Rispetryl

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA W LEKARSTWIE RISPERYL (RISPETRIL)

Skład:

substancja czynna: rysperydon;

1 ml roztworu zawiera 1 mg rysperydonu;

substancje pomocnicze: woda oczyszczona, kwas benzoesowy (E 210), kwas winny, wodorotlenek sodu, roztwór sorbitolu (E 420).

Postać leku. Roztwór do użytku doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta ciecz bez zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwszczolne. Kod ATC N05A X08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Risperidon to selektywny antagonist monoaminowy o unikalnych właściwościach. Wykazuje wysoką powinność do receptorów serotonergicznych 5-HT2 oraz receptorów dopaminergicznych D2. Risperidon wiąże się również z receptorami α1-adrenergicznymi oraz, z mniejszą powinnością, z receptorami histaminergicznymi H1 i receptorami α2-adrenergicznymi. Risperidon nie wykazuje powinności do receptorów cholinergicznych. Choć risperidon jest silnym antagonistą D2, co wiąże się z jego skutecznością wobec objawów pozytywnych schizofrenii, nie powoduje znaczącego hamowania aktywności ruchowej i w mniejszym stopniu wywołuje katalapsję w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami. Zrównoważony centralny antagonizm wobec serotoniny i dopaminy zmniejsza skłonność do występowania objawów ekstrapiramidalnych i poszerza wpływ terapeutyczny leku, obejmując objawy negatywne i afektywne schizofrenii.

Farmakokinetyka.

Risperidon ulega metabolizmowi do 9-hydroksyrisperidonu, który wykazuje działanie farmakologiczne podobne do risperidonu.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu risperidon jest całkowicie wchłaniany i osiąga szczytowe stężenia w osoczu w ciągu 1–2 godzin, u pacjentów w wieku podeszłym – w ciągu 2–3 godzin. Bezpośrednia dostępność biologiczna po doustnej aplikacji risperidonu wynosi 70 % (CV = 25 %). Jedzenie nie wpływa na wchłanianie leku, dlatego risperidon można przyjmować niezależnie od posiłków. Bezpośrednia dostępność biologiczna wynosi 66 % u szybkich metabolizatorów i 82 % – u wolnych metabolizatorów.

Rozdział. Risperidon szybko rozkłada się w organizmie. Objętość rozdziału wynosi 1–2 l/kg. W osoczu risperidon wiąże się z albuminą i kwasowym α1-glikoproteiną. Risperidon wiąże się z białkami osocza w 90 %, 9-hydroksyrisperidon – w 77 %. Stężenie równowagowe risperidonu w organizmie większości pacjentów osiągane jest w ciągu 1 dnia. Stężenie równowagowe 9-hydroksyrisperidonu osiągane jest w ciągu 4–5 dni.

Biotransformacja i wydalanie. Risperidon ulega metabolizmowi przez cytochrom CYP2D6 do 9-hydroksyrisperidonu, który wykazuje działanie farmakologiczne analogiczne do risperidonu. Risperidon i 9-hydroksyrisperidon tworzą aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Cytochrom CYP2D6 podlega polimorfizmowi genetycznemu. U szybkich metabolizatorów CYP2D6 risperidon szybko przekształca się w 9-hydroksyrisperidon, podczas gdy u wolnych metabolizatorów przekształcenie to zachodzi znacznie wolniej. Choć stężenia risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu u szybkich metabolizatorów są niższe niż u wolnych metabolizatorów, farmakokinetyka risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu łącznie (tj. aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej) po dawkowaniu pojedynczym i wielokrotnym u szybkich i wolnych metabolizatorów cytochromu CYP2D6 jest podobna.

Inną drogą metabolizmu risperidonu jest N-dezalkilacja. Badania in vitro na mikrosomach wątroby człowieka wykazały, że risperidon w klinicznie istotnych stężeniach nie hamuje istotnie metabolizmu leków metabolizowanych przez izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP1A2, CYP2A6, CYP2C8/9/10, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 oraz CYP3A5. W ciągu tygodnia po podaniu leku 70 % dawki wydala się z moczem, 14 % – z kałem. Stężenie risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu w moczu wynosi 35–45 % przyjętej dawki. Pozostałą część stanowią metabolity nieaktywne. Po doustnym przyjęciu u chorych na psychozy okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Okres półtrwania 9-hydroksyrisperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej wynosi do 24 godzin, a u pacjentów w wieku podeszłym – 34 godziny.

Linowość. Stężenia risperidonu w osoczu są proporcjonalne do dawki leku (w zakresie dawek terapeutycznych).

Pacjenci w wieku podeszłym oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. W trakcie badania farmakokinetycznego po jednorazowym podaniu leku u pacjentów w wieku podeszłym wykazano, że u tych pacjentów stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej jest wyższe o 43 %, okres półtrwania jest dłuższy o 38 %, a klirens aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej obniżony o 30 %.

U dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek klirens aktywnej frakcji wynosił ~ 48 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. U dorosłych pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek klirens wynosił ~ 31 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. Okres półtrwania aktywnej frakcji wynosił 16,7 godziny u młodych dorosłych pacjentów, 24,9 godziny u dorosłych z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (czyli był dłuższy o ok. 1,5 raza niż u młodych dorosłych pacjentów) oraz 28,8 godziny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (czyli był dłuższy o ok. 1,7 raza niż u młodych dorosłych pacjentów). U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwowano normalne stężenia risperidonu w osoczu, ale średnia wartość frakcji wolnej risperidonu w osoczu była zwiększona o 37,1 %.

Po doustnym podaniu klirens i okres półtrwania risperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby istotnie nie różniły się od wartości u młodych zdrowych ochotników.

Dzieci. Farmakokinetyka risperidonu, 9-hydroksyrisperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u dzieci jest podobna do tej u dorosłych.

Płeć, przynależność rasowa i palenie tytoniu. Analiza populacyjna farmakokinetyki nie wykazała widocznego wpływu płci, wieku ani nawyku palenia tytoniu na farmakokinetykę risperidonu ani aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie schizofrenii;
• leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w zaburzeniach dwubiegunowych;
• krótkoterminowe leczenie (do 6 tygodni) nasilonej agresji u pacjentów z demencją Alzheimera o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, gdy istnieje zagrożenie dla siebie lub innych oraz gdy nie uzyskano odpowiedzi na nielikowe metody leczenia (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazówki stosowania”);
• krótkoterminowe leczenie objawowe (do 6 tygodni) nasilonej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5 roku życia oraz u młodzieży z opóźnionym rozwojem umysłowym lub upośledzeniem intelektualnym, zdiagnozowanym zgodnie z kryteriami DSM-IV, u których nasilenie agresywnego lub innego zachowania destrukcyjnego wymaga leczenia farmakologicznego. Leczenie farmakologiczne powinno być integralną częścią kompleksowego programu terapeutycznego obejmującego wsparcie psychologiczne i działania wychowawcze. Zaleca się, aby lek Rispetryl przepisywał specjalista w dziedzinie neurologii dziecięcej, psychiatrii dziecięcej i młodzieńczej lub lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku.

Demencja oraz objawy choroby Parkinsona (sztywność, bradykinezja i zaburzenia postawy parkinsonowskiej).

Demencja oraz podejrzenie demencji z ciałami Lewego (oprócz objawów demencji, co najmniej dwa z następujących objawów: parkinsonizm, halucynacje wzrokowe, niestabilny chód).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Leki wydłużające interwał QT.

Należy ostrożnie przepisywać leki przeciwdrgawkowe, w szczególności rysperydon, w połączeniu z lekami wydłużającymi interwał QT, np. z lekami przeciwarytmicznymi (chinidyna, dysopyramid, prokainamid, propafenon, amiodaron, sotalol), trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi (amitryptylina), czterocyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi (maprotylin), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi, innymi lekami przeciwdrgawkowymi, niektórymi lekami przeciwmalarialnymi (chinina, meflochina), lekami powodującymi zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardię, oraz z lekami hamującymi wątrobowy metabolizm rysperydonu. Powyższa lista jest orientacyjna i nie jest wyczerpująca.

Leki o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy oraz alkohol.

Rysperydon należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi substancjami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, w szczególności z alkoholem, opioidami, lekami przeciwhistaminowymi i benzodiazepinami, ze względu na zwiększony ryzyko sedacji.

Levodopa i agonisty dopaminy.

Rispetryl może wykazywać działanie antagonistyczne wobec lewodopy i innych agonistów dopaminy. Jeśli takie połączenie jest konieczne, szczególnie w zaawansowanym stadium choroby Parkinsona, należy stosować najniższe skuteczne dawki każdego z leków.

Leki o działaniu hipotensyjnym.

W okresie pogwarancyjnym obserwowano przypadki klinicznie istotnej hipotensji przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i leków obniżających ciśnienie tętnicze.

Psychostymulanty.

Stosowanie rysperydonu w połączeniu z psychostymulantami (np. metylfenidatem) może powodować wystąpienie objawów pozapiramidowych po dostosowaniu dawki jednego lub obu leków (patrz sekcja „Szczególne wskazówki stosowania”).

Paliperidon.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania doustnego Rispetrylu z paliperidonem, ponieważ paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, a ich kombinacja może prowadzić do dodatkowego działania aktywnej frakcji antypsychotycznej.

Interakcje farmakokinetyczne.

Jedzenie nie wpływa na wchłanianie Rispetrylu.

Rysperydon jest metabolizowany głównie przez CYP2D6 i w mniejszym stopniu przez CYP3A4. Rysperydon oraz jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon są substratami białka glikoproteinowego P (P-gp). Substancje modyfikujące aktywność CYP2D6, a także silne inhibitory lub induktory aktywności CYP3A4 i/lub P-gp mogą wpływać na farmakokinetykę aktywnej frakcji antypsychotycznej rysperydonu.

Silne inhibitory CYP2D6.

Przy jednoczesnym stosowaniu Rispetrylu z silnym inhibitorem CYP2D6 może wzrosnąć stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej. Wyższe dawki silnego inhibitora CYP2D6 mogą zwiększać stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej rysperydonu (np. paroksetyny, patrz niżej). Oczekuje się, że inne inhibitory CYP2D6, takie jak chinidyna, mogą wpływać na stężenie rysperydonu we krwi podobnie. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia paroksetyny, chinidyny lub innego silnego inhibitora CYP2D6, szczególnie w wysokich dawkach, lekarz powinien przejrzeć dawkę Rispetrylu.

Inhibitory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie Rispetrylu z silnymi inhibitorami CYP3A4 i/lub P-gp może istotnie zwiększyć stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia itrakonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 i/lub glikoproteiny P lekarz powinien przejrzeć dawkę Rispetrylu.

Induktory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie Rispetrylu z silnymi induktorami CYP3A4 i/lub P-gp może obniżyć stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku terapii, a także w przypadku przerwania stosowania karbamazepiny lub innych silnych induktorów CYP3A4/P-glikoproteiny, lekarz powinien przejrzeć dawkę Rispetrylu. Efekt stosowania induktorów CYP3A4 zależy od czasu: maksymalny wpływ może być osiągnięty najwcześniej po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. W związku z tym po przerwaniu stosowania indukcja CYP3A4 może trwać co najmniej 2 tygodnie.

Leki o wysokim stopniu wiązania z białkami.

Przy stosowaniu rysperydonu razem z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza, nie obserwowano klinicznie istotnego wypierania żadnego z leków z frakcji białkowej. W przypadku jednoczesnego stosowania z takim lekiem należy zapoznać się z instrukcją do tego leku dotyczącą dróg metabolizmu i konieczności dostosowania dawki.

Dzieci.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych pacjentach. Nie wiadomo, czy uzyskane wyniki można zastosować u dzieci.

Jednoczesne stosowanie psychostymulantów (np. metylfenidatu) z Rispetrylem u dzieci nie wpływało na farmakokinetykę i skuteczność Rispetrylu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę rysperydonu.

Leki przeciwbakteryjne

• Erytromycyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, nie zmienia farmakokinetyki rysperydonu i aktywnej frakcji antypsychotycznej.
• Ryfampycyna, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, obniża stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej we krwi.

Inhibitory cholinesterazy

• Donepezyl i galantamina, substraty CYP2D6 i CYP3A4, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji antypsychotycznej.

Leki przeciwpadaczkowe

• Karbamazepina, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, obniża stężenia aktywnej frakcji antypsychotycznej rysperydonu we krwi. Podobny efekt może występować przy stosowaniu fenytoiny i fenylobutyralu, które są również induktorami wątrobowych enzymów CYP3A4 i glikoproteiny P.
• Topiramat umiarkowanie obniża biodostępność rysperydonu i nie wpływa na biodostępność aktywnej frakcji antypsychotycznej. Mało prawdopodobne, że ta interakcja może spowodować klinicznie istotny efekt.

Leki przeciwgrzybicze

• Itrakonazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg dziennie zwiększa stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej we krwi o około 70% przy jednoczesnym stosowaniu z rysperydonem w dawkach od 2 do 8 mg dziennie.
• Ketoconazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg dziennie zwiększa stężenie rysperydonu i obniża stężenie 9-hydroksyrysperydonu we krwi.

Leki przeciwdrgawkowe

• Fenotiazyny mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji antypsychotycznej.

Leki przeciwwirusowe

• Inhibitory proteazy: brak danych badań; ponieważ rytonawir jest silnym inhibitorem CYP3A4 i słabym inhibitorem CYP2D6, rytonawir i inhibitory proteazy wzmocnione rytonawirem mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej rysperydonu.

Blokery beta-adrenergiczne

• Niektóre blokery beta-adrenergiczne mogą zwiększać stężenie rysperydonu, ale nie wpływają na stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej we krwi.

Blokery kanałów wapniowych

• Werapamil, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, zwiększa stężenie rysperydonu i aktywnej frakcji antypsychotycznej we krwi.

Leki stosowane w leczeniu chorób przewodu pokarmowego

• Antagoniści receptora H2: cyklosporyna i ranitydyna, słabe inhibitory CYP2D6 i CYP3A4, zwiększają biodostępność rysperydonu i minimalnie wpływają na biodostępność aktywnej frakcji antypsychotycznej.

ZISZSS [selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny] i trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe

• Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej.
• Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale (w dawce do 20 mg dziennie) mniej niż stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej. Jednak wyższe dawki paroksetyny mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej.
• Trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji antypsychotycznej. Amitryptyna nie wpływa na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji antypsychotycznej.
• Sertalina, słaby inhibitor CYP2D6, oraz fluwoksymina, słaby inhibitor CYP3A4, w dawkach do 100 mg dziennie nie powodują klinicznie istotnych zmian stężenia aktywnej frakcji antypsychotycznej rysperydonu. Jednak dawki sertaliny lub fluwoksyminy przekraczające 100 mg dziennie mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji antypsychotycznej rysperydonu.

Wpływ rysperydonu na farmakokinetykę innych leków.

Leki przeciwpadaczkowe

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę walproinianu ani topiraminu.

Leki przeciwdrgawkowe

• Arypiprazol, substrat CYP2D6 i CYP3A4: doustne lub wstrzykiwalne formy leku rysperydonu nie wpływają na farmakokinetykę arytriprazolu i jego aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu.

Glikozydy nasierdziowe

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę cyfrowiny.

Lity

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę litu.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem.

Patrz sekcja „Szczególne wskazówki stosowania” dotycząca zwiększonego ryzyka śmiertelności u pacjentów w podeszłym wieku z demencją przy jednoczesnym stosowaniu z furosemidem.

Szczególne środki ostrożności.

Pacjenci w podeszłym wieku z demencją.

Zwiększony poziom śmiertelności.

W wyniku metaanalizy 17 kontrolowanych badań leków przeciwpsychotycznych atypowych, w tym rysperydonu, u pacjentów w podeszłym wieku z demencją leczonych lekami przeciwpsychotycznymi atypowymi zaobserwowano zwiększoną śmiertelność w porównaniu z grupą placebo. W badaniu placebo-kontrolowanym z zastosowaniem rysperydonu u pacjentów z tej grupy częstość zgonów wyniosła 4,0 % w porównaniu z 3,1 % w grupie placebo. Stosunek szans (95 % przedział ufności) wyniósł 1,21 (0,7; 2,1). Średni wiek pacjentów, którzy zmarli, wynosił 86 lat (zakres — 67–100 lat).

Dane uzyskane w dwóch dużych badaniach obserwacyjnych wskazują, że u osób w podeszłym wieku z demencją leczonych lekami przeciwpsychotycznymi klasycznymi (typowymi) ryzyko śmierci było nieco wyższe w porównaniu z pacjentami, którzy nie przyjmowali leków przeciwpsychotycznych. Na podstawie istniejących danych badań nie można dokładnie określić poziomu tego ryzyka, a przyczyna zwiększonego ryzyka jest nieznana.

Stosowanie równoczesne z furosemidem. W trakcie badania placebo-kontrolowanego u pacjentów w podeszłym wieku z demencją zwiększoną śmiertelność zaobserwowano przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i furosemidu (7,3 %; średni wiek — 89 lat, zakres — 75–97 lat) w porównaniu z pacjentami leczonymi wyłącznie rysperydonem (3,1 %; średni wiek — 84 lata, zakres — 70–96 lat) lub wyłącznie furosemidem (4,1 %; średni wiek — 80 lat, zakres — 67–90 lat). Zwiększoną śmiertelność u pacjentów leczonych jednocześnie rysperydonem i furosemidem zaobserwowano w dwóch spośród czterech badań klinicznych. U pacjentów przyjmujących rysperydon jednocześnie z innymi diuretykami nie zaobserwowano zwiększonej śmiertelności.

Nie ustalono mechanizmów patofizjologicznych wyjaśniających ten fakt. Przyczyna śmierci również nie była jednolita. Należy jednak zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku w takich przypadkach oraz należy ocenić ryzyko i korzyści z tej kombinacji lub kombinacji z innymi potencjalnymi diuretykami przed przepisaniem leku. U pacjentów przyjmujących rysperydon w połączeniu z innymi diuretykami nie zaobserwowano zwiększonej śmiertelności. Niezależnie od leczenia odwodnienie było powszechnym czynnikiem ryzyka śmierci i należy go dokładnie kontrolować u pacjentów z demencją.

Cerebro-waskularne działania niepożądane (CWN).

W trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z demencją leczonych rysperydonem zaobserwowano wyższy poziom (około 3 razy) występowania cerebro-waskularnych działań niepożądanych (udarów i przemijających ataków niedokrwiennych) zakończonych śmiercią w porównaniu z grupą placebo (średni wiek — 85 lat; zakres — 73–97 lat).

Połączone dane sześciu badań placebo-kontrolowanych z udziałem pacjentów w podeszłym wieku z demencją (w wieku powyżej 65 lat) wykazały wystąpienie zaburzeń cerebro-waskularnych (poważnych i niepoważnych, łączonych) u 3,3 % (33/1009) pacjentów leczonych rysperydonem w porównaniu z 1,2 % (8/712) pacjentów przyjmujących placebo. Stosunek między grupami rysperydonu i placebo (stosunek szans; 95 % przedział ufności) wyniósł 2,96 (1,34; 7,50). Mechanizm zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka wystąpienia CWN przy stosowaniu innych leków przeciwpsychotycznych lub u innych grup pacjentów. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

Ryzyko cerebro-waskularnych działań niepożądanych jest znacznie wyższe u pacjentów z demencją mieszaną lub naczyniową w porównaniu z demencją Alzheimera. Dlatego pacjentom z innymi typami demencji niż demencja Alzheimera nie należy przepisywać leczenia rysperydonem.

Należy dokładnie rozważyć wszystkie ryzyka i korzyści związane z przepisaniem Rispetrylu pacjentom w podeszłym wieku z demencją, szczególnie ryzyko udaru. Należy poinstruować pacjentów i osoby je opiekujące się nimi, aby natychmiast zgłaszały objawy możliwych zaburzeń cerebro-waskularnych, takie jak nagła słabość, mrowienie twarzy, rąk lub nóg, a także zaburzenia mowy i wzroku. W takim przypadku należy niezwłocznie rozważyć wszystkie możliwe opcje leczenia, w tym przerwanie terapii rysperydonem.

W przypadku trwałej agresji u pacjentów z chorobą Alzheimera w stopniu umiarkowanym i ciężkim Rispetryl przepisuje się wyłącznie w celu krótkotrwałego stosowania jako uzupełnienie środków niefarmakologicznych, które wykazały ograniczoną lub zerową skuteczność, pod warunkiem braku potencjalnego zagrożenia dla siebie lub innych.

Podczas leczenia należy regularnie oceniać stan pacjentów i przeglądać konieczność dalszej terapii.

Hipotensja ortostatyczna.

Z powodu aktywności α1-antagonistycznej rysperydonu, szczególnie na początku leczenia, może występować hipotensja ortostatyczna. W okresie postmarketingowym klinicznie istotna hipotensja obserwowana była przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i leków przeciwnadciśnieniowych. Rispetryl należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (takimi jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa, odwodnienie, hipowolemia lub choroby naczyniowo-mózgowe). W takich przypadkach dawkę należy stopniowo dostosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia hipotensji należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Leukopenia, neutropenia, agranulocytoza.

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych, w tym rysperydonu, obserwowano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. W okresie postmarketingowym agranulocytoza występowała bardzo rzadko (< 1/10 000 pacjentów).

Pacjentów z istotnym zmniejszeniem liczby leukocytów w wywiadzie lub z lekami wywołującą leukopenię/neutropenię należy dokładnie monitorować przez pierwsze kilka miesięcy leczenia i przerwać stosowanie rysperydonu w przypadku pojawienia się objawów istotnego zmniejszenia liczby leukocytów przy braku innych przyczyn takiego spadku.

Pacjentów z klinicznie istotną neutropenią należy monitorować pod kątem wystąpienia gorączki i innych objawów infekcji i leczyć odpowiednio po wykryciu objawów. W przypadku ciężkiej neutropenii (< 1 × 109/l) leczenie rysperydonem należy przerwać i kontrolować liczbę leukocytów do momentu przywrócenia.

Pląsawica późna / objawy ekstrapiramidowe.

Podczas stosowania leków o właściwościach antagonistów receptorów dopaminowych obserwowano występowanie pląsawicy późnej charakteryzującej się mimowolnymi ruchami rytmicznymi (głównie języka i/lub twarzy). Wystąpienie objawów ekstrapiramidowych jest czynnikiem ryzyka rozwoju pląsawicy późnej. Jeśli wystąpią objawy i objawy pląsawicy późnej, należy rozważyć przerwanie stosowania wszystkich leków przeciwpsychotycznych.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów (np. metylfenydynu) i rysperydonu, ponieważ przy dostosowaniu dawki któregokolwiek z tych leków mogą wystąpić objawy ekstrapiramidowe. Zaleca się stopniowe odstawienie leczenia psychostymulantami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zespół neuroleptyczny złośliwy.

Podczas stosowania klasycznych leków neuroleptycznych rzadko obserwowano przypadki wystąpienia zespołu neuroleptycznego złośliwego charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśni, niestabilnością czynności autonomicznych, zaburzeniami świadomości i podwyższeniem poziomu kinazy kreatynowej. Dodatkowe objawy obejmują mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolność nerek. W przypadku rozwoju zespołu neuroleptycznego złośliwego należy przerwać stosowanie wszystkich leków przeciwpsychotycznych, w tym Rispetrylu.

Choroba Parkinsona i demencja z ciałami Lewego.

Lekarze powinni rozważyć niebezpieczeństwo związane ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, w tym Rispetrylu, u pacjentów z chorobą Parkinsona lub demencją z ciałami Lewego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie rysperydonu może pogorszyć przebieg choroby Parkinsona. Pacjenci z którąkolwiek z tych chorób mogą mieć zwiększone ryzyko zespołu neuroleptycznego złośliwego oraz zwiększoną wrażliwość na leki przeciwpsychotyczne (np. dezorientację, stępienie czucia bólu, niestabilność postawy z częstymi upadkami oprócz objawów ekstrapiramidowych).

Hyperglikemia i cukrzyca.

Podczas leczenia rysperydonem zgłaszano przypadki rozwoju hyperglikemii, cukrzycy i nasilenia istniejącej już cukrzycy. W niektórych przypadkach pacjenci wcześniej mieli nadmierną masę ciała, co mogło być czynnikiem wyzwalającym. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki kwasicy ketonowej i rzadko — rozwój śpiączki cukrzycowej. Zaleca się odpowiednie monitorowanie kliniczne zgodnie z zasadami stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjentów przyjmujących jakiekolwiek leki przeciwpsychotyczne atypowe, w tym Rispetryl, należy monitorować pod kątem pojawienia się objawów hyperglikemii (takich jak polipragia, poliuria, polifagia i słabość), a pacjentów z cukrzycą należy regularnie badać pod kątem pogorszenia kontroli poziomu glukozy.

Przyrost masy ciała.

Podczas stosowania rysperydonu zgłaszano przypadki istotnego przyrostu masy ciała. Zaleca się kontrolę masy ciała.

Hyperprolaktynemia.

Hyperprolaktynemia jest częstym działaniem niepożądanym podczas leczenia rysperydonem. Pacjentom, u których występują działania niepożądane, które mogą zależeć od poziomu prolaktyny w osoczu (np. ginekomastia, zaburzenia miesiączkowania, anowulacja, zaburzenia płodności, obniżenie libidum, dysfunkcja erekcyjna i galaktoreja), zaleca się kontrolę poziomu prolaktyny.

Badania na kulturach tkankowych wskazują, że wzrost komórek w guzach piersi może być stymulowany przez prolaktynę. Chociaż dotychczas nie stwierdzono jednoznacznego związku z zastosowaniem leków przeciwpsychotycznych w badaniach klinicznych i epidemiologicznych, zaleca się ostrożne przepisywanie rysperydonu pacjentom z odpowiednią patologią w wywiadzie. Rispetryl należy stosować z ostrożnością u pacjentów z hyperprolaktynemią i u pacjentów z guzami zależnymi od prolaktyny.

Wydłużenie odcinka QT.

W okresie postmarketingowym wydłużenie odcinka QT obserwowano bardzo rzadko. Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, wydłużeniem odcinka QT w wywiadzie rodzinnym, bradykardią lub zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej (hipokaliemią, hipomagnezemią), ponieważ zwiększa to ryzyko wpływu arytmogennego. W przypadku jednoczesnego stosowania rysperydonu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT również wymagana jest ostrożność.

Drżenie.

Rispetryl należy stosować z ostrożnością u pacjentów z drżeniem lub innymi stanami, które potencjalnie obniżają próg drgawkowy, w wywiadzie.

Przepięcie.

Istnieje możliwość wystąpienia przepięcia podczas leczenia rysperydonem z powodu jego działania blokującego alfa-adrenergiczne.

Regulacja temperatury ciała.

Leki przeciwpsychotyczne mogą zaburzać zdolność organizmu do obniżania podstawowej temperatury ciała. Zaleca się odpowiednią opiekę nad pacjentami, którym przepisano rysperydon, w warunkach, w których może dojść do podwyższenia podstawowej temperatury ciała, takich jak intensywne ćwiczenia fizyczne, wpływ wysokich temperatur otoczenia, terapia towarzysząca lekami o działaniu antycholinergicznym lub wpływ odwodnienia.

Działanie przeciwwymiotne.

W badaniach przedklinicznych właściwości rysperydonu zaobserwowano działanie przeciwwymiotne. Ta właściwość może maskować objawy przedawkowania niektórych leków lub takich stanów jak obturacja jelita, zespół Reya i guzy mózgu.

Zaburzenia funkcji wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek zmniejszona jest zdolność do wydalania aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej leku w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby obserwuje się podwyższenie stężenia frakcji wolnej rysperydonu w osoczu krwi (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zakrzepica żylna i zatorowość płucna.

Zgłaszano przypadki zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych. Ponieważ pacjenci leczeni lekami przeciwpsychotycznymi często mają nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej, przed i podczas leczenia Rispetrylem należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki rozwoju zatorowości i podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Intraoperacyjny zespół atonii tęczówki (ISAT).

Podczas operacji usuwania zaćmy zaobserwowano intraoperacyjny zespół atonii tęczówki u pacjentów leczonych antagonistami receptorów α1-adrenergicznych, w szczególności rysperydonem.

ISAT zwiększa ryzyko powikłań podczas i po zabiegu chirurgicznym oka. Należy poinformować chirurga okulisty o stosowaniu leków przeciwpsychotycznych w przeszłości lub w czasie operacji. Potencjalne korzyści z przerwania terapii lekami o działaniu blokującym α1 przed operacją nie są ustalone — należy rozważyć ryzyko związane z przerwaniem leczenia lekami przeciwpsychotycznymi.

Dzieci.

Przed przepisaniem Rispetrylu dzieciom lub nastolatkom z zaburzeniem zachowania należy dokładnie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, ocenić przyczyny fizyczne i społeczne zachowania agresywnego, takie jak bodźce bólowe lub nieodpowiednia reakcja na środowisko.

Działanie uspokajające rysperydonu należy dokładnie monitorować u pacjentów pediatrycznych ze względu na możliwe konsekwencje dla zdolności do nauki. Zmiana czasu podania rysperydonu może poprawić wpływ sedacji na zdolność dzieci i nastolatków do koncentracji uwagi.

Stosowanie rysperydonu wiąże się z umiarkowanym przyrostem masy ciała i wskaźnika masy ciała (BMI). Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się pomiar początkowej masy ciała i regularną kontrolę masy ciała w trakcie leczenia. Zmiany wzrostu w długotrwałych otwartych badaniach rozszerzonych były w granicach oczekiwanych norm zgodnych z wiekiem. Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco zbadany.

Ze względu na potencjalne wpływy długotrwałej hyperprolaktynemii na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci i nastolatków może być konieczna regularna kontrola kliniczna statusu endokrynologicznego pacjenta, w tym pomiar wzrostu, masy ciała, kontrola dojrzewania płciowego, cyklu menstruacyjnego i innych zjawisk zależnych od prolaktyny.

Wyniki małego badania postmarketingowego obserwacyjnego wykazały, że pacjenci w wieku 8–16 lat przyjmujący rysperydon byli średnio o 3,0–4,8 cm wyżsi niż ci, którzy przyjmowali inne leki przeciwpsychotyczne. Dane z tego badania są niewystarczające, aby określić, czy rysperydon wpływa na ostateczny wzrost w dorosłym wieku, czy wyniki pomiarów bezpośrednio zależą od wpływu rysperydonu na wzrost kości, czy samo schorzenie wpływa na wzrost kości, czy jest to wynik lepszego kontroli choroby i w rezultacie zapisania większego wzrostu.

Podczas leczenia rysperydonem należy regularnie kontrolować występowanie objawów ekstrapiramidowych i innych zaburzeń ruchu.

W sprawie dawkowania dla dzieci patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Substancje pomocnicze.

Rispetryl, roztwór doustny, zawiera kwas benzoesowy (E 210). Zwiększenie poziomu bilirubiny może prowadzić do wystąpienia żółtaczki noworodkowej, która może przejść w żółtaczkę jądrową (odkładanie nieprzekonjugowanej bilirubiny w tkance mózgu).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Chociaż podczas badań na zwierzętach nie stwierdzono wpływu teratogennego, obserwowano inne objawy toksyczności rozrodczej. Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane.

U noworodków, których matki stosowały leki przeciwpsychotyczne (w szczególności rysperydon) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia odwracalnych objawów ekstrapiramidowych i/lub zespołu uzależnienia. Objawy obejmują agitację, nietypowo podwyższony lub obniżony napięcie mięśniowe, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub problemy z karmieniem. Te powikłania mogą mieć różny stopień ciężkości. Dlatego należy dokładnie monitorować stan noworodków.

Rispetryl nie zaleca się stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków konieczności życiowej. Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia Rispetrylem w czasie ciąży, nie należy tego robić nagle.

Karmienie piersią.

W badaniach na zwierzętach rysperydon i 9-hydroksyrysperydon wydzielane były w mleku matki. Istnieją obserwacje, że rysperydon i 9-hydroksyrysperydon mogą również wydzielać się w mleko ludzkie. Brak danych dotyczących działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią. Dlatego należy rozważyć korzyści z karmienia piersią i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność.

Tak jak inne leki będące antagonistami receptorów dopaminowych D2, Rispetryl zwiększa poziom prolaktyny.

Hyperprolaktynemia może hamować produkcję hormonu uwalniającego gonadotropiny w podwzgórzu, co prowadzi do zmniejszenia sekrecji gonadotropin przez przysadkę. Może to negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą zarówno u kobiet, jak i mężczyzn z powodu zaburzeń sterydogenetyki gonadalnej.

W badaniach przedklinicznych nie obserwowano odpowiednich efektów.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Rispetryl może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami z powodu potencjalnego wpływu na układ nerwowy i narządy wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W trakcie leczenia zaleca się unikanie kierowania pojazdami i pracy z innymi maszynami, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna wrażliwość pacjentów na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie.

Schizofrenia.

Dorośli.

Rispetryl można przyjmować jeden lub dwa razy na dobę.

Należy rozpocząć stosowanie od 2 mg Rispetrylu na dobę, dawkę można zwiększyć do 4 mg w drugim dniu. Następnie dawkę można utrzymywać bez zmian lub, jeśli to konieczne, kontynuować indywidualną korektę dawki.

Dawką zalecaną dla większości pacjentów jest 4–6 mg na dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać stopniowego zwiększenia dawki lub obniżonej dawki początkowej i utrzymującej.

Dawki przekraczające 10 mg rysperydonu na dobę nie wykazały wyższej skuteczności w porównaniu z niższymi dawkami, ale mogą powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych.

Bezpieczeństwo dawek przekraczających 16 mg na dobę nie zostało przebadane.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom (do 18 roku życia).

Epizody maniakalne w zaburzeniach dwubiegunowych.

Dorośli.

Zalecana dawka początkowa Rispetrylu to 2 mg jeden raz na dobę. Dawkę można indywidualnie zwiększać, dodając 1 mg/ dobę nie częściej niż co 24 godziny. Zalecany zakres dawek to od 1 do 6 mg na dobę. Stosowanie rysperydonu w dawce przekraczającej 6 mg na dobę u pacjentów z epizodami maniakalnymi nie zostało przebadane.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, długotrwałe stosowanie Rispetrylu należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększać do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu u pacjentów w wieku podeszłym, zaleca się zachowanie ostrożności.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom (do 18 roku życia).

Krótkoterminowa terapia wyraźnej agresji u pacjentów z demencją Alzheimera.

Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększać, podnosząc o 0,25 mg dwa razy na dobę nie częściej niż co drugi dzień. Dla większości pacjentów optymalna dawka to 0,5 mg dwa razy na dobę. Jednakże u niektórych pacjentów skuteczną dawką jest 1 mg dwa razy na dobę.

Rispetrylu nie należy stosować dłużej niż przez 6 tygodni pacjentom z wyraźną agresją w przebiegu choroby Alzheimera. Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, stosowanie Rispetrylu należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Leczenie objawowe krótkoterminowe (do 6 tygodni) wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania.

Dzieci i młodzież w wieku od 5 do 18 lat.

Pacjenci z masą ciała ≥ 50 kg. Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę należy korygować, dodając 0,5 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 1 mg jeden raz dziennie. Jednakże u niektórych pacjentów do osiągnięcia pozytywnego efektu wystarcza nie więcej niż 0,5 mg jeden raz dziennie, podczas gdy inni mogą wymagać 1,5 mg jeden raz dziennie.

Pacjenci z masą ciała < 50 kg. Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę można korygować, dodając 0,25 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 0,5 mg jeden raz dziennie. Jednakże u niektórych pacjentów wystarcza nie więcej niż 0,25 mg jeden raz dziennie do osiągnięcia pozytywnego efektu, podczas gdy inni mogą wymagać 0,75 mg jeden raz dziennie.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, stosowanie Rispetrylu należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Dzieci do 5 roku życia.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom do 5 roku życia.

Pacjenci z chorobami wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek aktywna frakcja antypsychotyczna jest wydalana wolniej niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stężenie wolnej frakcji rysperydonu we krwi wzrasta.

Niezależnie od wskazania, pacjentom tym należy przepisać połowę dawki początkowej i utrzymującej, a tempo titracji dawki powinno być wolniejsze.

Rispetryl należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Sposób stosowania

Rispetryl przeznaczony jest do stosowania doustnego. Spożycie posiłku nie wpływa na wchłanianie Rispetrylu.

Na zakończenie leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku. Po nagłym zaprzestaniu przyjmowania wysokich dawek leków antypsychotycznych obserwowano pojedyncze przypadki ostrych objawów odstawienia, w tym nudności, wymioty, potliwość i bezsenność (patrz dział „Efekty niepożądane”). Mogą również występować nawroty objawów psychicznych; zgłaszano przypadki wystąpienia mimowolnych ruchów (np. akatyzja, dystonia i dyskinezja).

Przejście z terapii innymi lekami antypsychotycznymi.

Jeśli jest to klinicznie uzasadnione, zaleca się stopniowe zaprzestanie poprzedniej terapii innymi lekami podczas stosowania Rispetrylu. Jeśli pacjent przechodzi z terapii lekami antypsychotycznymi w formie „depot”, leczenie Rispetrylem zaleca się rozpocząć zamiast kolejnej zaplanowanej iniekcji. Należy okresowo oceniać potrzebę kontynuacji terapii lekami przeciwparkinsonowskimi.

Stosowanie Rispetrylu w postaci roztworu do stosowania doustnego

Roztwór Rispetrylu do stosowania doustnego można mieszać z napojami takimi jak woda, kawa, sok pomarańczowy, mleko o niskiej zawartości tłuszczu. Lek jest niekompatybilny z koka-kolą i większością rodzajów herbaty, w tym herbatą czarną.

Otwieranie fiolki i korzystanie z dozownika-pipety:

• aby otworzyć fiolkę, należy nacisnąć na nakrętkę, a następnie obrócić ją przeciwnie do ruchu wskazówek zegara;
• włożyć pipetę do fiolki, następnie, trzymając za dolne pierścień pipety, wyciągnąć górny pierścień do oznaczenia odpowiadającego wymaganej dawce leku w mililitrach (ml) lub miligramach (mg);
• trzymając dolny pierścień, pipetę należy wyjąć z fiolki i wycisnąć jej zawartość do szklanki z 100 ml napoju (wymienionych powyżej).

Przed przyjęciem płyn w szklance należy dokładnie wymieszać.

Po użyciu dozownik-pipetę należy dokładnie przemyć wodą.

Dzieci.

Rysperydon stosuje się w leczeniu wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy i znaki przedawkowania to znane efekty niepożądane leku, które występują w nasilonej formie: senność i uspokojenie, tachykardia i nadciśnienie tętnicze, a także objawy ekstrapiramidowe. W przypadku przedawkowania wystąpiło wydłużenie odcinka QT oraz drgawki. Zgłaszano trzepotanie/ migotanie przedsionków związane z przedawkowaniem leku Rispetryl w połączeniu z paroksetyną.

W przypadku ostrego przedawkowania należy wziąć pod uwagę możliwość przyjęcia przez pacjenta kilku leków.

Leczenie.

Należy zapewnić i utrzymać swobodne przejście dróg oddechowych dla odpowiedniej wentylacji i utlenowania. Można zastosować węgiel aktywny wraz z środkiem przeczyszczającym – nie później niż godzinę po przyjęciu leku. Wskazane jest monitorowanie czynności sercowo-naczyniowej, w tym monitorowanie EKG w celu wykrycia możliwych arytmii. Rysperydon nie posiada specyficznego antydota. Należy więc podjąć odpowiednie środki wspomagające. W przypadku ostrego przedawkowania należy przeanalizować możliwość interakcji lekowej kilku leków. Nadciśnienie tętnicze i kolaps naczyniowy leczy się środkami takimi jak wlewy dożylne i/lub zastosowanie leków sympatomietycznych. W przypadku rozwoju ostrych objawów ekstrapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne. Należy kontynuować stałą opiekę medyczną aż do pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Odbierne reakcje.

Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi, o których raportowano (częstość ≥ 10%), są parkinsonizm, osłabienie/senność, ból głowy oraz bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja są reakcjami niepożądanymi zależnymi od dawki.

Poniżej wymieniono reakcje niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych oraz w okresie posprzedażowym. Częstość występowania reakcji niepożądanych określono według następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), nietypowo (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) oraz nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy reakcje niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

a Hiperprolaktynemia w niektórych przypadkach może prowadzić do ginekomastii, zaburzeń cyklu menstruacyjnego, amenorée, anowulacji, galaktorii, zaburzeń płodności, obniżenia libidum, dysfunkcji erektylnej.

b Podczas badań kontrolowanych placebo cukrzyca występowała u 0,18 % pacjentów przyjmujących rysperydon, w porównaniu do 0,11 % w grupie placebo. Ogólna częstość w wszystkich badaniach klinicznych wynosiła 0,43 % u pacjentów przyjmujących rysperydon.

c Nie odnotowano w badaniach klinicznych rysperydonu, jednak zaobserwowano w okresie postmarketingowym.

d Zaburzenia pozapiramidowe obejmują: parkinsonizm (nadmierna sekrecja śliny, sztywność mięśni, parkinsonizm, ślinotok, fenomen „zębatego koła”, bradykinezja, hipokinezja, twarz maskowata, napięcie mięśni, akinezja, sztywność mięśni potylicznych, sztywność mięśni, chód parkinsonowski, zaburzenia refleksu glabellarnego, drżenie parkinsonowskie), akatyzję (akatyzja, niepokój, hiperkinezja, zespół niespokojnych nóg), drżenie, dyskinezy (dyskineza, mimowolne skurcze mięśni, choreoatezoza, ateoza, mioklonus), dystonię.

Dystonia obejmuje dystonię, hipertonię, skrzywienie szyi, mimowolne skurcze mięśni, kontraktury miogenne, blefarospazm, ruch gałki ocznej, porażenie języka, tiki (w okolicy twarzy), laryngospazm, miotonię, opistotonus, skurcz gardła i jamy ustnej, plewrotonus, skurcz języka, trizm. Wymieniono szerszy zestaw objawów, które niekoniecznie mają pozapiramidowe pochodzenie. Bezsenność obejmuje: trudności zasypiania, przerywany sen. Udar obejmuje wielki napad padaczkowy. Zaburzenia menstruacyjne obejmują: nieregularne miesiączkowanie, oligomenoreę. Obrzęk obejmuje: obrzęk ogólny, obrzęk obwodowy, obrzęk „punktowy”.

Reakcje niepożądane paliperidonu

Paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, dlatego profile reakcji niepożądanych tych substancji (w tym formy doustne i wstrzykiwane) są podobne. Ponadto, w stosowaniu paliperidonu zgłaszano zespół ortostatycznej tachykardii pozastawowej, który może również występować przy stosowaniu Rispetrylu.

Reakcje niepożądane charakterystyczne dla leków przeciwpadaczkowych

Wydłużenie interwału QT

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, w okresie postmarketingowym zgłaszano wydłużenie interwału QT przy stosowaniu rysperydonu. Ponadto przy stosowaniu leków przeciwpadaczkowych zgłaszano inne reakcje niepożądane ze strony serca wydłużające interwał QT, takie jak arytmia komorowa, migotanie komór, tachykardia komorowa, nagła śmierć, zatrzymanie krążenia, trzepotanie/migotanie przedsionków.

Zakrzepica żylna i zatorowość płucna

W przebiegu stosowania leków przeciwpadaczkowych odnotowano przypadki wystąpienia zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej.

Przyrost masy ciała

W badaniach kontrolowanych placebo trwających od 6 do 8 tygodni częstość przypadków przyrostu masy ciała o ≥ 7 % istotnie różniła się w grupie pacjentów przyjmujących rysperydon (18 %) w porównaniu z grupą placebo (9 %). W 3-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo u dorosłych pacjentów z ostrym maniakalnym epizodem częstość przyrostu masy ciała o ≥ 7 % była porównywalna w grupie przyjmującej rysperydon (2,5 %) i w grupie placebo (2,4 %), a nieco wyższa w grupie kontrolnej aktywnej (3,5 %).

W populacji dzieci z zaburzeniami zachowania w długotrwałych badaniach masa ciała pacjentów zwiększyła się średnio o 7,3 kg po 12 miesiącach leczenia. Oczekiwany przyrost masy ciała u dzieci o normalnej masie ciała w wieku 5–12 lat to od 3 do 5 kg rocznie. Od 12 roku życia przyrost masy ciała u dziewcząt pozostaje na poziomie 3–5 kg rocznie, podczas gdy chłopcy średnio przybywają 5 kg rocznie.

Osobliwe kategorie pacjentów

Reakcje niepożądane u pacjentów starszych z demencją lub u dzieci, o których zgłaszano częściej niż u dorosłych, opisano poniżej.

Pacjenci starsi z demencją

Przejściowy atak niedokrwienny i zaburzenia naczyniowo-mózgowe to reakcje niepożądane występujące w badaniach klinicznych z częstością odpowiednio 1,4 % i 1,5 % u pacjentów starszych z demencją. Ponadto infekcje dróg moczowych, obrzęk obwodowy, letargia i kaszel obserwowano u pacjentów starszych z demencją z częstością ≥ 5 % i co najmniej dwukrotnie wyższą niż w innych kategoriach dorosłych pacjentów.

Dzieci

Ogólnie częstość występowania, typ i nasilenie oczekiwanych reakcji niepożądanych u dzieci są podobne jak u dorosłych.

Reakcje niepożądane obserwowane u dzieci (w wieku od 5 do 17 lat) z częstością ≥ 5 % i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u dorosłych pacjentów: senność/sedacja, zmęczenie, ból głowy, zwiększone apetyt, wymioty, infekcje dróg oddechowych górnych, zatkany nos, ból brzucha, zawroty głowy, kaszel, gorączka, drżenie, biegunka oraz enureza.

Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco przebadany (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci, nie zamrażać.

Opakowanie.

30 ml w fiolce, 1 fiolka w zestawie z dawkownikiem w pudełku kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent. Pharmascience Inc. /

Pharmascience Inc.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4R 2T4, Kanada /

6111 Royalmount Avenue 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Canada.