z szczególną ostrożnością i regularnie monitorować funkcję kory nadnerczy. Pacjenci, którzy wcześniej stosowali wysokie dawki kortykosteroidów jako leczenie ratunkowe, również narażeni są na takie ryzyko. Możliwość trwałej niewydolności należy zawsze brać pod uwagę w przypadkach ratunkowych i potencjalnych sytuacjach stresowych oraz rozważyć potrzebę stosowania kortykosteroidów (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Przed określonymi zabiegami może być konieczna specjalna konsultacja w celu oceny stopnia niewydolności nadnerczowej.

Z uwagi na możliwość zaburzenia funkcji nadnerczy, należy z szczególną ostrożnością przepisywać pacjentów z terapii doustnej na leczenie tym lekiem.

Po rozpoczęciu stosowania fluorochinolonu propionianu do inhalacji odstawienie leczenia systemowego powinno być stopniowe. Pacjentom należy zalecić, aby stale nosili ze sobą ostrzegawczą kartę sterydową, informującą o możliwej potrzebie dodatkowej terapii w sytuacji stresowej.

Stosowanie rytonawiru może znacznie zwiększyć stężenie fluorochinolonu propionianu w osoczu krwi. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla pacjenta przewyższa potencjalne ryzyko działań niepożądanych systemowych kortykosteroidów. Ryzyko działań niepożądanych systemowych zwiększa się również przy jednoczesnym stosowaniu fluorochinolonu propionianu z innymi silnymi inhibitorami CYP3A (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W wyniku trzyletniego badania klinicznego u pacjentów z przewlekłymi chorobami płuc (POChP) stwierdzono zwiększoną liczbę doniesień o infekcjach dróg oddechowych dolnych (głównie zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli) przy stosowaniu leku w porównaniu z placebo. W trzyletnim badaniu u pacjentów z POChP, starsi pacjenci, pacjenci z niskim wskaźnikiem masy ciała (<25 kg/m²) oraz pacjenci z bardzo ciężką chorobą (FEV1 < 30% wartości należnej) mieli również większe ryzyko zapalenia płuc niezależnie od leczenia. Lekarze powinni być czujni co do możliwego rozwoju zapalenia płuc lub innych infekcji dróg oddechowych dolnych u tej grupy pacjentów, ponieważ objawy kliniczne zapalenia płuc i zaostrzenia POChP często się pokrywają. Jeśli u pacjenta z ciężką POChP rozwija się zapalenie płuc, należy ponownie ocenić celowość leczenia tym lekiem. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u pacjentów z POChP nie zostały ustalone, dlatego lek nie powinien być przepisywany pacjentom z POChP.

Jednoczesne stosowanie z ketokonazolem doustnym znacznie zwiększa ekspozycję systemową na salmeterol, co może prowadzić do zwiększenia liczby przypadków działań systemowych (np. wydłużenie odcinka QT i nasilenie kołatania serca). Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z ketokonazolem i innymi silnymi inhibitorami CYP3A, chyba że korzyść z leczenia przewyższa potencjalne zwiększone ryzyko działań niepożądanych systemowych po leczeniu salmeterolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia wzroku

Zaburzenia wzroku mogą występować przy stosowaniu kortykosteroidów systemowych i miejscowych. Jeśli pacjent ma takie objawy jak zaburzenia ostrości wzroku lub inne zaburzenia wzroku, należy skierować go do okulisty w celu oceny możliwych przyczyn, w tym zaćmy, jaskry lub rzadkich chorób, takich jak środkowe serozne zapalenie naczyniówki, o których zgłaszano po stosowaniu kortykosteroidów systemowych i miejscowych.

Dzieci

Szczególne ryzyko wystąpienia efektów systemowych dotyczy dzieci i nastolatków w wieku do 16 lat, leczonych wysokimi dawkami fluorochinolonu propionianu (zazwyczaj ≥1000 μg/dobę). Efekty systemowe są zazwyczaj spowodowane leczeniem lekiem w wysokich dawkach przez dłuższy czas. Możliwe efekty systemowe obejmują zespół Cushinga, objawy cushingo-podobne, supresję funkcji nadnerczy, ostry kryzys nadnerczowy, opóźnienie wzrostu u dzieci i nastolatków, rzadziej – zaburzenia psychiczne i behawioralne, w tym nadmierną aktywność psychomotoryczną, zaburzenia snu, pobudzenie, depresję lub agresję.

Zaleca się regularne monitorowanie wzrostu u dzieci otrzymujących kortykosteroid do inhalacji przez dłuższy czas. Dawka kortykosteroidu do inhalacji powinna być zmniejszana do najniższej skutecznej dawki kontrolującej objawy astmy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane liczbowe dotyczące stosowania leku u ciężarnych kobiet (ponad 1000 przypadków) wykazały brak zaburzeń rozwoju embrionalnego lub toksycznego wpływu na płód i noworodka.

Wyniki retrospektywnego badania epidemiologicznego nie wykazały zwiększonego ryzyka dużych wad wrodzonych po ekspozycji na fluorochinolon propionian w I trymestrze ciąży w porównaniu z innymi kortykosteroidami do inhalacji.

Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą po podaniu agonisty β2-adrenoreceptorów i glikokortykosteroidów.

Lek należy stosować u ciężarnych tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety znacznie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. W leczeniu ciężarnych należy przepisać najniższe skuteczne dawki fluorochinolonu propionianu, niezbędne do odpowiedniej kontroli objawów astmy oskrzelowej.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy salmeterol i fluorochinolon propionian oraz ich metabolity przenikają do mleka matki.

Badania na szczurach wykazały, że salmeterol i fluorochinolon propionian wydzielają się z mlekiem samicy. Dlatego nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia podczas karmienia piersią podczas leczenia matki tym lekiem. Po uwzględnieniu korzyści z karmienia piersią i oczekiwanych korzyści z leczenia dla matki, należy podjąć decyzję o odstawieniu karmienia piersią lub odstawieniu leku.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały wpływu salmeterolu ani fluorochinolonu propionianu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Lek nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest wyłącznie do inhalacji.

Pacjenci powinni zdawać sobie sprawę, że lek należy stosować regularnie, nawet w okresie braku napadów astmy oskrzelowej.

Pacjenci powinni regularnie poddawać się badaniom medycznym, aby dawka dobrana dla nich pozostała optymalnie skuteczna; zmieniać ją może wyłącznie lekarz. Dawka leku powinna być dopasowywana do minimalnej skutecznej, zapewniającej kontrolę objawów choroby. Jeśli skuteczna kontrola osiągana jest przy minimalnej skutecznej dawce leku stosowanego 2 razy na dobę, następnym krokiem może być przejście pacjenta na stosowanie jedynie inhalacyjnego kortykosteroidu. Alternatywnie, w leczeniu pacjentów, u których konieczne jest stosowanie agonistów β2 o długim działaniu, dawkę leku można zmniejszyć do jednorazowego przyjęcia na dobę, jeśli, według lekarza, będzie adekwatnie utrzymywana kontrola nad objawami choroby. Jeśli pacjent ma w wywiadzie nocne napady astmy, tę jednorazową dawkę należy stosować przed snem; jeśli objawy występują w ciągu dnia, dawkę należy stosować rano.

Ilość propionianu flutykazonu w wybranej formie leku powinna odpowiadać ciężkości choroby. Uwaga: Seroflo-50 nie jest odpowiedni do leczenia dorosłych i dzieci z ciężką astmą. Należy mieć na uwadze, że propionian flutykazonu stosowany w leczeniu chorych na astmę oskrzelową jest skuteczny w dawce odpowiadającej połowie dobowej dawki innych inhalacyjnych kortykosteroidów. Na przykład 100 μg propionianu flutykazonu odpowiada w przybliżeniu 200 μg dipropionianu beklometazonu (zawierającego freony) lub budezonidu. Jeśli konkretnemu pacjentowi potrzebne są dawki wykraczające poza zalecany schemat, należy przepisać odpowiednie dawki agonisty β2 i/lub kortykosteroidu.

Zalecane dawki.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat:

• 2 inhalacje 25 μg salmeterolu/50 μg propionianu flutykazonu dwa razy na dobę;
• lub 2 inhalacje 25 μg salmeterolu/125 μg propionianu flutykazonu dwa razy na dobę;
• lub 2 inhalacje 25 μg salmeterolu/250 μg propionianu flutykazonu dwa razy na dobę.

W leczeniu dorosłych i nastolatków z umiarkowanie ciężką astmą oskrzelową przewlekłą (objawy codziennie, codzienne stosowanie leków do szybkiego ulżania oraz umiarkowane do ciężkiego ograniczenie przepływu powietrza) lek można stosować jako wczesną terapię wspierającą, jeśli konieczne jest osiągnięcie szybkiej kontroli objawów choroby. W takich przypadkach zaleca się stosowanie leku w dawce początkowej 2 inhalacje 25 μg salmeterolu/50 μg propionianu flutykazonu dwa razy na dobę. Po osiągnięciu kontroli objawów astmy oskrzelowej należy rozważyć możliwość zmniejszenia intensywności terapii o jeden stopień i przepisanie wyłącznie inhalacyjnego kortykosteroidu. Przy zmniejszaniu intensywności terapii ważne jest regularne badanie pacjenta.

W przypadku braku jednego lub dwóch kryteriów ciężkości nie wykazano wyraźnej przewagi stosowania leku w porównaniu z samodzielnym stosowaniem inhalacyjnego propionianu flutykazonu jako wczesnej terapii wspierającej. Ogólnie inhalacyjne kortykosteroidy pozostają lekami pierwszego rzutu w leczeniu większości pacjentów. Leku nie należy stosować w początkowym leczeniu lekkiej astmy. Seroflo w dawce 25 μg/50 μg nie jest odpowiedni do leczenia dorosłych i dzieci z ciężką astmą; w leczeniu pacjentów z ciężką astmą zaleca się najpierw ustalenie odpowiedniej dawki inhalacyjnego kortykosteroidu przed zastosowaniem jakiejkolwiek stałej kombinacji.

Dzieci.

Dzieci w wieku 4–12 lat:

• 2 inhalacje 25 μg salmeterolu/50 μg propionianu flutykazonu dwa razy na dobę.

Maksymalna dobowa dawka propionianu flutykazonu w składzie leku wynosi 100 μg dwa razy na dobę.

Brak danych dotyczących stosowania leku u dzieci poniżej 4. roku życia.

Osobne grupy pacjentów.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku ani u pacjentów z niewydolnością nerek. Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Instrukcja obsługi inhalatora

Pacjenci powinni zostać poinstruowani o właściwym sposobie korzystania z inhalatora. Inhalację należy przeprowadzać w pozycji stojącej lub siedzącej. Inhalator ten został specjalnie zaprojektowany do stosowania w pionowej pozycji.

Sprawdzenie inhalatora.

Przed pierwszym użyciem inhalatora lub po przerwie w stosowaniu dłuższej niż 1 tydzień, należy zdjąć pokrywkę ustnika, delikatnie naciskając na boki, dobrze wstrząsnąć inhalatorem i wykonać 2 rozpylenia do powietrza, aby upewnić się o jego prawidłowym działaniu.

Inhalator należy wstrząsać bezpośrednio przed każdym rozpyleniem.

Po przerwie w stosowaniu dłuższej niż 1 tydzień należy zdjąć pokrywkę ustnika, dobrze wstrząsnąć inhalatorem i wykonać 2 rozpylenia do powietrza.

Sposób korzystania z inhalatora

1. Zdjąć pokrywkę ustnika, delikatnie naciskając na boki.
2. Upewnić się, że wewnątrz i na zewnątrz inhalatora, w tym na ustniku, nie ma obcych przedmiotów.
3. Starannie wstrząsnąć inhalatorem, aby usunąć ewentualne obce przedmioty i zapewnić jednorodne wymieszanie zawartości inhalatora.
4. Wziąć inhalator w rękę pionowo między kciuk a inne palce, przy czym kciuk powinien znajdować się na korpusie inhalatora poniżej ustnika.
5. Wykonać jak najgłębszy wydech, następnie włożyć ustnik do ust między zęby i obejmować go wargami, nie przegryzając.
6. Wdychając przez usta, nacisnąć na wierzchołek inhalatora, aby wykonać rozpylenie salmeterolu, kontynuując powolne i głębokie wdychanie. Jedno naciśnięcie na wierzchołek inhalatora odpowiada 1 dawce.
7. Zatrzymać oddech, wyjąć inhalator z ust i zdjąć palec z wierzchołka inhalatora. Kontynuować zatrzymanie oddechu tak długo, jak to możliwe.
8. Jeśli konieczne są kolejne rozpylenia, odczekać około 30 sekund, trzymając inhalator pionowo. Następnie wykonać czynności opisane w punktach 3–7.
9. Następnie przepłukać usta wodą i wypłukać ją.
10. Założyć pokrywkę ustnika na miejsce, naciskając do charakterystycznego kliknięcia w odpowiednim kierunku.

WAŻNE.

Należy wykonywać czynności opisane w punktach 5, 6 i 7 bez pośpiechu. Przed samym rozpyleniem należy wdychać jak najwolniej. Kilka pierwszych razy warto poćwiczyć przed lustrem. Jeśli wokół wierzchołka inhalatora lub wokół ust pojawi się „chmura”, należy rozpocząć procedurę od nowa od punktu 3.

Natychmiast po użyciu należy zamknąć ustnik pokrywką, delikatnie naciskając do pojawienia się kliknięcia. Nie należy używać nadmiernego wysiłku do naciskania.

Płukanie jamy ustnej, wypłukiwanie wody i/lub czyszczenie zębów po każdym zastosowaniu leku minimalizuje ryzyko rozwoju kandydozy oro-faryngealnej i chrypki.

Tak jak przy stosowaniu innych leków do inhalacji, skuteczność terapeutyczna może być zmniejszona, jeśli butla jest schłodzona.

Butla zawiera ciecz pod ciśnieniem. Nie należy ogrzewać powyżej 50 °C, chronić przed bezpośrednim światłem słonecznym. Nie należy rozbierać, przebijać ani spalać butli, nawet po całkowitym zużyciu.

Unieszkodliwienie niewykorzystanej reszty leku lub zużytego opakowania należy przeprowadzać zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Jeśli lekarz wydał inne instrukcje dotyczące korzystania z inhalatora, należy je wykonywać, a także konsultować się w przypadku wystąpienia jakichkolwiek trudności.

Dzieci.

Może być konieczne, aby dorosły wykonywał inhalacje u dzieci. Poprosić dziecko o wydech i wykonać rozpylenie natychmiast po rozpoczęciu wdychania. Zaleca się wspólną naukę techniki. Starsze dzieci lub osłabieni dorośli mogą trzymać inhalator obiema rękami. Należy położyć oba palce wskazujące na wierzchołek inhalatora, a oba kciuki – na podstawę poniżej ustnika.

Spacer.

U dzieci i pacjentów z trudnościami w koordynacji może być konieczne stosowanie leku za pomocą spaceru. Przy wyborze spaceru należy przestrzegać zaleceń lekarza i instrukcji obsługi spaceru. Pacjenci powinni korzystać z tego samego spaceru, ponieważ zmiana spaceru może wpłynąć na dawkę leku docierającą do płuc. Na początku leczenia ze spacerem lub po jego wymianie należy stosować najniższą skuteczną dawkę leku.

Wskaźnik dawki.

Pacjent powinien zakupić nowy aerozol, gdy wskaźnik pokaże liczbę „40” i jego kolor zmieni się z zielonego na czerwony. Należy przerwać stosowanie leku, gdy wskaźnik pokaże „0”. Przy wartości wskaźnika „0” pozostała ilość leku w inhalatorze jest niewystarczająca do zapewnienia pełnej dawki.

Nie należy próbować zmieniać cyfr na wskaźniku ani odłączać wskaźnika od rozpylacza.

Czyszczenie

Inhalator należy czyścić nie rzadziej niż raz w tygodniu.

1. Zdjąć pokrywkę ustnika.
2. Nie wyciągać metalowej butli z plastikowego futerału.
3. Przetrzeć zewnętrzną i wewnętrzną powierzchnię pokrywki ustnika oraz plastikowy futerał suchą chusteczką.
4. Założyć pokrywkę ustnika na miejsce do charakterystycznego kliknięcia, nie używając nadmiernego wysiłku.

NIE WKŁADAĆ METALOWEJ BUTLI DO WODY.

Dzieci.

Niedostateczność danych klinicznych dotyczących stosowania leku w leczeniu dzieci poniżej 4. roku życia nie pozwala na przepisanie leku pacjentom tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Na podstawie danych z badań klinicznych nie ma informacji o przypadkach przedawkowania leku, jednakże poniżej przedstawiono dane dotyczące przedawkowania obu substancji czynnych.

Objawami i symptomami, które można oczekiwać przy przedawkowaniu salmeterolu, są typowe dla nadmiernej stymulacji agonistami β2, w tym zawroty głowy, drżenie, ból głowy, tachykardia, podwyższone ciśnienie tętnicze skurczowe. Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia lekiem z powodu przedawkowania agonisty β2 zawartego w leku, należy przepisać odpowiednią terapię zastępczą steroidową. Może również wystąpić hipokaliemia, dlatego należy kontrolować poziom potasu w surowicy krwi i rozważyć potrzebę terapii zastępczej potasem.

Ostre przedawkowanie

Inhalacja propionianu flutykazonu w dawkach przekraczających zalecane może powodować tymczasowe zahamowanie funkcji nadnerczy. Nie wymaga to natychmiastowych działań, ponieważ funkcja nadnerczy odzyskuje się po kilku dniach, co można potwierdzić oznaczeniem kortyzolu w osoczu krwi.

Przedawkowanie przewlekłe

Istnieje ryzyko wystąpienia zahamowania funkcji nadnerczy przy stosowaniu wyższych niż zatwierdzone dawek leku przez dłuższy czas.

Bardzo rzadko zgłaszano ostre kryzy nadnerczowe, występujące głównie u dzieci, którym przez dłuższy czas (kilka miesięcy lub lat) stosowano dawki wyższe niż zalecane. Obserwowano wówczas hipoglikemię związaną z dezorientacją i drgawkami. Do czynników potencjalnie wywołujących ostry kryz nadnerczowy należą uraz, zabieg chirurgiczny, infekcja oraz wszelkie szybkie zmniejszenie dawki inhalacyjnego propionianu flutykazonu.

Zaleca się kontrolę rezerwy funkcji kory nadnerczy. W przypadku przedawkowania propionianu flutykazonu leczenie można kontynuować w odpowiednich dawkach, zapewniających kontrolę objawów.

Nie istnieje specyficzne leczenie przedawkowania salmeterolu i propionianu flutykazonu; należy stosować terapię wspierającą z kontrolą stanu pacjenta.

Niepożądane działania.

Ponieważ lek zawiera salmeterol i propionian flutykazonu, można oczekiwać działań niepożądanych pod względem rodzaju i nasilenia charakterystycznych dla każdego składnika. Nie stwierdza się dodatkowych działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu obu składników.

Niepożądane działania wywołane stosowaniem salmeterolu/propionianu flutykazonu podano poniżej i sklasyfikowano według narządów i układów, a także według częstości występowania. Częstość występowania określono jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000) oraz nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

1Zarejestrowane jako „częste” w grupie placebo.

2Zarejestrowane jako „bardzo częste” w grupie placebo.

3Zarejestrowane w ciągu 3 lat trwania badania POChP.

4Zobacz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Opis niektórych działań niepożądanych

Zgłaszano działania niepożądane farmakologiczne związane z leczeniem agonistami β2, takie jak drżenie, uczucie przyspieszonego rytmu serca, ból głowy, jednak zazwyczaj są one przemijające i ustępują podczas regularnego stosowania.

Tak jak w przypadku innych leków stosowanych w formie inhalacji, po inhalacji może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli, charakteryzujący się szybkim nasileniem suchich świstów i duszności. Paradoksalny skurcz oskrzeli poddaje się leczeniu szybko działającymi lekami rozszerzającymi oskrzela, które należy zastosować natychmiast. W takich przypadkach należy niezwłocznie przerwać stosowanie leku, przebadać pacjenta i w razie potrzeby zastosować terapię alternatywną.

Dzięki zawartości propionianu fluktykazonu w składzie leku u niektórych pacjentów obserwuje się ochrypłość głosu oraz kandydozę jamy ustnej i gardła, a rzadziej – przełyku.

Częstotliwość występowania ochrypłości i kandydozy można zmniejszyć poprzez płukanie jamy ustnej i gardła wodą po zastosowaniu inhalatora. Kandydozę objawową można leczyć miejscowymi lekami przeciwgrzybiczymi bez przerywania stosowania leku.

Pacjenci w wieku dziecięcym

U dzieci i nastolatków możliwe są działania systemowe, w tym zespół Cushinga, objawy cushingoizmu, niedoczynność kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu. U dzieci może również wystąpić niepokój, zaburzenia snu oraz zmiany zachowania, w tym nadaktywność i pobudzenie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego produktu leczniczego. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamarzać.

Opakowanie.

120 dawek w aluminiowym pojemniku aerozolowym z dawkującym zaworem, rozpylaczem plastikowym z wskaźnikiem dawki i osłoną chroniącą przed zanieczyszczeniem. Jeden pojemnik w folii aluminiowej z woreczkiem żelu krzemionkowego w tekturowej puszce.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

Cipla Ltd. (Jednostka II).

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działy nr L-139, S-103 i M-62, Verne Industrial Estate, IN - 403 722 Verne, Goa, Indie.