Salfenix

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Salfenix (SALFENIX)

Skład:

substancja czynna: słonecznik sukcyynianu;

1 tabletka zawiera słonecznik sukcyynianu 5 mg lub 10 mg, co odpowiada słonecznikowi 3,77 mg i 7,54 mg odpowiednio;

dodatkowe substancje: skrobia kukurydziana Åźelatynizowana, laktoza monohydrat, stearylofumaran sodu;

skład powłoki dla tabletek 5 mg: hipromeloza (6 mPas), dwutlenek tytanu (E 171), laktoza monohydrat, makrogol (MW 3350), triacetyna, tlenek żelaza żółty (E 172).

dla tabletek 10 mg: hipromeloza (6 mPas), dwutlenek tytanu (E 171), laktoza monohydrat, makrogol (MW 3350), triacetyna, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki 5 mg – światło-żółte, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane;

tabletki 10 mg – różowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Łeki stosowane w urologii. Łeki do leczenia nadmiernego pęcznienia i nietrzymania moczu. Kod ATX G04B D08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Solefenakin jest konkurencyjnym, specyficznym antagonistą receptorów cholinergicznych. Pęcherz moczowy jest unerwiany przez nerwy parasympatyczne cholinergiczne. Acetylocholina powoduje skurcz mięśni gładkich mięśnia detrusora poprzez oddziaływanie na receptory muskarynowe, z których dominującym podtypem są receptory M3.

W badaniach in vitro oraz in vivo stwierdzono, że solefenakin jest konkurencyjnym, specyficznym antagonistą receptorów cholinergicznych, głównie podtypu M3. Wykazano również, że solefenakin wykazuje słabe powinowactwo lub brak powinowactwa do innych receptorów oraz testowanych kanałów jonowych.

Skuteczność leku, badaną w kilku podwójnych ślepych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych u mężczyzn i kobiet z zespołem nadreaktywnego pęcherza moczowego, obserwowano już w pierwszym tygodniu leczenia, a efekt ustabilizował się w ciągu kolejnych 12 tygodni leczenia. W badaniach otwartych przy długotrwałym stosowaniu wykazano, że skuteczność utrzymuje się przez co najmniej 12 miesięcy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po przyjęciu tabletek maksymalna stężenie solefenakinu w osoczu (Cmaks) osiągane jest po 3–8 godzinach. Wartość czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) nie zależy od dawki leku. Wartości Cmaks oraz pole pod krzywą (AUC) zwiększają się proporcjonalnie do dawki w zakresie od 5 mg do 40 mg. Biologiczna dostępność absolutna wynosi około 90%. Spożycie pokarmu nie wpływa na wartości Cmaks i AUC solefenakinu.

Rozkład. Solefenakin w znacznym stopniu (prawie 98%) wiąże się z białkami osocza, głównie z α1-glikoproteiną kwasową.

Metabolizm. Solefenakin w znacznym stopniu jest metabolizowany w wątrobie, głównie przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). Klirens systemowy solefenakinu wynosi około 9,5 l/godz., a okres półtrwania eliminacji końcowej wynosi 45**–**68 godzin. Po doustnym przyjęciu leku w osoczu wykryto oprócz solefenakinu jeden metabolit farmakologicznie aktywny (4R-hydroksysolefenakin) oraz trzy metabolity nieaktywne (N-glukuronid, N-tlenek oraz 4R-hydroksy-N-tlenek solefenakinu).

Wydalanie. Po pojedynczym podaniu 10 mg [14C-oznaczonego] solefenakinu około 70% radioaktywnego znacznika pojawia się w moczu i 23% w kale. W moczu około 11% radioaktywnego znacznika wydala się w postaci niezmienionej substancji czynnej; około 18% – w postaci metabolitu N-tlenku, 9% – w postaci metabolitu 4R-hydroksy-N-tlenku oraz 8% – w postaci metabolitu 4R-hydroksy (metabolit aktywny).

Zależność dawkowa. W zakresie dawek terapeutycznych farmakokinetyka leku jest liniowa.

Osobliwości farmakokinetyki u poszczególnych grup pacjentów.

Wiek. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od wieku chorych. Badania wykazały, że ekspozycja na solefenakin (5 i 10 mg), wyrażona jako AUC, była podobna u zdrowych ochotników w wieku starszym (od 65 do 80 roku życia) i u zdrowych ochotników młodych i w wieku dojrzałym (< 55 roku życia). Średnia szybkość absorpcji, wyrażona jako tmax, była nieco niższa, a okres półtrwania eliminacji końcowej – o około 20% dłuższy u pacjentów w wieku starszym. Te niewielkie różnice nie są klinicznie istotne.

Farmakokinetyki solefenakinu nie badano u dzieci i młodzieży.

Płeć. Farmakokinetyka solefenakinu nie zależy od płci pacjenta.

Rasa. Przynależność rasowa nie wpływa na farmakokinetykę solefenakinu.

Niewydolność nerek. AUC i Cmaks solefenakinu u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek nieznacznie różnią się od odpowiednich wartości u zdrowych ochotników. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) ekspozycja na solefenakin jest istotnie wyższa – wzrost Cmaks wynosi około 30%, AUC – ponad 100%, a okres półtrwania – ponad 60%. Stwierdzono statystycznie istotną korelację między klirens kreatyniny a klirens solefenakinu. Farmakokinetyki u pacjentów poddawanych hemodializie nie badano.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (punktacja Childa-Pugha od 7 do 9) wartość Cmaks nie zmienia się, AUC wzrasta o 60%, a okres półtrwania wydłuża się dwukrotnie. Farmakokinetyki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie badano.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe nagłego (impulsywnego) nietrzymania moczu i/lub częstomoczliwości oraz nagłych (impulsywnych) parcień do oddania moczu charakterystycznych dla pacjentów z zespołem nadaktywnego pęcherza moczowego.

Przeciwwskazania.

• Pacjentom z podwyższoną wrażliwością na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• Pacjentom z zatrzymaniem oddawania moczu, ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego (w tym toksycznym megakolonem), z miastenią poszarpaną lub z kątowym zamknięciem w jaskrze oraz pacjentom z ryzykiem rozwoju tych stanów;
• W trakcie hemodializy (patrz sekcja „Farmakokinetyka”);
• Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”);
• Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, którzy są leczeni silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4, np. klotrimazolem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Oddziaływania farmakologiczne.

Jednoczesne stosowanie innych leków o działaniu antycholinergicznym może prowadzić do nasilenia efektów terapeutycznych oraz niepożądanych. Po zakończeniu leczenia lekiem Salfenix należy zachować około tygodniowy okres oczekiwania przed rozpoczęciem stosowania innych leków o działaniu antycholinergicznym. Efekt terapeutyczny solifenacyny może być osłabiony podczas jednoczesnego stosowania agonistów receptora cholinergicznego. Solifenacyna może osłabiać działanie leków stymulujących perystaltykę przewodu pokarmowego, takich jak metoklopramid i cizapryd.

Oddziaływania farmakokinetyczne.

Badania in vitro wykazały, że solifenacyna w stężeniach terapeutycznych nie hamuje mikrosomalnej cytochromu P450 w wątrobie CYP1A1/2, 2C9, 2C19, 2D6 ani 3A4. W związku z tym mało prawdopodobne jest, że solifenacyna wpływa na klirens leków metabolizowanych przez enzymy CYP.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę solifenacyny.

Solifenacyna jest metabolizowana przez enzym CYP3A4. Jednoczesne stosowanie klotrimazolu (200 mg/dzień), silnego inhibitora CYP3A4, prowadziło do dwukrotnego wzrostu AUC solifenacyny, natomiast przyjmowanie klotrimazolu w dawce 400 mg/dzień powodowało trzykrotny wzrost AUC solifenacyny. W związku z tym maksymalna dawka Salfenixu powinna być ograniczona do 5 mg podczas jednoczesnego stosowania z klotrimazolem lub terapeutycznymi dawkami innych silnych inhibitorów enzymu CYP3A4 (np. rytonawirem, nelinawirem, itrakonazolem) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Jednoczesne stosowanie solifenacyny i silnego inhibitora enzymu CYP3A4 jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby.

Nie badano wpływu induktorów enzymów na farmakokinetykę solifenacyny i jej metabolitów, ani działania substratów CYP3A4 o wysokiej powinowactwie oraz jej metabolitów na ekspozycję na solifenacynę. Ponieważ solifenacyna jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, możliwe są oddziaływania farmakokinetyczne z innymi substratami tego enzymu o wysokiej powinowactwie (np. werapamidem, diltiazemem) oraz induktorami enzymu CYP3A4 (np. ryfampicyną, fenytoiną, karbamazepinem).

Wpływ solifenacyny na farmakokinetykę innych leków.

Antykoncepcja doustna.

Stosowanie leku Salfenix nie wpływa na farmakokinetyczne oddziaływanie solifenacyny z doustnymi antykoncepcjami kombinowanymi (etyniloestradiol/lewonorogestrel).

Warfaryna.

Stosowanie leku Salfenix nie wpływa na farmakokinetyczne oddziaływanie R-warfaryny ani S-warfaryny ani na ich wpływ na czas protrombinowy.

Digoksyna.

Stosowanie leku Salfenix nie wpływa na farmakokinetykę digoksyny.

Właściwości stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem należy wykluczyć inne możliwe przyczyny częstomoczliwości (niewydolność serca lub choroby nerek). W przypadku stwierdzenia infekcji dróg moczowych należy rozpocząć odpowiednią terapię antybakteryjną.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• z klinicznie istotną obturacją odpływu z pęcherza moczowego, co może wiązać się z ryzykiem zatrzymania oddawania moczu;
• z chorobami przewodu pokarmowego o charakterze obturacyjnym;
• z ryzykiem obniżenia perystaltyki przewodu pokarmowego;
• z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”), a dawka nie powinna przekraczać 5 mg u tych pacjentów;
• z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz umiarkowaną niewydolnością wątroby (wg skali Childa-Pugha od 7 do 9) (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”); dawka u tych pacjentów nie powinna przekraczać 5 mg;
• przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4, np. ketokonazolu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• z przepukliną rozworu przełykowego przepony i/lub refluksiem żołądkowo-przełykowym i/lub u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki (np. bisfosfoniany), które mogą powodować lub nasilać zapalenie przełyku;
• z neuropatią autonomiczną.

U pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniej zdiagnozowany zespół wydłużenia odcinka QT oraz hipokaliemia, obserwowano wydłużenie odcinka QT oraz migotanie komór (torsade de pointes).

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku nie zostały zbadane u chorych z nadmierną aktywnością zwieracza o pochodzeniu neurogennym.

U niektórych pacjentów stosujących sukcyynian solifenacyny zgłaszano angioobrzęk z obturacją dróg oddechowych. W przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego należy przerwać leczenie sukcyynianem solifenacyny i podjąć odpowiednie działania lub zastosować właściwe leczenie.

U niektórych pacjentów stosujących sukcyynian solifenacyny obserwowano reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznych należy przerwać leczenie solifenacyną sukcyynianem i podjąć odpowiednie działania lub zastosować właściwe leczenie.

Maksymalny efekt działania leku osiągany jest nie wcześniej niż po 4 tygodniach.

Laktoza

Lek Salfenix zawiera laktozę:

Tabletka 5 mg zawiera 56,08 mg laktozy monohydrat.

Tabletka 10 mg zawiera 1132,6 mg laktozy monohydrat.

Pacjenci z rzadką, dziedziczną nietolerancją galaktozy, pełnym niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych klinicznych dotyczących kobiet, które zajadły w trakcie stosowania solifenacyny. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego niekorzystnego wpływu na płodność, rozwój embrionalny/rozwój płodu ani poród. Ryzyko potencjalne nie jest znane. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią.

Brak danych dotyczących wydzielania solifenacyny w mleku matki. U myszy solifenacyna i/lub jej metabolity przenikają do mleka i powodują zależne od dawki zaburzenia wzrostu u noworodków. Stosowanie Salfenixu nie jest zalecane w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Z uwagi na to, że solifenacyna, podobnie jak inne leki antycholinergiczne, może powodować nieostre widzenie oraz rzadko senność i zwiększoną zmęczalność (patrz sekcja „Działania niepożądane”), przyjmowanie leku może negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia samochodu i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym: zalecana dawka to 5 mg leku 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 10 mg 1 raz na dobę.

Pacjenci z niewydolnością nerek: nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z umiarkowaną oraz niewydolnością nerek o umiarkowanym stopniu ciężkości (klirens kreatyniny > 30 ml/min). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) lek należy stosować ostrożnie w dawce nie przekraczającej 5 mg 1 raz na dobę (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby: nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasyfikacja Childa-Pugh 7–9) lek należy stosować ostrożnie i nie przekraczać dawki 5 mg 1 raz na dobę (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

W przypadku stosowania silnych inhibitorów cytochromu P450 3A4: maksymalna dawka leku Salfenix powinna być ograniczona do 5 mg podczas jednoczesnego stosowania z ketokonazolem lub terapeutycznymi dawkami innych silnych inhibitorów izoformy cytochromu CYP3A4, np. rytonawirem, nelfinawirem, itrakonazolem (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Salfenix należy przyjmować doustnie, połykając całe tabletki, popijając płynem, niezależnie od posiłku.

Dzieci.

Nie przeprowadzono badań oceniających bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci, dlatego Salfenix nie powinien być stosowany u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy.

Przedawkowanie sukcyynianem solifenacyny może prowadzić do ciężkich efektów antycholinergiczych. Najwyższa dawka sukcyynianu solifenacyny przypadkowo przyjęta przez jednego pacjenta wyniosła 280 mg w ciągu 5 godzin; zaobserwowano zaburzenia stanu psychicznego, które nie wymagały hospitalizacji.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania sukcyynianu solifenacyny pacjentowi należy podać węgiel aktywny. Przydatne może być przepłukanie żołądka, jeśli zostanie wykonane w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku, ale nie należy wywoływać wymiotów.

W odniesieniu do innych efektów antycholinergiczych objawy należy leczyć w następujący sposób:

• ciężkie efekty antycholinergicze ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak halucynacje lub podwyższona pobudliwość: leczenie fizostygmyną lub karbokolem;
• drgawki lub podwyższona pobudliwość: leczenie benzodiazepinami;
• niewydolność układu oddechowego: leczenie – sztuczna wentylacja płuc;
• tachykardia: leczenie beta-blokerami;
• zatrzymanie moczu: leczenie – cewnikowanie;
• midriaza: leczenie kroplami do oczu, np. pilokarpiną, i/lub umieszczenie pacjenta w ciemnym pomieszczeniu.

Podobnie jak w przypadku przedawkowania innymi lekami o działaniu antycholinergicznym, szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ustalonym ryzykiem wydłużenia interwału QT (przy hipokaliemii, bradykardii, przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących wydłużenie interwału QT) oraz na pacjentów z chorobami serca (ischemia mięśnia sercowego, arytmię, niewydolność serca).

Efekty uboczne.

Salfenix może powodować efekty uboczne związane z działaniem antycholinergicznym solifenacyny, które zazwyczaj są słabe lub umiarkowane. Ich częstość zależy od dawki leku.

Najczęstszym efektem ubocznym jest suchość w ustach, obserwowana u 11 % pacjentów przyjmujących dawkę 5 mg na dobę, u 22 % pacjentów przyjmujących 10 mg na dobę oraz u 4 % pacjentów przyjmujących placebo. Suchość w ustach była zazwyczaj słaba i tylko w pojedynczych przypadkach prowadziła do przerwania leczenia. Ogólnie lek był dobrze tolerowany (około 99 %), a około 90 % pacjentów przyjmowało lek przez cały okres badania trwający 12 tygodni.

W poniższej tabeli przedstawiono inne efekty uboczne zarejestrowane podczas badań klinicznych Salfenixu oraz w okresie poskrejlowym.

Infekcje i inwazje:

Niecześć – infekcje dróg moczowych, zapalenie pęcherza.

Zaburzenia układu odpornościowego:

Nieznane – reakcja anafilaktyczna*.

Zaburzenia metaboliczne i z zakresu trawienia:

Nieznane – zmniejszenie apetytu*, hiperkaliemia.

Zaburzenia psychiczne:

Bardzo rzadko – halucynacje*, dezorientacja*.

Nieznane – urojenia*.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

Niecześć – senność, zaburzenia smaku.

Rzadkie – zawroty głowy*, ból głowy*.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

Częste – nieostrość widzenia.

Niecześć – suchość oczu.

Nieznane – jaskra*.

Zaburzenia ze strony serca:

Nieznane – torsades de pointes*, wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG*, migotanie przedsionków*, kołatanie serca*, tachykardia*.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnej:

Niecześć – suchość błony śluzowej nosa.

Nieznane – dysfonia*.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

Bardzo często – suchość w ustach.

Częste – zaparcia, nudności, dyspepsja, ból brzucha.

Niecześć – refluks żołądkowo-przełykowy, suchość w gardle.

Rzadkie – niedrożność jelita grubego, koprosta, wymioty*.

Nieznane – niedrożność jelit*, dyskomfort brzuszny*.

Zaburzenia hepatobilinarne:

Nieznane – zaburzenia funkcji wątroby*, zaburzenia wyników badań laboratoryjnych czynników wątrobowych*.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

Niecześć – suchość skóry.

Rzadkie – świąd*, wysypka*.

Bardzo rzadkie – zespół wielopostaciowy*, pokrzywka*, obrzęk naczynioruchowy Quinckego*.

Nieznane – egzfoliatywny zapalenie skóry*.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

Nieznane – osłabienie mięśni*.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego:

Niecześć – trudności w oddawaniu moczu.

Rzadkie – zatrzymanie moczu.

Nieznane – niewydolność nerek*.

Zaburzenia ogólne:

Niecześć – zwiększone zmęczenie, obrzęk obwodowy.

* okres poskrejlowy.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, 3 blistry w pudełku tekturowym.

Po 30 tabletów w blistrze, 1 blister w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Zakład Farmaceutyczny «POLPHARMA» S.A., Polska/

Pharmaceutical Works «POLPHARMA» S.A., Poland

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański, Polska/

19, Pelplinska Str., 83-200 Starogard Gdanski, Poland

Oddział produkcyjny w Nowej Dębie, ul. Metalowca 2, 39-460 Nowa Dęba, Polska/

Production Department in Nowa Deba, 2 Metalowca Str., 39-460 Nowa Deba, Poland