Rupafin

INSTRUKCJA do stosowania leku RUPAFIN (RUPAFIN)

Skład:

substancja czynna: rupatadyna fuoran;

1 ml roztworu zawiera 1,28 mg rupatadyny fuoranu, co odpowiada 1 mg rupatadyny;

substancje pomocnicze: propylenoglikol, kwas cytrynowy bezwodny, fosforan dwusodowy bezwodny, sodyna sacyryna, sacharoza, metyloparaben (E 218), żółć chinolinowa (E 104), aromat bananowy, woda oczyszczona.

Postać leku. Roztwór do doustnego przyjmowania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty żółty roztwór o zapachu i smaku banana.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ oddechowy. Inne leki przeciwhistaminowe do stosowania systemowego. Rupatadyna. Kod ATX R06A X28.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika.

Rupafin należy do leków przeciwhistaminowych drugiej generacji i jest długodziałającym antagonistą histaminy z selektywną aktywnością antagonistyczną wobec receptorów H1 położonych obwodowo. Niektóre z jego metabolitów (dezloratadyna i jej metabolity hydroksylowane) zachowują aktywność przeciwhistaminową i mogą częściowo przyczyniać się do ogólnej skuteczności leku.

Badania in vitro rupatadyny w wysokich stężeniach wykazały hamowanie degranulacji komórek tucznych wywołanej czynnikami immunologicznymi i nieimmunologicznymi, a także wydzielanie cytokin, w tym TNFα, z ludzkich komórek tucznych i monocytów. Kliniczne znaczenie tych obserwowanych danych eksperymentalnych wymaga jeszcze potwierdzenia.

Rupafin w postaci roztworu doustnego wykazywał podobny profil farmakokinetyczny u dzieci w wieku 6–11 lat oraz u starszych pacjentów (> 12 lat): obserwowano efekt farmakodynamiczny (hamowanie obrzęku, działanie przeciwhistaminowe) po 4 tygodniach leczenia. Randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie potwierdzające z udziałem dzieci w wieku od 6 do 11 lat z przewlekłym nieżytowym zapaleniem nosa wykazało, że rupafin w postaci roztworu do stosowania doustnego wykazywał lepszy profil w zakresie zmniejszania objawów nosowych (rzężenie nosa, swędzenie nosa, gardła i/lub uszu) niż placebo u dzieci z przewlekłym nieżytowym zapaleniem nosa po 4 i 6 tygodniach leczenia. Ponadto, w całym okresie badania obserwowano istotne poprawienie jakości życia w porównaniu z grupą placebo.

Przewlekła pokrzywka samoistna była badana jako model kliniczny oceny skuteczności związków H1 w przypadku wszystkich form pokrzywki, ponieważ podstawowa patofizjologia jest podobna niezależnie od etiologii, a pacjentów z przewlekłymi chorobami łatwiej jest zwerbować do badań klinicznych. Pokrzywka to choroba wywoływana przez komórki tuczne, a histamina i inne substancje (TNF i cytokiny) są głównymi mediatorami rozwoju wszystkich zmian w pokrzywce. Ponieważ rupafin jest zdolny do blokowania uwalniania histaminy i innych mediatorów zapalenia, oczekuje się, że będzie skutecznym środkiem w łagodzeniu objawów innych form pokrzywki oprócz przewlekłej pokrzywki samoistnej, zgodnie z zaleceniami klinicznymi.

Skuteczność roztworu doustnego rupafinu w przewlekłej samoistnej pokrzywce u dzieci w wieku 2–11 lat została wykazana w wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu z kontrolą aktywną i kontrolą placebo. W badaniu wzięło udział ogółem 206 dzieci, w tym 113 dzieci w wieku 2–5 lat i 93 dzieci w wieku 6–11 lat. Dzieci otrzymywały rupafin (n = 66), placebo (n = 69) lub dezloratadynę (n = 71). Dawkowanie rupafinu wynosiło 2,5 mg u dzieci o masie ciała do 25 kg i 5 mg u dzieci o masie ciała powyżej 25 kg. Dawkowanie dezloratadyny wynosiło 1,25 mg u dzieci o masie ciała do 25 kg i 2,5 mg u dzieci o masie ciała powyżej 25 kg. Statystycznie istotna poprawa w porównaniu z placebo została wykazana w średniej zmianie tygodniowego wskaźnika aktywności pokrzywki (UAS7; obejmuje pokrzywkę i swędzenie) – głównym punkcie końcowym ocenianym po 6 tygodniach leczenia (rupafin -11,77 vs placebo -5,55; p < 0,001). Średnia procentowa redukcja tygodniowej liczby przypadków pokrzywki w punkcie końcowym badania w porównaniu z poziomem wyjściowym wyniosła 56,7 % przy stosowaniu rupafinu, 49,4 % przy stosowaniu dezloratadyny i 22,7 % przy stosowaniu placebo. Średnia procentowa redukcja przypadków swędzenia w punkcie końcowym badania w porównaniu z poziomem wyjściowym wyniosła 56,8 % przy stosowaniu rupafinu, 46,7 % przy stosowaniu dezloratadyny i 33,4 % przy stosowaniu placebo. Przy stosowaniu obu leków aktywnych (rupafin i dezloratadyna) osiągnięto statystycznie istotnie większe poprawy niż przy placebo w zakresie zmniejszenia liczby przypadków pokrzywki i swędzenia, natomiast nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic między lekami aktywnymi w odniesieniu do tych wyników. Odsetek pacjentów, którzy odpowiedzieli pozytywnie o więcej niż 50 % według tygodniowej skali aktywności pokrzywki (skala UAS7; pokrzywka i swędzenie), wyniósł 61 % w grupie rupafinu w porównaniu z 36 % w grupie placebo i 54 % w grupie dezloratadyny.

W trakcie badań klinicznych stosowania rupafinu w dawkach od 2 mg do 100 mg u ochotników (n = 393) i pacjentów (n = 2650) z nieżytowym zapaleniem nosa i przewlekłą idiopatyczną pokrzywką nie stwierdzono istotnego wpływu leku na wyniki badań elektrokardiograficznych.

Europejska Agencja Leków odmówiła obowiązku przedstawienia wyników badań leku Rupafin, roztworu doustnego, we wszystkich podgrupach populacji dziecięcej w przypadku nieżytowego zapalenia nosa i przewlekłej pokrzywki (patrz sekcja „Wskazania”).

Farmakokinetyka.

Populacja dziecięca

U dzieci w wieku 2–5 i 6–11 lat rupafin był szybko wchłaniany, a średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio 1,9 i 2,5 ng/ml po wielokrotnym doustnym podaniu. W zakresie ekspozycji średnie wartości całkowitej powierzchni pod krzywą (AUC) wynosiły 10,4 ng·h/ml u dzieci w wieku 2–5 lat i 10,7 ng·h/ml u dzieci w wieku 6–11 lat. Wszystkie te wartości są podobne do tych uzyskanych u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia.

Średni okres półtrwania eliminacji rupafinu u dzieci w wieku 2–5 lat wynosił 15,9 godziny, a u dzieci w wieku 6–11 lat – 12,3 godziny, co jest dłuższe niż u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia przy stosowaniu rupafinu w postaci tabletek.

Wpływ posiłku

Badania interakcji z posiłkiem przy stosowaniu roztworu doustnego rupafinu nie przeprowadzono. Wpływ posiłku badano u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia przy podawaniu tabletek rupafinu w dawce 10 mg. Spożycie posiłku zwiększało ekspozycję ogólnoustrojową (AUC) rupafinu o około 23 %. Na maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) spożycie posiłku nie miało wpływu. Różnice te nie miały znaczenia klinicznego.

Metabolizm i eliminacja

W 7-dniowym badaniu wydalania u ludzi (40 mg 14C-rupatadyny) stwierdzono, że 34,6 % podanej radioaktywności wydalało się z moczem, a 60,9 % – z kałem. Rupafin podlega znacznemu metabolizmowi presystemowemu po doustnym podaniu. Niezmieniona substancja czynna była wykrywana w niewielkich ilościach w moczu i kale. Oznacza to, że rupafin jest niemal całkowicie metabolizowany. Aktywny metabolit – dezloratadyna – oraz inne pochodne hydroksylowane osiągały odpowiednio około 27 % i 48 % całkowitej ogólnoustrojowej ekspozycji substancji czynnej. Badania metabolizmu in vitro w mikrosomach wątroby człowieka wskazują, że rupafin jest metabolizowany głównie przez cytochrom P450 (CYP3A4).

Na podstawie badań in vitro mało prawdopodobne jest, że rupafin wykazuje potencjał hamujący wobec CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C19, UGT1A1 oraz UGT2B7. Nie oczekuje się, że rupafin będzie hamował następujące transportery w krążeniu ogólnoustrojowym: OATP1B1, OATP1B3 oraz BCRP (białko odpornościowe na raka piersi) – wątrobowy i jelitowy. Ponadto stwierdzono umiarkowane hamowanie jelitowego P-gp (glikoproteiny P).

Na podstawie badań indukcji CYP in vitro ryzyko indukcji CYP1A2, CYP2B6 oraz CYP3A4 w wątrobie in vivo pod wpływem rupafinu uznaje się za mało prawdopodobne. Wyniki badań in vivo wskazują, że rupafin działa jako słaby inhibitor CYP3A4.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dane badań przedklinicznych nie wskazują na istnienie szczególnego ryzyka dla organizmu człowieka na podstawie standardowych badań toksyczności farmakologicznej przy wielokrotnym stosowaniu, genotoksyczności oraz rakotwórczości.

Dawki rupafinu 100-krotnie przekraczające zalecaną dawkę kliniczną (10 mg) nie wpływały na odstępy QTc i QRS oraz nie powodowały objawów arytmii u różnych gatunków zwierząt, takich jak szczury, świnki morskie i psy. Rupafin i jego główny metabolit – 3-hydroksydezloratadyna, występujący u człowieka – nie wpływają na potencjał czynności mięśnia sercowego w włóknie Purkinjego psów przy stężeniach, które są co najmniej 2000 razy wyższe niż maksymalne stężenie w osoczu człowieka po podaniu 10 mg leku. W badaniu wpływu rupafinu na sklonowany gen kanału potasu w sercu hamował on ten kanał w stężeniu 1685 razy wyższym niż maksymalne stężenie w osoczu osiągane po podaniu 10 mg leku. Dezloratadyna, metabolit o najwyższej aktywności, nie wywierała żadnego wpływu przy stężeniu 10 µmol/l. Badania rozkładu radioaktywnie znaczonego rupafinu w tkankach szczurów wykazały, że nie gromadzi się on w tkankach serca.

Obserwowano istotne zmniejszenie płodności zarówno samców, jak i samic szczurów przy dawce 120 mg/kg/doba, gdy maksymalne stężenie było 268 razy wyższe niż Cmax u człowieka po podaniu dawki terapeutycznej (10 mg/doba). Donoszono o toksycznym wpływie na płód (opóźniony rozwój, niepełne tworzenie się tkanki kostnej, niewielkie odchylenia rozwoju szkieletu) u szczurów przy dawkach toksycznych dla samic (25 i 120 mg/kg/doba). W badaniach na królikach toksyczny wpływ na rozwój obserwowano przy dawkach do 100 mg/kg. Poziom bez szkodliwego działania (NOAEL) dla szczurów wynosił 5 mg/kg/doba, a dla królików – 100 mg/kg/doba, przy czym Cmax była odpowiednio 45 i 116 razy wyższa niż stężenie osiągane po podaniu dawki terapeutycznej u człowieka (10 mg/doba).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe:

• rinitis alergicznej (w tym przewlekłej rinitis alergicznej) u dzieci w wieku od 2 do 11 roku życia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”);
• pokrzywki u dzieci w wieku od 2 do 11 roku życia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji Rupafin, roztwór do spożycia, z udziałem dzieci nie były prowadzone.

Badania interakcji rupatadyny w postaci leku tabletki 10 mg prowadzono wyłącznie u dorosłych oraz dzieci w wieku od 12 roku życia.

Wpływ innych leków na rupatadynę

Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 (takimi jak itrakonazol, ketokonazol, worykonazol, posakonazol, inhibitory proteazy HIV, klaritromycyna, nefazodon) oraz stosować z ostrożnością leczenie wspomagające z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (erytromycyna, flukonazol, diltiazem).

Jednoczesne przyjmowanie rupatadyny 20 mg oraz ketokonazolu lub erytromycyny zwiększa ekspozycję systemową na rupatadynę odpowiednio o 10 razy oraz 2–3 razy. Zmiany te nie były związane z wpływem na odcinek QT ani z zwiększeniem reakcji niepożądanych w porównaniu z oddzielnym stosowaniem leków.

Interakcja z grejfrutem

Jednoczesne spożycie soku grejpfrutowego zwiększa ekspozycję systemową rupatadyny w postaci leku tabletki 10 mg o 3,5 razy. Dzieje się tak, ponieważ grejfrut zawiera jedną lub kilka substancji, które hamują CYP3A4 i mogą zwiększać stężenia leków we krwi, które są metabolizowane przez CYP3A4, takich jak rupatadyna. Ponadto przypuszcza się, że grejfrut może wpływać na transportery leków w przewodzie pokarmowym, w szczególności na białko P-glikoproteinę. Sok grejpfrutowy nie powinien być przyjmowany jednocześnie z rupatadyną.

Wpływ rupatadyny na inne leki

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rupatadyny z innymi lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, ponieważ dane dotyczące wpływu rupatadyny na inne leki są ograniczone.

Interakcja z alkoholem

Rupatadyna w dawce 10 mg, stosowana po spożyciu alkoholu, nieznacznie wpływała na wyniki niektórych testów psychomotorycznych – różnice nie były istotne w porównaniu z przyjmowaniem samego alkoholu. Dawka 20 mg nasilała zaburzenia wywołane spożyciem alkoholu.

Interakcja z lekami depresyjnymi układu nerwowego (CNS)

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwhistaminowych, nie można wykluczyć interakcji z lekami depresyjnymi układu nerwowego.

Interakcja ze statynami

W badaniach klinicznych rupatadyny rzadko zgłaszano bezobjawowe podwyższenie kreatynofosfokinazy. Ryzyko interakcji ze statynami, z których niektóre są również metabolizowane przez izoenzym cytochromu P450 CYP3A4, jest nieznane. Z tych powodów rupatadynę należy stosować z ostrożnością jednocześnie ze statynami.

Interakcja z midazolamem

Po podaniu 10 mg rupatadyny w połączeniu z 7,5 mg midazolamu zaobserwowano nieznaczny wzrost ekspozycji (Cmax i AUC) midazolamu. W związku z tym rupatadyna działa jako słaby inhibitor CYP3A4.

Szczególne wskazania.

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania Rupafin, roztwór do doustnego przyjmowania, u dzieci poniżej 2. roku życia.

Należy unikać stosowania rupatadyny w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, a z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 należy stosować z ostrożnością (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Może istnieć potrzeba dostosowania dawki substancji będących wrażliwymi substratami CYP3A4 (np. symwastatyna, wowastatyna) oraz substratów CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. cyklosporyna, tarkolimus, sirolimus, everolimus, cisapryd), ponieważ rupatadyna może zwiększać stężenia tych leków w osoczu (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Nie zaleca się przyjmowania rupatadyny z sokiem z grejpfruta (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Bezpieczeństwo sercowe stosowania rupatadyny w postaci leku tabletek 10 mg oceniano w starannym badaniu QT/QTc u dorosłych. Rupatadyna w dawkach 10-krotnie przekraczających dawkę terapeutyczną nie wpływała na EKG i w związku z tym nie wykazywała negatywnego wpływu na serce.

Jednak rupatadynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanym wydłużeniem przedziału QT, u pacjentów z niekorygowaną hipokaliemią, u pacjentów z aktualnymi stanami proarytmicznymi, takimi jak klinicznie istotna bradykardia, ostra ischemia mięśnia sercowego.

Podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy, alaninotransferazy oraz asparginotransferazy we krwi, jak również odchylenia od normy wskazań funkcji wątroby, są rzadkimi reakcjami niepożądanymi, o których zgłaszano przy stosowaniu rupatadyny w postaci leku tabletki 10 mg u dorosłych.

Ten lek zawiera sacharozę, dlatego może być szkodliwy dla zębów. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji fruktozy, malabsorpcji glukozy/galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy nie powinni przyjmować tego leku.

Ten lek zawiera metyloparę, która może powodować reakcje alergiczne (może być opóźnione).

Ten lek zawiera 200 mg propylenglikolu na 1 ml. Może powodować objawy podobne do tych, które występują po spożyciu alkoholu.

Jednoczesne stosowanie z dowolnym substratem alkoholodehydrogenazy, takim jak etanol, może powodować niepożądane skutki u dzieci poniżej 5. roku życia.

Chociaż nie udowodniono, że propylenglikol powoduje toksyczność rozrodczą lub szkodliwy wpływ na rozwój u zwierząt czy ludzi, może on przenikać do organizmu płodu i został wykryty w mleku matki. W związku z tym stosowanie propylenglikolu u kobiet w ciąży lub karmiących piersią należy rozpatrywać w każdym przypadku indywidualnie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby wymagają opieki medycznej, ponieważ zgłaszano różne niepożądane zjawiska związane z propylenglikolem, takie jak zaburzenia funkcji nerek (ostry martwiczy zanik kanalików nerkowych), ostra niewydolność nerek oraz zaburzenia funkcji wątroby.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1 ml, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania rupatadyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy (patrz punkt „Właściwości farmakologiczne”). Z uwagi na środki ostrożności należy unikać przyjmowania rupatadyny w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Rupatadyna wydzielana jest z mlekiem u zwierząt. Nie wiadomo, czy rupatadyna przenika z organizmu kobiety karmiącej piersią do mleka. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu stosowania rupatadyny, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu na płodność. Badania na zwierzętach wskazują na istotne zmniejszenie płodności przy stężeniach wyższych niż maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi (patrz punkt „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ rupatadyny w dawce 10 mg na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów jest niewielki. Należy jednak zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami, dopóki nie zostanie ustalona reakcja organizmu na rupatadynę.

Sposób stosowania i dawki.

Dzieci w wieku od 2 do 11 lat

Dawkowanie dla dzieci o masie ciała od 25 kg: 5 ml (5 mg rupatadyny) roztworu do doustnego stosowania 1 raz dziennie, z posiłkiem lub bez posiłku.

Dawkowanie dla dzieci o masie ciała od 10 kg do 25 kg: 2,5 ml (2,5 mg rupatadyny) roztworu do doustnego stosowania 1 raz dziennie, z posiłkiem lub bez posiłku.

Dzieci do 2 lat

Nie zaleca się stosowania leku Rupafin dzieciom do 2 lat ze względu na brak danych dotyczących stosowania u tej grupy pacjentów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dorośli i dzieci od 12 roku życia

Dorosłym oraz dzieciom od 12 roku życia bardziej wskazane jest stosowanie rupatadyny w postaci tabletek 10 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

Ze względu na brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, obecnie nie zaleca się stosowania rupatadyny u tych pacjentów.

Czas trwania leczenia określa lekarz.

Sposób stosowania

Do doustnego stosowania.

Instrukcja stosowania:

• Aby otworzyć buteleczkę, naciśnij na nakrętkę i obróć ją przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
• Weź strzykawkę, wsuń ją w perforowaną koreczek i odwróć buteleczkę do góry dnem.
• Napełnij strzykawkę przepisaną dawką.
• Podaj lek bezpośrednio do jamy ustnej za pomocą strzykawki dawkującej.
• Po użyciu wypłucz strzykawkę.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania tego leku dzieciom do 2 lat ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania lekiem Rupafin. W badaniach klinicznych oceny bezpieczeństwa rupatadyna była dobrze tolerowana w dawce dobowej 100 mg przez 6 dni. Najczęstszą reakcją przeciwwskazaną była senność. W przypadku przypadkowego przyjęcia bardzo wysokich dawek zalecana jest terapia objawowa i wspierająca.

Niepożądane reakcje.

W badaniach klinicznych wzięło udział 626 dzieci w wieku od 2 do 11 lat, które otrzymywały doustny roztwór rupatadyny. Wśród nich 147 pacjentów otrzymywało rupatadynę w dawce 2,5 mg, 159 pacjentów – w dawce 5 mg, 249 pacjentów otrzymywało placebo, a 71 pacjentów – dezloratadynę.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji została sklasyfikowana następująco:

• często (od ≥ 1/100 do < 1/10)
• rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100)

Niepożądane reakcje zgłaszane u pacjentów otrzymujących doustny roztwór rupatadyny podczas badań klinicznych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Raportowanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowe reprezentanty, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 30 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

120 ml w butelce.

1 butelka o pojemności 125 ml z kapslem z perforowanym korkiem i nieusuwalnym kapturkiem

oraz strzykawka o pojemności 5 ml w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Italfarmaco, S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Calle De San Rafael, 3, Rejon Przemysłowy Alcobendas, Alcobendas, 28108, Hiszpania.