Romazik

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LECZNICZEGO ROMAZIK (ROMAZIC)

Skład:

substancja czynna: rosuvastatine;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 5 mg lub 10 mg, lub 20 mg, lub 40 mg rosuvastatyny, co odpowiada 5,2 mg lub 10,4 mg, lub 20,8 mg, lub 41,6 mg wapnia rosuvastatyny;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, typ 1; laktoza monohydrat, typ 2; celuloza mikrokryształowa; cytrynian sodu; crospovidon typ B; krzemionka koloidalna bezwodna; stearynian magnezu; powłoka (barwnik Opadry II biały 33G28523, hipromeloza, laktoza monohydrat, makrogol, triacetyna, dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać farmaceutyczna. Tabletka powlekana powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

5 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane powłoką filmową, białe lub prawie białe, z oznaczeniem tłoczonym „5” po jednej stronie;

10 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane powłoką filmową, białe lub prawie białe, z oznaczeniem tłoczonym „10” po jednej stronie;

20 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane powłoką filmową, białe lub prawie białe, z oznaczeniem tłoczonym „20” po jednej stronie;

40 mg: wydłużone, dwuwypukłe tabletki powlekane powłoką filmową, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki hipolipidemiczne. Inhibitory HMG-CoA reduktazy.

Kod ATX C10AA07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Rosuwastatyna obniża podwyższone stężenia cholesterolu LPNP, cholesterolu ogólnego oraz trójglicerydów, a także zwiększa stężenie cholesterolu LPWN (lipoproteiny o wysokiej gęstości).

Lek ten również obniża stężenia apolipoproteiny B (apoB), cholesterolu nie-LPNP, cholesterolu LPDNP, trójglicerydów LPDNP i zwiększa stężenie apolipoproteiny A-I (apoA-I) (patrz tabela).

Rosuwastatyna zmniejsza również współczynnik cholesterolu LPNP/cholesterolu LPWN, cholesterolu ogólnego/cholesterolu LPWN, cholesterolu nie-LPWN/cholesterolu LPWN oraz apoB/apoA-I.

Tabela 1.

Zależność dawka-odpowiedź u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią (typ IIa i IIb) (skorygowany średni procentowy udział zmian w porównaniu z wartością wyjściową)

Efekt terapeutyczny osiągany jest w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia leczenia, a 90 % maksymalnego efektu osiągane jest po 2 tygodniach. Maksymalny efekt osiągany jest zazwyczaj po 4 tygodniach i utrzymuje się dalej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Maksymalna stężenie rosuwastatyny w osoczu osiągane jest około 5 godzin po podaniu doustnym. Biologiczna dostępność wynosi około 20 %.

Rozkład

Rosuwastatyna jest intensywnie wychwytywana przez wątrobę, która jest głównym miejscem syntezy cholesterolu i klirensu cholesterolu LDL. Objętość rozkładu rosuwastatyny wynosi około 134 l. Około 90 % rosuwastatyny wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Metabolizm

Rosuwastatyna podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 10 %). Badania in vitro dotyczące metabolizmu z wykorzystaniem hepatocytów ludzkich wskazują, że rosuwastatyna jest słabym substratem dla metabolizmu pośredniczonego przez cytochrom P450. Głównym zaangażowanym izoenzymem jest CYP2C9, a mniejszy udział mają CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Głównymi zidentyfikowanymi metabolitami są metabolit N-demetylowy i metabolity laktonowe. Metabolit N-demetylowy jest o około 50 % mniej aktywny niż rosuwastatyna, a formy laktonowe są uważane za klinicznie nieaktywne. Na rosuwastatynę przypada więcej niż 90 % aktywności inhibitora HMG-CoA w krążącej krwi.

Wydalanie

Około 90 % dawki rosuwastatyny wydalane jest w niezmienionej formie z kałem (w tym zaabsorbowana i niezaabsorbowana substancja czynna), a reszta z moczem.

Około 5 % wydala się z moczem w niezmienionej formie. Okres półtrwania z osocza wynosi około 9 godzin. Okres półtrwania nie wydłuża się przy stosowaniu wyższych dawek. Średni geometryczny klirens osocza wynosi około 50 l/godz. (współczynnik zmienności 21,7 %). Jak w przypadku innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, w procesie wątrobowego wychwytu rosuwastatyny uczestniczy transporter błonowy OATP-C. Ten transporter odgrywa ważną rolę we wątrobowej eliminacji rosuwastatyny.

Liniowość

Ekspozycja systemowa na rosuwastatynę wzrasta proporcjonalnie do dawki. Po wielokrotnym codziennym podawaniu nie obserwuje się zmian parametrów farmakokinetycznych.

Osobne grupy

Wiek i płeć

Wiek i płeć nie wpływają klinicznie istotnie na farmakokinetykę rosuwastatyny u dorosłych. Farmakokinetyka rosuwastatyny u dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną była podobna do tej u dorosłych ochotników (patrz sekcja „Dzieci”).

Rasa

Badania farmakokinetyczne wykazują zwiększenie średnich wartości AUC i Cmax u przedstawicieli rasy mongolskiej (Japończycy, Chińczycy, Filipińczycy, Wietnamczycy i Koreańczycy) w porównaniu z przedstawicielami rasy europejskiej; u przedstawicieli rasy azjatyckiej średnie wartości AUC i Cmax zwiększają się około 1,3-krotnie. Analiza populacyjna farmakokinetyki wskazuje na brak klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce między rasą europejską a czarną.

Naruszenia funkcji nerek

W badaniu z udziałem pacjentów z różnymi stopniami zaburzeń funkcji nerek nie stwierdzono wpływu na stężenia rosuwastatyny i metabolitu N-demetylowego w osoczu u pacjentów z chorobą nerek o lekkim i umiarkowanym stopniu nasilenia. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (CL < 30 ml/min) obserwowano trzykrotne zwiększenie stężenia w osoczu i dziewięciokrotne zwiększenie stężenia metabolitu N-demetylowego w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Stężenia rosuwastatyny w osoczu w stanie równowagi u pacjentów poddawanych hemodializie były o około 50 % wyższe niż u zdrowych ochotników.

Naruszenia funkcji wątroby

W badaniu z udziałem pacjentów z różnymi stopniami zaburzeń funkcji wątroby przy wartości 7 lub niższej według skali Childa-Pugha ekspozycja systemowa na rosuwastatynę nie była zwiększona. Jednak u 2 pacjentów z wartościami 8 i 9 według skali Childa-Pugha obserwowano zwiększenie ekspozycji systemowej co najmniej dwukrotnie w porównaniu z pacjentami o niższych wynikach według skali Childa-Pugha. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z wartością powyżej 9 według skali Childa-Pugha.

Dzieci

Parametry farmakokinetyczne u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną w wieku od 10 do 17 lat nie zostały w pełni poznane. Małe badanie farmakokinetyczne zastosowania rosuwastatyny (w postaci tabletek) u 18 dzieci wykazało, że ekspozycja na lek u dzieci była porównywalna z tą u dorosłych pacjentów. Ponadto wyniki wskazują na brak wyraźnego odchylenia od zależności dawkowo-stężeniowej.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie hipercholesterolemii

Dorosłym, młodzieży i dzieciom od 10. roku życia z pierwotną hipercholesterolemią (typ IIa, w tym z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną) lub z dyslipidemią mieszaną (typ IIb) jako uzupełnienie diety, gdy stosowanie diety i innych środków nielikarskich (np. aktywność fizyczna, redukcja masy ciała) jest niewystarczające.

W przypadku homozigotycznej hipercholesterolemii rodzinnnej jako uzupełnienie diety i innych leków obniżających poziom lipidów (np. afereza LDL) lub w przypadkach, gdy takie leczenie jest niemożliwe.

Profilaktyka zaburzeń sercowo-naczyniowych

Zapobieganie poważnym zaburzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów, u których szacuje się wysokie ryzyko wystąpienia pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Farmakodynamika”) jako uzupełnienie korygowania innych czynników ryzyka.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na rosuvastatynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu;
• choroby wątroby w fazie aktywnej, w tym trwałe podwyższenie aktywności transaminaz surowicy krwi nieznanej etiologii, a także wzrost aktywności dowolnej transaminazy surowicy krwi ponad 3-krotnie wyższy niż górna granica normy (GGN);
• ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min);
• miopatia;
• jednoczesne stosowanie z cyklosporyną;
• okres ciąży lub karmienia piersią, a także kobiety w wieku rozrodczym, które nie stosują odpowiednich środków antykonceptyjnych.

Preparat w dawce 40 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z czynnikami sprzyjającymi rozwojowi miopatii/ rabdomiolizy. Czynniki te obejmują:

• umiarkowane zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min);
• hipotyreozę;
• choroby mięśniowe w wywiadzie osobistym lub rodzinnym;
• wywiad miotoksyczności podczas stosowania innego inhibitora reduktazy HMG-CoA lub fibranu;
• nadużywanie alkoholu;
• stany, w których mogą wzrosnąć stężenia leku we krwi;
• przynależność do rasy mongolskiej;
• jednoczesne stosowanie fibranów

(patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakokinetyka”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ współużywanych leków na rosuvastatynę

Inhibitory białek transportowych

Rosuvastatyna jest substancją podstawową dla niektórych białek transportowych, w tym dla wątrobowego białka transportowego OATP1B1 i efluksem BCRP. Jednoczesne stosowanie rosuvastatyny z lekami, które hamują te białka transportowe, może prowadzić do wzrostu stężenia rosuvastatyny we krwi i zwiększenia ryzyka miopatii (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, tabela 2).

Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie rosuvastatyny i cyklosporyny powodowało średnio 7-krotne zwiększenie wartości AUC rosuvastatyny w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Rosuvastatyna jest przeciwwskazana u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują cyklosporynę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie nie wpływa na stężenie cyklosporyny we krwi.

Ezetymiba

Jednoczesne stosowanie rosuvastatyny w dawce 10 mg i ezetymiby 10 mg u pacjentów z hipercholesterolemią prowadziło do wzrostu AUC rosuvastatyny o 1,2-krotność (tabela 2). Niemniej jednak nie można wykluczyć farmakodynamicznej interakcji między rosuvastatyną a ezetymibą, która może prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Gemfibrozyl i inne leki obniżające poziom lipidów

Jednoczesne stosowanie rosuvastatyny i gemfibrozylu prowadzi do 2-krotnego wzrostu wartości Cmax i AUC rosuvastatyny (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Na podstawie danych z badań specjalnych interakcji, istotnej farmakokinetycznej interakcji z fenofibratem się nie spodziewa, ale może wystąpić interakcja farmakodynamiczna.

Gemfibrozyl, fenofibryny, inne fibryny i niacyna (kwas nikotynowy) w dawkach obniżających poziom lipidów (dawki wyższe lub równoważne 1 g/dobę) zwiększają ryzyko wystąpienia miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami reduktazy HMG-CoA, prawdopodobnie ze względu na to, że same mogą powodować rozwój miopatii podczas monoterapii. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu fibranów (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania”). Leczenie pacjentów należy również rozpoczynać od dawki 5 mg.

Inhibitory proteazy

Chociaż dokładny mechanizm interakcji nie jest znany, jednoczesne stosowanie inhibitorów proteazy może znacznie zwiększać ekspozycję na rosuvastatynę (patrz tabela 2). Na przykład, w badaniu farmakokinetycznym jednoczesne stosowanie 10 mg rosuvastatyny i leku kombinowanego zawierającego dwa inhibitory proteazy (300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru) u zdrowych ochotników wiązało się ze wzrostem AUC i Cmax rosuvastatyny odpowiednio o około 3 i 7 razy. Jednoczesne stosowanie rosuvastatyny i niektórych kombinacji inhibitorów proteazy jest możliwe po starannym rozważeniu korekty dawki rosuvastatyny, biorąc pod uwagę oczekiwany wzrost ekspozycji na rosuvastatynę (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, tabela 2).

Środki przeciwwskazowe (antacida)

Jednoczesne stosowanie rosuvastatyny i zawiesiny przeciwwskazowej zawierającej wodorotlenki glinu i magnezu prowadzi do obniżenia stężenia rosuvastatyny we krwi o około 50%. Ten efekt był mniej wyrażony, gdy antacida była stosowana 2 godziny po podaniu rosuvastatyny. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie zostało zbadane.

Erytromycyna

Jednoczesne stosowanie rosuvastatyny i erytromycyny prowadzi do obniżenia AUC (0-t) rosuvastatyny o 20% i Cmax rosuvastatyny o 30%. Taka interakcja może wynikać z nasilenia ruchomości jelit w wyniku stosowania erytromycyny.

Enzymy cytochromu P 450

Wyniki badań in vitro i in vivo wykazały, że rosuvastatyna nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów cytochromu P 450. Ponadto, rosuvastatyna jest słabym substratem tych izoenzymów. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji między rosuvastatyną a fluconazolem (inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4) oraz ketokonazolem (inhibitorem CYP2A6 i CYP3A4).

Interakcje wymagające korekty dawki rosuvastatyny

W razie konieczności stosowania leku Romazik z innymi lekami zdolnymi do zwiększania ekspozycji na rosuvastatynę, dawkę leku należy skorygować. Jeśli oczekuje się, że ekspozycja na lek (AUC) wzrośnie około 2 lub więcej razy, stosowanie Romaziku należy rozpocząć od dawki 5 mg raz dziennie. Maksymalną dobową dawkę leku należy skorygować w taki sposób, aby oczekiwana ekspozycja na rosuvastatynę nie przekraczała ekspozycji obserwowanej przy dawce 40 mg/dobę bez stosowania leków oddziałujących z preparatem; na przykład przy stosowaniu z gemfibrozylem dawka rosuvastatyny wyniesie 20 mg (wzrost ekspozycji o 1,9 raza), przy stosowaniu z kombinacją rytonawiru/atazanawiru – 10 mg (wzrost o 3,1 raza), przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną – 5 mg (wzrost o 7,1 raza).

Tabela 2

Wpływ współużywanych leków na ekspozycję na rosuvastatynę

(AUC; w kolejności malejącej wielkości) na podstawie opublikowanych danych badań klinicznych

* Dane przedstawione jako zmiana w x-krotności są stosunkiem przyjmowania rosuwastatyny w kombinacji do przyjmowania rosuwastatyny oddzielnie. Dane przedstawione jako % zmiany oznaczają różnicę procentową w odniesieniu do wartości przyjmowania rosuwastatyny oddzielnie.

Zwiększenie oznaczono znakiem ↑, brak zmian ↔, zmniejszenie – ↓.

** Przeprowadzono kilka badań interakcji przy różnych dawkach rosuwastatyny; w tabeli przedstawiono najbardziej istotne stosunki.

Wpływ rosuwastatyny na współuczynnikowe leki

Antagoniści witaminy K

Tak jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, na początku stosowania rosuwastatyny lub przy zwiększeniu jej dawki u pacjentów jednoczesnie przyjmujących antagoniści witaminy K (np. warfarynę lub inny przeciwkrzepliczy kumarynowy) może dojść do wzrostu Międzynarodowego Indeksu Normalizacji (INR). Przestanie stosowania rosuwastatyny lub zmniejszenie jej dawki może prowadzić do obniżenia INR. W takich przypadkach zalecany jest odpowiedni monitoring INR.

Doustne środki antykoncepcyjne/terapia hormonalna zastępcza (HRT)

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i doustnych środków antykoncepcyjnych prowadzi do zwiększenia AUC estradiolu i norgestrelu odpowiednio o 26% i 34%. Takie zwiększenie stężenia w osoczu należy uwzględnić przy doborze dawek doustnych środków antykoncepcyjnych. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów jednoczesnie przyjmujących rosuwastatynę i HRT, dlatego nie można wykluczyć podobnego efektu. Jednakże taką kombinację szeroko stosowano podczas badań klinicznych i pacjentki dobrze ją tolerowały.

Inne leki

Na podstawie danych z badań specjalnych dotyczących interakcji, nie oczekuje się klinicznie istotnej interakcji z cyklosporyną.

Lopinawir/rytonawir

W badaniu farmakologicznym jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i leku kombinowanego zawierającego dwa inhibitory proteazy (lopinawir 400 mg/rytonawir 100 mg) u zdrowych ochotników wiązało się z około dwu- i pięciokrotnym wzrostem odpowiednio AUC(0-24) i Cmax rosuwastatyny. Interakcji między rosuwastatyną a innymi inhibitorami proteazy nie badano.

Kwas fusydowy

Ryzyko rozwoju miopatii, w tym rabdomiolizy, może wzrosnąć przy jednoczesnym, systemowym stosowaniu kwasu fusydowego z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy. Mechanizm tej interakcji (farmakodynamiczny, farmakokinetyczny lub zarówno farmakodynamiczny, jak i farmakokinetyczny) pozostaje nieznany. Były doniesienia o rabdomiolizie (w tym rzadkich przypadkach śmiertelnych) u pacjentów przyjmujących tę kombinację.

Jeśli konieczne jest systemowe stosowanie kwasu fusydowego, leczenie rosuwastatyną należy przerwać na czas jego podawania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Tikagrelor

Tikagrelor może powodować niewydolność nerek i może wpływać na wydalanie rosuwastatyny z moczem, zwiększając ryzyko jej gromadzenia się. W niektórych przypadkach jednoczesne przyjmowanie tikagreloru i rosuwastatyny prowadziło do pogorszenia funkcji nerek, wzrostu stężenia kreatynofosfokinazy (CK) i rabdomiolizy. Zaleca się kontrolę funkcji nerek i stężenia CK przy jednoczesnym stosowaniu tikagreloru i rosuwastatyny.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów. Zakres interakcji u dzieci jest nieznany.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wpływ na nerki

U pacjentów leczonych rosuwastatyną w najwyższych dawkach, szczególnie 40 mg, obserwowano białkomocz (wykrywany za pomocą pasków testowych), zazwyczaj pochodzący z kanalików nerkowych, który w większości przypadków był przejściowy lub nietrwały. Białkomocz nie był czynnikiem prognostycznym wystąpienia ostrej lub postępującej choroby nerek, jednak należy rozważyć wykonanie badań funkcji nerek u pacjentów leczonych w dawce 40 mg.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Zgłaszano działania niepożądane ze strony mięśni szkieletowych (mialgia, miopatia i rzadko rabdomiolizę) u pacjentów leczonych rosuwastatyną w dowolnej dawce, a szczególnie w dawkach przekraczających 20 mg.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki rabdomiolizy podczas stosowania ezetymibu w połączeniu z inhibitorami HMG-CoA reduktazy. Nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej; takie leczenie skojarzone należy stosować z ostrożnością.

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, w okresie po wprowadzeniu na rynek częściej zgłaszano przypadki rabdomiolizy związane z leczeniem rosuwastatyną w dawce 40 mg. Istnieją doniesienia o rzadkich przypadkach immunoośrodkowej miopatii nekrotyzującej, która klinicznie przejawia się trwałym osłabieniem mięśni proksymalnych i podwyższeniem stężenia kreatynokinazy w surowicy, podczas lub po zakończeniu leczenia statynami, w tym rosuwastatyną. W takich przypadkach mogą być konieczne dodatkowe badania neurologiczne i serologiczne oraz leczenie lekami immunosupresyjnymi.

Po stosowaniu statyn zgłaszano przypadki wystąpienia de novo lub nasilenia istniejącej miastenii gravis lub miastenii ocznej (patrz dział «Działania niepożądane»). Stosowanie leku Romazik należy przerwać w przypadku nasilenia objawów. Zgłaszano nawroty po ponownym zastosowaniu tej samej lub innej statyny.

Oznaczanie stężenia kreatynokinazy

Oznaczenie stężenia kreatynokinazy (CK) nie powinno być wykonywane bezpośrednio po intensywnym wysiłku fizycznym lub w obecności innych prawdopodobnych przyczyn podwyższenia CK, co może prowadzić do błędnej interpretacji wyników. Jeśli początkowe stężenie CK jest znacznie podwyższone (ponad 5-krotnie przekracza górny limit normy), należy powtórzyć badanie po 5–7 dniach. Leczenia lekiem nie należy rozpoczynać, jeśli powtórne badanie potwierdza, że stężenie CK nadal przekracza 5-krotnie górny limit normy.

Przed leczeniem

Rosuwastatynę, podobnie jak inne inhibitory HMG-CoA reduktazy, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami predysponującymi do rozwoju miopatii/rabdomiolizy. Czynniki te obejmują:

• zaburzenia funkcji nerek;
• hipotyreozę;
• choroby mięśni o podłożu genetycznym w wywiadzie osobistym lub rodzinnym;
• wywiad o miotoksyczności podczas stosowania innego inhibitora HMG-CoA reduktazy lub fibratu;
• nadużywanie alkoholu;
• wiek > 70 lat;

stany, w których mogą wzrastać stężenia leku w osoczu (patrz działy «Sposób stosowania i dawki», «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji» oraz «Farmakokinetyka»);

• jednoczesne stosowanie fibratów.

U tych pacjentów należy porównać ryzyko z potencjalnymi korzyściami terapii oraz zaleca się monitorowanie kliniczne. Jeśli początkowe stężenie CK jest znacznie podwyższone (ponad 5-krotnie przekracza górny limit normy), leczenia nie należy rozpoczynać.

W trakcie leczenia

Pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku nagłego wystąpienia bólu, osłabienia lub skurczów mięśni, szczególnie jeśli towarzyszą im niedowleka lub gorączka. U takich pacjentów należy oznaczyć stężenie CK. Leczenie należy przerwać, jeśli stężenie CK jest znacznie podwyższone (ponad 5-krotnie przekracza górny limit normy) lub jeśli objawy są silne i powodują codzienny dyskomfort (nawet jeśli stężenie CK jest mniej niż 5-krotnie wyższe od normy). Jeśli objawy ustępują i stężenie CK wraca do normy, należy rozważyć ponowne zastosowanie rosuwastatyny lub innego inhibitora HMG-CoA reduktazy w najniższych dawkach i pod ścisłą obserwacją.

Nie ma potrzeby regularnego oznaczania stężenia CK u pacjentów bezobjawowych. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki immunoośrodkowej miopatii nekrotyzującej (IMN) podczas lub po terapii statynami, w tym rosuwastatyną. Objawami klinicznymi IMN są osłabienie mięśni proksymalnych i utrzymujące się podwyższenie stężenia kreatynokinazy w surowicy, które może występować nawet po zakończeniu leczenia statynami.

W badaniach nie obserwowano nasilenia działań na mięśnie szkieletowe u niewielkiej liczby pacjentów stosujących rosuwastatynę i terapię towarzyszącą. Jednak zwiększenie częstości występowania miączycy i miopatii obserwowano u pacjentów stosujących inne inhibitory HMG-CoA reduktazy jednocześnie z pochodnymi kwasu fibrowego, w tym gemfibrozylem, cyklosporyną, kwasem nikotynowym, lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli, inhibitorem proteazy i antybiotykami makrolidowymi. Gemfibrozyl zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi inhibitorami HMG-CoA reduktazy. W związku z tym kombinacja rosuwastatyny i gemfibrozylu nie jest zalecana.

Korzyści wynikające z dalszych zmian stężenia lipidów przy skojarzonym stosowaniu rosuwastatyny z fibratami lub niacyną należy dokładnie porównać z potencjalnymi ryzykami takich kombinacji. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana do jednoczesnego stosowania z fibratami (patrz działy «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji» oraz «Działania niepożądane»).

Rosuwastatyny nie należy stosować jednocześnie z lekami do stosowania systemowego zawierającymi kwas fuzydowy oraz przez 7 dni po zakończeniu stosowania kwasu fuzydowego. Pacjentom, u których konieczne jest stosowanie kwasu fuzydowego w sposób systemowy, należy przerwać przyjmowanie statyn na ten okres. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy (w tym rzadkie przypadki śmiertelne) u pacjentów przyjmujących kwas fuzydowy w połączeniu ze statynami. Pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli zauważą u siebie objawy osłabienia mięśni lub ból mięśni.

Terapię statyną można wznowić 7 dni po podaniu ostatniej dawki kwasu fuzydowego.

W wyjątkowych przypadkach, gdy konieczne jest długotrwałe stosowanie kwasu fuzydowego w sposób systemowy, np. w leczeniu ciężkich infekcji, konieczność jednoczesnego stosowania rosuwastatyny i kwasu fuzydowego należy dokładnie rozważyć w każdym przypadku pod ścisłym nadzorem lekarza.

Rosuwastatyny nie należy stosować pacjentom z ostrymi stanami ciężkimi, które mogą wskazywać na miopatię lub wywoływać niewydolność nerek w wyniku rabdomiolizy (takimi jak sepsa, hipotensja tętnicza, rozległe zabiegi chirurgiczne, urazy, ciężkie zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne lub zaburzenia elektrolitowe; niekontrolowane napady padaczkowe).

Wpływ na wątrobę

Podobnie jak inne inhibitory HMG-CoA reduktazy, rosuwastatynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów nadużywających alkoholu i/lub z wywiadem choroby wątroby.

Zaleca się sprawdzenie wskaźników funkcji wątroby przed rozpoczęciem leczenia oraz 3 miesiące po jego rozpoczęciu. Rosuwastatynę należy odstawić lub zmniejszyć dawkę, jeśli stężenie transaminaz w surowicy przekracza więcej niż 3-krotnie górny limit normy. W okresie po wprowadzeniu na rynek częściej zgłaszano poważne działania niepożądane ze strony wątroby (głównie wzrost stężenia transaminaz w surowicy) przy stosowaniu dawki 40 mg.

U pacjentów z hipercholesterolemią wtórną, spowodowaną hipotyreozą lub zespołem nerczycowym, należy przeprowadzić leczenie choroby podstawowej przed rozpoczęciem stosowania rosuwastatyny.

W okresie po rejestracji rzadko zgłaszano przypadki śmiertelne lub nieśmiertelne niewydolności wątroby u pacjentów przyjmujących statyny, w tym rosuwastatynę. Jeśli podczas leczenia rosuwastatyną rozwija się ciężkie uszkodzenie wątroby z objawami klinicznymi i/lub hiperbilirubinemią lub żółtaczką, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku. Jeśli nie wykryto innych przyczyn, nie należy wznowić leczenia rosuwastatyną.

Rasa

Badania farmakokinetyczne wskazują na zwiększoną ekspozycję u osób rasy mongolskiej w porównaniu do osób rasy europejskiej. U tych pacjentów konieczna jest korekta dawki rosuwastatyny (patrz działy «Sposób stosowania i dawki», «Przeciwwskazania» oraz «Farmakokinetyka»). U pacjentów azjatyckiej rasy początkowa dawka Romaziku powinna wynosić 5 mg. Zwiększona stężenie rosuwastatyny w osoczu obserwowano u pacjentów azjatyckich (patrz działy «Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania» oraz «Farmakokinetyka»). Należy wziąć pod uwagę zwiększoną ekspozycję systemową podczas leczenia pacjentów rasy mongolskiej, u których hipercholesterolemia nie jest odpowiednio kontrolowana dawkami do 20 mg.

Inhibitory proteazy

Zwiększona ekspozycja systemowa na rosuwastatynę obserwowana była u osób stosujących rosuwastatynę jednocześnie z różnymi inhibitorami proteazy w połączeniu z rytonawirem. Należy rozważyć zarówno korzyści wynikające ze zmniejszenia stężenia lipidów za pomocą rosuwastatyny u pacjentów zakażonych HIV, stosujących inhibitory proteazy, jak i możliwość zwiększenia stężenia rosuwastatyny w osoczu na początku terapii oraz przy zwiększaniu dawki Romaziku u pacjentów stosujących inhibitory proteazy. Jednoczesne stosowanie leku z inhibitorami proteazy nie jest zalecane, jeśli dawka Romaziku nie została skorygowana (patrz działy «Sposób stosowania i dawki» oraz «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»).

Choroba płuc typu interpłucia

Zgłaszano rzadkie przypadki choroby płuc typu interpłucia podczas stosowania niektórych statyn, szczególnie przy długotrwałym leczeniu (patrz dział «Działania niepożądane»). Objawy mogą obejmować duszność, suchy kaszel i pogorszenie stanu ogólnego (osłabienie, spadek masy ciała i gorączkę). Jeśli u pacjenta podejrzewa się chorobę płuc typu interpłucia, leczenie statynami należy przerwać.

Cukrzyca

Niektóre dane wskazują, że statyny mogą podnosić stężenie glukozy we krwi i u niektórych pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy w przyszłości mogą powodować hiperglikemię wymagającą odpowiedniego leczenia. Jednak korzyści wynikające ze zmniejszenia ryzyka zaburzeń naczyniowych przy stosowaniu statyn przewyższają to zagrożenie, dlatego nie powinno ono być podstawą do przerwania terapii statynami. Pacjentów z grupy ryzyka (stężenie glukozy na czczo 5,6–6,0 mmol/l, BMI > 30 kg/m², podwyższone stężenie trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze) należy poddać kontroli klinicznej i biochemicznej zgodnie z krajowymi wytycznymi.

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, przy stosowaniu rosuwastatyny obserwowano wzrost HbA1c i stężenia glukozy w surowicy. W niektórych przypadkach te wartości mogą przekraczać graniczne wartości diagnostyczne cukrzycy, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy.

W badaniach klinicznych wykazano, że rosuwastatyna jako monoterapia nie powoduje obniżenia stężenia kortyzolu w osoczu ani nie wpływa na rezerwę nadnerczy. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rosuwastatyny i innych leków mogących obniżać stężenie lub aktywność endogennych hormonów steroidowych, np. ketokonazolu, spironolaktonu i cymetydyny.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona i wywołaną lekami eozynofilową z objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu podczas stosowania rosuwastatyny. Podczas przepisywania leku pacjentom należy informować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie ich monitorować. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na taką reakcję, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinie się poważna reakcja, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS), leczenie lekiem należy natychmiast przerwać i nigdy więcej go nie stosować.

Dzieci

Ocena wzrostu liniowego (wzrost), masy ciała, BMI (wskaźnika masy ciała) oraz wtórnych cech dojrzewania płciowego wg Tannera u dzieci w wieku od 10 do 17 lat przyjmujących rosuwastatynę jest ograniczona do okresu trwającego 1 rok. Po 52 tygodniach leczenia nie stwierdzono wpływu na wzrost, masę ciała, BMI ani dojrzewanie płciowe (patrz dział «Farmakodynamika»). Doświadczenie z badań klinicznych stosowania leku u dzieci i nastolatków jest ograniczone, a długotrwałe skutki stosowania rosuwastatyny (> 1 roku) na dojrzewanie płciowe są nieznane.

W badaniu klinicznym u dzieci i nastolatków przyjmujących rosuwastatynę przez 52 tygodnie częściej obserwowano podwyższenie stężenia CK > 10-krotnie wyższe od GPN oraz objawy ze strony mięśni po wysiłku fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej w porównaniu do dorosłych (patrz dział «Działania niepożądane»).

Nietolerancja laktozy

Pacjentom z tak rzadkimi stanami jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub nieprawidłowe wchłanianie glukozy-galaktozy nie należy stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Rosuwastatyna jest przeciwwskazana w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Ponieważ cholesterol i inne produkty biosyntezy cholesterolu są niezbędne do rozwoju płodu, potencjalne ryzyko związanego z hamowaniem HMG-CoA reduktazy przewyższa możliwą korzyść z zastosowania leku w czasie ciąży. Dane z badań na zwierzętach dotyczące toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą są ograniczone.

Jeśli ciąża wystąpi w czasie stosowania tego leku, leczenie należy natychmiast przerwać.

Ponieważ inny lek z tej samej klasy przenika do mleka ludzkiego i biorąc pod uwagę, że inhibitory HMG-CoA reduktazy mogą powodować poważne działania niepożądane u noworodków, kobietom wymagającym leczenia lekiem Romazik należy zalecić zaprzestanie karmienia piersią. Brak danych dotyczących przenikania leku do mleka ludzkiego (patrz dział «Przeciwwskazania»).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ rosuwastatyny na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w czasie leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjent powinien otrzymać standardową dietę obniżającą poziom cholesterolu, której należy przestrzegać przez cały okres leczenia. Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od celu terapii i skuteczności leczenia, kierując się obowiązującymi uzgodnionymi zaleceniami.

Lek można stosować w dowolnym czasie dnia, niezależnie od przyjmowania posiłków. Tabletkę należy połknąć całą, popijając wodą.

Leczenie hipercholesterolemii

Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg lub 10 mg doustnie raz na dobę dla pacjentów stosujących statyny po raz pierwszy, jak również dla pacjentów przechodzących z innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy. Dobierając dawkę początkową dla każdego pacjenta, należy uwzględnić poziom cholesterolu i ryzyko wystąpienia przyszłych powikłań sercowo-naczyniowych, a także potencjalne ryzyko rozwoju działań niepożądanych. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać, ale nie wcześniej niż po 4 tygodniach. Ze względu na zwiększoną częstość występowania działań niepożądanych przy dawce 40 mg w porównaniu z niższymi dawkami (patrz dział „Działania niepożądane”) kwestię dozowania do maksymalnej dawki 40 mg należy rozważać wyłącznie u pacjentów z ciężką formą hipercholesterolemii i wysokim ryzykiem rozwoju powikłań sercowo-naczyniowych (szczególnie u pacjentów z hipercholesterolemią rodzinną), u których nie osiągnięto pożądanego efektu leczenia przy dawce 20 mg i którzy będą poddawani regularnej dalszej obserwacji (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Przy przepisywaniu dawki 40 mg zaleca się nadzór specjalisty.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych

W trakcie badania zmniejszania ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych lek stosowano w dawce 20 mg na dobę.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Dla pacjentów w wieku powyżej 70 lat zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Nie ma potrzeby innej korekty dawki w zależności od wieku.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek

Nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek.

Dla pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg (klirens kreatyniny < 60 ml/min). Dawka 40 mg jest przeciwwskazana u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek. Stosowanie rosuvastatyny w dowolnej dawce jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz działy „Przeciwwskazania” i „Farmakokinetyka”).

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z wynikiem 7 lub niższym według skali Childa-Pugha ekspozycja systemowa na rosuvastatynę nie wzmacnia się. Obserwowano jednak wzmocnienie ekspozycji u pacjentów z wynikiem 8 lub 9 według skali Childa-Pugha (patrz dział „Farmakokinetyka”). U tych pacjentów należy rozważyć badanie funkcji nerek (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Brak doświadczeń z zastosowaniem leku u pacjentów z wynikiem powyżej 9 według skali Childa-Pugha. Rosuvastatyna jest przeciwwskazana u pacjentów z chorobami wątroby w aktywnej fazie.

Rasa

Zwiększoną ekspozycję systemową obserwowano u pacjentów rasy mongoloidalnej. Dla tych pacjentów zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg (patrz działy „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Lek w dawce 40 mg jest tym pacjentom przeciwwskazany.

Polimorfizm genetyczny

Pewne typy polimorfizmu genetycznego mogą prowadzić do zwiększenia ekspozycji na rosuvastatynę (patrz dział „Farmakokinetyka”). Pacjentom z znanym występowaniem takich typów polimorfizmu zaleca się stosowanie niższej dawki dobowej rosuvastatyny.

Dawkowanie u pacjentów z predyspozycją do rozwoju miopatii

Dla pacjentów z predyspozycją do rozwoju miopatii zalecana dawka początkowa leku wynosi 5 mg. Tym pacjentom dawka 40 mg jest przeciwwskazana (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Stosowanie współbieżne

Rosuvastatyna jest substancją podłoża różnych białek transportowych (np. OATP1B1 i BCRP). Ryzyko miopatii (w tym rabdomiolizy) wzrasta przy współbieżnym stosowaniu rosuvastatyny z niektórymi lekami, które mogą zwiększać stężenie rosuvastatyny we krwi w wyniku oddziaływania z tymi białkami transportowymi (np. cyklosporyną i niektórymi inhibitorami proteazy, w tym kombinacjami rytonawiru z atazanawirem, lopinawirem i/lub tipranawirem; patrz działy „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli to możliwe, należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych oraz, w razie potrzeby, tymczasowe przerwanie leczenia lekiem Romazik. Jeśli nie można uniknąć współbieżnego stosowania tych leków z rosuvastatyną, należy dokładnie rozważyć korzyści i ryzyko wynikające ze współbieżnego stosowania i odpowiednio skorygować dawkę leku Romazik (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci.

Stosowanie leku dzieciom powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty.

Można stosować dzieciom i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat (chłopcy na etapie II lub wyższym wg skali Tanner’a oraz dziewczęta, u których miesiączkowanie rozpoczęło się co najmniej rok wcześniej).

Zwykła dawka początkowa dla dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 5 mg na dobę. Lek należy przyjmować doustnie w dawkach od 5 mg do 20 mg raz na dobę. Dawkę należy zwiększać w zależności od indywidualnej odpowiedzi dziecka na leczenie i tolerancji leku, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leczenia dzieci (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Przed rozpoczęciem terapii rosuvastatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę obniżającą poziom cholesterolu, której pacjenci powinni przestrzegać również w trakcie leczenia. Bezpieczeństwa i skuteczności leku w dawkach powyżej 20 mg w tej populacji nie badano.

Tabletek o mocy 40 mg nie należy stosować dzieciom.

Dzieci do 10 roku życia

Doświadczenie w leczeniu dzieci do 10 roku życia jest ograniczone do zastosowania leku u niewielkiej liczby pacjentów (w wieku od 8 do 10 lat) z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną. W związku z tym lek Romazik nie jest zalecany dzieciom do 10 roku życia.

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznego leczenia w przypadku przedawkowania. W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe oraz środki wspierające w razie potrzeby. Należy monitorować funkcję wątroby oraz poziomy CK. Hemodializa ma małą skuteczność.

Niepożądane działania

Niepożądane działania obserwowane podczas stosowania rosuwastatyny były zazwyczaj łagodne. W trakcie badań mniej niż 4 % pacjentów stosujących rosuwastatynę przestało leczenie z powodu wystąpienia niepożądanych działań.

Niepożądane reakcje sklasyfikowano według częstości i układów narządowych (SOC). Częstości niepożądanych działań sklasyfikowano w następujący sposób:

często (od ≥ 1/100 do < 1/10);

nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100);

rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000);

bardzo rzadko (< 1/10000);

nieznane (nie można ustalić na podstawie istniejących danych).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego

Rzadko: trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego

Rzadko: reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia układu hormonalnego

Często: cukrzyca (częstość występowania zależy od obecności czynników ryzyka (poziom glukozy na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m², podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze w wywiadzie).

Zaburzenia psychiczne

Częstość nieznana: depresja.

Zaburzenia układu nerwowego

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Bardzo rzadko: polineuropatia, utrata pamięci.

Częstość nieznana: neuropatia obwodowa, zaburzenia snu (w tym bezsenność i koszmary nocne).

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej

Częstość nieznana: kaszel, duszność.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Często: zaparcia, nudności, ból brzucha.

Rzadko: zapalenie trzustki.

Częstość nieznana: biegunka.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego

Rzadko: podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych.

Bardzo rzadko: żółtaczka, zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Nieczęsto: świąd, wysypka i pokrzywka.

Częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, wywołana lekami eozynofilia z objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS).

Zaburzenia mięśni szkieletowych i tkanki łącznej

Często: miastenia.

Rzadko: miopatia (w tym miocyty) i rabdomioliza, zespół podobny do toczenia, pęknięcie mięśni.

Bardzo rzadko: artroalgia.

Częstość nieznana: zaburzenia ścięgniste, czasem komplikowane pęknięciami, immunozależna miopatia nekrotyzująca, miastenia gravis.

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Bardzo rzadko: hematuria.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Bardzo rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne i związane z miejscem podania leku

Często: osłabienie.

Częstość nieznana: obrzęk.

Zaburzenia oka

Częstość nieznana: miastenia oczna.

Tak jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, częstość występowania niepożądanych działań zależy od dawki leku.

Wpływ na nerki

U pacjentów leczonych rosuwastatyną obserwowano białkomocz (wykrywany za pomocą pasków testowych), zazwyczaj pochodzenia kanalikowego. Zmianę ilości białka w moczu, od braku lub śladów białka do ++ lub więcej, obserwowano u < 1 % pacjentów w określonych momentach czasu podczas leczenia dawkami 10 mg i 20 mg, oraz u około 3 % pacjentów otrzymujących dawkę 40 mg. Przy stosowaniu leku w dawce 20 mg obserwowano niewielki wzrost ilości białka, od braku lub śladów białka do +. W większości przypadków białkomocz zmniejszał się lub znikał spontanicznie przy kontynuowaniu terapii, a także nie był czynnikiem prognostycznym wystąpienia ostrej lub postępującej choroby nerek.

Zgłaszano przypadki hematurii; według danych z badań częstość ich występowania była niska.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Zgłaszano działanie na mięśnie szkieletowe: miastenię, miopatię (w tym miocyty) i rzadko – rabdomiolizę u pacjentów leczonych rosuwastatyną w dowolnej dawce, szczególnie w dawkach powyżej 20 mg.

Obserwowano zależne od dawki wzrosty poziomów CK u pacjentów stosujących rosuwastatynę; większość przypadków była łagodna, bezobjawowa i przemijająca. W przypadku wzrostu poziomu CK (ponad 5 razy wyższy niż górna granica normy) leczenie należy przerwać (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Wpływ na wątrobę

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, obserwowano zależne od dawki wzrosty aktywności transaminaz u niewielkiej liczby pacjentów stosujących rosuwastatynę; większość przypadków była łagodna, bezobjawowa i przemijająca. Podczas stosowania rosuwastatyny obserwowano również wzrost poziomów HbA1c.

W trakcie stosowania niektórych statyn zauważono następujące niepożądane zjawiska:

zaburzenia funkcji seksualnej;

pojedyncze przypadki choroby interpaczkowej płuc, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Częstotliwość doniesień o rabdomiolizie, poważnych zaburzeniach nerek i wątroby (głównie podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych) jest większa przy stosowaniu leku w dawce 40 mg.

W trakcie stosowania po rejestracji leku Romazik zidentyfikowano taką niepożądaną reakcję jak ostra i przewlekła niewydolność wątroby, prowadząca do śmierci lub bez śmiertelnego skutku. Ponieważ o tej reakcji zgłaszano spontanicznie z populacji o nieokreślonej liczbie, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie jej częstości lub ustalenie związku przyczynowo-skutkowego ze stosowaniem leku.

Rzadko w okresie po rejestracji zgłaszano zaburzenia funkcji poznawczych (np. pogorszenie pamięci, zapominanie, amnezja, pogorszenie pamięci, dezorientacja), związane ze stosowaniem statyn. O takich problemach poznawczych zgłaszano we wszystkich statynach. Zjawiska opisywane w doniesieniach są zazwyczaj łagodne i ustępują po odstawieniu statyn, a także charakteryzują się różnym okresem od pojawienia się objawów (od 1 dnia do lat) i ustąpienia objawów (mediana – 3 tygodnie).

Dzieci

W 52-tygodniowym badaniu klinicznym z udziałem dzieci i nastolatków obserwowano częstsze występowanie podwyższenia poziomu kinazy kreatynowej > 10-krotnie powyżej GGN oraz objawów ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej w porównaniu z dorosłymi (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Profil bezpieczeństwa rosuwastatyny u dzieci i nastolatków był jednak podobny do profilu u dorosłych.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w suchym, chronionym przed światłem miejscu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Dla dawek 5 mg, 10 mg, 20 mg:

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Po 15 tabletek w blistrze; po 2 blistery w pudełku kartonowym.

Dla dawki 40 mg:

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Zakład Farmaceutyczny „Polpharma” S.A., Polska /
Pharmaceutical Works „Polpharma” S.A., Poland.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański, Polska /
19, Pelplinska Str., 83-200 Starogard Gdanski, Poland.