Ripronat

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku RIPRONAT (RIPRONAT)

Sk³ad:

substancja czynna: meldonium;

1 kapsu³ka twarda zawiera meldonium 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: skrobi¹ kukurydzian¹, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian wapnia;

kapsu³ka 250 mg (korpus i czapka): dwutlenek tytanu (E 171), tlenek ¾elaza ¾ó³ty (E 172), ¿elatyna;

kapsu³ka 500 mg (korpus i czapka): dwutlenek tytanu (E 171), tlenek ¾elaza ¾ó³ty (E 172), barwnik ¾ó³ty chinolinowy (E 104), azorubina (E 122), czerwieñ 4R (E 124), ¿elatyna.

Postaæ leku. Kapsu³ki twarde.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne:

kapsu³ki 250 mg: twarde, po³yskliwe kapsu³ki be¿owe, zawieraj¹ce jednorodny proszek bia³y lub prawie bia³y;

kapsu³ki 500 mg: twarde, po³yskliwe kapsu³ki z czerwon¹ czapk¹ i be¿owym korpusem, zawieraj¹ce jednorodny proszek bia³y lub prawie bia³y.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inne leki kardiologiczne. Kod ATC C01EB22.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meldonium jest prekursorem karnityny, strukturalnym analogiem γ-butyrobetainy (GBB), w którym jeden atom węgla został zastąpiony atomem azotu. Działanie na organizm można wyjaśnić na dwa sposoby.

Wpływ na biosyntezę karnityny.

Meldonium odwracalnie hamuje enzym γ-butyrobetainę hydroksylazę, co prowadzi do obniżenia biosyntezy karnityny i w ten sposób przeszkadza transportowi długich łańcuchów kwasów tłuszczowych przez błony komórkowe, zapobiegając tym samym gromadzeniu się w komórkach silnego detergentu – aktywowanych form nieutlenionych kwasów tłuszczowych. W ten sposób zapobiega się uszkodzeniu błon komórkowych.

W warunkach niedokrwienia, przy zmniejszeniu stężenia karnityny, opóźniona zostaje beta-oksydacja kwasów tłuszczowych oraz optymalizowane jest zużycie tlenu w komórkach, stymuluje się utlenianie glukozy oraz przywraca transport adenozynotrzefosforanu (ATP) z miejsc jego biosyntezy (mitochondria) do miejsc zużycia (cytozol). W istocie komórki są zaopatrzone w substancje odżywcze i tlen, a także optymalizowane jest zużycie tych substancji.

Z kolei przy zwiększeniu biosyntezy prekursora karnityny, czyli GBB, aktywuje się syntaza tlenku azotu (NO), w wyniku czego poprawiają się właściwości reologiczne krwi oraz zmniejsza się obwodowy opór naczyniowy.

Przy zmniejszeniu stężenia meldonium biosynteza karnityny ponownie się nasila i w komórkach stopniowo zwiększa się ilość kwasów tłuszczowych.

Uważa się, że podstawą skuteczności działania meldonium jest zwiększenie tolerancji komórek na obciążenie (przy zmianie ilości kwasów tłuszczowych).

Funkcja mediatora w hipotetycznym układzie GBB-ergicznym.

Wysunięto hipotezę, że w organizmie istnieje układ przekazywania sygnałów neuronalnych – układ GBB-ergicznego, który zapewnia przekaz impulsu nerwowego między komórkami. Mediatorem tego układu jest ostatni prekursor karnityny – eter GBB. W wyniku działania GBB-esterazy mediator oddaje komórce elektron, przenosząc w ten sposób impuls elektryczny i przekształca się w GBB. Następnie zhydrolizowana forma GBB jest aktywnie transportowana do wątroby, nerek i jąder, gdzie przekształca się w karnitynę. W komórkach somatycznych w odpowiedzi na bodziec ponownie syntetyzowane są nowe cząsteczki GBB, zapewniając rozprzestrzenianie się sygnału.

Przy zmniejszeniu stężenia karnityny stymuluje się synteza GBB, w wyniku czego zwiększa się stężenie eteru GBB.

Jak wspomniano wcześniej, meldonium jest strukturalnym analogiem GBB i może pełnić funkcję „mediatora”. W przeciwieństwie do tego, hydroksylaza GBB „nie rozpoznaje” meldonium, dlatego stężenie karnityny nie wzrasta, lecz maleje. W ten sposób meldonium, zastępując „mediator” i sprzyjając wzrostowi stężenia GBB, prowadzi do rozwoju odpowiedniej reakcji organizmu. W rezultacie wzrasta ogólna aktywność metaboliczna również w innych układach, np. w układzie nerwowym środkowym (CNS).

Wpływ na układ nerwowy środkowy (CNS).

Badania na zwierzętach wykazały działanie antyhipoksjiczne meldonium oraz wpływ na przepływ krwi mózgowej. Optymalizuje on ponowne rozłożenie objętości przepływu krwi mózgowej na korzyść ognisk niedokrwienia, zwiększa odporność neuronów w warunkach hipoksji.

Meldonium charakteryzuje się działaniem stymulującym na CNS – zwiększenie aktywności ruchowej i wytrzymałości fizycznej, stymulacja reakcji behawioralnych, a także działanie antystresowe – stymulacja układu sympatoadrenalowego, gromadzenie katecholamin w mózgu i nadnerczach, ochrona narządów wewnętrznych przed zmianami wywołanymi stresem.

Skuteczność w chorobach neurologicznych.

Udowodniono, że meldonium jest skutecznym środkiem w kompleksowym leczeniu ostrych i przewlekłych zaburzeń przepływu krwi mózgowej (udar niedokrwienny, przewlekła niewydolność przepływu krwi mózgowej). Normalizuje napięcie i oporność naczyń włosowatych i arterioł mózgu, przywraca ich reaktywność.

Zbadano wpływ meldonium na proces rehabilitacji pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi (po przebytych chorobach naczyń mózgowych, operacjach mózgu, urazach, przebytym zapaleniu mózgu kleszczowym).

Wyniki oceny aktywności terapeutycznej meldonium świadczą o jego zależnym od dawki pozytywnym wpływie na wytrzymałość fizyczną i przywracanie niezależności funkcjonalnej w okresie rekonwalescencji.

Analiza zmian indywidualnych i sumarycznych funkcji intelektualnych po zastosowaniu meldonium wykazała pozytywny wpływ na proces regeneracji funkcji intelektualnych w okresie rekonwalescencji.

Stwierdzono, że meldonium poprawia jakość życia w okresie rekonwalescencji (głównie dzięki odnowie funkcji fizycznych organizmu), a także usuwa zaburzenia psychiczne.

Meldonium charakteryzuje się pozytywnym wpływem na funkcję układu nerwowego, zmniejszając zaburzenia u pacjentów z deficytem neurologicznym w okresie rekonwalescencji.

Poprawia się ogólny stan neurologiczny pacjentów (zmniejszenie uszkodzeń nerwów mózgu i patologii odruchów, regresja paraliży, poprawa koordynacji ruchów i funkcji wegetatywnych).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy.

Badania na zwierzętach wykazały, że meldonium pozytywnie wpływa na kurczliwość mięśnia sercowego, charakteryzuje się działaniem miokardiochronicznym (m.in. przeciw katecholaminom i alkoholowi), może zapobiegać zaburzeniom rytmu serca, zmniejszać obszar zawału mięśnia sercowego.

Choroba wieńcowa serca (stabilna dławica wysiłkowa).

Analiza danych klinicznych dotyczących cyklicznego stosowania meldonium w leczeniu stabilnej dławicy wysiłkowej wykazała, że zmniejsza on częstotliwość i nasilenie napadów dławicy, a także ilość stosowanego nitrogliceryny. Wykazuje wyraźne działanie antyarytmiczne u chorych z chorobą wieńcową serca (CHS) i ekstrasystolami komorowymi, mniejszy efekt obserwuje się u pacjentów z ekstrasystolami nadkomorowymi.

Szczególnie ważną cechą meldonium jest zdolność do zmniejszania zużycia tlenu w stanie spoczynku, co uznaje się za skuteczny kryterium terapii antydułowej CHS.

Meldonium korzystnie wpływa na procesy miażdżycowe w naczyniach wieńcowych i obwodowych, obniżając ogólny poziom cholesterolu w osoczu krwi oraz indeks aterogenny.

Przewlekła niewydolność serca.

W licznych badaniach klinicznych analizowano rolę meldonium w leczeniu przewlekłej niewydolności serca spowodowanej CHS i zauważono jego zdolność do zwiększania tolerancji na obciążenie fizyczne oraz objętości pracy wykonywanej przez pacjentów z niewydolnością serca.

W oddzielnym badaniu przeprowadzonym w instytutach kardiologicznych w Łotwie i Tomsku oceniono skuteczność meldonium w przypadku niewydolności serca I–III klasy funkcjonalnej NYHA (New York Heart Association) o średnim stopniu nasilenia. Pod wpływem terapii meldonium 59–78 % pacjentów, u których na początku stwierdzono niewydolność serca II klasy funkcjonalnej, zakwalifikowano do grupy I klasy funkcjonalnej. Stwierdzono, że stosowanie meldonium poprawia funkcję inotropową mięśnia sercowego i zwiększa tolerancję na obciążenie fizyczne, poprawia jakość życia pacjentów, nie powodując ciężkich działań niepożądanych. Jednakże meldonium może powodować nieznaczną hipotensję. Inne możliwe działania niepożądane meldonium – reakcje alergiczne skóry, ból głowy, uczucie dyskomfortu w nadbrzuszu.

W przypadku ciężkiej niewydolności serca meldonium należy stosować w połączeniu z innymi tradycyjnymi środkami terapii niewydolności serca.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po jednorazowym doustnym podaniu meldonium maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) wynosi 2,23–2,43 μg/ml, a po podaniu dawek powtarzanych – 2,77 μg/ml. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi (tmax) wynosi 1–3 godziny. Biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi 78 %. Pokarm nieco opóźnia wchłanianie.

Rozkład.

Meldonium szybko rozkłada się w tkankach z krwiobiegu. Objętość rozkładu wynosi 88,07 ± 8,56 l. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi 78 %. Meldonium i jego metabolity częściowo przechodzą przez barierę łożyskową.

Biotransformacja.

Badania metabolizmu na zwierzętach doświadczalnych wykazały, że meldonium metabolizuje się głównie w wątrobie.

Wydalanie.

W wydalaniu meldonium i jego metabolitów z organizmu istotną rolę odgrywa wydalanie nerkowe. Po jednorazowym doustnym podaniu dawki okres półtrwania (t1/2) wynosi około 3,5–4 godziny. Przy stosowaniu dawek powtarzanych t1/2 różni się. Wyniki te wskazują na możliwą akumulację meldonium w osoczu krwi.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci starsi.

Pacjentom starszym z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, u których występuje zwiększona biodostępność, należy zmniejszyć dawkę meldonium.

Zaburzenia funkcji nerek.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, u których wzrasta biodostępność, należy zmniejszyć dawkę meldonium. Badania niekliniczne wykazały, że po doustnym podaniu zwierzętom meldonium w dawkach 20, 100 i 500 mg/kg jest małotoksyczne i nie wpływa na czynność nerek. Istnieje interakcja między nerkową resorpcją meldonium lub jego metabolitów (np. 3-hydroksymeldonium) a karnityną, w wyniku której zwiększa się klirens nerkowy karnityny. Brak bezpośredni wpływu meldonium, GBB oraz kombinacji meldonium/GBB na układ renina-angiotensyna-aldosteron.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, u których wzrasta biodostępność, należy zmniejszyć dawkę meldonium. W badaniach toksyczności na szczurach po podaniu meldonium w dawce powyżej 100 mg/kg stwierdzono zabarwienie wątroby na żółto i denaturację tłuszczów. W badaniach histopatologicznych na zwierzętach po podaniu dużych dawek meldonium (400 mg/kg i 1600 mg/kg) stwierdzono gromadzenie lipidów w komórkach wątroby. Nie obserwowano zmian wskazań funkcji wątroby u ludzi po podaniu dużych dawek 400–800 mg. Nie można wykluczyć infiltracji tłuszczowej komórek wątroby.

Dzieci.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meldonium u dzieci (do 18. roku życia), dlatego stosowanie leku u tej grupy pacjentów jest przeciwwskazane.

Dane kliniczne.

Wskazania.

W leczeniu skojarzonym w następujących przypadkach:

• choroby serca i układu naczyniowego: stabilna dławica wysiłkowa, przewlekła niewydolność serca (klasa czynnościowa I–III wg NYHA), kardiomiopatia, zaburzenia czynności serca i układu naczyniowego;
• ostre i przewlekłe niedokrwienie mózgu;
• zmniejszona wydolność, przeciążenie fizyczne i psychoemocjonalne;
• okres rekonwalescencji po zaburzeniach mózgowo-naczyniowych, urazach głowy i encefalitach.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na meldonium i/lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (przy zaburzeniach odpływu żylnego, guzach wewnątrzczaszkowych);
• ciężka niewydolność wątroby i/lub nerek (brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania);
• ciąża i okres karmienia piersią;
• wiek dziecięcy (brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Meldonium można stosować razem z nitratami o przedłużonym działaniu oraz innymi lekami przeciwdławicowymi w leczeniu stabilnej dławicy wysiłkowej, glikozydami nasercowymi i lekami moczopędnymi w leczeniu niewydolności serca.

Meldonium można łączyć z lekami przeciwkrzepliwymi, lekami przeciwzakrzepowymi, lekami przeciwwstrząsowymi i innymi lekami poprawiającymi mikrokrążenie.

Meldonium może nasilać działanie leków zawierających nitroglicerynę, nifedypinę, beta-blokery i inne leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz leki rozszerzające naczynia obwodowe.

Podczas jednoczesnego stosowania meldonium i lizynoprylu stwierdzono pozytywne działanie terapii skojarzonej (rozkurcz głównych arterii, poprawa krążenia obwodowego i jakości życia, zmniejszenie stresu psychicznego i fizycznego).

W wyniku jednoczesnego stosowania preparatów żelaza i meldonium u pacjentów z anemią spowodowaną niedoborem żelaza poprawił się skład kwasów tłuszczowych w erytrocytach.

Podczas stosowania meldonium w połączeniu z kwasem orotowym w celu wyeliminowania uszkodzeń spowodowanych niedokrwieniem/przepływem odwrotnym obserwuje się dodatkowy efekt farmakologiczny.

Meldonium pomaga wyeliminować patologiczne zmiany serca spowodowane azidotymidyną (AZT) oraz pośrednio wpływa na reakcje stresu oksydacyjnego wywołane AZT, prowadzące do dysfunkcji mitochondriów. Stosowanie meldonium w połączeniu z azidotymidyną lub innymi lekami w leczeniu AIDS ma pozytywny wpływ na leczenie nabytego zespołu immunodeficytowego (AIDS).

W teście utraty refleksu równowagi spowodowanej etanolem meldonium skracał czas snu. Podczas drgawek wywołanych pentylentetrazolem stwierdzono wyraźne działanie przeciwdrgawkowe meldonium. Z kolei podczas stosowania przed terapią meldonium alfa2-adrenoblokera jochiminy w dawce 2 mg/kg oraz inhibitora syntazy tlenku azotu (NO) N-(G)-nitro-L-argininy w dawce 10 mg/kg całkowicie blokowano działanie przeciwdrgawkowe meldonium.

Przedawkowanie meldonium może nasilić kardiotoxyczność spowodowaną cyklofosfamidem.

Niedobór karnityny, który powstaje przy stosowaniu meldonium, może nasilić kardiotoxyczność spowodowaną ifosfamidem.

Meldonium wykazuje działanie ochronne w przypadku kardiotoxyczności spowodowanej indynawirem oraz neurotoksyczności spowodowanej efawirenzem.

Nie należy stosować leku razem z innymi preparatami zawierającymi meldonium, ponieważ zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Długotrwałe doświadczenie w leczeniu ostrych zawałów mięśnia sercowego i niestabilnej dławicy piersiowej w oddziałach kardiologicznych wskazuje, że meldonium nie jest lekiem pierwszego rzutu w ostrym zespole wieńcowym.

Środek leczniczy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek lekkiego lub średniego stopnia nasilenia w wywiadzie. W trakcie leczenia u tych pacjentów należy kontrolować funkcje wątroby i/lub nerek.

Z uwagi na możliwość wystąpienia efektu pobudzającego zaleca się stosowanie środka leczniczego w pierwszej połowie dnia.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie ma wystarczających badań przeprowadzonych na zwierzętach do oceny wpływu meldonium na ciążę, rozwój embrionu/płodu, poród i rozwój poporodowy. Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane. Środek leczniczy jest przeciwwskazany w okresie ciąży.

Okres karmienia piersią.

Dostępne dane z badań na zwierzętach wskazują na przenikanie meldonium do mleka kobiecego. Nie wiadomo, czy meldonium przenika do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/młodniaków, dlatego środek leczniczy jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego. Kapсуłki należy połknąć, popijając wodą, niezależnie od przyjmowania posiłków.

Ze względu na możliwy efekt pobudzający, zaleca się stosowanie leku w pierwszej połowie dnia.

Dorośli.

Choroby serca i układu krążenia, zaburzenia krążenia mózgowego.

Lek należy stosować w dawce 500–1000 mg na dobę. Dawkę dobową można przyjąć jednorazowo lub podzielić na 2 dawki. Maksymalna dawka dobowa wynosi 1000 mg.

Zmniejszona sprawność, przeciążenie i okres rekonwalescencji.

Lek należy stosować w dawce 500 mg na dobę. Dawkę dobową można przyjąć jednorazowo lub podzielić na 2 dawki. Maksymalna dawka dobowa wynosi 500 mg.

Czas trwania kuracji wynosi 4–6 tygodni. Kurację można powtarzać 2–3 razy w roku.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek może być konieczne zmniejszenie dawki leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Ponieważ meldonium jest wydalane z organizmu przez nerki, pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek o lekkim i średnim nasileniu należy stosować mniejszą dawkę leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu należy stosować mniejszą dawkę leku.

Dzieci.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meldonium u dzieci (do 18 roku życia), dlatego lek jest przeciwwskazany u tych pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania. Meldonium jest małotoksyczne i nie powoduje groźnych reakcji niepożądanych. Przy obniżonym ciśnieniu tętniczym możliwe są ból głowy, zawroty głowy, tachykardia, osłabienie ogólne.

Leczenie.

Terapia objawowa. W przypadku ciężkiego przedawkowania należy kontrolować funkcje wątroby i nerek. Hemodializa nie ma istotnego znaczenia w przypadku przedawkowania meldonium ze względu na silne wiązanie się z białkami osocza krwi.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania sklasyfikowano zgodnie z MedDRA (Medyczny Słownik do Celów Regulacyjnych) według układów narządów i częstości występowania: często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/10000, <1/1000).

Ze strony układu odpornościowego:

często — reakcje alergiczne*; rzadko — podwyższona wrażliwość, w tym zapalenie alergiczne skóry, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne aż do szoku.

Ze strony psychiki:

rzadko — pobudzenie, uczucie strachu, myśli natrętne, zaburzenia snu.

Ze strony układu nerwowego:

często — ból głowy*; rzadko — parestezje, drżenie, hipestezja, szum w uszach, zawroty głowy, zawroty, zaburzenia chodu, stan przedobrzuczkowy, omdlenie.

Ze strony serca:

rzadko — zmiana rytmu serca, uczucie przyspieszonego serca, tachykardia / tachykardia zatokowa, migotanie przedsionków, arytmia, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej / ból w klatce piersiowej.

Ze strony naczyń:

rzadko — podwyższenie/spadek ciśnienia tętniczego, kryzys nadciśnieniowy, zaczerwienienie, bladość skóry.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzyłojowej:

często — infekcje dróg oddechowych; rzadko — zapalenie gardła, kaszel, duszność, apnea.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często — dyspepsja*; rzadko — dysgezja (metaliczny smak w ustach), utrata apetytu, odruchy wymiotne, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka, ból brzucha, suchość w ustach lub nadmierna ślinotliwość.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko — wysypka, ogólne/wysypki makularne/papularne, świąd.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko — ból pleców, osłabienie mięśni, skurcze mięśni.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

rzadko — polakiuria.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania:

rzadko — ogólne osłabienie, dreszcze, astenia, obrzęk, obrzęk twarzy, obrzęk nóg, uczucie gorąca, uczucie zimna, zimny pot.

Badania:

często — dyslipidemia, podwyższenie poziomu białka C-reaktywnego; rzadko — odchylenia w elektrokardiogramie (EKG), przyspieszenie pracy serca, eozynofilia*.

* Efekty niepożądane obserwowane w wcześniejszych, niekontrolowanych badaniach klinicznych.

W związku z zastosowaniem meldoniu zgłaszano ból w górnej części brzucha oraz migreny.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w suchym i niedostępnym dla dzieci miejscu.

Opakowanie.

Kapsułki 250 mg: po 10 kapsułek w blisterze; po 4 lub 6 blisterów w tekturowym pudełku.

Kapsułki 500 mg: po 15 kapsułek w blisterze; po 4 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

K. O. Rompharm Company S.R.L. /
S.C. Rompharm Company S.R.L.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Rumunia, miasto Otopeni, ul. Eroilor nr 1A, 075100, okręg Ilfov /
Romania, Otopeni city, Eroilor str. nr 1A, 075100, jud. Ilfov.

Wnioskodawca.

Sp. z o.o. „WORLD MEDICINE”, Ukraina /
WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.