Rosemid® ODT

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania lekowego leku Rosemid® ODT (ROSEMIDE®ODT)

Skład:

substancja czynna: risperidon;

każda tabletka zawiera 1 mg lub 2 mg lub 4 mg rysperydonu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), sodowa sól kroskarboksylozowej, tlenek żelaza czerwony (E 172), aspartam (E 951), aromatyzator „Powder 599399TP0951”, aromatyzator Powdarome „Miętowy Premium”, stearyna wapń.

Postać leku. Tabletki rozpraszające się w jamie ustnej.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 1 mg oraz 2 mg: tabletki okrągłe ze zmatowianymi krawędziami, różowego koloru, z plamkami, z tłoczeniem „ ” z jednej strony i gładkie z drugiej strony;

tabletki 4 mg: tabletki okrągłe ze zmatowianymi krawędziami, różowego koloru, z plamkami, gładkie z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATX N05A X08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Risperidon to selektywny antagonist monoaminowy o unikalnych właściwościach. Wykazuje wysoką afinność do serotonergicznych receptorów 5-HT2 i dopaminergicznych receptorów D2. Risperidon wiąże się również z receptorami adrenergicznymi α1 oraz, w mniejszym stopniu, z receptorami histaminowymi H1 i adrenergicznymi α2. Risperidon nie wykazuje afinii do receptorów cholinergicznych. Choć risperidon jest silnym antagonistą D2, co wiąże się z jego skutecznością wobec objawów pozytywnych schizofrenii, nie powoduje znaczącego hamowania aktywności ruchowej i w mniejszym stopniu wywołuje katalapsję w porównaniu z neuroleptykami klasycznymi. Zrównoważony centralny antagonizm wobec serotoniny i dopaminy zmniejsza skłonność do występowania skutków ubocznych pozapiramidowych i poszerza wpływ terapeutyczny leku, obejmując objawy negatywne i afektywne schizofrenii.

Farmakokinetyka.

Risperidon w postaci tabletów rozpuszczających się w jamie ustnej oraz roztworu do doustnego stosowania jest bioekwiwalentny do tabletek powlekanych.

Risperidon ulega metabolizmowi do 9-hydroksyrisperidonu, który wykazuje działanie farmakologiczne podobne do risperidonu.

Wchłanianie.

Po doustnym podaniu risperidon jest całkowicie wchłaniany i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1–2 godzin, u pacjentów starszych – w ciągu 2–3 godzin. Bezpośrednia biodostępność po doustnym podaniu risperidonu wynosi 70% (CV=25%). Względna biodostępność po doustnym podaniu risperidonu w postaci tabletek wynosi 94% (CV=10%) w porównaniu z podaniem w postaci roztworu. Jedzenie nie wpływa na wchłanianie leku, dlatego risperidon można stosować niezależnie od posiłku. Bezpośrednia biodostępność wynosi 66% u szybkich metabolizatorów i 82% u wolnych metabolizatorów.

Rozkład.

Risperidon szybko rozkłada się w organizmie. Objętość rozkładu wynosi 1–2 l/kg. W osoczu risperidon wiąże się z albuminą i kwasowym α1-glikoproteiną. Risperidon wiąże się z białkami osocza w 90%, 9-hydroksyrisperidon – w 77%. Stężenie równowagowe risperidonu w organizmie większości pacjentów osiągane jest w ciągu 1 dnia. Stężenie równowagowe 9-hydroksyrisperidonu osiągane jest w ciągu 4–5 dni.

Biodegradacja i wydalanie.

Risperidon jest metabolizowany przez cytochrom CYP2D6 do 9-hydroksyrisperidonu, który wykazuje działanie farmakologiczne analogiczne do risperidonu. Risperidon i 9-hydroksyrisperidon tworzą aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Cytochrom CYP2D6 podlega polimorfizmowi genetycznemu. U szybkich metabolizatorów CYP2D6 risperidon szybko przekształca się w 9-hydroksyrisperidon, natomiast u wolnych metabolizatorów przemiana ta zachodzi znacznie wolniej. Choć stężenia risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu u szybkich metabolizatorów są niższe niż u wolnych metabolizatorów, farmakokinetyka risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu łącznie (tj. aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej) po dawce pojedynczej i wielokrotnej u szybkich i wolnych metabolizatorów cytochromu CYP2D6 jest podobna.

Inną drogą metabolizmu risperidonu jest N-dezalkilacja. Badania in vitro na mikrosomach wątroby człowieka wykazały, że risperidon w klinicznie istotnych stężeniach nie hamuje istotnie metabolizmu leków metabolizowanych przez izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP1A2, CYP2A6, CYP2C8/9/10, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 i CYP3A5. Po tygodniu od podania leku 70% dawki wydala się z moczem, 14% – z kałem. Stężenie risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu w moczu wynosi 35–45% przyjętej dawki. Resztę stanowią nieaktywne metabolity. Po doustnym podaniu u chorych na psychozy okres półwydalenia wynosi około 3 godziny. Okres półwydalenia 9-hydroksyrisperidonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej wynosi 24 godziny, a u pacjentów starszych – 34 godziny.

Linowość.

Stężenia risperidonu w osoczu są proporcjonalne do dawki leku (w zakresie dawek terapeutycznych).

Pacjenci starsi oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby.

W trakcie badań farmakokinetycznych po podaniu dawki pojedynczej u pacjentów starszych wykazano, że u tych pacjentów stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej było o 43% wyższe, okres półwydalenia o 38% dłuższy, a klirens aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej o 30% niższy.

U dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek wartość klirensu aktywnej frakcji wynosiła ~48% wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. U dorosłych pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek wartość klirensu wynosiła ~31% wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. Okres półwydalenia aktywnej frakcji wynosił 16,7 godziny u młodych dorosłych pacjentów, 24,9 godziny u dorosłych z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (czyli o około 1,5 razy dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów) oraz 28,8 godziny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (czyli o około 1,7 razy dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów). U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwowano normalne stężenia risperidonu w osoczu krwi, ale średnia wartość wolnej frakcji risperidonu w osoczu była zwiększona o 37,1%.

Po doustnym podaniu wartości klirensu i okresu półwydalenia risperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby istotnie nie różniły się od wartości u młodych zdrowych ochotników.

Dzieci.

Farmakokinetyka risperidonu, 9-hydroksyrisperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u dzieci jest podobna do tej u dorosłych.

Płeć, pochodzenie rasowe i palenie.

Analiza populacyjna farmakokinetyki nie wykazała widocznego wpływu płci, wieku ani nawyku palenia na farmakokinetykę risperidonu ani aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie schizofrenii;
• leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia w zaburzeniach dwubiegunowych;
• krótkotrwałe leczenie (do 6 tygodni) nasilonej agresji u pacjentów z demencją Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia, gdy istnieje zagrożenie dla siebie lub innych oraz brak odpowiedzi na nielikwiadowe metody leczenia (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”);
• objawowe krótkoterminowe leczenie (do 6 tygodni) nasilonej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5. roku życia oraz u młodzieży z upośledzeniem umysłowym poniżej średniego lub z upośledzeniem intelektualnym, zdiagnozowanym zgodnie z kryteriami DSM-IV, u których nasilenie agresywnego lub innego zachowania destrukcyjnego wymaga leczenia farmakologicznego. Leczenie farmakologiczne powinno być nieodłącznym elementem kompleksowego programu terapii, obejmującego wsparcie psychologiczne i działania wychowawcze. Zaleca się, aby rysperydon był przepisywany przez specjalistę w dziedzinie neurologii dziecięcej, psychiatrii dzieci i młodzieży lub lekarza z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń behawioralnych u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Demencja oraz objawy choroby Parkinsona (sztywność, bradykinezja i zaburzenia postawy parkinsonowskiej).

Demencja oraz podejrzenie demencji z ciałami Lewiego (oprócz objawów demencji, co najmniej dwa z następujących objawów: parkinsonizm, halucynacje wzrokowe, niestabilność chodu).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Leki wydłużające odcinek QT.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy stosowaniu rysperydonu w połączeniu z lekami wydłużającymi odcinek QT, np. z lekami przeciwarytmicznymi (chinidyna, dysopyrymidyna, prokainamid, propafenon, amiodaron, sotalol), trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi (amitryptylina), czteropierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi (maprotylin), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi, innymi lekami przeciwpsychotycznymi, niektórymi lekami przeciwmalariałowymi (chinina, meflochina) oraz lekami powodującymi zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardię lub lekami hamującymi wątrobowy metabolizm rysperydonu. Niniejsza lista ma charakter orientacyjny i nie jest kompletna.

Leki działające na ośrodkowy układ nerwowy oraz alkohol.

Rysperydon należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi substancjami działającymi na ośrodek, w tym z alkoholem, opioidami, lekami przeciwhistaminowymi oraz benzodiazepinami, ze względu na zwiększony ryzyko sedacji.

Levodopa i agonisty dopaminy.

Rysperydon może wykazywać działanie antagonistyczne wobec lewodopy i innych agonistów dopaminy. Jeśli takie połączenie jest konieczne, szczególnie w terminalnym stadium choroby Parkinsona, należy stosować najniższe skuteczne dawki każdego z leków.

Leki o działaniu hipotensyjnym.

W okresie posprzedażowym obserwowano przypadki klinicznie istotnej hipotensji przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i leków przeciw nadciśnieniu.

Psychostymulanty.

Stosowanie rysperydonu w połączeniu z psychostymulantami (np. metylfenydatem) może prowadzić do wystąpienia objawów ekstrapiramidowych po dostosowaniu dawki jednego lub obu leków (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Paliperidon.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania rysperydonu doustnego z paliperidonom, ponieważ paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, a ich kombinacja może prowadzić do dodatkowego działania aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Interakcje farmakokinetyczne.

Jedzenie nie wpływa na wchłanianie rysperydonu.

Rysperydon jest metabolizowany głównie przez CYP2D6 i w mniejszym stopniu przez CYP3A4. Rysperydon oraz jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon są substratami glikoproteiny P (P-gp). Substancje modyfikujące aktywność CYP2D6 lub silne inhibitory lub induktory aktywności CYP3A4 i/lub P-gp mogą wpływać na farmakokinetykę aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Silne inhibitory CYP2D6.

Przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z silnym inhibitorem CYP2D6 może wzrosnąć stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Wyższe dawki silnego inhibitora CYP2D6 mogą zwiększać stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu (np. paroksetyny, patrz niżej). Oczekuje się, że inne inhibitory CYP2D6, takie jak chinidyna, mogą wpływać na stężenie rysperydonu we krwi podobnie. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia paroksetyny, chinidyny lub innego silnego inhibitora CYP2D6, szczególnie w dużych dawkach, lekarz powinien przeanalizować dawkę rysperydonu.

Inhibitory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z silnymi inhibitorami CYP3A4 i/lub P-gp może istotnie zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia itrakonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 i/lub glikoproteiny P, lekarz powinien przeanalizować dawkę rysperydonu.

Induktory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z silnymi induktorami CYP3A4 i/lub P-gp może obniżyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku terapii, a także w przypadku odstawienia karbamazepiny lub innych silnych induktorów CYP3A4/P-glikoproteiny, lekarz powinien przeanalizować dawkę rysperydonu. Efekt stosowania induktorów CYP3A4 zależy od czasu, maksymalny wpływ może być osiągnięty najwcześniej po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. W związku z tym po zakończeniu stosowania indukcja CYP3A4 może trwać co najmniej 2 tygodnie.

Leki silnie wiążące się z białkami osocza krwi.

Przy stosowaniu rysperydonu razem z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza krwi nie obserwowano klinicznie istotnego wypierania żadnego z leków z frakcji białkowej. Przy jednoczesnym stosowaniu z takim lekiem należy zapoznać się z instrukcją do niego dotyczącą drogi metabolizmu i potrzeby dostosowania dawki.

Dzieci.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród pacjentów dorosłych. Nie wiadomo, czy uzyskane wyniki można zastosować u dzieci.

Jednoczesne stosowanie psychostymulantów (np. metylfenydatu) z rysperydonem u dzieci nie wpływało na farmakokinetykę i skuteczność rysperydonu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę rysperydonu.

Leki przeciwbakteryjne

• Erytromycyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, nie zmienia farmakokinetyki rysperydonu ani aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Ryfampicyna, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, obniża stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Inhibitory cholinesterazy

• Donepezyl i galantamina, substraty CYP2D6 i CYP3A4, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwpadaczkowe

• Karbamazepina, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, wykazała wpływ na obniżenie stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Podobny efekt może występować przy stosowaniu fenytoiny i fenobarbitalu, które są również induktorami wątrobowych enzymów CYP3A4 i P-glikoproteiny.
• Topiramate umiarkowanie obniża biodostępność rysperydonu i nie wpływa na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Mało prawdopodobne, aby ta interakcja mogła wywołać klinicznie istotny efekt.

Leki przeciwgrzybicze

• Itrakonazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg dziennie zwiększa stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi o około 70% przy jednoczesnym stosowaniu z rysperydonem w dawkach od 2 do 8 mg dziennie.
• Ketoconazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg dziennie zwiększa stężenie rysperydonu i obniża stężenie 9-hydroksyrysperydonu we krwi.

Leki przeciwpsychotyczne

• Fenotiazyny mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwwirusowe

• Inhibitory proteazy: dane z badań są niedostępne; ponieważ rytonawir jest silnym inhibitorem CYP3A4 i słabym inhibitorem CYP2D6, rytonawir oraz inhibitory proteazy wzmocnione rytonawirem mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Blokery beta

• Niektóre blokery beta mogą zwiększać stężenie rysperydonu, ale nie wpływają na stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Blokery kanałów wapniowych

• Werapamil, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, zwiększa stężenie rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Leki stosowane w leczeniu chorób przewodu pokarmowego

• Blokery receptora H2: cyklosporyna i ranitydyna, słabe inhibitory CYP2D6 i CYP3A4, zwiększają biodostępność rysperydonu i minimalnie wpływają na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

ZSSRI i trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe

• Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale (w dawce do 20 mg dziennie) mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Jednak wyższe dawki paroksetyny mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Amitryptyna nie wpływa na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Sertalina, słaby inhibitor CYP2D6, oraz fluwoksamina, słaby inhibitor CYP3A4, w dawkach do 100 mg dziennie nie powodują klinicznie istotnych zmian stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu. Jednak dawki sertaliny lub fluwoksaminy przekraczające 100 mg dziennie mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Wpływ rysperydonu na farmakokinetykę innych leków.

Leki przeciwpadaczkowe

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę walproinianu ani topiramatu.

Leki przeciwpsychotyczne

• Arypiprazol, substrat CYP2D6 i CYP3A4: doustne lub wstrzykowe formy leku rysperydonu nie wpływają na farmakokinetykę aripiprazolu i jego aktywnego metabolitu dehydroaripiprazolu.

Glikozydy naparstnicy

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę cyfostatyny.

Lit

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę litu.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem.

Patrz sekcja „Szczególne wskazania” dotyczącą zwiększonej śmiertelności u pacjentów w podeszłym wieku z demencją przy jednoczesnym stosowaniu z furosemidem.

Особливости stosowania.

Pacjenci w podeszłym wieku z demencją.

Podwyższone stężenie śmiertelności.

W metaanalizie 17 kontrolowanych badań dotyczących atypowych leków przeciwwszczególnych, w tym rysperydonu, zaobserwowano zwiększone stężenie śmiertelności u pacjentów w podeszłym wieku z demencją w porównaniu z grupą placebo. W badaniu placebo-kontrolowanym z zastosowaniem rysperydonu u pacjentów z tej grupy częstość zgonów wynosiła 4,0% w porównaniu z 3,1% w grupie placebo. Stosunek szans (95% przedział ufności) wynosił 1,21 (0,7; 2,1). Średni wiek pacjentów, którzy zmarli, wynosił 86 lat (zakres – 67–100 lat).

Dane z dwóch dużych badań obserwacyjnych wskazują, że u osób w podeszłym wieku z demencją, które leczono typowymi (zwyczajnymi) lekami przeciwwszczególnymi, ryzyko śmiertelności było nieco wyższe w porównaniu z pacjentami, którzy nie przyjmowali leków przeciwwszczególnych. Na podstawie dostępnych danych badań nie można dokładnie określić poziomu tego ryzyka, a przyczyna zwiększonego ryzyka jest nieznana.

Stosowanie równoczesne z furosemidem.

W trakcie badania placebo-kontrolowanego u pacjentów w podeszłym wieku z demencją zaobserwowano zwiększone stężenie śmiertelności przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i furosemidu (7,3%; średni wiek – 89 lat, zakres – 75–97 lat) w porównaniu z pacjentami leczonymi wyłącznie rysperydonem (3,1%; średni wiek – 84 lata, zakres – 70–96 lat) lub wyłącznie furosemidem (4,1%; średni wiek – 80 lat, zakres – 67–90 lat). Zwiększone stężenie śmiertelności u pacjentów leczonych jednocześnie rysperydonem i furosemidem zaobserwowano w dwóch z czterech badań klinicznych. U pacjentów stosujących rysperydon równocześnie z innymi diuretykami nie zaobserwowano zwiększonego stężenia śmiertelności.

Mechanizmy patofizjologiczne wyjaśniające ten fakt nie zostały ustalone. Przyczyna śmierci również nie była jednolita. Należy jednak zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku w takich przypadkach oraz należy ocenić ryzyko i korzyści wynikające z tej kombinacji lub kombinacji z innymi potencjalnymi diuretykami przed przepisaniem leku. U pacjentów przyjmujących rysperydon razem z innymi diuretykami nie zaobserwowano zwiększenia stężenia śmiertelności. Niezależnie od leczenia odwodnienie było wspólnym czynnikiem ryzyka śmiertelności, które należy dokładnie kontrolować u pacjentów z demencją.

Cerebrowaskularne reakcje niepożądane.

W trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z demencją leczonych rysperydonem zaobserwowano wyższy poziom (około 3 razy) występowania niepożądanych efektów cerebrowaskularnych (udarów i przemijających ataków niedokrwiennych) zakończonych śmiercią w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (średni wiek – 85 lat; zakres – 73*–* 97 lat).

Połączone dane sześciu badań placebo-kontrolowanych z udziałem pacjentów w podeszłym wieku z demencją (w wieku od 65 lat) wykazały wystąpienie zaburzeń cerebrowaskularnych (ciężkich i nieciężkich, łączonych) u 3,3% (33/1009) pacjentów leczonych rysperydonem w porównaniu z 1,2% (8/712) pacjentów przyjmujących placebo. Stosunek między grupą rysperydonu a grupą placebo (stosunek szans; 95% CI) wynosił 2,96 (1,34; 7,50). Mechanizm tak zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka rozwoju ZPRW dla innych leków przeciwwszczególnych lub innych grup pacjentów. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

Ryzyko niepożądanych efektów cerebrowaskularnych jest znacznie wyższe u pacjentów z demencją mieszaną lub naczyniową w porównaniu z demencją Alzheimera. Dlatego pacjentom z innymi typami demencji niż demencja Alzheimera nie należy przepisywać leczenia rysperydonem.

Należy dokładnie rozważyć wszystkie ryzyka i korzyści związane z przepisaniem rysperydonu pacjentom w podeszłym wieku z demencją, szczególnie ryzyko udaru. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinstruować, aby natychmiast zgłaszać objawy możliwych zaburzeń cerebrowaskularnych, takie jak nagła słabość, mrowienie twarzy, rąk lub nóg, a także zaburzenia mowy i wzroku. Należy niezwłocznie rozważyć wszystkie możliwe opcje leczenia, w tym przerwanie terapii rysperydonem.

W przypadku trwałej agresji u pacjentów z chorobą Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia rysperydon należy przepisać wyłącznie w celu krótkotrwałego stosowania jako uzupełnienie niefarmakologicznych działań, które wykazały ograniczoną lub zerową skuteczność, pod warunkiem braku potencjalnego zagrożenia dla siebie lub innych.

Podczas leczenia należy regularnie oceniać stan pacjentów i przeglądać konieczność dalszej terapii.

Ortostatyczna hipotensja.

Ze względu na aktywność α1-lytyczną rysperydonu, szczególnie na początku leczenia, może występować ortostatyczna hipotensja. W okresie postmarketingowym obserwowano klinicznie istotną hipotensję podczas jednoczesnego stosowania rysperydonu z lekami przeciwhypotensyjnymi. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (takimi jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa, odwodnienie, hipowolemia lub choroby naczyniowe mózgu). W tych przypadkach dawkę należy stopniowo dostosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia hipotensji należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Leukopenia, neutropenia, agranulocytoza.

Podczas stosowania leków przeciwwszczególnych, w tym rysperydonu, obserwowano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. W okresie postmarketingowym agranulocytoza występowała bardzo rzadko (<1/10 000 pacjentów).

Pacjentów z istotnym zmniejszeniem liczby leukocytów w wywiadzie lub z lekami indukowaną leukopenią/neutropenią należy dokładnie monitorować przez pierwsze kilka miesięcy leczenia i należy przerwać stosowanie rysperydonu w przypadku pojawienia się objawów istotnego zmniejszenia liczby leukocytów i braku innych przyczyn takiego spadku.

Pacjentów z klinicznie istotną neutropenią należy monitorować pod kątem wystąpienia gorączki i innych objawów infekcji i należy odpowiednio leczyć w przypadku wykrycia objawów. W przypadku ciężkiej neutropenii (<1×109/l) leczenie rysperydonem należy przerwać i monitorować liczbę leukocytów do czasu odzyskania.

Pląsawica późna/objawy ekstrapiramidowe.

Podczas stosowania leków o właściwościach antagonistów receptorów dopaminowych obserwowano występowanie późnej pląsawicy, charakteryzującej się mimowolnymi ruchami rytmicznymi (głównie języka i/lub twarzy). Wystąpienie objawów ekstrapiramidowych jest czynnikiem ryzyka rozwoju późnej pląsawicy. Jeśli wystąpią objawy i objawy późnej pląsawicy, należy rozważyć odstawienie wszystkich leków przeciwwszczególnych.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów (np. metylfenidatu) i rysperydonu, ponieważ przy dostosowywaniu dawki jednego lub obu leków mogą wystąpić objawy ekstrapiramidowe. Zaleca się stopniowe odstawienie leczenia psychostymulantami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zespół neuroleptyczny złośliwy.

Podczas stosowania klasycznych leków neuroleptycznych rzadko obserwowano przypadki wystąpienia zespołu neuroleptycznego złośliwego, charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśni, niestabilnością funkcji autonomicznych, zaburzeniami świadomości i podwyższeniem stężenia kinazy kreatynowej. Dodatkowe objawy obejmują mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolność nerek. W przypadku rozwoju zespołu neuroleptycznego złośliwego należy odstawić wszystkie leki przeciwwszczególne, w tym rysperydon.

Choroba Parkinsona i demencja z ciałami Lewego.

Lekarze powinni rozważyć niebezpieczeństwo stosowania leków przeciwwszczególnych, w tym rysperydonu, u pacjentów z chorobą Parkinsona lub demencją z ciałami Lewego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie rysperydonu może pogorszyć przebieg choroby Parkinsona. Pacjenci z którąkolwiek z tych chorób mogą mieć zwiększone ryzyko zespołu neuroleptycznego złośliwego oraz zwiększoną wrażliwość na leki przeciwwszczególne (np. dezorientację, stępienie wrażliwości bólowej i niestabilność postawy z częstymi upadkami w dodatku do objawów ekstrapiramidowych).

Hyperglikemia i cukrzyca.

Podczas leczenia rysperydonem zgłaszano przypadki rozwoju hyperglikemii, cukrzycy i nasilenia istniejącej cukrzycy.

W niektórych przypadkach zgłaszano poprzednią nadmierną masę ciała, która mogła być czynnikiem wyzwalającym. Z tego powodu bardzo rzadko zgłaszano przypadki kwasicy ketonowej i rzadko rozwój śpiączki cukrzycowej. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny zgodnie z zasadami stosowania leków przeciwwszczególnych. Pacjenci przyjmujący jakiejkolwiek atypowe leki przeciwwszczególne, w tym rysperydon, powinni być monitorowani pod kątem wystąpienia objawów hyperglikemii (takich jak np. polipragia, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą powinni regularnie poddawać się badaniom w celu oceny pogorszenia kontroli stężenia glukozy.

Zwiększenie masy ciała.

Podczas stosowania rysperydonu zgłaszano przypadki znacznego wzrostu masy ciała. Zalecany jest monitoring masy ciała.

Hyperprolaktynemia.

Hyperprolaktynemia jest częstym objawem niepożądany podczas leczenia rysperydonem. Pacjentom z istniejącymi objawami niepożądanymi, które mogą zależeć od stężenia prolaktyny we krwi (np. ginekomastia, zaburzenia miesiączkowania, anowulacja, zaburzenia płodności, obniżenie libidum, dysfunkcja erekcyjna i galaktoreja), zaleca się kontrolę stężenia prolaktyny.

Badania na kulturach tkankowych wskazują, że wzrost komórek w guzach piersi może być stymulowany przez prolaktynę. Chociaż dotąd nie stwierdzono jednoznacznego związku z klinicznymi i epidemiologicznymi badaniami stosowania leków przeciwwszczególnych, zaleca się ostrożne przepisywanie rysperydonu pacjentom z odpowiednią patologią w wywiadzie. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z hyperprolaktynemią i guzami zależnymi od prolaktyny.

Wydłużenie interwału QT.

W okresie postmarketingowym bardzo rzadko zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT. Należy ostrożnie stosować rysperydon, tak jak inne leki przeciwwszczególne, u pacjentów z znanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, bradykardią, zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hipomagnezemia) lub wydłużeniem interwału QT w wywiadzie rodzinnym, ponieważ może to zwiększyć ryzyko wpływu arytmogennego. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi interwał QT.

Drżenie.

Należy ostrożnie stosować rysperydon u pacjentów z drżeniem lub innymi stanami, które potencjalnie obniżają próg drgawkowy, w wywiadzie.

Przepięcie.

Istnieje możliwość wystąpienia przepięcia podczas leczenia rysperydonem z powodu jego działania blokującego alfa-adrenergiczne.

Regulacja temperatury ciała.

Leki przeciwwszczególne mogą zaburzać zdolność organizmu do obniżania podstawowej temperatury ciała. Zaleca się odpowiednią opiekę nad pacjentami, którym przepisano rysperydon, jeśli będą narażeni na warunki, które mogą powodować podwyższenie podstawowej temperatury ciała, takie jak intensywne ćwiczenia fizyczne, wpływ wysokich temperatur otoczenia, terapia wspomagająca lekami o działaniu antycholinergicznym lub wpływ odwodnienia.

Właściwości przeciw wymiotom.

W badaniach przedklinicznych właściwości rysperydonu zaobserwowano działanie przeciw wymiotom. Ta właściwość może maskować objawy przedawkowania niektórych leków lub takich stanów jak obturacja jelita, zespół Reya i guzy mózgu.

Uszkodzenie funkcji wątroby i nerek.

U pacjentów z uszkodzoną funkcją nerek zmniejszona jest zdolność wydalania aktywnej frakcji przeciwwszczególnej leku w porównaniu z dorosłymi pacjentami z normalną funkcją nerek. U pacjentów z uszkodzeniem funkcji wątroby obserwuje się zwiększenie stężenia wolnej frakcji rysperydonu w osoczu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zakrzepica żylna i zatorowość płucna.

Zgłaszano przypadki zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej podczas stosowania leków przeciwwszczególnych. Ponieważ pacjenci leczeni lekami przeciwwszczególnymi często mają nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej, wszystkie możliwe czynniki rozwoju tromboembolii należy zidentyfikować przed i podczas leczenia rysperydonem oraz należy podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (ISAT).

Podczas operacji usuwania zaćmy zaobserwowano intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki u pacjentów leczonych antagonistami receptorów α1-adrenergicznych, w tym rysperydonem.

ISAT może zwiększać ryzyko powikłań operacji oka podczas i po zabiegu chirurgicznym. Należy poinformować chirurga okulisty o stosowaniu leków przeciwwszczególnych w przeszłości lub w czasie operacji. Potencjalne korzyści z odstawienia leków o działaniu blokującym α1 przed operacją nie są ustalone, należy rozważyć ryzyko odstawienia leczenia lekami przeciwwszczególnymi.

Dzieci.

Przed przepisaniem rysperydonu dzieciom lub nastolatkom z zaburzeniem zachowania należy dokładnie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, ocenić przyczyny fizyczne i społeczne zachowania agresywnego, takie jak bodźce bólowe lub niewłaściwa reakcja na środowisko.

Uspokajający efekt rysperydonu należy dokładnie monitorować u pacjentów pediatrycznych ze względu na możliwe konsekwencje dla zdolności do nauki. Zmiana czasu podawania rysperydonu może poprawić wpływ sedacji na zdolność dzieci i nastolatków do koncentracji uwagi.

Stosowanie rysperydonu wiąże się z nieznacznym zwiększeniem masy ciała i wskaźnika masy ciała (BMI). Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się pomiar początkowej masy ciała i regularny monitoring masy ciała podczas leczenia. Zmiany wzrostu w długoterminowych otwartych badaniach rozszerzonych były w granicach oczekiwanych norm zgodnie z wiekiem. Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie seksualne i wzrost nie został wystarczająco zbadany.

Ze względu na potencjalny wpływ długotrwałej hyperprolaktynemii na wzrost i dojrzewanie seksualne u dzieci należy rozważyć konieczność regularnego klinicznego monitorowania stanu endokrynologicznego pacjenta, w tym pomiaru wzrostu, masy ciała, monitorowania dojrzewania seksualnego, cyklu menstruacyjnego i innych objawów zależnych od prolaktyny.

Wyniki małego badania postmarketingowego metodą obserwacyjną wykazały, że pacjenci w wieku 8*–* 16 lat, którzy otrzymywali rysperydon, byli średnio o 3,0*–* 4,8 cm wyżsi niż ci, którzy otrzymywali inne leki przeciwwszczególne. Dane z tego badania są niewystarczające, aby określić, czy rysperydon wpływa na ostateczny wzrost w dorosłości lub czy wyniki pomiarów bezpośrednio zależą od wpływu rysperydonu na wzrost kości, czy samo schorzenie wpływa na wzrost kości, czy jest to wynik lepszego kontroli choroby i jako rezultat – rejestracja większego wzrostu.

Podczas leczenia rysperydonem należy regularnie monitorować występowanie objawów ekstrapiramidowych i innych zaburzeń ruchu.

W sprawie zaleceń dotyczących dawkowania dla dzieci patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Preparat zawiera aspartam (E 951), pochodną fenyloalaniny, która stanowi zagrożenie dla chorych na fenyloketonurię.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Chociaż podczas badań na zwierzętach nie stwierdzono wpływu teratogennego, obserwowano inne objawy toksyczności reprodukcyjnej. Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane.

U noworodków, których matki stosowały leki przeciwwszczególne (w tym rysperydon) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia odwracalnych objawów ekstrapiramidowych i/lub zespołu odstawienia leku. Objawy te obejmują niepokój, niezwykle podwyższony lub obniżony tonus mięśniowy, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub trudności z karmieniem. Te powikłania mogą mieć różny stopień ciężkości. Dlatego należy dokładnie monitorować stan noworodków.

Rysperydon nie jest zalecany w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków konieczności życiowej. Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia rysperydonem w trakcie ciąży, nie należy tego robić nagle.

Karmienie piersią.

Podczas badań na zwierzętach rysperydon i 9-hydroksyrysperydon wydzielają się do mleka matki. Istnieją obserwacje, że rysperydon i 9-hydroksyrysperydon mogą również wydzielać się do mleka matki człowieka.

Brak danych dotyczących reakcji niepożądanych u niemowląt karmionych piersią. Dlatego należy rozważyć korzyści z karmienia piersią i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność

Tak jak inne leki będące antagonistami receptorów dopaminowych D2, rysperydon zwiększa stężenie prolaktyny.

Hyperprolaktynemia może hamować produkcję hormonu uwalniającego gonadotropiny w podwzgórzu, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania gonadotropin przez przysadkę. Może to negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą zarówno u kobiet, jak i mężczyzn z powodu zaburzeń sterydogenezy gonadalnej.

W badaniach przedklinicznych nie obserwowano żadnych odpowiednich efektów.

Zdolność do wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Rysperydon może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych z powodu potencjalnego wpływu na układ nerwowy i narządy wzroku (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W trakcie leczenia zaleca się powstrzymywanie się od prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami, aż do ustalenia indywidualnej wrażliwości pacjentów na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Risperidon stosuje się doustnie niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Ponieważ tabletki są orodysperzjami, należy je ostrożnie i suchymi rękami wyjąć bezpośrednio przed zastosowaniem z paskudka, położyć pod język i, w razie potrzeby, popić wodą.

Zwykła dawka

Risperidon można stosować jeden lub dwa razy na dobę. Dawki powyżej 8 mg należy podzielić na dwa przyjęcia (rano i wieczorem). Przyjmowanie pokarmu nie wpływa na wchłanianie risperidonu.

Zaleca się stopniowe odstawienie leku. Po nagłym przerwaniu stosowania wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych bardzo rzadko obserwowano ostry zespół odstawienia, w tym nudności, wymioty, potliwość, bezsenność. Możliwy jest również nawrót objawów psychotycznych, a także pojawienie się mimowolnych ruchów (np. akatyzja, dystonia i dyskinezja).

Schizofrenia i inne zaburzenia psychiczne

Dorośli

Risperidon można przepisać jeden lub dwa razy na dobę.

Leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg risperidonu na dobę, a dnia drugiego dawkę można zwiększyć do 4 mg. Następnie dawkę można utrzymywać bez zmian lub, w razie potrzeby, kontynuować indywidualną korektę dawki. U większości pacjentów zalecana dawka wynosi 4–6 mg na dobę. Niektórym pacjentom może być wskazane stopniowe zwiększenie dawki lub obniżona dawka początkowa i utrzymująca.

Dawki przekraczające 10 mg na dobę nie wykazały wyższej skuteczności w porównaniu z niższymi dawkami, ale mogą powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych. Bezpieczeństwo dawek powyżej 16 mg na dobę nie zostało zbadane.

Pacjenci w podeszłym wieku (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci (do 18 roku życia).

Epizody maniakalne w zaburzeniach dwubiegunowych

Dorośli.

Zalecana dawka początkowa risperidonu to 2 mg jeden raz na dobę. Dawkę można indywidualnie zwiększać, dodając 1 mg/ dobę nie częściej niż co 24 godziny. Zalecany zakres dawek to od 1 do 6 mg na dobę. Stosowanie risperidonu w dawce powyżej 6 mg na dobę u pacjentów z epizodami maniakalnymi nie zostało zbadane.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, przy długotrwałym stosowaniu risperidonu należy okresowo przeglądać dawki i dostosowywać je w trakcie całej terapii.

Pacjenci w podeszłym wieku (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę. Ponieważ doświadczenie w stosowaniu u pacjentów w podeszłym wieku jest ograniczone, zaleca się ostrożność przy stosowaniu.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci (do 18 roku życia).

Krótkoterminowa terapia wyraźnej agresji u pacjentów z demencją typu Alzheimera

Zalecana dawka początkowa to 0,25* mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększać, podnosząc dawkę o 0,25* mg dwa razy na dobę nie częściej niż co drugi dzień. U większości pacjentów optymalna dawka to 0,5* mg dwa razy na dobę. Jednak u niektórych pacjentów skuteczną dawką jest 1 mg dwa razy na dobę. Risperidonu nie należy stosować dłużej niż przez 6 tygodni u pacjentów z wyraźną agresją w przebiegu choroby Alzheimera. Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, stosowanie risperidonu należy okresowo przeglądać i dostosowywać w trakcie całej terapii.

*W przypadku przepisywania dawek 0,25 mg i 0,5 mg należy stosować leki zawierające risperidon w takich dawkach.

Leczenie objawowe krótkoterminowe (do 6 tygodni) wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania

Dzieci i młodzież w wieku od 5 do 18 lat

Pacjenci o masie ciała ≥ 50 kg

Zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg jeden raz na dobę. W razie potrzeby dawkę należy korygować, dodając 0,5* mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 1 mg jeden raz na dobę. Jednak u niektórych pacjentów do osiągnięcia pozytywnego efektu wystarcza nie więcej niż 0,5* mg jeden raz na dobę, podczas gdy inni mogą wymagać 1,5* mg jeden raz na dobę.

Pacjenci o masie ciała < 50 kg

Zalecana dawka początkowa to 0,25* mg jeden raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można korygować, dodając 0,25* mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 0,5* mg jeden raz na dobę. Jednak u niektórych pacjentów wystarcza nie więcej niż 0,25* mg jeden raz na dobę do osiągnięcia pozytywnego efektu, podczas gdy inni mogą wymagać 0,75* mg jeden raz na dobę.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, stosowanie risperidonu należy okresowo przeglądać i dostosowywać w trakcie całej terapii.

*W przypadku przepisywania dawek 0,25 mg, 0,5 mg, 0,75 mg lub 1,5 mg należy stosować leki zawierające risperidon w takich dawkach.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 5 roku życia.

Pacjenci z chorobami wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek aktywna frakcja przeciwpsychotyczna jest wydalana wolniej niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stężenie wolnej frakcji risperidonu we krwi wzrasta.

Niezależnie od wskazania, pacjentom tym przepisuje się połowę dawki początkowej i utrzymującej, a dawkowanie powinno być powolniejsze.

Risperidon należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Przejście z terapii innymi lekami przeciwpsychotycznymi.

Jeśli jest to klinicznie uzasadnione, zaleca się stopniowe odstawienie poprzedniej terapii innymi lekami podczas leczenia risperidonom. Jeśli pacjent jest przenoszony z terapii lekami przeciwpsychotycznymi w formie „depot”, leczenie risperidonom zaleca się rozpocząć zamiast kolejnej zaplanowanej iniekcji. Należy okresowo oceniać potrzebę kontynuacji bieżącej terapii lekami przeciwparkinsonowymi.

Dzieci.

Risperidon stosuje się w leczeniu wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy.
Objawy i objawy przedawkowania, które obserwowano, to znane działania niepożądane leku, które pojawiają się w nasilonej formie: senność i osłabienie, tachykardia i hipotensja tętnicza, a także objawy ekstrapiramidowe. W przypadku przedawkowania donoszono o wydłużeniu odstępu QT i drgawkach. Donoszono o trzepotaniu-merdzeniu przedsionków związanym z przedawkowaniem risperidonu w połączeniu z paroksetyną.

W przypadku ostrego przedawkowania należy rozważyć możliwość przyjęcia kilku leków.

Leczenie.
Należy zapewnić i utrzymać drożność dróg oddechowych w celu zapewnienia odpowiedniej wentylacji i tlenowania. Należy rozważyć podanie węgla aktywnego wraz ze środkiem przeczyszczającym nie później niż godzinę po przyjęciu leku. Wskazane jest monitorowanie czynności sercowo-naczyniowej, w tym ciągła rejestracja EKG w celu wykrycia możliwych zaburzeń rytmu. Risperidon nie ma specyficznego antydotum. Dlatego należy podjąć odpowiednie działania wspierające. W przypadku ostrego przedawkowania należy przeanalizować możliwość interakcji kilku leków. Hipotensję tętniczą i wstrząs naczyniowy należy leczyć środkami takimi jak wlewy dożylne i/lub leki sympatomietyczne. W przypadku wystąpienia ostrych objawów ekstrapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne. Należy kontynuować stałą opiekę medyczną aż do pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane działania, o których donoszono (częstość ≥ 10 %), to parkinsonizm, osłabienie/senność, ból głowy oraz bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja są niepożądanymi działaniami zależnymi od dawki.

Niepożądane działania wymienione poniżej to te, o których donoszono podczas badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym. Częstość występowania niepożądanych działań: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), niezwykle rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz nieznana (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie niepożądane działania są wymienione według stopnia nasilenia.

a Hiperprolaktynemia w niektórych przypadkach może prowadzić do gruczolaka piersi, zaburzeń cyklu menstruacyjnego, amenorée, anowulacji, galaktorii, zaburzeń płodności, obniżenia libidо, dysfunkcji erektilnej.

b Podczas badań placebo-kontrolowanych zgłaszano cukrzycę u 0,18 % pacjentów przyjmujących rysperydon, w porównaniu do 0,11 % w grupie placebo. Ogólna częstość w wszystkich badaniach klinicznych wynosiła 0,43 % u pacjentów przyjmujących rysperydon.

c Nie odnotowano w badaniach klinicznych rysperydonu, jednak zaobserwowano w okresie nadzoru pozarejestrowego.

d Zaburzenia pozapiramidowe obejmują: parkinsonizm (nadmierna sekrecja śliny, sztywność mięśni, parkinsonizm, ślinotok, zjawisko „zębatego koła”, bradykinezja, hipokinezja, twarz maskowata, napięcie mięśni, akinezja, sztywność mięśni potylicznych, sztywność mięśni, chód parkinsonowski, zaburzenia odruchu glabellarnego, drżenie parkinsonowskie), akatyzję (akatyzja, niepokój, hiperkinezja, zespół niespokojnych nóg), drżenie, dyskinezę (dyskineza, mimowolne skurcze mięśni, choreoatezja, atetoz, mioklonus), dystonię.

Dystonia obejmuje dystonię, hiperktonię, skrzywienie szyi, mimowolne skurcze mięśni, kontraktury miogenne, blefarospazm, ruch gałki ocznej, porażenie języka, tik (w okolicy twarzy), laryngospazm, miotonię, opistotonus, spazm gardłowo-gnykowy, plewrotonus, spazm języka, trizm. Wymieniono szerszy zestaw objawów, które niekoniecznie mają pozapiramidowe pochodzenie. Bezsenność obejmuje trudności zasypiania, zaburzenia wewnętrzne. Udarzenia obejmują wielki napad padaczkowy. Zaburzenia menstruacyjne obejmują nieregularne miesiączkowanie, oligomenorrhea. Obrzęk obejmuje obrzęk ogólny, obrzęk obwodowy, obrzęk „punktowy”.

Efekty uboczne paliperidonu

Paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, dlatego profile efektów ubocznych tych substancji (w tym formy doustne i wstrzykiwane) są podobne. Ponadto, poza efektami ubocznymi wymienionymi powyżej, przy stosowaniu paliperidonu zgłaszano zespół ortostatycznej tachykardii posturalnej, który prawdopodobnie może również występować przy stosowaniu rysperydonu.

Efekty uboczne charakterystyczne dla leków przeciwpadaczkowych

Wydłużenie interwału QT

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, w okresie pozarejestrowym zgłaszano wydłużenie interwału QT przy stosowaniu rysperydonu. Ponadto przy stosowaniu leków przeciwpadaczkowych zgłaszano inne efekty uboczne ze strony serca wydłużające interwał QT, takie jak arytmia komorowa, migotanie komór, tachykardia komorowa, nagła śmierć, zatrzymanie krążenia, trzepotanie-kołatanie.

Zakrzepica żylna

W trakcie stosowania leków przeciwpadaczkowych odnotowano przypadki wystąpienia zakrzepicy żyłnej, w tym zakrzepicy płucnej i zakrzepowego zapalenia żył głębokich.

Zwiększenie masy ciała

Porównanie liczby pacjentów przyjmujących rysperydon i pacjentów przyjmujących placebo, u których masa ciała zwiększyła się o 7 % w badaniach placebo-kontrolowanych trwających od 6 do 8 tygodni, wykazało istotną statystycznie różnicę w częstości przypadków przyrostu masy ciała w grupie pacjentów przyjmujących rysperydon (18 %) w porównaniu z grupą przyjmującą placebo (9 %). W trwających trzy tygodnie badaniach placebo-kontrolowanych u dorosłych pacjentów z ostrą manią częstość przyrostu masy ciała o ≥7 % była porównywalna w grupie przyjmującej rysperydon (2,5 %) i w grupie przyjmującej placebo (2,4 %), oraz była nieco wyższa w grupie kontroli aktywnej (3,5 %).

W populacji dzieci z zaburzeniami zachowania w długotrwałych badaniach masa ciała pacjentów zwiększyła się średnio o 7,3 kg po 12 miesiącach leczenia. Oczekiwany przyrost masy ciała u dzieci o normalnej masie ciała w wieku 5–12 lat to od 3 do 5 kg rocznie. Od 12 roku życia przyrost masy ciała u dziewcząt pozostaje na poziomie 3–5 kg rocznie, natomiast chłopcy średnio przybywają 5 kg rocznie.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych kategorii pacjentów

Efekty uboczne u starszych pacjentów z demencją lub u dzieci, o których zgłaszano częściej niż u dorosłych, opisano poniżej.

Pacjenci starsi z demencją

Przejściowy stan niedokrwienny i zaburzenia naczyniowo-mózgowe – efekty uboczne zgłaszane w trakcie badań klinicznych z częstością 1,4 % i 1,5 % odpowiednio u starszych pacjentów z demencją. Ponadto o następujących efektach ubocznych zgłaszano z częstością ≥ 5 % u starszych pacjentów z demencją i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u innych kategorii dorosłych pacjentów: infekcje dróg moczowych, obrzęk obwodowy, letargia i kaszel.

Dzieci

Ogólnie oczekiwane efekty uboczne u dzieci są podobne do tych u dorosłych pod względem częstości występowania, rodzaju i stopnia nasilenia.

Efekty uboczne obserwowane u dzieci (w wieku od 5 do 17 lat) z częstością ≥ 5 % i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u dorosłych pacjentów: senność/sedacja, zmęczenie, ból głowy, zwiększone apetyt, wymioty, infekcje górnych dróg oddechowych, zatkany nos, ból brzucha, zawroty głowy, kaszel, gorączka, drżenie, biegunka oraz enureza.

Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco przebadany (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 2 lub po 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Kusum Healthcare Pvt Ltd/

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India/
SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.