Rispaksol®

INSTRUKCJA dotycząca stosowania lekowego leku RISPAXOL® (RISPAXOL)

Skład:

substancja czynna: rysperydon (risperidone);

1 tabletka zawiera 2 mg lub 4 mg rysperydonu;

substancje pomocnicze: laktoza bezwodna, skrobię kukurydzianą, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, celulozę mikrokryształyczną;

otoczka:

tabletki 2 mg – Opatrey Pomarańczowy OY-8729 (hydroksypropyloceluloza, makrogol 400, tlenek tytanu (E 171), żółty FCF (E 110), żółty chinolinowy (E 104)), makrogol 6000, wosk karbowski;

tabletki 4 mg – Opatrey AMB Zielony 80W21165 (tlenek żelaza (E 172), indygo karmin (E 132), lecytyna sojowa, alkohol polowinylowy, żółty chinolinowy (E 104), talk, tlenek tytanu (E 171), żelaza ksantanowa), wosk karbowski.

Postać leku. Tabletki powlekane o powłoczce filmowej.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2 mg – tabletki okrągłe, dwuwypukłe, z ryżem z jednej strony, pokryte powłoką o kolorze pomarańczowym. W miejscu załamania białe;

tabletki 4 mg – tabletki okrągłe, dwuwypukłe, z ryżem (na cztery części) z jednej strony, pokryte powłoką o kolorze zielonym. W miejscu załamania białe.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpłochowe. Kod ATC N05A X08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.
Rysperydon to selektywny monoaminergiczny antagonist o unikalnych właściwościach. Wykazuje wysoką powinowactwo do serotonergicznych receptorów 5-HT2 i dopaminergicznych receptorów D2. Rysperydon wiąże się również z α1-adrenoreceptorami oraz, w mniejszym stopniu, z receptorami histaminowymi H1 i adrenergicznymi α2. Rysperydon nie wykazuje powinowactwa do receptorów cholinergicznych. Choć rysperydon jest silnym antagonistą D2, co wiąże się z jego skutecznością wobec objawów pozytywnych schizofrenii, nie powoduje znacznego hamowania aktywności ruchowej i w mniejszym stopniu wywołuje katelepsję w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami. Zrównoważony centralny antagonizm wobec serotoniny i dopaminy zmniejsza skłonność do występowania skutków ubocznych pozapiramidowych i poszerza wpływ terapeutyczny leku, obejmując objawy negatywne i afektywne schizofrenii.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie
Po podaniu doustnym rysperydon jest w pełni wchłaniany i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1–2 godzin, u pacjentów starszych – w ciągu 2–3 godzin. Bezpośrednia biodostępność po doustnym podaniu rysperydonu wynosi 70 % (CV=25 %). Względna biodostępność po doustnym podaniu rysperydonu w postaci tabletek wynosi 94 % (CV = 10 %) w porównaniu z podaniem w postaci roztworu. Jedzenie nie wpływa na wchłanianie leku, dlatego rysperydon można stosować niezależnie od posiłku. Bezpośrednia biodostępność wynosi 66 % u szybkich metabolizatorów i 82 % – u wolnych metabolizatorów.

Rozkład

Rysperydon szybko rozkłada się w organizmie. Objętość rozkładu wynosi 1–2 l/kg. W osoczu rysperydon wiąże się z albuminą i kwasowym α1-glikoproteiną. Rysperydon wiąże się z białkami osocza w 90 %, 9-hydroksyrysperydon – w 77 %. Stężenie równowagowe rysperydonu w organizmie osiągane jest u większości pacjentów w ciągu 1 dnia. Stężenie równowagowe 9-hydroksyrysperydonu osiągane jest w ciągu 4–5 dni.

Biologiczna transformacja i wydalanie.

Rysperydon metabolizowany jest przez cytochrom CYP2D6 do 9-hydroksyrysperydonu, który wykazuje podobne działanie farmakologiczne. Rysperydon i 9-hydroksyrysperydon tworzą aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Cytochrom CYP2D6 podlega polimorfizmowi genetycznemu. U szybkich metabolizatorów CYP2D6 rysperydon szybko przekształca się w 9-hydroksyrysperydon, natomiast u wolnych metabolizatorów przemiana ta zachodzi znacznie wolniej. Choć stężenia rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu u szybkich metabolizatorów są niższe niż u wolnych, farmakokinetyka rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu łącznie (czyli aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej) po dawkowaniu pojedynczym i wielokrotnym u szybkich i wolnych metabolizatorów cytochromu CYP2D6 jest podobna. Inną drogą metabolizmu rysperydonu jest N-dezalkilacja. Badania in vitro na mikrosomach wątroby człowieka wykazały, że rysperydon w klinicznie istotnych stężeniach nie hamuje istotnie metabolizmu leków, które są metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP1A2, CYP2A6, CYP2C8/9/10, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 i CYP3A5. Po tygodniu od podania leku 70 % dawki wydalone jest z moczem, 14 % – z kałem. Stężenie rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu w moczu stanowi 35–45 % przyjętej dawki. Pozostałą część stanowią nieaktywne metabolity. Po podaniu doustnym u chorych na psychozy okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Okres półtrwania 9-hydroksyrysperydonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej wynosi 24 godziny, a u pacjentów starszych – 34 godziny.

Linowość

Stężenia rysperydonu w osoczu są proporcjonalne do dawki leku (w zakresie dawek terapeutycznych).

Pacjenci starsi oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby.

W trakcie badań farmakokinetycznych po jednorazowym podaniu leku u pacjentów starszych wykazano, że u tych pacjentów stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej jest wyższe o 43 %, okres półtrwania dłuższy o 38 %, a klirens aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej obniżony o 30 %.

U dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek wartość klirensu aktywnej frakcji wynosiła ~ 48 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. U dorosłych pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek wartość klirensu wynosiła ~ 31 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. Okres półtrwania aktywnej frakcji wynosił 16,7 godziny u młodych dorosłych pacjentów, 24,9 godziny u dorosłych z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (czyli około 1,5 razy dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów) oraz 28,8 godziny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (czyli około 1,7 razy dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów). U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwowano normalne stężenia rysperydonu w osoczu, jednak średnia wartość wolnej frakcji rysperydonu w osoczu była zwiększona o 37,1 %.

Po podaniu doustnym wartości klirensu i okresu półtrwania rysperydonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby istotnie nie różniły się od wartości u młodych zdrowych ochotników.

Dzieci

Farmakokinetyka rysperydonu, 9-hydroksyrysperydonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u dzieci jest podobna do tej u dorosłych.

Płeć, przynależność rasowa i palenie.

Analiza populacyjna farmakokinetyki nie wykazała widocznego wpływu płci, wieku ani nawyku palenia na farmakokinetykę rysperydonu ani aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie schizofrenii;
• leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia w zaburzeniach dwubiegunowych;
• krótkoterminowe leczenie (do 6 tygodni) wyraźnej agresji u pacjentów z otępieniem Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia, gdy istnieje zagrożenie dla siebie lub innych i brak odpowiedzi na nielikwiadowe metody leczenia (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”);
• krótkoterminowe leczenie objawowe (do 6 tygodni) wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5. roku życia i u młodzieży z opóźnionym rozwojem umysłowym lub z upośledzeniem umysłowym zdiagnozowanym zgodnie z kryteriami DSM-IV, u których nasilenie zachowania agresywnego lub innego zachowania destrukcyjnego wymaga leczenia farmakologicznego. Leczenie farmakologiczne powinno być integralną częścią kompleksowego programu terapeutycznego obejmującego wsparcie psychologiczne i działania wychowawcze. Zaleca się, aby Rispaksol® był przepisywany przez specjalistę w dziedzinie neurologii dziecięcej, psychiatrii dziecięcej i młodzieńczej lub lekarza z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik pomocniczy leku.

Otępienie oraz objawy choroby Parkinsona (sztywność, bradykinezja i zaburzenia postawy parkińskie).

Otępienie oraz podejrzenie otępienia z ciałami Lewego (oprócz objawów otępienia, co najmniej dwa z następujących objawów: parkinsonizm, halucynacje wzrokowe, niestabilność chodu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Leki wydłużające odcinek QT.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy stosowaniu rysperydonu z lekami wydłużającymi odcinek QT, np. z lekami przeciwarytmicznymi (chinidyna, dysopyrydyna, prokainamid, propafenon, amiodaron, sotalol), trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi (amitryptylina), tetracyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi (maprotylin), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi, innymi lekami przeciwpsychotycznymi, niektórymi lekami przeciwmalarialnymi (chinina, meflochina) oraz lekami powodującymi zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardię lub lekami hamującymi metabolizm wątrobowy rysperydonu. Powyższa lista jest orientacyjna i niepełna.

Leki o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy oraz alkohol.

Rysperydon należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi substancjami o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, w tym z alkoholem, opioidami, lekami przeciwhistaminowymi i benzodiazepinami, ze względu na zwiększony ryzyko sedacji.

Levodopa i agonisty dopaminy.

Rysperydon może wykazywać działanie antagonistyczne wobec lewodopy i innych agonistów dopaminy. Jeśli takie połączenie jest konieczne, szczególnie w terminalnym stadium choroby Parkinsona, należy stosować najniższe skuteczne dawki każdego z leków.

Leki obniżające ciśnienie.

W okresie pogwarancyjnym obserwowano przypadki klinicznie istotnej hipotensji przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i leków przeciwciśnieniowych.

Psychostymulanty.

Stosowanie rysperydonu w połączeniu z psychostymulantami (np. metylfenydatem) może powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych po dostosowaniu dawki jednego lub obu leków (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Paliperidon.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania rysperydonu z paliperidonem, ponieważ paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, a ich kombinacja może prowadzić do dodatkowego działania aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Interakcje farmakokinetyczne.

Jedzenie nie wpływa na wchłanianie rysperydonu.

Rysperydon jest metabolizowany głównie przez CYP2D6 i w mniejszym stopniu przez CYP3A4. Rysperydon oraz jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon są substratami białka glikoproteinowego P (P-gp). Substancje modyfikujące aktywność CYP2D6 lub silne inhibitory lub induktory aktywności CYP3A4 i/lub P-gp mogą wpływać na farmakokinetykę aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Silne inhibitory CYP2D6.

Przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z silnym inhibitorem CYP2D6 może wzrosnąć stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Wyższe dawki silnego inhibitora CYP2D6 mogą zwiększać stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu (np. paroksetyny, patrz niżej). Oczekuje się, że inne inhibitory CYP2D6, takie jak chinidyna, mogą wpływać na stężenie rysperydonu we krwi podobnie. Na początku jednoczesnego stosowania, a także po odstawieniu paroksetyny, chinidyny lub innego silnego inhibitora CYP2D6, szczególnie w wysokich dawkach, lekarz powinien przeanalizować dawkę rysperydonu.

Inhibitory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z silnymi inhibitorami CYP3A4 i/lub P-gp może istotnie zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku jednoczesnego stosowania, a także po odstawieniu itrakonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 i/lub glikoproteiny P, lekarz powinien przeanalizować dawkę rysperydonu.

Induktory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z silnymi induktorami CYP3A4 i/lub P-gp może obniżyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku terapii, a także po odstawieniu karbamazepiny lub innych silnych induktorów CYP3A4/P-glikoproteiny, lekarz powinien przeanalizować dawkę rysperydonu. Efekt stosowania induktorów CYP3A4 zależy od czasu, maksymalny wpływ może być osiągnięty co najmniej po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Odpowiednio, po zakończeniu stosowania indukcja CYP3A4 może trwać co najmniej 2 tygodnie.

Leki silnie wiążące się z białkami.

Przy stosowaniu rysperydonu razem z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza, nie obserwowano klinicznie istotnego wypierania żadnego z leków z frakcji białkowej. Przy jednoczesnym stosowaniu z takim lekiem należy zapoznać się z instrukcją do niego dotyczącą ścieżek metabolizmu i konieczności dostosowania dawki.

Dzieci.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych pacjentach. Nie wiadomo, czy uzyskane wyniki można zastosować u dzieci.

Jednoczesne stosowanie psychostymulantów (np. metylfenydatu) z rysperydonem u dzieci nie wpływało na farmakokinetykę i skuteczność rysperydonu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę rysperydonu.

Leki przeciwbakteryjne

• Erytromycyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, nie zmienia farmakokinetyki rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Ryfampicyna, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, obniża stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Inhibitory cholinesterazy

• Donepezyl i galantamina, substraty CYP2D6 i CYP3A4, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwpadaczkowe

• Karbamazepina, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, wykazała wpływ na obniżenie stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Podobny efekt może występować przy stosowaniu fenytoiny i fenobarbitalu, które są również induktorami enzymów wątrobowych CYP3A4 i glikoproteiny P.
• Topiramat umiarkowanie obniża biodostępność rysperydonu i nie wpływa na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Mało prawdopodobne, że ta interakcja może spowodować klinicznie istotny efekt.

Leki przeciwgrzybicze

• Itrakonazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi o około 70% przy jednoczesnym stosowaniu z rysperydonem w dawkach od 2 do 8 mg na dobę.
• Ketoconazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie rysperydonu i obniża stężenie 9-hydroksyrysperydonu we krwi.

Leki przeciwpsychotyczne

• Fenotiazyny mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwwirusowe

• Inhibitory proteazy: brak danych z badań; ponieważ rytonawir jest silnym inhibitorem CYP3A4 i słabym inhibitorem CYP2D6, rytonawir i inhibitory proteazy wzmocnione rytonawirem mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Beta-blokery

• Niektóre beta-blokery mogą zwiększać stężenie rysperydonu, ale nie wpływają na stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Blokerzy kanałów wapniowych

• Werapamil, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, zwiększa stężenie rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Leki stosowane w chorobach przewodu pokarmowego

• Antagoniści receptora H2: cyklotydyna i ranitydyna, słabe inhibitory CYP2D6 i CYP3A4, zwiększają biodostępność rysperydonu i minimalnie wpływają na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

SSRI i trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe

• Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale (w dawce do 20 mg na dobę) mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Jednak wyższe dawki paroksetyny mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Amitryptylina nie wpływa na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Sertalina, słaby inhibitor CYP2D6, i fluwoksamina, słaby inhibitor CYP3A4, w dawkach do 100 mg na dobę nie powodują klinicznie istotnych zmian stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu. Jednak dawki sertaliny lub fluwoksaminy przekraczające 100 mg na dobę mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Wpływ rysperydonu na farmakokinetykę innych leków.

Leki przeciwpadaczkowe

• Rysperydon nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę walproinianu ani topiramatu.

Leki przeciwpsychotyczne

• Arypiprazol, substrat CYP2D6 i CYP3A4: doustne lub wstrzykowe formy leku rysperydonu nie wpływają na farmakokinetykę aripiprazolu i jego aktywnego metabolitu dehydroaripiprazolu.

Glikozydy nasierci

• Rysperydon nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę cyfostatyny.

Lit

• Rysperydon nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę litu.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem.

Zobacz sekcję „Szczególne wskazania” dotyczącą zwiększonego ryzyka śmiertelności u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem przy jednoczesnym stosowaniu z furosemidem.

Szczególności stosowania.

Pacjenci w podeszłym wieku z demencją.

Podwyższony poziom śmiertelności.

W metaanalizie 17 kontrolowanych badań dotyczących atypowych leków przeciwpsychotycznych, w tym rysperydonu, u pacjentów w podeszłym wieku z demencją obserwowano podwyższony poziom śmiertelności w porównaniu z grupą placebo. W badaniu placebo-kontrolowanym z zastosowaniem rysperydonu częstość zgonów w tej grupie wynosiła 4,0% w porównaniu z 3,1% w grupie placebo. Stosunek szans (95% przedział ufności) wynosił 1,21 (0,7; 2,1). Średnia wieku pacjentów, którzy zmarli, wynosiła 86 lat (zakres – 67–100 lat).

Dane uzyskane w dwóch dużych badaniach obserwacyjnych wskazują, że u osób w podeszłym wieku z demencją leczonych typowymi (klasycznymi) lekami przeciwpsychotycznymi ryzyko śmiertelności było nieco wyższe w porównaniu z pacjentami nieleczonymi lekami przeciwpsychotycznymi. Na podstawie dostępnych danych nie można dokładnie określić poziomu tego ryzyka, a przyczyna jego zwiększenia jest nieznana.

Stosowanie równoczesne z furosemidem.

W przebiegu badania placebo-kontrolowanego u pacjentów w podeszłym wieku z demencją obserwowano podwyższony poziom śmiertelności przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i furosemidu (7,3%; średni wiek – 89 lat, zakres – 75–97 lat) w porównaniu z pacjentami leczonymi wyłącznie rysperydonem (3,1%; średni wiek – 84 lata, zakres – 70–96 lat) lub wyłącznie furosemidem (4,1%; średni wiek – 80 lat, zakres – 67–90 lat). Podwyższenie poziomu śmiertelności u pacjentów leczonych jednocześnie rysperydonem i furosemidem obserwowano w dwóch spośród czterech badań klinicznych. U pacjentów stosujących rysperydon równocześnie z innymi lekami moczopędnymi nie zaobserwowano podwyższonego poziomu śmiertelności.

Mechanizm patofizjologiczny wyjaśniający ten fakt nie został ustalony. Przyczyna zgonów również nie była jednolita. Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku w takich przypadkach oraz należy ocenić ryzyko i korzyści związane z tą kombinacją lub kombinacją z innymi potencjalnymi lekami moczopędnymi przed przepisaniem leku. U pacjentów, którzy równocześnie przyjmowali rysperydon z innymi lekami moczopędnymi, nie obserwowano podwyższenia poziomu śmiertelności. Niezależnie od leczenia odwodnienie było wspólnym czynnikiem ryzyka śmiertelności i należy go starannie kontrolować u pacjentów z demencją.

Reakcje niepożądane naczyniowo-mózgowe.

W przebiegu placebo-kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z demencją leczonych rysperydonem obserwowano wyższy poziom (około trzykrotnie) występowania niepożądanych zdarzeń naczyniowo-mózgowych (udary i przejściowe ataki niedokrwienne zakończone śmiercią) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (średni wiek – 85 lat; zakres – 73–97 lat).

Połączone dane sześciu badań placebo-kontrolowanych z udziałem pacjentów w podeszłym wieku z demencją (w wieku powyżej 65 lat) wykazały występowanie zaburzeń naczyniowo-mózgowych (ciężkich i nieciężkich, łącznie) u 3,3% (33/1009) pacjentów leczonych rysperydonem w porównaniu z 1,2% (8/712) pacjentów przyjmujących placebo. Stosunek ryzyka między grupą rysperydonu a grupą placebo (stosunek szans; 95% CI) wynosił 2,96 (1,34; 7,50). Mechanizm tak zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka wystąpienia ZNMZ dla innych leków przeciwpsychotycznych lub innych grup pacjentów. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

Ryzyko niepożądanych reakcji naczyniowo-mózgowych jest znacznie wyższe u pacjentów z demencją mieszaną lub naczyniową w porównaniu z demencją Alzheimera. Dlatego pacjentom z innymi typami demencji niż demencja Alzheimera nie należy przepisywać leczenia rysperydonem.

Należy starannie rozważyć wszystkie ryzyka i korzyści związane z przepisaniem rysperydonu pacjentom w podeszłym wieku z demencją, szczególnie ryzyko udaru. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinstruować, aby natychmiast zgłaszały objawy możliwych zaburzeń naczyniowo-mózgowych, takie jak nagła słabość, mrowienie twarzy, rąk lub nóg, a także zaburzenia mowy i wzroku. Należy niezwłocznie rozważyć wszystkie możliwe opcje leczenia, w tym przerwanie terapii rysperydonem.

W przypadku trwała agresji u pacjentów z chorobą Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia rysperydon należy przepisywać wyłącznie jako krótkoterminowe uzupełnienie niefarmakologicznych środków, które okazały się nieskuteczne lub mało skuteczne, pod warunkiem braku potencjalnego ryzyka dla siebie lub innych.

Podczas leczenia należy regularnie oceniać stan pacjentów i przeglądać konieczność kontynuacji terapii.

Ortopostyczna hipotensja.

Z powodu aktywności α1-adrenolitycznej rysperydonu, szczególnie na początku leczenia, może występować ortopostyczna hipotensja. W okresie postmarketingowym klinicznie istotna hipotensja obserwowana była przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z lekami przeciwhypertensyjnymi. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (takimi jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa, odwodnienie, hipowolemia lub choroby naczyniowo-mózgowe). W takich przypadkach dawkę należy stopniowo dostosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia hipotensji należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Leukopenia, neutropenia, agranulocytoza.

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych, w tym rysperydonu, obserwowano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. W okresie postmarketingowym agranulocytoza obserwowana była bardzo rzadko (<1/10 000 pacjentów).

Pacjentów z wyraźnym zmniejszeniem liczby leukocytów w wywiadzie lub z lekami indukowaną leukopenią/neutropenią należy starannie monitorować przez pierwsze kilka miesięcy leczenia i należy przerwać stosowanie rysperydonu w przypadku pojawienia się objawów znacznego zmniejszenia liczby leukocytów i przy braku innych przyczyn takiego spadku.

Pacjentów z klinicznie istotną neutropenią należy monitorować pod kątem wystąpienia gorączki i innych objawów infekcji oraz leczyć odpowiednio w przypadku stwierdzenia objawów. W przypadku ciężkiej neutropenii (<1×10⁹/l) leczenie rysperydonem należy przerwać i monitorować liczbę leukocytów do czasu ich odbudowy.

Pląsawica późna / objawy pozapiramidowe.

Podczas stosowania leków o właściwościach antagonistów receptorów dopaminowych obserwowano występowanie późnej pląsawicy, charakteryzującej się mimowolnymi ruchami rytmicznymi (głównie języka i/lub twarzy). Występowanie objawów pozapiramidowych jest czynnikiem ryzyka rozwoju późnej pląsawicy. Jeśli wystąpią objawy i objawy późnej pląsawicy, należy rozważyć odstawienie wszystkich leków przeciwpsychotycznych.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów (np. metylfenydynu) i rysperydonu, ponieważ przy dostosowaniu dawki jednego lub obu leków mogą wystąpić objawy pozapiramidowe. Zalecane jest stopniowe odstawienie leczenia psychostymulantami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zespół neuroleptyczny złośliwy.

Podczas stosowania klasycznych leków neuroleptycznych rzadko obserwowano przypadki wystąpienia zespołu neuroleptycznego złośliwego, charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśni, niestabilnością czynności autonomicznych, zaburzeniami świadomości i podwyższeniem stężenia kinazy kreatynowej. Dodatkowe objawy obejmują mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolność nerek. W przypadku rozwoju zespołu neuroleptycznego złośliwego należy odstawić wszystkie leki przeciwpsychotyczne, w tym rysperydon.

Choroba Parkinsona i demencja z ciałami Lewy’ego.

Lekarze powinni rozważyć zagrożenia związane z zastosowaniem leków przeciwpsychotycznych, w tym rysperydonu, u pacjentów z chorobą Parkinsona lub demencją z ciałami Lewy’ego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie rysperydonu może nasilić przebieg choroby Parkinsona. Pacjenci z jednym z tych stanów mogą mieć zwiększone ryzyko zespołu neuroleptycznego złośliwego oraz zwiększoną wrażliwość na leki przeciwpsychotyczne (np. dezorientację, stępienie wrażliwości bólowej i niestabilność postawy z częstymi upadkami w dodatku do objawów pozapiramidowych).

Hyperglykemia i cukrzyca.

Podczas leczenia rysperydonem zgłaszano przypadki rozwoju hiperglikemii, cukrzycy i nasilenia istniejącej już cukrzycy.

W niektórych przypadkach zgłaszano wcześniejszą nadmierną masę ciała, która mogła być czynnikiem wywołującym. Z tego powodu bardzo rzadko zgłaszano przypadki kwasicy ketonowej i rzadko rozwój śpiączki cukrzycowej. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny zgodnie z zasadami stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjenci przyjmujący jakiekolwiek atypowe leki przeciwpsychotyczne, w tym rysperydon, powinni być monitorowani pod kątem wystąpienia objawów hiperglikemii (np. polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą powinni regularnie poddawać się badaniom w celu oceny pogorszenia kontroli poziomu glukozy.

Przyrost masy ciała.

Podczas stosowania rysperydonu zgłaszano przypadki znacznego przyrostu masy ciała. Zalecany jest monitoring masy ciała.

Hiperprolaktynemia.

Hiperprolaktynemia jest częstym efektem niepożądany podczas leczenia rysperydonem. Pacjentom z istniejącymi efektami niepożądanymi, które mogą zależeć od poziomu prolaktyny w osoczu (np. ginekomastia, zaburzenia miesiączkowania, anowulacja, zaburzenia płodności, obniżenie libidum, dysfunkcja erekcyjna i galaktoreja) zaleca się kontrolę poziomu prolaktyny.

Badania na kulturach tkankowych wskazują, że wzrost komórek w guzach piersi u ludzi może być stymulowany przez prolaktynę. Choć dotychczas nie stwierdzono jednoznacznego związku z zastosowaniem leków przeciwpsychotycznych w badaniach klinicznych i epidemiologicznych, zaleca się ostrożne przepisywanie rysperydonu pacjentom z odpowiednią patologią w wywiadzie. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z hiperprolaktynemią i guzami zależnymi od prolaktyny.

Wydlużenie interwału QT.

W okresie postmarketingowym wydłużenie interwału QT obserwowano bardzo rzadko. Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, wydłużeniem interwału QT w wywiadzie rodzinnym, bradykardią lub zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hipomagnezemia), ponieważ może to zwiększyć ryzyko wpływu arytmogennego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z innymi lekami wydłużającymi interwał QT.

Drżenie.

Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z drżeniem lub innymi stanami, które potencjalnie obniżają próg drgawkowy, w wywiadzie.

Przetrwała erekcja (przetrwałe wzwód).

Istnieje możliwość wystąpienia przetrwałej erekcji podczas leczenia rysperydonem z powodu jego blokującego działania alfa-adrenergicznego.

Regulacja temperatury ciała.

Leki przeciwpsychotyczne mogą zaburzać zdolność organizmu do obniżania podstawowej temperatury ciała. Zaleca się odpowiednią opiekę nad pacjentami, którym przepisano rysperydon, jeśli będą narażeni na warunki, które mogą powodować podwyższenie podstawowej temperatury ciała, takie jak intensywne ćwiczenia fizyczne, wpływ wysokich temperatur otoczenia, terapia towarzysząca lekami o działaniu antycholinergicznym lub wpływ odwodnienia.

Działanie przeciwwymiotne.

W badaniach przedklinicznych właściwości rysperydonu zaobserwowano działanie przeciwwymiotne. Ta właściwość może maskować objawy przedawkowania niektórych leków lub takich stanów jak obturacja przewodu pokarmowego, zespół Reya czy guzy mózgu.

Naruszenie funkcji wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek obserwuje się zmniejszoną zdolność do wydalania aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej w porównaniu z dorosłymi pacjentami z prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby obserwuje się podwyższenie stężenia frakcji wolnej rysperydonu w osoczu krwi (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zatorowość żylna.

Opisano przypadki zatorowości żylnej podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych. Ponieważ pacjenci leczeni lekami przeciwpsychotycznymi często mają nabyte czynniki ryzyka zatorowości żylnej, wszystkie możliwe czynniki rozwoju zatorowości należy zidentyfikować przed i podczas leczenia rysperydonem oraz podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Chirurgiczny zespół atonicznej tęczówki (CZAT).

Podczas operacji usuwania zaćmy obserwowano intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki u pacjentów leczonych antagonistami receptorów α1-adrenergicznych, w tym rysperydonem.

CZAT może zwiększać ryzyko powikłań operacji oka w trakcie i po zabiegu chirurgicznym. Należy poinformować okulisty o wcześniejszym lub bieżącym stosowaniu leków przeciwpsychotycznym. Potencjalne korzyści z odstawienia leków o działaniu blokującym α1 przed operacją nie zostały ustalone, należy rozważyć ryzyko odstawienia leczenia lekami przeciwpsychotycznymi.

Dzieci.

Przed przepisaniem rysperydonu dzieciom lub nastolatkom z zaburzeniem zachowania należy starannie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, ocenić przyczyny fizyczne i społeczne agresywnego zachowania, takie jak bodźce bólowe lub nieadekwatna reakcja na środowisko.

Działanie uspokajające rysperydonu należy starannie monitorować u pacjentów pediatrycznych z uwagi na możliwe konsekwencje dla zdolności do nauki. Zmiana czasu podawania rysperydonu może poprawić wpływ sedyacji na zdolność dzieci i nastolatków do koncentracji uwagi.

Stosowanie rysperydonu wiąże się z nieznacznym przyrostem masy ciała i wskaźnika masy ciała (BMI). Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się pomiar początkowej masy ciała i regularny monitoring masy ciała w trakcie leczenia. Zmiany wzrostu w długoterminowych, otwartych badaniach rozszerzonych były w granicach oczekiwanych norm dla wieku. Wpływ długoterminowego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco przebadany.

Z uwagi na potencjalny wpływ długotrwałej hiperprolaktynemii na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci i nastolatków, należy rozważyć konieczność regularnego klinicznego monitorowania stanu endokrynologicznego pacjenta, w tym pomiaru wzrostu, masy ciała, kontroli dojrzewania płciowego, cyklu menstruacyjnego i innych objawów zależnych od prolaktyny.

Wyniki małego badania postmarketingowego obserwacyjnego wykazały, że pacjenci w wieku 8–16 lat, którzy otrzymywali rysperydon, byli średnio o 3,0–4,8 cm wyżsi niż ci, którzy otrzymywali inne leki przeciwpsychotyczne. Dane z tego badania są niewystarczające, aby określić, czy rysperydon wpływa na ostateczny wzrost w dorosłym wieku, czy wyniki pomiarów bezpośrednio zależą od wpływu rysperydonu na wzrost kości, czy samo schorzenie wpływa na wzrost kości, czy jest to wynik lepszego kontroli choroby i w konsekwencji rejestrowania większego wzrostu.

Podczas leczenia rysperydonem należy regularnie monitorować występowanie objawów pozapiramidowych i innych zaburzeń ruchu.

Wskazówki dotyczące dawkowania dla dzieci znajdują się w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Substancje pomocnicze.

Pacjenci z nadwrażliwością na laktozę powinni wziąć pod uwagę zawartość laktozy (145 mg w każdej tabletce zawierającej 2 mg rysperydonu; 290 mg w każdej tabletce zawierającej 4 mg rysperydonu). Pacjentom z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem Lapp -laktazy lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie należy przepisywać tego leku.

Pacjentom z nadwrażliwością na barwniki azowe (żółty FCF (E 110)) lek Rispaksol®, tabletki powlekane, należy stosować z ostrożnością ze względu na możliwość reakcji alergicznych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem ciężarnych kobiet. Choć podczas badań na zwierzętach nie stwierdzono wpływu teratogennego, obserwowano inne objawy toksyczności rozrodczej. Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane.

U noworodków, których matki stosowały leki przeciwpsychotyczne (w tym rysperydon) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia odwracalnych objawów pozapiramidowych i/lub zespołu odstawienia leku. Objawy te obejmują niepokój, nietypowo podwyższony lub obniżony napięcie mięśniowe, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub trudności z karmieniem. Te powikłania mogą mieć różny stopień ciężkości. Dlatego należy starannie monitorować stan noworodków.

Rispaksol® nie zaleca się stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków konieczności życiowej. Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia Rispaksol® w czasie ciąży, nie należy tego robić nagle.

Karmienie piersią.

W badaniach na zwierzętach rysperydon i 9-hydroksyrysperydon wydzielane były w mleku matki. Istnieją obserwacje, że rysperydon i 9-hydroksyrysperydon mogą również wydzielać się w mleku matki człowieka. Brak danych dotyczących reakcji niepożądanych u niemowląt karmionych piersią. Dlatego należy rozważyć korzyści z karmienia piersią i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Fekundacja

Tak jak inne leki będące antagonistami receptorów dopaminowych D2, Rispaksol® zwiększa poziom prolaktyny.

Hiperprolaktynemia może hamować produkcję hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH) w podwzgórzu, co prowadzi do zmniejszenia sekrecji gonadotropin przez przysadkę. Może to negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą zarówno u kobiet, jak i mężczyzn z powodu zaburzeń sterydogenezy gonadalnej.

W badaniach przedklinicznych nie obserwowano odpowiednich efektów.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsłudze maszyn.

Rispaksol® może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów z powodu potencjalnego wpływu na układ nerwowy i narządy wzroku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W trakcie leczenia zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami, aż do ustalenia indywidualnej wrażliwości pacjenta na lek.

Sposób stosowania i dawki.

W celu osiągnięcia dawkowania 1 mg tabletkę dzieli się na pół.

Dawkowanie

Schizofrenia

Dorośli

Rispaksol®, można przepisać jeden lub dwa razy na dobę.

Leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg Rispaksol®, na dobę, dawkę można zwiększyć do 4 mg w drugim dniu. Następnie dawkę można utrzymywać bez zmian lub, w razie potrzeby, kontynuować indywidualną korektę dawki.

Zalecana dawka dla większości pacjentów wynosi 4–6 mg na dobę. Niektórym pacjentom może być wskazane stopniowe zwiększanie dawki lub obniżona dawka wstępna i utrzymująca.

Dawki przekraczające 10 mg rysperydonu na dobę nie wykazały wyższej skuteczności w porównaniu z mniejszymi dawkami, ale mogą powodować wystąpienie objawów pozapiramidowych.

Bezpieczeństwo dawek powyżej 16 mg na dobę nie zostało zbadane.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom (do 18 roku życia).

Epizody maniakalne w zaburzeniach dwubiegunowych

Dorośli

Zalecana dawka początkowa Rispaksolu®, to 2 mg jeden raz na dobę. Dawkę można indywidualnie zwiększać, dodając 1 mg/ dobę nie częściej niż co 24 godziny. Zalecany zakres dawek to od 1 do 6 mg na dobę. Stosowanie rysperydonu w dawce powyżej 6 mg na dobę u pacjentów z epizodami maniakalnymi nie zostało zbadane.

Tak jak w przypadku innych rodzajów leczenia objawowego, długotrwałe stosowanie rysperydonu należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę. Ponieważ doświadczenie w stosowaniu u pacjentów w wieku podeszłym jest ograniczone, zaleca się ostrożność przy stosowaniu.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom (do 18 roku życia).

Krótkoterminowa terapia wyraźnej agresji u pacjentów z demencją Alzheimera

Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększać, zwiększając dawkę o 0,25 mg dwa razy na dobę nie częściej niż co drugi dzień. Dla większości pacjentów optymalna dawka to 0,5 mg dwa razy na dobę. Jednak dla niektórych pacjentów skuteczną dawką jest 1 mg dwa razy na dobę.

Rispaksol®, nie należy stosować dłużej niż 6 tygodni pacjentom z wyraźną agresją w przebiegu choroby Alzheimera. Tak jak w przypadku innych rodzajów leczenia objawowego, stosowanie Rispaksolu®, należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Leczenie objawowe krótkoterminowe (do 6 tygodni) wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania

Dzieci i młodzież w wieku od 5 do 18 lat

Pacjenci o masie ciała ≥ 50 kg

Zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę należy korygować, dodając 0,5 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 1 mg jeden raz dziennie. Jednak dla niektórych pacjentów do osiągnięcia pozytywnego efektu wystarcza nie więcej niż 0,5 mg jeden raz dziennie, podczas gdy inni mogą wymagać 1,5 mg jeden raz dziennie.

Pacjenci o masie ciała < 50 kg

Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę można korygować, dodając 0,25 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 0,5 mg jeden raz dziennie. Jednak dla niektórych pacjentów wystarcza nie więcej niż 0,25 mg jeden raz na dobę do osiągnięcia pozytywnego efektu, podczas gdy inni mogą wymagać 0,75 mg jeden raz dziennie.

Tak jak w przypadku innych rodzajów leczenia objawowego, stosowanie rysperydonu należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom w wieku do 5 lat.

Pacjenci z chorobami wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek aktywna frakcja przeciwpsychotyczna jest wydalana wolniej niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stężenie wolnej frakcji rysperydonu we krwi wzrasta.

Niezależnie od wskazania, tym pacjentom przepisuje się połowę dawki początkowej i utrzymującej, a dozowanie powinno być powolniejsze.

Rysperydon należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Sposób stosowania

Rispaksol®, przeznaczony jest do doustnego stosowania. Przyjmowanie posiłków nie wpływa na wchłanianie Rispaksolu®.

Na zakończenie leczenia zaleca się stopniowe odstawienie leku. Po nagłym zaprzestaniu przyjmowania wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych obserwowano pojedyncze przypadki ostrych objawów odstawienia, w tym nudności, wymioty, potliwość i bezsenność (patrz rozdział „Efekty niepożądane”). Mogą również występować nawroty objawów psychicznych oraz zgłaszano przypadki wystąpienia mimowolnych ruchów (takich jak akatyzja, dystonia i dyskinezy).

Przejście z terapii innymi lekami przeciwpsychotycznymi.

Jeśli jest to klinicznie uzasadnione, podczas terapii lekiem Rispaksol®, zaleca się stopniowe zaprzestanie poprzedniej terapii innymi lekami. W tym przypadku, jeśli pacjent jest przenoszony z terapii lekami przeciwpsychotycznymi w formie „depot”, leczenie rysperydonem zaleca się rozpocząć zamiast następnej zaplanowanej dawki leku depot. Należy okresowo oceniać potrzebę kontynuacji terapii lekami przeciwparkinsonowskimi.

Dzieci.

Rysperydon stosuje się w leczeniu wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy i objawy przedawkowania, które obserwowano, to znane efekty niepożądane leku, które pojawiają się w nasilonej formie: senność i uspokojenie, tachykardia i hipotensja tętnicza, a także objawy pozapiramidowe. W przypadku przedawkowania zgłaszano wydłużenie interwału QT oraz drgawki. Zgłaszano migotanie-kołatanie serca związane z przedawkowaniem leku Rispaksol® w połączeniu z paroksetyną.

W przypadku ostrego przedawkowania należy rozważyć możliwość przyjęcia kilku leków.

Leczenie.

Należy zapewnić i utrzymać drożność dróg oddechowych w celu zapewnienia odpowiedniej wentylacji i oksygenacji. Należy rozważyć możliwość przepłukania żołądka (po intubacji, jeśli pacjent jest nieprzytomny) oraz podania węgla aktywnego wraz ze środkiem przeczyszczającym nie później niż godzinę po przyjęciu leku. Wskazane jest monitorowanie układu sercowo-naczyniowego, w tym ciągła rejestracja EKG w celu wykrycia możliwych zaburzeń rytmu.

Rysperydon nie ma specyficznego antydota. Należy więc stosować odpowiednie środki wspierające. Hipotensję i kolaps naczyniowy należy leczyć środkami takimi jak wlewy dożylne i/lub leki sympatomiimetyczne. W przypadku wystąpienia ostrych objawów pozapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne. Należy kontynuować ciągłe leczenie medyczne i monitorowanie do całkowitego zniknięcia objawów przedawkowania.

Niepożądane działania.

Najczęstsze działania niepożądane, o których raportowano (częstość ≥ 10%), to parkinsonizm, osłabienie/senność, ból głowy oraz bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja są działaniami niepożadanymi zależnymi od dawki.

Poniżej wymienione działania niepożądane obejmują te, o których zgłaszano podczas badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym. Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000) oraz nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

a Hiperprolaktynemia w niektórych przypadkach może prowadzić do gruczolakowatości piersi, zaburzeń cyklu menstruacyjnego, amenorée, anowulacji, galaktorei, zaburzeń płodności, obniżenia libidum, dysfunkcji erektilnej.

b Podczas badań kontrolowanych placebo donoszono o cukrzycy u 0,18 % pacjentów przyjmujących rysperydon w porównaniu do 0,11 % w grupie placebo. Ogólna częstość w wszystkich badaniach klinicznych wyniosła 0,43 % u pacjentów przyjmujących rysperydon.

c Nie odnotowano w badaniach klinicznych rysperydonu, jednak zaobserwowano podczas obserwacji pozarejestrowej.

d Zaburzenia pozapiramidowe obejmują: parkinsonizm (hipersalwacja, sztywność mięśni, parkinsonizm, ślinotok, fenomen „zębatego koła”, bradykinezja, hipokinezja, twarz maskowata, napięcie mięśni, akinezja, sztywność mięśni potylicznych, sztywność mięśni, chód parkinsonowski, zaburzenia refleksu mięśnia nadrzębowego, drżenie parkinsonowskie), akatyzję (akatyzja, niepokój, hiperkinezja, zespół niespokojnych nóg), drżenie, dyskinezę (dyskineza, mimowolne skurcze mięśni, choreoatezoza, atetozja, mioklonus), dystonię.

Dystonia obejmuje dystonię, hiperkinezę, krzywicę, mimowolne skurcze mięśni, kontraktury miogenne, blefarospazm, ruch gałki ocznej, porażenie języka, tik (w okolicy twarzy), laryngospazm, miotonię, opistotonus, skurcz gardła i języka, plewrotonus, skurcz języka, trizm. Wymieniono szerszy zakres objawów, które niekoniecznie mają pochodzenie pozapiramidowe. Niesamowitość obejmuje trudności z zaśnięciem, przerywany sen. Drugi obejmują wielki napad padaczkowy. Zaburzenia menstruacyjne obejmują nieregularne miesiączkowanie, oligomenorręę. Obrzęk obejmuje obrzęk ogólny, obrzęk obwodowy, obrzęk „punktowy”.

Efekty niepożądane paliperidonu

Paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, dlatego profile efektów niepożądanych tych substancji (w tym formy doustne i wstrzykiwalne) są podobne. Oprócz wymienionych powyżej efektów niepożądanych, podczas stosowania paliperidonu donoszono o zespole ortostatycznej tahykardii posturalnej, który prawdopodobnie może również występować podczas stosowania rysperydonu.

Efekty niepożądane charakterystyczne dla leków przeciwwątpliwych

Wydłużenie interwału QT

Tak jak w przypadku innych leków przeciwwątpliwych, w okresie pozarejestrowym donoszono o wydłużeniu interwału QT podczas stosowania rysperydonu. Donoszono również o innych efektach niepożądanych ze strony serca związanych z wydłużeniem interwału QT, takich jak arytmia komorowa, migotanie komór, tachykardia komorowa, nagła śmierć, zatrzymanie serca, trzepotanie-migotanie.

Zatorowość żylna

W przebiegu stosowania leków przeciwwątpliwych odnotowano przypadki wystąpienia zatorowości żylnej, w tym zakrzepicy żył głębokich i zatoru tętnicy płucnej.

Przyrost masy ciała

Porównanie liczby pacjentów przyjmujących rysperydon i placebo, u których stwierdzono przyrost masy ciała o 7 % w badaniach kontrolowanych placebo trwających od 6 do 8 tygodni, wykazało istotną statystycznie różnicę w częstości przypadków przyrostu masy ciała w grupie pacjentów przyjmujących rysperydon (18 %) w porównaniu z grupą przyjmującą placebo (9 %). W 3-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo u dorosłych pacjentów z ostrym maniakalizmem częstość przyrostu masy ciała o ≥7 % była porównywalna w grupie przyjmującej rysperydon (2,5 %) i w grupie przyjmującej placebo (2,4 %), a była nieco wyższa w grupie z aktywnym kontrolowaniem (3,5 %).

W populacji dzieci z zaburzeniami zachowania w długotrwałych badaniach masa ciała pacjentów wzrastała średnio o 7,3 kg po 12 miesiącach leczenia. Oczekiwany przyrost masy ciała u dzieci o normalnej masie ciała w wieku 5–12 lat to od 3 do 5 kg rocznie. Począwszy od 12. roku życia przyrost masy ciała u dziewcząt pozostaje na poziomie 3–5 kg rocznie, podczas gdy chłopcy średnio przybywają 5 kg rocznie.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych kategorii pacjentów

Efekty niepożądane u starszych pacjentów z demencją lub u dzieci, o których donoszono z częstością wyższą niż u dorosłych, opisano poniżej.

Pacjenci starsi z demencją

Przejściowy stan niedokrwienia mózgu i zaburzenia naczyniopochodne mózgu – efekty niepożądane, o których donoszono w badaniach klinicznych z częstością odpowiednio 1,4 % i 1,5 % u starszych pacjentów z demencją. Ponadto o następujących efektach niepożądanych donoszono z częstością ≥ 5 % u starszych pacjentów z demencją i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u innych kategorii dorosłych pacjentów: infekcje dróg moczowych, obrzęk obwodowy, letargia i kaszel.

Dzieci

Ogólnie oczekiwane efekty niepożądane u dzieci są podobne do tych u dorosłych pod względem częstości występowania, rodzaju i nasilenia.

Efekty niepożądane obserwowane u dzieci (w wieku od 5 do 17 lat) z częstością ≥ 5 % i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u dorosłych pacjentów: senność/sedacja, zmęczenie, ból głowy, zwiększone poczucie głodu, wymioty, infekcje dróg oddechowych górnych, zatkany nos, ból brzucha, zawroty głowy, kaszel, gorączka, drżenie, biegunka i enureza.

Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco przebadany (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Zawartość substancji pomocniczych

Tabletki o dawce 2 mg zawierają barwnik żółty WEST AC (E110), który może powodować reakcje alergiczne.

Okres ważności. 4 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 2 lub 6 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

AT „Grindeks”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Krustpils 53, Ryga, LV-1057, Łotwa.

Tel./faks: +371 67083205 / +371 67083505

E-mail: [email protected]