Sanpenem

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Sanpenem (SANPENEM)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydrau w przeliczeniu na meropenem 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: kryształy lub proszek krystaliczny bezbarwny lub biały albo lekko żółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy β-laktamów, stwierdzono wysoką korelację między skutecznością a czasem, w którym stężenia meropenu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T>MIC). W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach we krwi osoczowej przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% przedziału dawkowania. Cel ten nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku:

• obniżenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związane z obniżoną produkcją poryn);
• obniżenia powinowactwa do docelowych PBP;
• zwiększenia ekspresji składników pomp eflluksowych;
• produkcji β-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane bakteriami opornymi na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje nieprzepuszczalność błony komórkowej i/lub obecność pompy (pomp) eflluksowej (eflluksowych).

Poniżej przedstawiono graniczne wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) w trakcie badań klinicznych.

1Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (oporne).

2Izolaty mikroorganizmów o wartościach MIC przekraczających granice wrażliwości/oporności są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej wobec każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a w przypadku potwierdzenia wyniku izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych na temat odpowiedzi klinicznej wobec potwierdzonych izolatów o wartościach MIC przekraczających obecne granice oporności (wytłuszczone kursywą), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość stafilokoków na karbapenemy można przewidywać na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wartości odnoszą się wyłącznie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych (PK/PD) i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są one przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST mają zastosowanie do меропenemu podawanego w dawce 1000 mg 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy pośrednich/granicach wartości oporności.

6Wrażliwość β-laktamowa grup wątrobowców A, B, C i G może być przewidywana na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapii lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie oporności nabytej może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozpowszechnienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczeń klinicznych i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis⁷

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)⁸

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, w których oporność nabyta może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium^7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

⁷Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

⁸Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na меропenem.

⁹Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozprzestrzenienia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości C_max wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×godz/ml. Po infuzji przez 5 minut wartości C_max wynoszą 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek leku co 8 godzin pacjentom z normalną funkcją nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości C_max i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych osób, ale większy objętość rozprzestrzenienia (27 l).

Rozprzestrzenienie

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, faszcz, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia β-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem i nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest głównie wydalany w niezmienionej formie przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku jest wydalane w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28% jest wydalane w formie metabolitu mikrobiologicznie nieaktywnego. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Pomiar klirensu nerkowego oraz wpływ probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek prowadzą do wyższych wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano zwiększenie AUC 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5-krotnie u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem były również znacznie zwiększone u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy z klirenskiem około 4-krotnie wyższym niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wskazują na brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości C_max zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne cechy dawek leku i okresów półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t_1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowo 12% w formie metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych stężeń leku w osoczu, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków poddawanych leczeniu antybakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo uwzględniające populacyjny model PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% wobec P. aeruginosa u 95% noworodków przedwczesnych i u 91% noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc pozaszpitalnych i szpitalnych;
• infekcji dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji okołoporodowych i połogowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Lek może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzewaną o bakteryjne pochodzenie.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy β-laktamowych (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w odniesieniu do probenecydu.

Probenecyd konkurować może z meropenemem o aktywny wydzielanie kanalikowe, co prowadzi do hamowania wydalania meropenemu przez nerki, przedłużenia okresu półwydalenia oraz zwiększenia stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu z meropenemem.

Nie badano potencjalnego wpływu meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub na ich metabolizm. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi substancjami opartych na tym mechanizmie.

Zarejestrowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z karbapenemami, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Z uwagi na szybki początek i stopień obniżenia stężenia jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproanu sodu/walpromidu z karbapenemami uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki przeciwbakteryjne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać działanie przeciwkrzepliwe warfaryny. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego leków przeciwkrzepliwych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie leczonych lekami przeciwbakteryjnymi. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu wartości INR (Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie wartości INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwkrzepliwym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę celowość zastosowania antybakteryjnego środka z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność penemów Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich, a czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), zespół wielopostaciowej rumieniowatości oraz ostry ogólnoustrojowy pustulozny egzantem u pacjentów leczonych меропenemem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów świadczących o tych reakcjach, меропenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Colitis związana ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania niemal wszystkich środków antybakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia jelita grubego związane ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki kolitisu pseudomembranozus, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania меропenemu wystąpił biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia меропenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątroby (zaburzenia funkcji wątroby z obtorem i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie trzeba wprowadzać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sero-konwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej bezpośredniej/pośredniej reakcji Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Lek zawiera około 4,0 mmol sodu na 1 g dawki leku, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przebywającym na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użycia.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy aseptycznej.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Wszelkie niewykorzystane produkty lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dostępne dane dotyczące stosowania меропenemu u kobiet w ciąży są ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności reprodukcyjnej. Jako środek zapobiegawczy zaleca się unikanie stosowania меропenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Stosowanie меропenemu w okresie karmienia piersią jest możliwe jedynie w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono podczas stosowania меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu oraz długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Zastosowanie leku w dawce do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1 Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Lek należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g mogą być podawane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2 Zalecane dawki leku u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi mniej niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma rekomendacji dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirensami kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Tabela 3 Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia i o masie ciała do 50 kg

• Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg *

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Lek należy zazwyczaj stosować w postaci dożylnego wlewu trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować, rozpuszczając lek w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/odnowienia/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie dożylnej infuzji

Roztwór do infuzji należy przygotować, rozpuszczając lek w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do infuzji przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór leku z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom od ukończenia 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek w przypadku, gdy dawka leku nie jest dostosowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie postmarketingowe wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem nasilenia objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Działania niepożądane.

W trakcie przeglądu danych dotyczących 4872 spośród 5026 pacjentów poddanych leczeniu meropenemem najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenienie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej występującymi niepożadanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu w zakresie badań laboratoryjnych były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane są wymienione według klasy układu narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Infekcje i inwazje ‒ nieczęsto: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwionośny i chłonny – często: trombocytoza; nieczęsto: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy ‒ nieczęsto: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ psychiczny ‒ rzadko: delirium.

Układ nerwowy ‒ często: ból głowy; nieczęsto: parestezje; rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ pokarmowy ‒ często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; nieczęsto: kolit związany z zastosowaniem antybiotyku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wątroba i drogi żółciowe ‒ często: podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi; nieczęsto: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna ‒ często: wysypka, świąd; nieczęsto: pokrzywka, toksyczny epidermalny nekroza, zespół Stevensa-Johnsona, zakaźne zapalenie naczyń (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); częstość nieznana: lekowe zapalenie z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespol DRESS), ostra ogólna egzantematyczna pustuloza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ moczowy ‒ nieczęsto: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Stan ogólny i miejsce podania leku ‒ często: zapalenie, ból; nieczęsto: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie mrozić odtworzonego roztworu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy mieszać ani dodawać leku do innych środków leczniczych.

Preparat przeznaczony do bolusowych wstrzykiwań dożylnych należy odtwarzać w wodzie do wstrzykiwań sterylnej.

Meropenem w fiolkach do infuzji dożylnych można bezpośrednio odtwarzać w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Brooks Sterisience Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Unit-II, Village Manglaj, Nareswar Road, Off NH-8, Taluka-Karjan, Vadodara, Gujarat, 391210, Indie.