ULOTKA DO ZASTOSOWANIA W LECZENIU LEKU SANAKOM (SANACOM)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1,5 ml preparatu zawiera 15 mg meloksikamu;

1 ml preparatu zawiera 10 mg meloksikamu;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer 188, chlorek sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, żółty roztwór z odcieniem zieleni.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Sanakom to niesteroidowy lek przeciwbólowy (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Jego dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich leków NSAID (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśni. Bio dostępność względna w porównaniu z doustnym podaniem wynosi prawie 100%. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi wewnątrzmięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu osiąga około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio wynosi 11 l po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksykamu (od 7,5 mg do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia od 11% do 32%.

Biota transformacja. Meloksykam podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksimeloksykam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksykamu, który jest wydzielany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Meloksykam jest wydalany głównie w postaci metabolitów w równych częściach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydala się w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półwydalenia wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, wewnątrzmięśniowej lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po jednorazowej dawce doustnej, wstrzyknięciu dożylnej lub podaniu doodbytniczym.

Linowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Osobliwe grupy chorych

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób i dawki stosowania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) jest wyższe, a okres półwydalenia dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie równowagi u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania.

Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku;
nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID), kwas acetylosalicylowy; meloksykam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID wystąpiły objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NSAID w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca wrzoda żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
ciężka niewydolność serca.

Nie stosować do leczenia bólu pooperacyjnego w czasie operacji pomostowania tętnic wieńcowych (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II, NSAID, heparyny (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane), cyklosporyna, tachrolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane jednocześnie z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne NSAID i kwas acetylosalicylowy ≥3 g/dzień. Nie zaleca się łączenia z innymi NSAID (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥500 mg na raz lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NSAID mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warkaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na wstrzykiwanie do mięśnia roztwór do wstrzykiwań meloksykamu jest przeciwwskazany pacjentom leczonym antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy stosowaniu dawek profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny należy zachować ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwpłytkowe. Zwiększony ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NSAID mogą zmniejszać skuteczność diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego tę kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii skojarzonej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. beta-blokery). Możliwe zmniejszenie działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (z powodu hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyniezyyny (np. cyklosporyna, tachrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyniezyyny może być nasilana przez NSAID poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasirok.

Jednoczesne stosowanie meloksykamu i deferasiroku zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksykamu na farmakokinetykę innych leków

Lity. Istnieją dane dotyczące NSAID, które zwiększają stężenie litu w osoczu (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć toksyczne poziomy. Jednoczesne stosowanie litu i NSAID nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykamem.

Metotreksat. NSAID mogą zmniejszać wydzielanie metotreksatu przez kanaliki nerkowe, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu krwi. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między NSAID a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Jeśli konieczne jest leczenie skojarzone, należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NSAID i metotreksatu trwa trzy dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksykamem, należy zakładać, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NSAID (patrz wyżej oraz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Podczas jednoczesnego stosowania meloksykamu z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min, przyjmowanie meloksykamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz przez 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksykamu z pemetreksedem jest konieczna, stan pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie meloksykamu z pemetreksedem u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥80 ml/min) dawki 15 mg meloksykamu mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksykamu jednoczesnie z pemetreksedem pacjentom z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykamu.

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksykamu poprzez zakłócenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godz. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksykamu i innych leków na farmakokinetykę

Orale leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidów, nateglinid)

Meloksykam jest usuwany niemal całkowicie poprzez metabolizm w wątrobie, z czego około dwie trzecie są pośredniczone przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4), a jedna trzecia przez inne drogi, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak oralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidów, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksykamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksykam i leki pochodne sulfonamidów lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu z lekami przeciwwstrzążowymi, cytydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Skutki uboczne można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, a także nie należy stosować dodatkowo innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, bez potwierdzonych korzyści terapeutycznych. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne leczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym momencie podczas leczenia, niezależnie od obecności poprzednich objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NSAID u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Pacjentom tym, a także pacjentom wymagającym jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego, może być potrzebna terapia łączna z lekami ochronnymi, takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjenci starsi, powinni donosić o wszystkich nietypowych objawach brzusznych (zwłaszcza krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, leki przeciwkrzepliwe, w tym warfaryna, inne NSAID lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥500 mg na raz lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NSAID należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątroby

Około 15% pacjentów przyjmujących NSAID (w tym lek Sanakom) może mieć podwyższone wartości jednego lub więcej testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, mogą pozostać bez zmian lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotne podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) lub asparaginianotransaminazy (AST) (około trzy lub więcej razy powyżej normy) zaobserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NSAID. Ponadto, podczas badań klinicznych z NSAID odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenienie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Stan pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub odchyleniami testów wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem Sanakom. Jeśli objawy kliniczne i objawy wskazują na możliwość rozwoju choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), należy przerwać stosowanie leku Sanakom.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca w stopniu od lekkiego do umiarkowanego w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NSAID obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zdarzeń trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar). Brak wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu.

Terapię meloksikamem u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy prowadzić tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

NSAID zwiększają ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mają zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia skóry

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne odluszczeniowe zapalenie skóry (TEN) podczas stosowania meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i powinni uważnie monitorować reakcję skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego odluszczeniowego zapalenia skóry występuje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego odluszczeniowego zapalenia skóry (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego odluszczeniowego zapalenia skóry. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta rozwinął się zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne odluszczeniowe zapalenie skóry podczas stosowania meloksikamu, leczenia tym lekiem nie można w przyszłości wznowić.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego podczas stosowania meloksikamu. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów, którzy wcześniej nie mieli reakcji na meloksikam. Lek Sanakom nie powinien być stosowany u pacjentów z trójką asporynową. Ten zespół objawowy występuje u pacjentów z astmą, u których obserwowano rinit, z polipami nosowymi lub bez, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID. Należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek

Podczas leczenia NSAID zaobserwowano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia poziomu kreatyniny w surowicy i azotu mocznikowego we krwi, a także inne odchylenia wyników badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek

NSAID, ze względu na hamowanie działanie rozszerzającego naczynia prostaglandyn nerkowych, mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
hipowolemia (o dowolnym pochodzeniu);
przewlekła niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczyniowy;
nefropatia toczeniowa;
ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy <25 g/l lub ≥10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NSAID mogą prowadzić do zapalenia nerek śródmiąższowego, zapalenia kłębuszków nerek, martwicy rdzenia nerek lub zespołu nerczyniowego.

Dawka meloksikamu dla pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym poddawanych dializacji nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego dawkę nie trzeba obniżać (klirens kreatyniny >25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NSAID mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na działanie natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów może dochodzić do nasilenia lub nasilenia obrzęków, niewydolności serca lub nadciśnienia tętniczego. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Połączenie z pemetreksedem

U pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Efekty uboczne są często gorzej tolerowane przez pacjentów starszych, osłabionych lub wycieńczonych, którzy wymagają starannego monitorowania. Przy leczeniu NSAID należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych podczas stosowania NSAID, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy NSAID, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Podczas wstrzykiwania NSAID do mięśni w miejscu wstrzyknięcia może dojść do powstania ropnia lub martwicy.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajść w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne leku Sanakom, skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami

Lek Sanakom nie może zastąpić kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NSAID, w tym Sanakom. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub krwawieniem makroskopowym, wpływem na erytropoezę. Przy długotrwałym stosowaniu leku Sanakom należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu u pacjentów z objawami i oznakami anemii.

NSAID hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjenci, którym przepisano Sanakom i u których mogą wystąpić działania niepożądane na funkcję płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, oraz pacjenci przyjmujący leki przeciwkrzepliwe.

Stosowanie u pacjentów z astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę aspirynową. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą aspirynową wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NSAID, lek Sanakom nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy go stosować z ostrożnością u pacjentów z astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrasta z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i zwykle jest odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustępuje po przerwaniu leczenia. W I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, chyba że istnieje pilna potrzeba. U kobiet próbujących zajść w ciążę, a także u kobiet w ciąży w I i II trymestrze dawki i długość leczenia meloksikamem powinny być jak najmniejsze. Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe pod kątem oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Sanakom należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzeń funkcji nerek, które mogą prowadzić do niewydolności nerek z oligohydramnios (patrz wyżej).

Możliwe ryzyka w późnych stadiach ciąży dla matki i noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego, nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących leku Sanakom, wiadomo, że NSAID mogą przenikać do mleka matki. Dlatego nie zaleca się stosowania tego leku kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezy cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Ze względu na profil farmakodynamiczny i działania niepożądane meloksikamu, nie oczekuje się istotnego wpływu na te czynności. Jednak pacjentom, u których wystąpiły zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Jedna iniekcja 15 mg raz dziennie.

NIE PRZEKROCZYĆ DAWKI 15 mg na dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni w wyjątkowych przypadkach (gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osobliwe kategorie pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml) (patrz także podsekcja „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”)

Dla pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek

Środek leczniczy ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z terminalnym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa fiolki 1,5 ml).

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (pacjentom z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie wymaga się zmniejszenia dawki.

Niewydolność wątroby

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie wymaga się zmniejszenia dawki. Środek leczniczy jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania

Do wstrzykiwań domięśniowych.

Roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml podaje się drogą głębokiej iniekcji domięśniowej w górny zewnętrzny kwadrant pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku powtarzanych wstrzykiwań zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem ważne jest sprawdzenie, czy koniec igły nie trafił do naczynia.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania.

Jeśli pacjent ma endoprotezę stawu biodrowego, iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci.

Sanakom, roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18. roku życia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności serca i zatrzymania serca. Opisano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie

W przypadku przedawkowania środka leczniczego Sanakom zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały, że stosowanie 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie przyspiesza wydalanie meloksikamu.

Działania niepożądane.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zdarzeń tromboembolii naczyniowej, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Obserwowano obrzęk, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NSAID.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Po stosowaniu NSAID obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zarejestrowano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekrolizis epidermy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); pojedyncze przypadki (≥1/10000, <1/1000); rzadkie (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Z układy krwiotwórczego i chłonnego: rzadko – anemia; pojedyncze przypadki – odchylenia parametrów krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobliwe poważne i/lub częste działania niepożądane” poniżej).

Z układy odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilakso-podobnych; częstość nieznana – szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakso-podobna, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne: pojedyncze przypadki – zmiana nastroju, koszmary nocne; częstość nieznana – dezorientacja, dezorientacja w czasie i przestrzeni, bezsenność.

Z układy nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność.

Z układy wzroku: pojedyncze przypadki – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Z układy słuchu i aparatu vestibularnego: rzadko – zawroty głowy; pojedyncze przypadki – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: pojedyncze przypadki – uczucie kołatania serca. Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem NSAID.

Z układy naczyń: rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), napływy gorąca.

Z układy oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: pojedyncze przypadki – astma u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy i inne NSAID; częstość nieznana – infekcje górnych dróg oddechowych, kaszel.

Z układy trawiennego: bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; pojedyncze przypadki – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; rzadkie – perforacja przewodu pokarmowego; częstość nieznana – zapalenie trzustki.

Krwiowanie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Z układy wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – zaburzenia parametrów funkcji wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny); rzadkie – zapalenie wątroby; częstość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Z układy skóry i tkanki podskórnej: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka; pojedyncze przypadki – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizis epidermy, pokrzywka; rzadkie – zapalenie skóry pęcherzowe, zakaźne rumień wielopostaciowe; częstość nieznana – reakcje fotowrażliwości, zapalenie skóry egfoliatywne, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Z układy moczowego: rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zmiany parametrów funkcji nerek (podwyższenie poziomu kreatyniny i/lub mocznika we krwi); rzadkie – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); częstość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Z układy rozrodczego i gruczołów mlekowych: częstość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: często – zwapnień w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych; częstość nieznana – objawy podobne do grypy.

Z układy mięśniowo-szkieletowego: częstość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Osobliwe poważne i/lub częste działania niepożądane. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane, które nie są związane ze stosowaniem leku, ale są charakterystyczne dla innych związków tej klasy. Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które najprawdopodobniej prowadzi do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 1,5 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze, po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna Prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.