Ringer Laktat Roztwór

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku RINGER LAKTAT ROZTWÓR (RINGER’S LACTATE SOLUTION)

Skład:

substancje czynne: sodu chlorek, potasu chlorek, sodu laktyan, wapnia chlorek dwuwodny;

100 ml roztworu zawiera: sodu chlorku – 0,602 g; potasu chlorku – 0,0373 g; sodu laktyanu – 0,3138 g; wapnia chlorku dwuwodnego – 0,0294 g;

skład jonowy na 1000 ml roztworu: Na+ – 131 mmol, K+ – 5 mmol, Ca++ – 2 mmol,
Cl− – 112 mmol, laktyan – 28 mmol;

substancje pomocnicze: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna ciecz; osmolarność teoretyczna — 278 mosmol/l; pH 5,5–7,5.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki zastępcze osocza i roztwory przewleczne. Roztwory do korekty zaburzeń równowagi elektrolitycznej. Elektrolity. Kod ATC B05B B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. „Ringer Laktat Roztwór” — roztwór soli z zбалansowaną zawartością elektrolitów. Uzupełnia niedobór objętości krwi krążącej. Laktan, który wchodzi w skład leku, w wyniku procesów metabolicznych przekształca się w aniony węglanowe, co słabo wpływa na reakcję krwi w kierunku zasadowym. Roztwór wykazuje również działanie odtruwające dzięki obniżeniu stężenia produktów toksycznych we krwi oraz aktywacji diurezy. Roztwór jest zbliżony do izotonicznego.

Farmakokinetyka. Po wewnątrzżylnym podaniu leku przez krótki czas zwiększa się osmolarność krwi. Lek przenika do tkanek w przybliżeniu po pół godziny. Składniki leku są wydalane z moczem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Korekta zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej przy odwodnieniu izotonicznym i hipotonicznym spowodowanym utratą płynu w wyniku wymiotów, biegunki, niedostatecznego przyjmowania płynów do organizmu, przetok żółciowych i jelitowych, a także w celu przywrócenia równowagi wodno-elektrolitowej podczas przygotowania pacjentów do zabiegu operacyjnego i w okresie popooperacyjnym. Kwasica metaboliczna.

Przeciwwskazania. Hipervolemia, hiperkaliemia (w tym spowodowana stosowaniem kortykosteroidów), hiperkaliemia, hiperchlorhydria, odwodnienie hipertoniczne, alkaloza, kwasica mleczanowa; ciężka nadciśnienie tętnicze; ciężkie zaburzenia czynności serca i/lub nerek, niewydolność wątroby (z powodu zmniejszenia tworzenia się wodorowęglanu z mleczanu), obrzęk płuc, tromboflebita; stany z podwyższonym krzepnięciem krwi, nieleczne wady serca.

Oliguria, anuria; ostra niewydolność nerek; obrzęk mózgu; hiperkalcemia; hiperhydratacja pozakomórkowa.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Przy stosowaniu moczogonnych zatrzymujących potas, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) oraz leków zawierających potas zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii. Jednoczesne stosowanie leku „Ringer Laktat Roztwór” i glikozydów nasercowych nasila toksyczne działanie tych ostatnich z powodu obecności w roztworze jonów Ca++.

Preparat jest niesynteżny z cefamandolem, amfoterycyne B, alkoholem etylowym, tiopentalą sodową, kwasem aminokapronowym, metaraminolem, ampicilliną, wibramycyną i monocykliną.

Nie zaleca się stosowania „Ringer Laktat Roztwór” jako środka rozcieńczającego antybiotyki podawane drogą dożylną, a także do rozcieńczania leków przeciwzapalnych.

Możliwe zwiększenie zatrzymania sodu w organizmie przy jednoczesnym stosowaniu następujących leków: niesteroidowych leków przeciwzapalnych, androgenów, hormonów anabolicznych, estrogenów, kortykotropiny, mineralokortykoidów, wazodylataktorów lub blokerów gangliowych.

Z uwagi na obecność w składzie leku mleczanu, który alkalizuje pH, należy z ostrożnością stosować „Ringer Laktat Roztwór” jednocześnie z lekami, których wydalanie nerkowe zależy od pH. Klirens nerkowy salicylanów, barbituranów, litu może się zmniejszać, a sympatykomimetyków i środków pobudzających (takich jak siarczan dextroamfetaminy, chlorowodorek fenfluraminy) – zwiększać.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Podczas prowadzenia terapii dożylnego wlewania leku „Ringer Laktat Roztwór” należy oceniać stan kliniczny pacjenta na podstawie monitorowania stężenia elektrolitów, równowagi wodno-elektrolitowej, pH i pCO₂, poziomu laktonu (w przypadku przeprowadzania masowych wlewu).

Ze względu na zawartość jonów sodu „Ringer Laktat Roztwór” należy stosować z ostrożnością u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością nerek i układu sercowo-naczyniowego, u pacjentów w podeszłym wieku, a także u pacjentów z stanami klinicznymi towarzyszącymi zatrzymaniu sodu i obrzękom, u pacjentów z hipoksją oraz niewydolnością wątroby.

Stosowanie roztworów dożylnych może powodować przeciążenie płynem, hiperhydratację, zjawiska zastoinowe i obrzęk płuc. Ryzyko rozwoju rozcieńczenia jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia elektrolitów. Ryzyko rozwoju przeciążenia roztworem, powodującego zjawiska zastoinowe z obwodowymi obrzękami i obrzękiem płuc, jest wprost proporcjonalne do stężenia elektrolitów.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać podawanie roztworu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ponieważ lek zawiera lakto sodu, należy stosować go z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do hiperkaliemii (np. z niewydolnością kory nadnerczy, cukrzycą niesłodową lub masową utratą tkanek), oraz u pacjentów z chorobami serca; ze względu na zawartość jonów sodu roztwór należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek i układu sercowo-naczyniowego, z zastojową niewydolnością serca, szczególnie w okresie pooperacyjnym, a także u pacjentów z stanami klinicznymi towarzyszącymi zatrzymaniu sodu i obrzękom.

Roztwory zawierające sód należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy lub kortykotropinę.

Ze względu na zawartość potasu konieczna jest ostrożność przy stosowaniu roztworu u pacjentów z chorobami serca i stanami klinicznymi towarzyszącymi zatrzymaniu potasu w organizmie.

W przypadku podawania wapnia należy monitorować czynność serca za pomocą elektrokardiografii (EKG), szczególnie u pacjentów przyjmujących doustnie cyfrowinę. Poziomy wapnia w surowicy krwi nie zawsze odzwierciedlają poziomy wapnia w tkankach.

U pacjentów z obniżoną funkcją wydzielniczą nerek stosowanie roztworu może prowadzić do zatrzymania sodu lub potasu w organizmie.

Ze względu na obecność w roztworze jonów wapnia konieczna jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu produktów krwionośnych, ponieważ możliwe jest rozwinięcie się krzepnięcia.

W przypadku podawania wapnia drogą dożylną, konieczna jest szczególna uwaga u pacjentów przyjmujących glikozydy serca.

Lakto jest substratem dla glukoneogenezy, dlatego należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą typu II.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Lek stosować tylko w przypadkach wskazań życiowych, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa możliwy ryzyko dla płodu/dziecka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych maszyn. Brak danych ze względu na stosowanie leku wyłącznie w warunkach szpitalnych.

Sposób stosowania i dawki.

Podawać dożylnie kroplowo. Dawkę ustala lekarz w zależności od stanu chorego. Maksymalna dawka dobową dla dorosłych wynosi 40 ml/kg/dobę (średnio 2500 ml ze szybkością 60 kropel/min). Czas trwania leczenia zależy od stanu chorego.

Dzieci. W pediatrii nie stosuje się z powodu braku badań klinicznych.

Przedawkowanie. Przedawkowanie lub zbyt szybkie podanie roztworu może prowadzić do zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, objawów alkalozy oraz dekompensacji sercowo-płucnej. W takim przypadku należy natychmiast przerwać podawanie leku. Przeprowadzać leczenie objawowe.

Nadmiarne podanie laktału może prowadzić do rozwoju alkalozy metabolicznej, która z kolei może towarzyszyć hipokaliemia. Objawy: zmiana nastroju, zmęczenie, duszność, osłabienie mięśni, polidyppsja, poliuria, zaburzenia myślenia, arytmia. Hipertonia mięśni, mimowolne drgania mięśni oraz skurcze tetaniczne mogą się rozwinąć u pacjentów z hipokalcemią.

Działania niepożądane.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej: zmiany stężenia elektrolitów (potasu, wapnia, sodu, chloru) w surowicy krwi; alkalosis metaboliczny; kwasica chlorkowa.

Ogólne reakcje organizmu: hiperwolemia; reakcje alergiczne lub anafilaktyczne (podwyższenie temperatury ciała, świąd, kaszel, kichanie, trudności w oddychaniu, lokalne lub uogólnione pokrzywienie, obrzęk naczynioruchowy).

Zmiany w miejscu infuzji: zapalenie, obrzęk, wysypka, świąd, zaczerwienienie, ból, palenie, mrowienie w miejscu infuzji, zapalenie żył z zakrzepem.

Zaburzenia psychiczne: atak paniki.

Szybkie podawanie leku może spowodować ostrą niewydolność krążenia oraz obrzęk płuc.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy przerwać podawanie roztworu, ocenić stan pacjenta i udzielić odpowiedniej pomocy.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie wolno mieszać leku z roztworami zawierającymi fosforany lub węglany.

Opakowanie. 200 ml lub 250 ml, lub 400 ml, lub 500 ml w butelkach.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Infuzja”.

Adres siedziby i miejsca prowadzenia działalności producenta.

Ukraina, 23219, obwód winnicki, rejon winnicki, Wieś Winnickie Hutory, ul. Niemirowskie szosse, nr 84A.