Ritrasa 5

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ritrasa 5 (Ritraza5) Ritrasa 10 (Ritraza10)

Skład:

substancja czynna: ryzatryptan;

1 tabletka zawiera benzoan ryzatryptanu odpowiadający 5 mg lub 10 mg ryzatryptanu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; skrobia żelatynowana; tlenek żelaza czerwony (E 172); stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

dawka 5 mg: tabletki bez powłoki, w kształcie kapsułkowym, jasnoróżowego koloru, z wygrawerowanym napisem „CL 33” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

dawka 10 mg: tabletki bez powłoki, w kształcie kapsułkowym, jasnoróżowego koloru, z wygrawerowanym napisem „CL 34” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w migrenie. Selektywne agonisty receptorów 5HT1 serotoniny. Ryzatryptan. Kod ATC N02C C04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Rizatripran selektywnie z dużym powinowactwem wiąże się z ludzkimi receptorami 5-HT1B i 5-HT1D i wykazuje nieznaczny lub wcale nie wykazuje wpływu lub działania farmakologicznego na receptory 5-HT2, 5-HT3, adrenergiczne α1-, α2- lub β-, dopaminergiczne D1, D2-, histaminowe H1-, muszynowe ani benzodiazepinowe.

Terapeutyczna aktywność rizatripranu w leczeniu migrenowego bólu głowy może wynikać z jego działania agonistycznego na receptory 5-HT1B i 5-HT1D naczyń krwionośnych wewnątrzczaszkowych i pozaczaszkowych, które według przypuszczeń rozszerzają się podczas napadu, oraz nerwów czuciowych trójdzielnego, który je unerwia. Aktywacja receptorów 5-HT1B i 5-HT1D może prowadzić do zwężenia naczyń krwionośnych wewnątrzczaszkowych, które powodują ból, oraz hamowania uwalniania neuropeptydów, co prowadzi do zmniejszenia stanu zapalnego w tkankach wrażliwych na ból i ograniczenia przekazywania centralnego bólu trójdzielnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po podaniu doustnym rizatripran szybko i całkowicie ulega absorpcji. Średnia biodostępność tabletek po przyjęciu doustnym wynosi około 40–45%, a średnie stężenie maksymalne w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 1–1,5 godziny (Tmax). Przyjmowanie rizatripranu doustnie podczas śniadania o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na stopień absorpcji rizatripranu, ale absorpcja jest opóźniona o około 1 godzinę.

Wpływ pokarmu: Tmax opóźnia się o około 1 godzinę, gdy tabletki przyjmuje się po posiłku.

Rozkład

Rizatripran w niewielkim stopniu (14%) wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu wynosi około 140 l u mężczyzn i 110 l u kobiet.

Biotransformacja

Główną drogą metabolizmu rizatripranu jest oksydacyjne dezaminowanie przez monoaminooksydazę typu A (MAO-A), w wyniku którego powstaje metabolit kwasu indoliloctowego, który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Tworzy się niewielka ilość N-monometylorizatripranu, metabolitu, którego aktywność jest podobna do aktywności substancji pierwotnej wobec receptorów 5-HT1B/1D, jednak nie wywiera istotnego wpływu na działanie farmakodynamiczne rizatripranu. Stężenie N-monometylorizatripranu w osoczu wynosi około 14% stężenia substancji pierwotnej i jest wydalany z taką samą szybkością. Inne wtórne metabolity obejmują N-tlenek, związek 6-hydroksy oraz koniugat siarczanowy 6-hydroksymetabolitu. Żaden z tych wtórnych metabolitów nie wykazuje aktywności farmakologicznej.

Eliminacja

Po doustnym przyjęciu dawki powyżej zakresu dawek 2,5–10 mg pole pod krzywą (AUC) zwiększa się prawie proporcjonalnie. U mężczyzn i kobiet okres półtrwania rizatripranu w osoczu wynosi średnio 2–3 godziny. Klirens rizatripranu w osoczu wynosi średnio około 1000–1500 ml/min u mężczyzn i około 900–1100 ml/min u kobiet; około 20–30% tej wartości stanowi klirens nerkowy. Po doustnym przyjęciu 14C-oznaczonego rizatripranu około 80% radioaktywności wydala się z moczem, a około 10% dawki wydala się z kałem. Wskazuje to, że metabolity są głównie wydalane przez nerki.

Zgodnie z presystemowym metabolizmem rizatripranu około 14% doustnej dawki wydala się z moczem w niezmienionej postaci, natomiast 51% wydala się jako metabolit kwasu indoliloctowego. Mniej niż 1% wydala się z moczem jako aktywny metabolit N-monometylorizatripranu.

Przy podawaniu rizatripranu w maksymalnych dawkach nie występuje kumulacja leku w osoczu.

Cechy populacyjne

Pacjenci z napadem migreny. Napad migreny nie wpływa na farmakokinetykę rizatripranu.

Płeć. U mężczyzn AUC rizatripranu (10 mg doustnie) była o około 25% mniejsza niż u kobiet, Cmax – o 11% mniejsze, natomiast Tmax był podobny. Ta widoczna różnica farmakokinetyczna nie ma znaczenia klinicznego.

Pacjenci w podeszłym wieku. Stężenia rizatripranu w osoczu są analogiczne jak u młodszych pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby (ciężkość niewydolności wątroby wg skali Childa-Pugha – 5–6 punktów). Wiadomo, że po doustnym podaniu u pacjentów z niewydolnością wątroby stężenia rizatripranu w osoczu były podobne do stężeń u młodych mężczyzn i kobiet uczestniczących w badaniu. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (ciężkość niewydolności wątroby wg skali Childa-Pugha – 7 punktów) zaobserwowano istotne zwiększenie AUC (o 50%) i Cmax (o 25%). Farmakokinetyki u pacjentów z ciężkością niewydolności wątroby wg skali Childa-Pugha > 7 punktów (ciężka niewydolność wątroby) nie badano.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Wiadomo, że u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 10–60 ml/min/1,73 m²) AUC rizatripranu nie różniła się istotnie od AUC u zdrowych ochotników. U pacjentów poddawanych hemodializie (klirens kreatyniny < 10 ml/min/1,73 m²) AUC rizatripranu była o około 44% większa niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Cmax rizatripranu w osoczu u pacjentów z niewydolnością nerek dowolnego stopnia była taka sama jak u zdrowych ochotników.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie natychmiastowe napadu bólu głowy podczas migreny z aura lub bez aury u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na ryzatryptan lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub w ciągu dwóch tygodni od zakończenia leczenia inhibitorami MAO.

Ciężka niewydolność wątroby lub ciężka niewydolność nerek.

Ubytek krwi do mózgu lub przemijające objawy niedokrwienia mózgu w wywiadzie.

Umiarkowana lub ciężka nadciśnienie tętnicze, a także nieleczona łagodna nadciśnienie tętnicze.

Stwierdzone choroby tętnic wieńcowych, w tym choroba wieńcowa (kościelność, zawał mięśnia sercowego w wywiadzie lub potwierdzona bezobjawowa ischemia), objawy i oznaki choroby wieńcowej lub kościeleć Prinzmetala.

Choroby naczyń obwodowych.

Jednoczesne stosowanie ryzatryptanu i ergotaminu, pochodnych alkaloidów sporyszu (w tym metisergidu) lub innych agonistów receptorów 5-HT1B/1D.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ergotamina, pochodne alkaloidów sporyszu (w tym metisergid), inne agonisty receptorów 5-HT1B/1D.

Ze względu na efekt addytywny jednoczesne stosowanie ryzatryptanu i ergotaminu, pochodnych alkaloidów sporyszu (w tym metisergidu) lub innych agonistów receptorów 5-HT1B/1D (np. sumatryptanu, zolmitryptanu, naratriptanu) zwiększa ryzyko wazokonstrykcji tętnic wieńcowych i działania hipertensyjnego. Taka kombinacja jest przeciwwskazana (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Inhibitory MAO.

Ryzatryptan jest głównie metabolizowany przez izoenzym A monoaminooksydazy (MAO-A). Stężenie ryzatryptanu i jego aktywnego metabolitu N-monometylodewastynowego w osoczu krwi wzrasta w wyniku jednoczesnego stosowania selektywnego odwracalnego inhibitora MAO-A. Przy stosowaniu nieselektywnych odwracalnych inhibitorów MAO (np. liniezydu) oczekuje się podobnego lub większego efektu. Ze względu na ryzyko wystąpienia skurczu tętnic wieńcowych i nadciśnienia tętniczego podawanie ryzatryptanu pacjentom przyjmującym inhibitory MAO jest przeciwwskazane (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Blokery beta-adrenergiczne.

Stężenie ryzatryptanu w osoczu krwi może wzrosnąć w wyniku jednoczesnego przyjmowania propranololu. To zwiększenie najprawdopodobniej spowodowane jest interakcją pierwotnego metabolizmu obu leków, ponieważ MAO-A odgrywa pewną rolę w metabolizmie zarówno ryzatryptanu, jak i propranololu. Taka interakcja prowadzi do średniego wzrostu AUC i Cmax o 70–80%. Pacjentom przyjmującym propranolol należy stosować ryzatryptan w dawce 5 mg (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Leki nadolol i metoprolol nie wpływają na stężenie ryzatryptanu w osoczu krwi.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI)/ inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny oraz zespół serotoniny.

Były doniesienia o pacjentach z objawami przypominającymi zespół serotoniny (w tym zmiany stanu psychicznego, zaburzenia układu autonomicznego i zaburzenia nerwowo-mięśniowe), które wystąpiły po zastosowaniu inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny/inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny, serotoniny i triptanów (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Badania in vitro wykazują, że ryzytryptan hamuje cytochrom P450 2D6 (CYP2D6). Brak danych klinicznych dotyczących ich interakcji. Przy przepisywaniu ryzytryptanu pacjentom przyjmującym substraty CYP2D6 należy wziąć pod uwagę potencjalną interakcję.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Rizatripran należy stosować wyłącznie pacjentom, u których rozpoznano migrenę. Rizatripranu nie należy stosować pacjentom z migreną bazalną lub migreną hemiplegiczną.

Rizatripranu nie należy stosować do leczenia nietypowego bólu głowy, tj. takiego, który może być związany z potencjalnie poważnymi chorobami (np. udar mózgu, pęknięta aneurysma), w których zwężenie naczyń mózgowych może być niebezpieczne.

Stosowanie rizatripranu może wiązać się z objawami przejściowymi, w tym bólem w klatce piersiowej i uczuciem ucisku w klatce piersiowej, które mogą mieć intensywny charakter i obejmować gardło. Jeśli takie objawy budzą podejrzenie choroby niedokrwotnej serca, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i przeprowadzić odpowiednie badania.

Tak jak w przypadku innych agonistów receptorów 5-HT1B/1D, rizatripranu nie należy stosować bez wcześniejszego badania pacjentom, u których istnieje prawdopodobieństwo choroby serca, oraz pacjentom z ryzykiem rozwoju choroby naczyń wieńcowych (np. pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, palaczom lub osobom stosującym terapię zastępczą nikotyną; mężczyznom powyżej 40 roku życia, kobietom w okresie menopauzy, pacjentom z blokadą międzypochodniową oraz osobom z wywiadem rodzinnym poważnych chorób naczyń wieńcowych). Badania kardiologiczne mogą nie wykryć wszystkich pacjentów z chorobą serca; w bardzo rzadkich przypadkach poważne powikłania sercowe pojawiały się u pacjentów stosujących agonisty receptorów 5-HT1 bez istniejących chorób układu sercowo-naczyniowego. Pacjentom z rozpoznanym miażdżycowym zwężeniem tętnic wieńcowych nie należy stosować rizatripranu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Agonisty receptorów 5-HT1B/1D są związane z koronospazmem. W niektórych przypadkach stosowania agonistów receptorów 5-HT1B/1D opisywano rozwój niedokrwienia lub zawału mięśnia sercowego.

Innych agonistów receptorów 5-HT1B/1D (np. sumatriptanu) nie można stosować jednocześnie z rizatripranem.

Zaleca się odczekać co najmniej 6 godzin po podaniu rizatripranu przed podaniem leków ergotynowych (np. ergotaminy, dihydroergotaminy lub metiserydu). Przed podaniem rizatripranu należy upewnić się, że od ostatniego przyjęcia leków zawierających ergotaminę minęło co najmniej 24 godziny.

Po jednoczesnym stosowaniu triptanów i inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) lub inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI) opisywano zespół serotoniczny (w tym zaburzenia stanu psychicznego, zaburzenia układu wegetatywnego i zaburzenia neuromięśniowe). Te reakcje mogą być poważne. Jeśli jednoczesne stosowanie rizatripranu i SSRI lub SNRI jest uzasadnione klinicznie, zaleca się odpowiednią obserwację pacjenta, szczególnie na początku leczenia, podczas zwiększania dawek lub dodawania innego środka działającego serotonergicznie.

Niepożądane efekty pojawiają się częściej podczas jednoczesnego stosowania triptanów (agonistów 5-HT1B/1D) i leków roślinnych zawierających naparstnicę (Hypericum perforatum).

U pacjentów przyjmujących triptany, w tym rizatripran, może wystąpić obrzęk Quinckego (np. obrzęk twarzy, języka i krtani). Jeśli wystąpi obrzęk naczynioruchowy języka lub gardła, pacjent powinien być poddany obserwacji medycznej aż do ustąpienia objawów. Leczenie triptanami należy natychmiast przerwać i zastąpić lekiem z innej klasy.

Przy przepisywaniu rizatripranu pacjentom przyjmującym leki będące substratami CYP2D6 należy wziąć pod uwagę potencjalne oddziaływanie wzajemne.

Ból głowy spowodowany nadmiernym stosowaniem leku

Długotrwałe stosowanie dowolnego leku przeciwbólowego na ból głowy może nasilać ból głowy. W takiej sytuacji (lub gdy istnieje podejrzenie takiej sytuacji) należy skonsultować się z lekarzem i przerwać leczenie. Ból głowy spowodowany nadmiernym stosowaniem leku może być podejrzewany u pacjentów, u których ból głowy występuje często lub codziennie mimo regularnego przyjmowania leków przeciwbólowych.

Składniki pomocnicze

Ze względu na zawartość laktozy nie zaleca się stosowania leku pacjentom z rozpoznaną nietolerancją niektórych cukrów. Przed przyjęciem tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dostępne dane z umiarkowanej liczby przypadków ciąż (od 300 do 1000) wskazują na brak toksyczności teratogennych po narażeniu w I trymestrze ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na toksyczność rozrodczą.

Dane dotyczące stosowania rizatripranu w II i III trymestrze ciąży są ograniczone. Stosowanie rizatripranu w czasie ciąży może być rozważane, jeśli jest klinicznie wskazane.

Karmienie piersią. Rizatripran przenika do mleka matki w niskich stężeniach, przy średnim względnym dawkowaniu niemowlęcia < 1 % (mniej niż 6 % w najgorszym przypadku, obliczonym na podstawie Cmax w mleku matki). Kobiety karmiące piersią powinny stosować rizatripran z ostrożnością. Narażenie niemowlęcia należy zminimalizować poprzez zaprzestanie karmienia piersią przez 12 godzin po podaniu leku.

Plodność. Wpływ na płodność człowieka nie był badany. Wiadomo, że u zwierząt stwierdzono minimalny wpływ na płodność przy stężeniach w osoczu przekraczających stężenia terapeutyczne u człowieka ponad 500-krotnie.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Migrena lub leczenie rizatripranem benzoesanem może powodować senność i zawroty głowy, dlatego pacjenci powinni ocenić swoje zdolności wykonywania złożonych zadań podczas napadów migreny oraz po zastosowaniu leku.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Informacja o dawkowaniu u dorosłych pacjentów

Stosować doustnie. Nie stosować ryzatryptanu benzoesanu w sposób profilaktyczny.

Tabletki należy połykać całkowicie, popijając płynem.

Wpływ pokarmu: jednoczesne przyjmowanie z posiłkiem opóźnia wchłanianie ryzatryptanu o około 1 godzinę. W związku z tym początek działania leku może być opóźniony, jeśli przyjmuje się go w stanie nasycenia (patrz także rozdział „Właściwości farmakologiczne”).

Zalecana dawka to 10 mg.

Powtórne przyjmowanie: następną dawkę można przyjąć nie wcześniej niż po upływie 2 godzin; w ciągu 24 godzin można przyjąć nie więcej niż dwie dawki.

• Przy nawracającym bólu głowy w ciągu następnych 24 godzin: jeśli ból głowy powraca po ustąpieniu objawów pierwszego napadu, można przyjąć kolejną dawkę. Należy przestrzegać powyższych ograniczeń dawkowania.
• W przypadku braku efektu: skuteczność drugiej dawki w leczeniu tego samego napadu, gdy pierwsza dawka była nieskuteczna, nie była badana w badaniach kontrolowanych. W związku z tym, jeśli po przyjęciu pierwszej dawki nie wystąpił efekt terapeutyczny, nie należy przyjmować drugiej dawki w celu leczenia tego samego napadu.

Badania kliniczne ryzatryptanu wykazały, że nawet przy braku efektu terapeutycznego podczas jednego napadu, istnieje nadal możliwość wystąpienia efektu terapeutycznego w następnych napadach.

Niektórym pacjentom należy przepisać ryzatryptan w niższej dawce (5 mg), szczególnie następującym grupom pacjentów:

• pacjenci przyjmujący propranolol (ryzatryptan należy przyjmować nie wcześniej niż 2 godziny po przyjęciu propranololu);
• pacjenci z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek;
• pacjenci z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby.

Przedział czasowy między przyjmowaniem dwóch dawek powinien wynosić co najmniej 2 godziny; w ciągu 24 godzin można przyjąć nie więcej niż 2 dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ryzatryptanu u pacjentów w wieku 65 lat i starszych nie były systematycznie badane.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ryzatryptanu benzoesanu u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Ryzatryptan w dawce 40 mg (przyjmowany jako jedna dawka lub dwie dawki z dwugodzinnym odstępem między dawkami) był zazwyczaj dobrze tolerowany; najczęstszymi efektami niepożadanymi po przyjęciu leku były zawroty głowy i senność.

W badaniu farmakologii klinicznej, w którym 12 dorosłych osób przyjmowało ryzatryptan w całkowitej skumulowanej dawce 80 mg (w ciągu 4 godzin), u dwóch osób zaobserwowano utratę przytomności i/lub bradykardię. U jednej osoby, 29-letniej kobiety, 3 godziny po przyjęciu łącznie 80 mg ryzyatryptanu (w ciągu 2 godzin) odnotowano wymioty, bradykardię i zawroty głowy. Po wystąpieniu tych objawów rozwinęła się blokada przedsionkowo-komorowa III stopnia, wrażliwa na działanie atropiny. U drugiej osoby, 25-letniego mężczyzny, bezpośrednio po bolesnej punkcji żyłowej wystąpiły tymczasowe zawroty głowy, utrata przytomności, nietrzymanie moczu oraz pięciosekundowa pauza skurczowa (na monitorze EKG). Punktację żyły wykonano 2 godziny po tym, jak pacjent przyjął całkowitą dawkę 80 mg ryzyatryptanu (dawkę przyjmowaną w ciągu 4 godzin).

Po przedawkowaniu mogą wystąpić nadciśnienie tętnicze lub inne poważniejsze objawy kardiologiczne. Pacjentom, u których podejrzewa się przedawkowanie ryzatryptanu, należy przeprowadzić oczyszczanie przewodu pokarmowego (np. przemywanie żołądka, a następnie zastosowanie węgla aktywowanego). Następnie należy przeprowadzać monitorowanie kliniczne i elektrokardiograficzne przez co najmniej 12 godzin, nawet jeśli nie obserwuje się objawów klinicznych.

Wpływ hemodializy i dializy otrzewnowej na stężenie ryzyatryptanu w osoczu krwi jest nieznany.

Efekty uboczne.

Rizatriptan oceniano u 8630 dorosłych pacjentach przez okres 1 roku w badaniach klinicznych kontrolowanych. Najczęstsze reakcje niepożądane oceniane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, senność oraz osłabienie/uczucie zmęczenia. Poniższe efekty uboczne oceniano w badaniach klinicznych i/lub zgłaszano w doświadczeniu pogwarancyjnym: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadziej (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (≤1/10000), częstość nieznana (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, anafilaksja/reakcja anafilaktyczna.

Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność; rzadziej – dezorientacja, drażliwość.

Zaburzenia układu nerwowego: często – zawroty głowy, senność, parestezje, ból głowy, hipestezja, obniżona aktywność umysłowa; rzadziej – ataksja, drżenie, zawroty głowy, dysgezja/nieprzyjemny smak, omdlenia; częstość nieznana – drgawki, zespół serotonergiczny.

Zaburzenia oka: rzadziej – nieostre widzenie.

Zaburzenia serca: często – uczucie przyspieszonego serca; rzadziej – arytmia, tachykardia, zmiany w EKG; rzadko – zaburzenia przepływu krwi mózgowej (według doniesień większość tych reakcji wystąpiła u pacjentów z czynnikami ryzyka choroby tętnic wieńcowych), bradykardia; częstość nieznana – niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego (według doniesień większość tych reakcji wystąpiła u pacjentów z czynnikami ryzyka choroby tętnic wieńcowych).

Zaburzenia układu naczyniowego: rzadziej – nadciśnienie tętnicze, napływy/czerwone plamy; częstość nieznana – niedokrwienie naczyń obwodowych.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i oskrzeli: często – dyskomfort w gardle; rzadziej – duszność; rzadko – świsty w oddechu.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – nudności, suchość w ustach, wymioty, biegunka, dyspepsja; rzadziej – uczucie pragnienia; częstość nieznana – zapalenie okrężnicy niedokrwienne.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: często – zaczerwienienie; rzadziej – świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy (np. obrzęk twarzy, języka i gardła), wysypka, nadmierne pocenie się; częstość nieznana – toksyczny epidermalny nekrolyz.

Zaburzenia mięśni szkieletowych i tkanki łącznej: często – uczucie ciężkości, sztywność, ból szyi; rzadziej – sztywność, osłabienie mięśni, ból w okolicy twarzy, mialgia.

Zaburzenia ogólne: często – osłabienie/uczucie zmęczenia, ból brzucha lub w klatce piersiowej.

Donoszenie o podejrzewanych efektach ubocznych

Donoszenie o efektach ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 3 tabletki w blistrze, po 1 lub 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Macleods Pharmaceuticals Limited.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

Village Thedda, P.O. Lodhiamaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie.