Rinoloxyn

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Rinoloxyn

SkÅad:

substancja czynna: lewofloksacyna;

100 ml roztworu zawiera lewofloksacyny hemihyd rat rÃwnowartoÅ ne lewofloksacynie 500 mg; substancje pomocnicze: chloroek sódowy, edety n sodu, kwas chlorowod orowy rozcieÅ czony, wodorotlenek sodu, woda do wstrz ykwaÅ.

PostaÄ lekowa. RoztwÃr do wlewu.

GÅÃwne wÅasnoÅci fizyko-chemiczne: przezroczysty roztwÃr od Å zÃÅ toÅ ci Å zÃÅ tozielonkawej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonÃw. Fluorochinolony. Kod ATC J01MA12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna — syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny ofloksacyny.

Mechanizm działania. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności. Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia. Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC levofloksacyny oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, podano w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Kliniczne wartości progowe MIC levofloksacyny.

Tabela 1

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2 Wrażliwość można określić na podstawie wrażliwości na ciprofloksacynę.

Odporność może różnić się geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków. Wskazane jest uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna rozpowszechniona oporność jest taka, że skuteczność leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki.

Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie:

Bacillus anthracis

Staphylococcus aureus metycylinowrażliwy

Staphylococcus saprophyticus

Streptococci, grupa C i G

Streptococcus agalactiae

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes

Beztlenowe bakterie Gram-ujemne:

Eikenella corrodens

Haemophilus influenzae

Haemophilus para-influenzae

Klebsiella oxytoca

Moraxella catarrhalis

Pasteurella multocida

Proteus vulgaris

Providencia rettgeri

Beztlenowce:

Peptostreptococcus

Inne:

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Chlamidia trachomatis

Legionella pneumophila

Mycoplasma pneumoniae

Mycoplasma hominis

Ureaplasma urealyticum

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie:

Enterococcus faecalis

Staphylococcus aureus metycylinoodporny*

Koagulazo-ujemne Staphylococcus spp

Beztlenowe bakterie Gram-ujemne:

Acinetobacter baumannii

Citrobacter freundii

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Proteus mirabilis

Providencia stuartii

Pseudomonas aeruginosa

Serratia marcescens

Beztlenowce:

Bacteroides fragilis

Naturalnie oporne szczepy

Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie:

Enterococcus faecium

*Metcylinoodporny S. aureus, z dużym prawdopodobieństwem, może również wykazywać oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy schemacie dawkowania 500 mg jeden lub dwa razy na dobę.

Średni objętość rozprowadzenia lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczym i powtarzalnym podaniu dawki 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się leku w tkankach organizmu. Przenikanie do tkanek i płynów organizmu. Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu nabłonka pęcherzykowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzy), tkanki gruczołu krokowego oraz moczu. Jednak lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja. Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu, metabolitami są dimetylolewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest powoli wydalana z osocza krwi (okres połowa życia wynosi 6–8 godzin), zazwyczaj wydalana jest przez nerki (ponad 85% podanej dawki).

Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co wskazuje na to, że te drogi (doustna i dożylne) są wzajemnie zamiennymi.

Liniowość. Lewofloksacyna charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie 50–1000 mg. Pacjenci z niewydolnością nerek. Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy połowa życia się wydłużają, jak pokazano w tabeli 2.

Tabela 2

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów oraz pacjentów w wieku podeszłym, poza różnicami związanymi z klarownością kreatyniny.

Różnice związane z płcią. Oddzielna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że te różnice płciowe mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Rinoloxyn, roztwór do wlewu, wskazany jest do leczenia następujących chorób zakaźnych u dorosłych:

• zapalenie płuc nieszpitalne*;
• ostre zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich*;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna antraksu: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie radykalne.

*W odniesieniu do powyższych chorób zakaźnych lewofloksacyna powinna być stosowana wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych leków przeciwbakteryjnych, które są zazwyczaj stosowane jako leczenie pierwotne tych infekcji.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek składnik leku. Epilepsja. Reakcje niepożądane ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów. Okres ciąży lub karmienia piersią. Wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ).

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi czynnikami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy samodzielnym przyjmowaniu lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna.

Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklotydyny o 24%, a probenecydu – o 34%. Dzieje się tak, ponieważ oba leki są zdolne do blokowania sekrecji kanalikowej lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja.

Leki takie jak węglan wapnia, digoksyna, gliBenklamid, ranitydyna nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) zgłaszano zwiększenie wartości testów krzepnięcia (czas protrombinowy / międzynarodowe znormalizowane stosunki) oraz/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Leki wydłużające odstęp QT.

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania. Wydłużenie odstępu QT”).

Teofilina.

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofliny, która jest głównie metabolizowana przez CYP1A2, dlatego można uznać, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Glikokortykosteroidy.

Przy jednoczesnym stosowaniu z glikokortykosteroidami zwiększa się ryzyko pęknięcia ścięgna.

Inne.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z następującymi lekami: węglan wapnia, digoksyna, gliBenklamid, ranitydyna. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, u których w przeszłości wystąpiły poważne działania niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Utrwale, niesprawność powodująca i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, wystąpiły trwałe (przez kilka miesięcy lub lat), niesprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane, wpływające na różne układy organizmu, a czasem na kilka układów jednocześnie (układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych oznak lub objawów jakichkolwiek poważnych działań niepożądanych i skonsultować się z lekarzem. Drobnoustroje S. Aureus oporne na metycylinę.

U S. Aureus opornych na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. W związku z tym lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Odporność na fluorochinolony u E. coli (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Czas trwania wlewu.

Zalecany czas wlewu powinien wynosić co najmniej 30 minut dla roztworu 250 mg lub 60 minut dla roztworu 500 mg lewofloksacyny do wlewu dożylnego. Wiadomo, że podczas wlewu ofloksacyny może rozwijać się tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. Rzadko, w wyniku silnego obniżenia ciśnienia tętniczego, może rozwijać się niewydolność serca i naczyń. Jeśli podczas wlewu lewofloksacyny (L-izomer ofloksacyny) wystąpi widoczne obniżenie ciśnienia tętniczego, podawanie leku należy natychmiast przerwać.

Zapalenie ścięgien i ich pęknięcie.

Rozwój zapalenia ścięgien i pęknięcie ścięgien (w szczególności ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może występować już w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami lub fluorochinolonami, a przypadki takie zgłaszano również kilka miesięcy po zakończeniu stosowania leku. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i ich pęknięcia jest zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów, pacjentów otrzymujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny oraz u pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesne obrzęki, stan zapalny) należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotknięte kończyny należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomić). W przypadku objawów tendynopatii nie zaleca się stosowania kortykosteroidów.

Miozycje

Zgłaszano przypadki miozycji u pacjentów stosujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozycji zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym wystąpieniu miozycji i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zakażenia spowodowane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, występująca podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby spowodowanej Clostridium difficile. Najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Stopień ciężkości chorób związanych z Clostridium difficile waha się od łagodnych do stanów zagrażających życiu, a najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. W przypadku podejrzenia choroby spowodowanej Clostridium difficile lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są w tej sytuacji przeciwwskazane.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana pacjentom z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, należy stosować ją z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz podczas jednoczesnego leczenia substancjami aktywnymi, które obniżają próg drgawkowy, np. teofiliną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”) lewofloksacynę należy odstawić.

Pacjenci z niedoborem glukoza-6-fosforan dehydrogenazy.

Pacjenci z ukrytymi lub wyraźnymi zaburzeniami aktywności glukoza-6-fosforan dehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. W związku z tym w razie konieczności stosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy prowadzić nadzór w celu wykrycia możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości).

Lewofloksacyna może prowadzić do poważnych, potencjalnie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego do wstrząsu anafilaktycznego), czasem już po podaniu pierwszej dawki leku. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy odstawić lewofloksacynę, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje skórne.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym toksyczny epidermalny nekroliozy (znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołu DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych, które mogą wystąpić po zastosowaniu leku, i dokładnie monitorować. Jeśli pojawiają się objawy i objawy wskazujące na te reakcje, stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywne leczenie.

Jeśli u pacjenta podczas stosowania lewofloksacyny rozwinie się poważna reakcja, taka jak toksyczny epidermalny nekroliozy, zespół Stevensa-Johnsona lub zespół DRESS, leczenie lewofloksacyną nigdy nie powinno być wznowione u tego pacjenta.

Zmiany poziomu glukozy we krwi.

Podczas stosowania wszystkich chinolonów zgłaszano przypadki zmian poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiper- glikemii, zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami obniżającymi poziom glukozy (np. glibenklamidem) lub insuliną. Znane są przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, zaleca się, aby pacjenci nie narażali się bez potrzeby na silne promieniowanie słoneczne ani na promieniowanie sztuczne źródła promieni UV (np. lampy UV, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K.

Z uwagi na możliwe podwyższenie poziomu wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy / międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub zwiększenie częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), podczas jednoczesnego stosowania tych środków należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Reakcje psychiczne.

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny pacjentom z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlużenie odcinka QT.

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, pacjentom z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków mających zdolność wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki. Dawkowanie u pacjentów starszych”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”). Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. W związku z tym należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, pacjentom z tych grup.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawki serca. Epidemiologiczne badania wykazały zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji aortalnej i mitralnej zastawki serca po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne przypadki), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, pacjentów z rozpoznaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty, lub z chorobą zastawki serca, lub w obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawki serca: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty: zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub miażdżyca, lub zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka regurgitacji/niewydolności zastawki serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia zwiększa się u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego napadu duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych. Neuropatia obwodowa.

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do mrowienia, hipostezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci stosujący lek powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby zakończonej śmiercią, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub bóle brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mają działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji stosowanie fluorochinolonów u pacjentów z miastenią gravis wiązało się z poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi wspomagania oddychania. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis. Zaburzenia wzroku.

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub działania niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane” oraz „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”).

Superinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów odpornych (opornych) na lek. W przypadku rozwoju superinfekcji w trakcie terapii należy podjąć odpowiednie działania.

Ostre zapalenie trzustki.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentom, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzuszny lub wymioty, należy natychmiast przeprowadzić badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie lewofloksacyny, a w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić leczenia lewofloksacyną. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki.

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników oznaczenia opioidów uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod. Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Lek zawiera sod – należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety niskosodowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na rozrodczość. Jednak przy braku danych dotyczących stosowania lewofloksacyny u ludzi i przy istniejących danych doświadczalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstek organizmu rozwijającego się pod wpływem fluorochinolonów, lek jest przeciwwskazany w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią. Brakuje wystarczających informacji na temat przenikania lewofloksacyny do mleka matki. Jednak inne fluorochinolony przenikają do mleka matki. Przy braku danych dotyczących stosowania lewofloksacyny u ludzi i przy istniejących danych doświadczalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstek organizmu rozwijającego się pod wpływem fluorochinolonów, lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność. Lewofloksacyna nie powoduje zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/brzuch, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór lewofloksacyny należy podawać w powolnej infuzji dożylnej 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości infekcji oraz od wrażliwości patogenu. Zwykle po kilku dniach leczenia, jeśli stan pacjenta na to pozwala, można przejść od początkowego podawania dożylnego na doustne (tabletki lewofloksacyny 250 mg lub 500 mg). Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby.

Poniżej podano zalecane dawkowanie lewofloksacyny.

Tabela 3

Dawkowanie dla chorych z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min)

* Zgodnie ze stanem klinicznym pacjenta po kilku dniach (zazwyczaj po 2–4 dniach) możliwe jest przejście z początkowego wstrzykiwania dożylnego na doustne przy tej samej dawce.

Tabela 4

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny < 50 ml/min

1 Po hemodializie lub przewlekłym ambulatoryjnym dializie otrzewnowej (PAOD) dodatkowe dawki nie są wymagane.

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie z moczem.

Dozowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” – „Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna”, „Wydlużenie interwału QT”). Lewofloksacyna jest podawana dożylnie wolno w formie wlewu kroplowego. Czas podania powinien wynosić co najmniej 30 minut dla dawki 250 mg lub co najmniej 60 minut dla dawki 500 mg. W zależności od stanu pacjenta po kilku dniach możliwe jest przejście z podania dożylnego na doustne lewofloksacyny w tej samej dawce.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Tak jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzeniu mikrobiologicznym zniszczenia patogenów.

Sposób podania.

Lek należy użyć natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu gumowego korka, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Podczas przeprowadzania wlewu nie jest wymagana ochrona przed światłem. Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed użyciem należy sprawdzić roztwór. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór, wolny od cząstek.

Mieszanie z innymi roztworami do wlewów.

Lewofloksacyna jest zgodna z następującymi roztworami do wlewów:

0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań, 2,5 % glukoza w roztworze Ringera, wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity). Zobacz również sekcję „Niezgodność”.

Nieużywany lek należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy. Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania lewofloksacyny dotyczą układu nerwowego środkowego: dezorientacja, mioklonus, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, drżenie, wydłużenie interwału QT. W okresie posprzedażowym stosowania lewofloksacyny obserwowano działania niepożądane ze strony układu nerwowego środkowego (UKŚ), w tym dezorientację, napady padaczkowe, halucynacje i drżenie.

Leczenie. Objawowe i wspierające. Należy rozważyć monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT. Lewofloksacyna nie jest usuwana ani za pomocą hemodializy, ani dializy otrzewnowej, ani ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CAOD); nie istnieje specyficzny antydotum.

Niepożądane działania.

Poniżej wymieniono niepożądane działania według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy według częstości występowania niepożądane zjawiska są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Tabela 5

1 Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idopodobne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

2 Reakcje błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku. * Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawności i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji, obejmujących różne układy narządów i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu, w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatie związane z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), były związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony obserwowano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Do innych działań niepożądanych związanych z zastosowaniem fluorochinolonów należy występowanie napadów porfirii u chorych na porfirię.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po dopuszczeniu do obrotu ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed światłem. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z roztworami do wlewania i wstrzykiwania, które są niestabilne fizycznie i chemicznie w pH 3–4 (takimi jak węglan sodu, penicylina, heparyna). Nie należy mieszać leku z innymi lekami w jednym pojemniku, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 100 ml w pojemniku z poli(chlorku winylu), po 1 pojemniku w folii polietylenowej w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

Spółka zależna „Farmatreyd”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Drogobycz, ul. Samborska 85, obwód lwowski, Ukraina.