Sedex

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku SEDEX (SEDEx)

Skład:

substancja czynna: hydroksyzyny chlorowodorek;

1 tabletka powlekana zawiera hydroksyzyny chlorowodorku 25 mg;

substancje pomocnicze: laktoza bezwodna, celuloza mikrokryształy (PH 112), krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu,

powłoka filmowa: Opadray biały OY-58900 (hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400).

Postać farmaceutyczna. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka powlekana, od białego do prawie białego koloru, owalna, dwuwypukła, z ryflowaniem z obu stron.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwlękowe. Pochodne difenylometanu. Kod ATC N05B B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Hydroksyzyny hydrochloride jest pochodną difenylo-metanu, chemicznie niezwiązaną z fenotiazynami, rezerpina ani meprobamatem czy benzodiazepinami.

Mechanizm działania

Hydroksyzyna nie jest depresyjna dla kory mózgu, ale jej działanie może być związane z hamowaniem aktywności w niektórych kluczowych obszarach podkory w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skutki farmakodynamiczne

Działanie antyhistaminowe i rozszerzające oskrzela zostało wykazane doświadczalnie i potwierdzone klinicznie. Efekt przeciwwymiotny został wykazany zarówno w teście z apomorfiną, jak i w teście z weriloidem. Badania farmakologiczne i kliniczne wskazują, że hydroksyzyna w dawkach terapeutycznych nie zwiększa sekrecji żołądka ani kwasowości i w większości przypadków wykazuje łagodne działanie antysekrecyjne. Zmniejszenie pęcherzy i zaczerwienienia zostało wykazane u zdrowych ochotników dorosłych i u dzieci po podskórnych iniekcjach histaminy lub antygenów. Hydroksyzyna wykazała również skuteczność w złagodzeniu świądu w różnych postaciach pokrzywki, egzemy i zapalenia skóry.

W przypadku zaburzeń funkcji wątroby działanie antyhistaminowe pojedynczej dawki może być wydłużone do 96 godzin po podaniu.

Dane EEG u zdrowych ochotników wskazują na profil leku o działaniu anksiolityczno-sedatywnym. Działanie anksiolityczne zostało potwierdzone u pacjentów przy użyciu różnych klasycznych testów psychometrycznych.

Dane polisomnografii u pacjentów w stanie lęku i u pacjentów cierpiących na bezsenność wskazują na wydłużenie całkowitego czasu snu, skrócenie całkowitego czasu nocnych przebudzeń i skrócenie latencji snu po jednorazowej lub wielokrotnej codziennej dawce 50 mg. Zmniejszenie napięcia mięśniowego zostało wykazane u pacjentów w stanie lęku po zastosowaniu codziennej dawki 3 × 50 mg. Nie zaobserwowano zaburzeń pamięci. Nie wystąpiły objawy lub oznaki odstawienia po 4 tygodniach leczenia u pacjentów w stanie lęku.

Rozpoczęcie działania

W przypadku stosowania doustnych postaci farmaceutycznych działanie antyhistaminowe rozpoczyna się około 1 godziny po podaniu. Działanie uspokajające rozpoczyna się 5–10 minut po przyjęciu doustnych form ciekłych i 30–45 minut po przyjęciu tabletek. Hydroksyzyna wykazuje również działanie przeciwbólowe, spazmolityczne i sympatolityczne. Ma słabe powinowactwo do receptorów muskarynowych. Hydroksyzyna wywiera również łagodne działanie przeciwbólowe.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Hydroksyzyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 2 godziny po podaniu doustnym. Po pojedynczych doustnych dawkach 25 mg i 50 mg u dorosłych Cmax wynosi zwykle odpowiednio 30 i 70 ng/ml. Po wielokrotnym stosowaniu 1 raz dziennie stężenie wzrasta o 30%. Biodostępność hydroksyzyny po podaniu doustnym w porównaniu z wstrzyknięciem do mięśnia (i.m.) wynosi około 80%. Po pojedynczej dawce wstrzykniętej i.m. 50 mg Cmax wynosi 65 ng/ml.

Rozkład

Hydroksyzyna szeroko rozkłada się w organizmie i zazwyczaj osiąga wyższe stężenia w tkankach niż w osoczu. U dorosłych pozorna objętość rozkładu wynosi od 7 do 16 l/kg. Hydroksyzyna przenika do skóry po podaniu doustnym. Stężenie hydroksyzyny w skórze jest wyższe niż w surowicy krwi zarówno po pojedynczym, jak i wielokrotnym podaniu. Hydroksyzyna przenika przez barierę krew-mózg i barierę łożyskową, co prowadzi do wyższego stężenia u płodu niż u ciężarnej.

Biodegradacja

Hydroksyzyna jest znacznie metabolizowana. Tworzenie głównego metabolitu – ceteryzyny, metabolitu kwasu karboksylowego (około 45% dawki doustnej), – jest stymulowane przez alkoholodehydrogenazę. Ten metabolit jest silnym obwodowym antagonistą H1. Inne zidentyfikowane metabolity obejmują metabolit N-dealkilowany i metabolit O-dealkilowany o okresie półwylu 59 godzin. Te drogi metabolizmu są głównie pośredniczone przez CYP3A4/5.

Eliminacja

Okres półwylu hydroksyzyny u dorosłych wynosi około 14 godzin (zakres 7–20 godzin). Widoczny całkowity klirens organizmu, obliczony w trakcie badań, wynosi 13 ml/min/kg. Tylko 0,8% dawki wydalane jest w niezmienionej postaci z moczem. Główny metabolit ceteryzyna wydzielany jest głównie w niezmienionej postaci z moczem (25% i 16% hydroksyzyny z dawki doustnej i i.m. odpowiednio).

Osobliwe populacje

Pacjenci w podeszłym wieku

Farmakokinetykę hydroksyzyny badano u 9 zdrowych ochotników w podeszłym wieku (69,5 ± 3,7 roku) po pojedynczej dawce 0,7 mg/kg. Okres półwylu hydroksyzyny wydłużono do 29 godzin, a pozorna objętość rozkładu zwiększono do 22,5 l/kg. Zaleca się zmniejszenie dziennej dawki hydroksyzyny u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Farmakokinetykę hydroksyzyny oceniano u 12 dzieci (6,1 ± 4,6 roku; 22 ± 12 kg) po pojedynczej dawce 0,7 mg/kg. Widoczny klirens osocza był około 2,5 razy wyższy niż u dorosłych. Okres półwylu był krótszy niż u dorosłych – około 4 godziny u pacjentów 1-letnich i 11 godzin u pacjentów 14-letnich. Dawkę stosowaną dzieciom należy dostosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U badanych z wtórną dysfunkcją wątroby spowodowaną pierwotnym zastoinowym zapaleniem dróg żółciowych całkowity klirens wynosił około 66% wartości u zdrowych ochotników. Okres półwylu wydłużono do 37 godzin, a stężenie metabolitu karboksylowego ceteryzyny w surowicy krwi było wyższe niż u młodych pacjentów z normalną funkcją wątroby. Należy zmniejszyć dzienne dawki lub częstotliwość podawania pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

Farmakokinetykę hydroksyzyny badano u 8 chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 24 ± 7 ml/min). Pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) dla hydroksyzyny nie zmieniało się istotnie, natomiast dla metabolitu karboksylowego ceteryzyny było podwyższone. Ten metabolit nie jest skutecznie usuwany podczas hemodializy.

Aby uniknąć istotnego nagromadzenia metabolitu ceteryzyny po wielokrotnych dawkach hydroksyzyny, należy zmniejszyć dzienne dawki hydroksyzyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Z uwagi na właściwości uspokajające, łagodzące niepokój i przeciwzobojowe, lek Sedex wskazany jest do:

• leczenia objawowego stanów lękowych u dorosłych;
• leczenia objawowego swędzenia alergicznego.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku, na którykolwiek z ich metabolitów, cytryzynę, inne pochodne piperazyny, aminofilinę lub etylenodiaminę;
• porfiria;
• rozpoznane nabyte lub wrodzone wydłużenie odcinka QT;
• obecność czynników ryzyka wydłużenia odcinka QT, w tym rozpoznane choroby układu sercowo-naczyniowego, znaczny dysbalans elektrolitów (hipokaliemia, hipomagnezemia), nagła śmierć sercowa w wywiadzie rodzinnym, wyraźna bradykardia, znane współlekowanie lekami wydłużającymi odcinek QT i/lub indukującymi polimorficzną tachykardię komorową typu torsade de pointes (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwwskazane współlekowanie

Jednoczesne podawanie hydroksyzyny z lekami wydłużającymi odcinek QT i/lub indukującymi polimorficzną tachykardię komorową typu torsade de pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, dysopyrydyna) i klasy III (np. amiodaron, sotalol), niektóre leki przeciwzobojowe, niektóre neuroleptyki (np. haloperidol), niektóre leki przeciwdepresyjne (np. cytalopram, escytałopram), niektóre leki przeciwmalarialne (np. meflochina, hydroksychlorochina), niektóre antybiotyki (np. erytromycyna, lewofloksacyna, moxifloksacyna), niektóre leki przeciwgrzybicze (np. pentamidyna), niektóre leki przewodu pokarmowego (np. prukalopryd), niektóre leki stosowane w leczeniu nowotworów (np. toremifenu, wandetanib), metadon – zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca. W związku z tym takie kombinacje są przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Łączenia wymagające zachowania środków ostrożności

Należy ostrożnie stosować leki wywołujące bradykardię i hipokaliemię.

Należy ostrożnie stosować hydroksyzynę w dawkach przekraczających zalecane, przy jednoczesnym leczeniu lekami mogący wywołać arytmie serca, takimi jak chinidyna, lit, tiorydazyna, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, atropina i podobne do niej substancje.

Należy brać pod uwagę wzmocnienie działania Sedex przy jednoczesnym stosowaniu z lekami hamującymi OUN lub mającymi właściwości antycholinergiczne. W takim przypadku dawkowanie tych leków należy dobrać indywidualnie.

Alkohol również wzmaga działanie hydroksyzyny.

Należy unikać jednoczesnego przepisywania z inhibitorem MAO.

W przypadku leczenia lekami przeciwkrzepliwymi należy sprawdzić krzepliwość krwi przed rozpoczęciem terapii. Hydroksyzyna antagonizuje działanie betahistyny oraz antycholinesteraz.

Sedex przeszkadza w działaniu presorowym adrenaliny, jest antagonistą działania przeciwdrgawkowego fenytoiny u szczurów, a także przeszkadza w działaniu betahistyny i leków – blokerów cholinesterazy.

W razie potrzeby wykonania testów alergicznych lub testu metacholinowego na oskrzelach, należy przerwać przyjmowanie Sedex co najmniej 5 dni przed badaniami, aby zapobiec wpływowi na wyniki testów.

Podawanie hydroksyzyny może utrudniać oznaczanie 17-hydroksykortykosteroidów w moczu.

Cymetydyna w dawce 600 mg 2 razy dziennie zwiększała stężenie hydroksyzyny w osoczu o 36% i obniżała maksymalne stężenie metabolitu cytryzyny o 20%.

Sedex jest inhibitorem CYP2D6 (Ki: 3,9 μmol; 1,7 μg/ml) i w wysokich dawkach może powodować interakcje lekowe z substratami CYP2D6 (metoprolol, propafenon, timolol, amitryptylinę, kloimipraminę, dezypiraminę, imipraminę, paroksetynę, haloperidol, rysperydon, tiorydazynę, aripiprazol, kodeinę, dekstrometorfan, duloksetynę, flekajynid, meksyletynę, ondansetron, tamoksyfen, tramadol, wenlafaksyna).

Sedex nie wykazuje działania hamującego w stężeniu 100 μmol na izoenzymy UDP-glukuronozylotransferazy 1A1 i 1A6 w mikrosomach wątroby człowieka. Hamuje izoenzymy cytochromu P450 2C9/C10, 2C19 oraz 3A4 w stężeniach przekraczających maksymalne stężenie w osoczu (IC50: 103–140 μmol; 46–52 μg/ml). Dlatego mało prawdopodobne jest, że Sedex może zaburzać metabolizm leków będących substratami tych enzymów.

Metabolit cytryzyna w stężeniu 100 μmol nie wykazuje działania hamującego na cytochrom P450 wątroby człowieka (1A2, 2A6, 2C9/C10, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4) ani na izoenzymy UDP-glukuronozylotransferazy.

Hydroksyzyna jest metabolizowana przez alkoholodehydrogenazę oraz CYP3A4/5; można spodziewać się wzrostu stężenia hydroksyzyny we krwi, gdy hydroksyzyna jest stosowana razem z lekami – znanymi silnymi inhibitorami tych enzymów (telitromycyna, klaritromycyna, delawirdyna, styrypentol, ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, pozakonazol oraz niektóre inhibitory proteazy HIV, w tym atazanawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir, lopinawir/rytonawir, sakwinawir/rytonawir oraz typranawir/rytonawir). Jednak gdy tylko jedna droga metabolizmu jest hamowana, inne drogi mogą częściowo to skompensować.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Hydroksyzynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów skłonnych do reakcji drgawkowych.

Z uwagi na działanie antycholinergiczne leku, należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z jaskrą, przerostem prostaty, zaburzonym oddawaniem moczu, obniżoną motoryką przewodu pokarmowego, miastenią brzuchatą, demencją.

Dawkę należy dostosować u pacjentów stosujących jednocześnie inne leki hamujące OUN lub leki blokujące działanie acetylocholiny (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy unikać przyjmowania alkoholu lub innych leków o działaniu uspokajającym w czasie stosowania Sedex (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Stosowanie hydroksyzyny wiązane było z wydłużeniem odcinka QT w EKG. W okresie postmarketingowym odnotowano przypadki wydłużenia odcinka QT i wielomorfej tachykardii komorowej typu torsade de pointes u pacjentów przyjmujących hydroksyzynę. Większość z tych pacjentów miała inne czynniki ryzyka, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej i leczenie towarzyszące, które mogły sprzyjać rozwojowi tych objawów (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Hydroksyzynę należy stosować w najniższej skutecznej dawce i przez najkrótszy możliwy okres. W przypadku wystąpienia objawów lub oznak, które mogą być związane z arytmią serca, leczenie hydroksyzyną należy przerwać, a pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłaszanie wszelkich objawów ze strony serca.

Reakcje skórne

Podczas stosowania Sedex zgłaszano zagrożone dla życia reakcje skórne/immunologiczne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, ostra ogólna pustulacja egzantematyczna lub obrzęk naczynioruchowy.

Pacjentów należy poinformować o tych objawach i dokładnie obserwować pod kątem rozwoju reakcji skórnych/immunologicznych. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwicze zapalenia nabłonka, ostrej ogólnej pustulacji egzantematycznej lub obrzęku naczynioruchowego występuje w okresie od kilku dni do kilku tygodni od rozpoczęcia leczenia.

W przypadku wystąpienia objawów lub oznak zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwicze zapalenia nabłonka, ostrej ogólnej pustulacji egzantematycznej lub obrzęku naczynioruchowego (np. postępujące wysypki skórne, często towarzyszone bólem, pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych i czasem gorączką) należy przerwać przyjmowanie Sedex i skontaktować się z pracownikiem służby zdrowia.

Najlepsze wyniki w leczeniu zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwicze zapalenia nabłonka, ostrej ogólnej pustulacji egzantematycznej lub obrzęku naczynioruchowego osiąga się dzięki wczesnej diagnostyce i leczeniu oraz natychmiastowemu zaprzestaniu stosowania podejrzanego leku. Wczesne odstawienie leku wiąże się z lepszym rokowaniem.

Jeśli podczas stosowania Sedex u pacjenta rozwinie się zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, ostra ogólna pustulacja egzantematyczna lub obrzęk naczynioruchowy, pacjentowi temu nigdy więcej nie można podawać tego leku.

Pacjenci w podeszłym wieku

Stosowanie hydroksyzyny nie jest zalecane u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na obniżoną eliminację hydroksyzyny w tej populacji w porównaniu z młodszych wiekiem pacjentami oraz większe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (np. efekty antycholinergicze) (patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”). Zaleca się rozpoczęcie leczenia od połowy zalecanej dawki ze względu na przedłużony czas działania.

Niewydolność wątroby i/lub nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Lek Sedex zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Populacja pediatryczna

Dzieci w młodszym wieku są bardziej narażone na rozwój działań niepożądanych ze strony OUN (patrz rozdział „Działania niepożądane”). U dzieci częściej niż u dorosłych zgłaszano wystąpienie drgawek.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną leku. Hydroksyzyna przenika przez barierę łożyskową, prowadząc do wyższych stężeń w organizmie płodu niż u matki. Obecnie nie ma istotnych danych epidemiologicznych dotyczących wpływu hydroksyzyny w czasie ciąży, dlatego Sedex jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

U noworodków matek, które przyjmowały Sedex w późnym okresie ciąży i/lub podczas porodu, obserwowano następujące zjawiska bezpośrednio lub kilka godzin po porodzie: hipotonia, zaburzenia ruchowe, w tym zaburzenia pozapiramidowe, ruchy kloniczne, depresję OUN, stan hipoksję u noworodków lub opóźnienie oddawania moczu. Dlatego Sedex jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Cetyryzyna, główny metabolit hydroksyzyny, przenika do mleka matki.

Pomimo braku formalnego badania dotyczącego wydalania hydroksyzyny z mlekiem matki, stwierdzono ciężkie działania niepożądane u noworodków/niemowląt matek, które otrzymywały leczenie hydroksyzyną.

Hydroksyzyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Jeśli konieczne jest zastosowanie Sedex, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Brak odpowiednich danych dotyczących wpływu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Hydroksyzyna może zaburzać zdolność reagowania i koncentracji. Pacjenci powinni być o tym poinformowani i zachować ostrożność podczas prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami.

Należy unikać jednoczesnego stosowania Sedex z alkoholem lub innymi lekami o działaniu uspokajającym, ponieważ może to nasilać powyższe efekty.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Sedex przyjmuje się doustnie. Hydroksyzynę należy stosować w minimalnej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas.

Dorośli

W leczeniu objawowym stanów lękowych: 50–100 mg na dobę, czyli 2–4 tabletki po 25 mg lub ½–1 tabletka po 100 mg wieczorem przed snem w przypadku wystąpienia stanu lękowego, szczególnie takiego jak bezsenność.

W leczeniu objawowym swędzenia alergicznego: 25–100 mg na dobę, czyli 1–4 tabletki po 25 mg na dobę.

Maksymalna dobową dawką dla dorosłych i dzieci o masie ciała 40 kg lub więcej jest 100 mg.

Lekarz ustala długość leczenia na podstawie objawów i przepisuje minimalną możliwą dawkę utrzymaną.

Ze względu na różnorodną odpowiedź pacjentów na hydroksyzynę, zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskich dawek i stopniowe zwiększanie dawki do osiągnięcia najbardziej odpowiedniej dawki, dostosowanej do odpowiedzi pacjenta na terapię.

Dzieci

W leczeniu objawowym swędzenia alergicznego:

Dzieci w wieku od 12 lat (o masie ciała powyżej 40 kg): 25–100 mg/24 h, czyli 1–4 tabletki po 25 mg na dobę.

Dzieci w wieku od 9 do 12 lat (o masie ciała 28–40 kg): 25–75 mg/24 h, czyli 1–3 tabletki po 25 mg na dobę.

Dzieci w wieku od 7 do 9 lat (o masie ciała 23–28 kg): 25–50 mg/24 h, czyli 1–2 tabletki po 25 mg na dobę.

Dzieci w wieku od 4 do 7 lat (o masie ciała 17–23 kg): 25–37,5 mg/24 h, czyli 1–1½ tabletka po 25 mg na dobę.

Dzieci w wieku od 3 do 4 lat (o masie ciała 12,5–17 kg): 12,5–25 mg/24 h, czyli ½–1 tabletka po 25 mg na dobę.

Dawkę oblicza się według masy ciała w zakresie od 1 mg/kg/24 h do maksymalnie 2 mg/kg/24 h podzielonej na dawki.

Dla dzieci o masie ciała do 40 kg maksymalna dobową dawką jest 2 mg/kg/24 h. Dla dzieci o masie ciała powyżej 40 kg maksymalna dobową dawką jest 100 mg na dobę.

Grupy specjalne

Pacjenci w podeszłym wieku

Maksymalna dobową dawką dla pacjentów w podeszłym wieku jest 50 mg na dobę (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Niewydolność nerek

Jeśli konieczne jest osiągnięcie efektu tymczasowego, dawkę można zmniejszyć o połowę. Może to również dotyczyć pacjentów z niewydolnością nerek.

Dostosowanie dawki dla dorosłych z zaburzeniami funkcji nerek:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) 60 – < 90 ml/min) nie jest wymagane dostosowanie dawki.
• U pacjentów z umiarkowanym obniżeniem funkcji nerek (eGFR 30–60 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki o 50 %.
• U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 30 ml/min, nie wymagających dializy) zaleca się zmniejszenie dawki o 25 %.
• U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (ESRD) (eGFR < 15 ml/min, wymagających dializy) zaleca się zmniejszenie dawki o 25 %, 3 razy w tygodniu.

Niewydolność wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się zmniejszenie dawki dobowej o 33 %.

Dzieci.

Stosowanie leku Sedex dzieciom szczegółowo opisano w sekcji „ Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy po znacznym przedawkowaniu leku są głównie związane z nadmiernym obciążeniem antycholinergicznym, depresją lub paradoksalną stymulacją OUN. Objawami znacznego przedawkowania mogą być nudności, wymioty, tachykardia, hipertermia, senność, zaburzenia odruchu źrenicznego, drżenie, dezorientacja lub halucynacje. Następnie może wystąpić obniżony poziom przytomności, depresja oddychania, drgawki, hipotensja tętnicza lub arytmia serca, w tym bradykardia. Możliwe jest nasilenie śpiączki oraz kolaps kardiopulmonalny.

Leczenie

Należy dokładnie monitorować drogi oddechowe, oddychanie i stan krążenia z ciągłym zapisem EKG i zapewnieniem odpowiedniego zapasu tlenu. Należy kontynuować monitorowanie parametrów serca i ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po ustąpieniu objawów u pacjenta.

Pacjentów z zaburzeniami stanu psychicznego należy przebadać pod kątem jednoczesnego spożycia alkoholu lub przyjmowania innych leków; w razie potrzeby należy podać tlen, nalokson, glukozę, tiaminę.

W razie potrzeby uzyskania efektu wazopresyjnego należy podać noradrenaliny lub metaraminolu. Nie podawać adrenaliny.

Nie podawać syropu z pieprzowca (syropu ipekakuany) pacjentom z objawami lub skłonnością do szybkiego obniżenia poziomu przytomności, rozwoju śpiączki lub drgawek, ponieważ może to prowadzić do zapalenia płuc aspiracyjnego.

W przypadku połknięcia klinicznie istotnej ilości leku można przeprowadzić przemywanie żołądka po wcześniejszej intubacji endotrahealnej. Można zastosować węgiel aktywowany, jednak dostępnych jest niewiele danych potwierdzających jego skuteczność. Hemodializa lub hemoperfuzja są niewskazane. Nie ma specyficznego antydotum.

Dane z publikacji wskazują, że w przypadku ciężkich, zagrażających życiu efektów antycholinergicznym, trudnych do leczenia i nieodpowiadających na leki stosowane w ich leczeniu, mogą być pomocne próby leczenia terapeutycznymi dawkami fizostygminy. Nie należy stosować fizostygminy tylko w celu utrzymania przytomności pacjenta. Jeśli jednocześnie przyjęto antydepresanty trójcykliczne, zastosowanie fizostygminy może prowadzić do napadów drgawkowych i zatrzymania serca trudnych do leczenia. Fizostygminy nie należy przepisywać w przypadku zaburzeń układu przewodzącego serca.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania są głównie związane z depresją OUN lub paradoksalnym działaniem pobudzającym na OUN, aktywnością antycholinergiczną lub reakcją nadwrażliwości.

W poniższej tabeli przedstawiono niepożądane działania zgłaszane podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek, a także niepożądane działania zgłaszane podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych z częstością co najmniej 1% dla hydroksyzyny (735 badanych stosujących hydroksyzynę w dawce do 50 mg dziennie oraz 630 badanych otrzymujących placebo). Częstość niepożądanych działań w badaniach klinicznych podana jest – o ile to możliwe – również w procentach; dla niepożądanych działań zgłoszonych podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek nie można wiarygodnie oszacować kategorii częstości.

Poniżej wymienione niepożądane działania obserwowane podczas stosowania leku zostały uporządkowane według klas układów narządów MedDRA i częstości następująco: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100 do < 1/10); rzadko (> 1/1000 do < 1/100); niezbyt często (> 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Niektóre niepożądane działania zostały zidentyfikowane podczas badań klinicznych z częstością wskazaną poniżej. Jednak niektóre niepożądane działania zgłaszano spontanicznie podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek. W przypadkach, gdy częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych, określono ją jako „nieznaną”.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Następujące działania niepożądane są związane z cetiryzyną, głównym metabolitem hydroksyzyny: trombocytopenia, agresja, depresja, tik, dystonia, parestezje, kręcie okoruchowe, biegunka, zaburzenia mikcji, nietrzymanie moczu, osłabienie, obrzęki, przyrost masy ciała – a zatem mogą potencjalnie wystąpić przy stosowaniu hydroksyzyny.

Przekazywanie informacji o możliwych działaniach niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitoringu stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego (https://aisf.dec.gov.ua).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów powlekanych w blistrze, 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. INFARMACI

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Zon Indystryel nr 2, 1 rue Nangesse, Prouví, 59121, Francja