INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku ROTALFEN (ROTALFEN)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ampułka (2 ml roztworu) zawiera deksketoprofenu (w postaci deksketoprofenu trometamolu) 50 mg;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, sodu hydroxidum, ethanol 96 %, woda dla wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol – sól kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoxypyw PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklin PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie deksketoprofenu. Wykazano hamujące działanie deksketoprofenu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe po wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły u pacjentów z bólem średniego i silnego natężenia badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból lędźwiowy) i kolikach nerkowych. W przeprowadzonych badaniach efekt przeciwbólowy szybko się zaczynał i osiągał maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Stosowanie deksketoprofenu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. Pacjentom, którym podawano morfinę (za pomocą urządzenia do kontroli bólu przez pacjenta) oraz deksketoprofen w celu łagodzenia bólu pourazowego, potrzebna była znacznie mniejsza dawka morfiny (o 30–45 %) niż pacjentom otrzymującym placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśni deksketoprofen osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w ciągu około 20 minut (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły dawek 25–50 mg pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki. Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania wykazały, że AUC oraz Cmax (średnie maksymalne wartości) po ostatnim wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji deksketoprofenu.

Rozkład

Podobnie jak inne leki o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny.

Metabolizm

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i następnie wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu w moczu wykrywany jest tylko izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Wydalanie

Okres półwydalenia (T1/2) deksketoprofenu wynosi 1–2,7 godziny.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu deksketoprofenu u zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), uczestniczących w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni T1/2 wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był zmniejszony.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę deksketoprofenu, która nie powoduje działań niepożądanych, i była ona 2 razy wyższa niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek u małp głównym działaniem niepożądanym była obecność krwi w stolcu, spadek przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na deksketoprofen była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embriona lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój, lub pośrednio – poprzez szkodliwy wpływ na przewód pokarmowy organizmu matki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Objawowe leczenie ostrego bólu średniego i silnego natężenia w przypadkach, gdy stosowanie doustne deksketoprofenu jest niewskazane, np. w przypadku bólu popołożeniowego, kolki nerkowej i bólu pleców.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) lub na substancje pomocnicze leku.
Napady astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli, ostry katar, polipy nosa, pokrzywka lub obrzęk naczynioruchowy związane z wcześniejszym stosowaniem leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID.
Reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne związane z wcześniejszym stosowaniem ketoprofenu lub innych fibratów.
Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie, związane z wcześniejszym stosowaniem NSAID.
Aktywna faza wrzodu żołądka/jelita lub krwawienie żołądkowo-jelitowe, lub wywiad krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji.
Przewlekła dyspepsja.
Choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoisty wrzodziejący zapalenie jelita grubego.
Aktywne krwawienie żołądkowo-jelitowe, inne krwawienia w aktywnej fazie lub zwiększona krwawiącość.
Diatesa hemoragiczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
Ciężka niewydolność serca.
Umiarkowane lub ciężkie zaburzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤59 ml/min).
Ciężkie zaburzenie funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).
Silne odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów).
Trzeci trymestr ciąży.
Okres karmienia piersią.
Podanie deksketoprofenu drogą neuroaksjalną (intratekalnie lub do przestrzeni okołomiejchowej) (z powodu zawartości etanolu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Stosowanie deksketoprofenu jednocześnie z następującymi lekami nie jest zalecane.

Inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę): jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów przewodu pokarmowego i krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu wzajemnego nasilania się działania.
Leki przeciwkrzepnące: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem nasila działanie leków przeciwkrzepnych, np. warfaryny (z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastniczki). W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest dokładny nadzór lekarza i monitorowanie odpowiednich badań laboratoryjnych.
Hepariny: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawienia (z powodu hamowania przez deksketoprofen funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastniczki). W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest dokładny nadzór lekarza i monitorowanie odpowiednich badań laboratoryjnych.
Leki steroidowe: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów przewodu pokarmowego lub krwawienia żołądkowo-jelitowego.
Lit: jednoczesne stosowanie z NSAID (zgłoszenia dotyczyły kilku NSAID) zwiększa stężenie litu w osoczu krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki). Na początku leczenia deksketoprofenem, przy korekcie dawki lub po zakończeniu stosowania należy kontrolować stężenie litu w osoczu krwi.
Metotreksat w wysokich dawkach (co najmniej 15 mg na tydzień): jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem zmniejsza klirens metotreksatu przez nerki i ogólnie nasila jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.
Pochodne hydantoiny i sulfonamidy: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem nasila toksyczność tych leków.

Wspólne stosowanie deksketoprofenu z następującymi lekami należy prowadzić ostrożnie

Leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe i antagonistyczne receptory angiotensyny II: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem osłabia działanie leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę (w tym deksketoprofen) jednocześnie z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia konieczna jest kontrola funkcji nerek.
Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg na tydzień): jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem zmniejsza klirens metotreksatu przez nerki i ogólnie nasila jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania tych leków należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Pacjentom z nawet niewielkim zaburzeniem funkcji nerek, a także osobom starszym, wymagany jest dokładny nadzór lekarza.
Pentoksifylin: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z pentoksifyliną wiąże się z ryzykiem krwawienia. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy wzmocnić kontrolę i częściej badać czas krwawienia.
Zidowudyna: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z zidowudyną wiąże się z ryzykiem nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty poprzez wpływ na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków przez 1–2 tygodnie należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.
Leki sulfonylomocznikowe: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem nasila działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu deksketoprofenu z następującymi lekami należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje

Beta-blokery: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do osłabienia działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (z powodu hamowania syntezy prostaglandyn).
Cyklosporyna, tarkolimus: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może nasilić nefrotoksyczność tych leków (z powodu wpływu deksketoprofenu na prostaglandyny nerkowe). W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
Leki tromboliczne: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawienia.
Leki przeciwagregacyjne i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.
Probenecyd: jednoczesne stosowanie z probenecydem może prowadzić do podwyższenia stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania jego kanalikowego wydzielania przez nerki i koniugacji z kwasem glukuronowym. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy skorygować dawkę deksketoprofenu.
Glikozydy nasierdniowe: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do podwyższenia stężenia glikozydów nasierdniowych w osoczu krwi.
Mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne stosowanie NSAID w jeden dzień z prostaglandyną nie wpływa niepożądanie na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w dojrzewaniu szyjki macicy lub jej skurczach, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do przerwania ciąży metodą farmakologiczną.
Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że jednoczesne stosowanie pochodnych chinolonu w wysokich dawkach z NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.
Tenofovir: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do podwyższenia stężenia azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
Deferasiroks: jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z deferasiroksem może zwiększyć ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest dokładny nadzór nad pacjentem.
Pemetreksed: jednoczesne stosowanie z deksketoprofenem może prowadzić do zmniejszenia wydalania pemetreksedu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków (szczególnie przy stosowaniu deksketoprofenu w wysokich dawkach) należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać jednoczesnego stosowania pemetreksedu z deksketoprofenem przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu.

Особливости stosowania.

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami alergicznymi w wywiadzie.

Należy unikać jednoczesnego stosowania lekarstwa z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Reakcje niepożądane lekarstwa można minimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, konieczny do poprawy stanu.

Efekty ze strony układu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano dla wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzegania lub obecności w wywiadzie poważnej patologii ze strony układu pokarmowego.

W przypadku rozwoju krwawienia przewodu pokarmowego należy przerwać stosowanie lekarstwa.

Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku częściej występują reakcje niepożądane NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki lekarstwa.

Przed rozpoczęciem stosowania lekarstwa pacjentom, którzy mają w wywiadzie zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub chorobę wrzodową, należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji.

Podczas stosowania lekarstwa pacjentom z obecnymi objawami patologii układu pokarmowego i z chorobami układu pokarmowego w wywiadzie należy kontrolować stan układu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego.

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością pacjentom z chorobami układu pokarmowego w wywiadzie (nieswoiste zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Stosowanie NLPZ może prowadzić do nawrotów nieswoistego zapalenia jelita grubego, a także choroby Leśniowskiego-Crohna u pacjentów, którzy są w fazie remisji. Dla takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych ze strony układu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w podeszłym wieku, którzy mają w wywiadzie reakcje niepożądane ze strony układu pokarmowego, należy powiadomić lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie – doustne środki kortykosteroidowe, środki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub środki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Efekty ze strony nerek

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ na tle stosowania NLPZ możliwe jest pogorszenie funkcji nerek, zatrzymanie płynu w organizmie i obrzęki. Z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności lekarstwo należy stosować z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują środki moczopędne, a także pacjentom, u których możliwy jest rozwój hipowolemii.

Podczas stosowania lekarstwa pacjent powinien otrzymywać odpowiednią ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może podnosić stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi.

Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może towarzyszyć reakcje niepożądane ze strony nerek, prowadzące do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerek, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Efekty ze strony wątroby

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost wartości niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. Przy odpowiednim wzroście tych wskaźników należy przerwać stosowanie lekarstwa.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Efekty ze strony układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Podczas stosowania lekarstwa pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia ciężkości powinni przebywać pod dokładnym nadzorem lekarza.

Lekarstwo należy stosować z szczególną ostrożnością pacjentom z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania deksketoprofenu wzrasta ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ podczas leczenia NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepów tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brak danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu.

Lekarstwo można stosować tylko po dokładnej ocenie stanu pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych. Taką samą dokładną ocenę stanu należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego stosowania lekarstwa pacjentom z czynnikami ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Nieselektywne NLPZ są w stanie zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu i niskocząsteczkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia.

Jednak podczas stosowania lekarstwa pacjentom, którzy przyjmują środki wpływające na hemostazę, np. warfarynę, inne leki kumarynowe lub heparyny, należy przebywać pod dokładnym nadzorem lekarza.

Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Efekty ze strony skóry

Na tle stosowania NLPZ zgłaszano bardzo rzadkie przypadki rozwoju poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie), w tym zapalenia zmiennikowego, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Przy pojawieniu się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie lekarstwa.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Deksketoprofen może maskować objawy infekcji, co może utrudnić diagnozę i leczenie w odpowiednim czasie i tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Jeśli lekarstwo stosuje się w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne ostrzeżenia

Lekarstwo należy stosować z szczególną ostrożnością pacjentom z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirynie przemijającym), odwodnieniem, bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

W przypadku długotrwałego stosowania lekarstwa należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

Podczas stosowania deksketoprofenu w bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie lekarstwa. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza.

Pacjenci, którzy chorują na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są narażeni na wyższe ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Stosowanie lekarstwa może powodować napady astmy lub skurcze oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Możliwy rozwój ciężkich powikłań infekcyjnych ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospy wietrznej. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospe wietrznej stosowanie lekarstwa nie jest zalecane.

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen jest w stanie maskować objawy chorób infekcyjnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywizację procesów infekcyjnych lokalizujących się w tkankach miękkich. W przypadku rozwoju lub nasilenia objawów infekcji bakteryjnej należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Każda ampułka lekarstwa zawiera 200 mg etanolu, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina na dawkę. Lekarstwo może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu lekarstwa u

I i II trymestrze ciąży, dzieciom i pacjentom z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u chorych na epilepsję.

Lekarstwo zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, dlatego praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lekarstwo jest przeciwwskazane do stosowania w III trymestrze ciąży i w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, powstawania wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Tak, absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z <1% do około 1,5%. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki deksketoprofenu i czasu trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utraty przed- i poimplantacyjnych oraz wzrost śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, wzrastała częstotliwość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Niemniej jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności wobec narządów rozrodczych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksketoprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalne po przerwaniu leczenia.

W I i II trymestrze ciąży deksketoprofen nie powinien być przepisywany, z wyjątkiem przypadków najwyższej konieczności.

Przy stosowaniu lekarstwa kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia.

Po wpływie deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży, należy rozważyć monitorowanie oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego. Stosowanie lekarstwa należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

kardiopulmonalny zespół toksyczny (z zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem małowodzia (patrz wyżej);

dla matki i dziecka na końcu ciąży:

wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co możliwe nawet przy stosowaniu niskich dawek;
opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużonymi porodami.

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Stosowanie lekarstwa jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Plodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom, które mają problemy z zajściem w ciążę lub przechodzą badania w kierunku bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania lekarstwa.

Zdolność wpływania na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami silnikowymi lub innymi urządzeniami.

Podczas stosowania deksketoprofenu możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń wzroku lub senności. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej, kierowania pojazdami silnikowymi lub innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dorośli

Zalecana dawka wynosi 50 mg w odstępach 8–12 godzin.

W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach.

Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg.

Lek przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 dni).

Należy rozważyć przejście na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe.

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek może być stosowany według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku

U tych pacjentów korekty dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednak ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się stosowanie niższej dawki leku, a mianowicie maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg u pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) maksymalną dawkę dobową należy zmniejszyć do 50 mg. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <59 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli wstrzykiwać głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera-laktatu.

Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach aseptycznych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny.

Infuzję należy prowadzić przez 10–30 minut.

Nie należy dopuszczać działania światła dziennego na przygotowany roztwór.

Lek rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydynem i teofiliną.

Nie wolno mieszać leku w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyne.

Wstrzykiwanie dożylne (bolusowe).

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy wstrzyknąć dożylnie w czasie nie krótszym niż 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydynu i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

Po przygotowaniu do wstrzykiwania w trybie wewnątrzmięśniowym lub dożylnym lek należy natychmiast wstrzyknąć. Roztwór do infuzji dożylnej należy stosować natychmiast po jego przygotowaniu.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wstrzykiwania wykonanych z etylenowinylu acetatu, celulozy propionianu, polietylenu o niskiej gęstości oraz polichlorku winylu nie zaobserwowano zmian zawartości substancji czynnej z powodu sorpcji.

Lek przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy wylać.

Przed wstrzyknięciem należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Nie należy stosować leku u dzieci i nastolatków ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksję, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientację, ból głowy).

W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen usuwany jest z organizmu za pomocą dializy.

Reakcje niepożądane.

Poniżej wymieniono reakcje niepożądane sklasyfikowane według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem, według dostępnych danych klinicznych, uznaje się za co najmniej możliwy, a także reakcje niepożądane zgłaszane w okresie pogwarancyjnym. Kryteria oceny częstości występowania reakcji niepożądanych: często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); nieczęsto (≥ 1/10000 < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

Ze strony krwi/układu limfatycznego:

rzadko – anemia; bardzo rzadko – neutropenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego:

nieczęsto – obrzęk krtani; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne, w tym szok anafilaktyczny.

Ze strony układu pokarmowego i przemiany materii:

nieczęsto – hiperglikemia, hipoglikemia, hipertriglicerydemia, anoreksja, brak apetytu.

Ze strony psychiki:

rzadko – bezsenność, niepokój.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy, zawroty głowy, senność; nieczęsto – parestezje, omdlenie.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko – nieostre widzenie.

Ze strony narządów słuchu:

rzadko – zawroty głowy; nieczęsto – szumy w uszach.

Ze strony serca:

rzadko – kołatanie serca; nieczęsto – ekstrasystolia, tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego:

rzadko – hipotensja tętnicza, zaczerwienienie; nieczęsto – nadciśnienie tętnicze, zatorowość żył powierzchniowych.

Ze strony dróg oddechowych, klatki piersiowej i jamy mostkowej:

nieczęsto – bradynea; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności, wymioty; rzadko – ból brzucha, dyspepsja, biegunka, zaparcia, wymioty z domieszką krwi, suchość w ustach; nieczęsto – choroba wrzodowa, krwawienie lub perforacja; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

nieczęsto – patologia hepatocelularna.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – zapalenie skóry, świąd, wysypka, nadmierne pocenie się; nieczęsto – pokrzywka, trądzik; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (zespoł Lyella), obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, fotosensybilizacja.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

nieczęsto – sztywność mięśni, sztywność stawów, skurcze mięśni, ból pleców.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

nieczęsto – ostra niewydolność nerek, poliuria, ból nerek, ketonuria, białkomocz; bardzo rzadko – nefryt, zespół nerczycowy.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieczęsto – zaburzenia menstruacyjne, zaburzenia funkcji gruczołu krokowego.

Ze strony organizmu jako całości i reakcje w miejscu podania:

często – ból w miejscu wstrzyknięcia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym stan zapalny, siniaki, krwawienie; rzadko – dreszcze, zwiększone zmęczenie, bóle, osłabienie, niedobój; nieczęsto – drżenie, obrzęki obwodowe.

Badania:

nieczęsto – odchylenia w próbach wątrobowych.

Najczęściej obserwowano zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia żołądkowo-jelitowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym.

Zgodnie z dostępnymi danymi, w trakcie stosowania deksketoprofenu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Leśniowskiego-Crona. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka.

Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ).

Tak jak w przypadku innych NLPZ, możliwe są następujące reakcje niepożądane: aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które ogólnie występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekrolioza epidermalna (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju patologii spowodowanej zakrzepicą tętniczą, takiej jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczony roztwór do wlewu, przygotowany zgodnie z instrukcją w dziale „Sposób stosowania i dawki. Wlewy dożylne”, nie może być mieszany z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce; po 5 ampułek w opakowaniu blisterowym; po 1 lub 2 opakowania blisterowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

PharmaVision San. ve Tic. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Davutpasa Cad. No:145 Zeytinburnu Istanbul, Turkey.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.

Rotalfen