INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku REVMASTOP (RHEUMASTOP)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 ml roztworu zawiera 10 mg meloksikamu;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer 188, sodu chlorek, glicyna, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta żółta ciecz o zielonkawym odcieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Revmastop to niesteroidowy lek przeciwbólowy (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych leków NSAID, dokładny mechanizm działania meloksykamu nie został w pełni poznany. Jednakże istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich leków z grupy NSAID (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu domięśniowym. Względna dostępność biologiczna w porównaniu z podaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi domięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu domięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie wynosi około połowy stężenia w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu domięśniowym lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksykamu (7,5–15 mg) wynosi 16 l, z współczynnikiem odchylenia w granicach 11–32%.

Biotransformacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu wykryto cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksimeloksykam (60% dawki), powstający w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylmeloksykamu, który również jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że izoenzym CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w metabolizmie, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydala się w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, domięśniowej lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Linowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby oraz nerek w stopniu łagodnym do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek zaobserwowano istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych kobiet wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie równowagi u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek Revmastop, roztwór do wstrzykiwań, wskazany jest dorosłym do krótkotrwałego leczenia objawowego ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów oraz spondylituis ankylopoetycznego, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na meloksikam lub inne składniki leku, albo na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Meloksikamu nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ pojawiały się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca przewlekła choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepnych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
ciężka niewydolność serca;
leczenie bólu w okresie okołooperacyjnym po by-passie tętnic wieńcowych (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Ryzyko związane z hiperkaliemią.

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), heparyny (niskocząsteczkowe lub nierytowane), cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim.

Rozpoczęcie hiperkaliemii może zależeć od czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy wspomniane wyżej leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych (≥ 500 mg dawka pojedyncza lub ≥ 3 g całkowita dawka dzienna).

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na wstrzykiwanie wewnętrzne roztworu do wstrzykiwań meloksikam jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) należy zachować ostrożność podczas stosowania heparyny ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia.

Leki trombolityczne i przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać skuteczność diuretyków i innych leków przeciw nadciśnieniu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego połączenie należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii łączonej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciw nadciśnieniu (np. beta-blokery). Podobnie jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, może dojść do osłabienia działania przeciw nadciśnieniowego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcynuryny (np. cyklosporyna, takrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcynuryny może być nasilana przez NLPZ poprzez wpływ na działanie prostaglandyn nerkowych. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks.

Jednoczesne stosowanie meloksikamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko wystąpienia ostrych reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków.

Lity. Istnieją dane, że NLPZ zwiększają stężenie litu w osoczu krwi (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesnego przyjmowania leków litu i NLPZ nie zaleca się. Jeśli terapia połączona jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas dobierania dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu krwi. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia połączonego należy kontrolować parametry badań krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ poziom metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy uwzględnić, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz wyżej) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pemetreksed. U pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min nie należy stosować meloksikamu co najmniej 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania pemetreksedu oraz co najmniej 2 dni po jego podaniu. Jeśli jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem jest absolutnie konieczne, pacjenci powinni być pod ścisłą kontrolą ze względu na ryzyko mielosupresji i reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawki meloksikamu 15 mg mogą zmniejszać wydalanie pemetreksedu, a tym samym zwiększać częstość występowania reakcji niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy ostrożnie przepisywać 15 mg meloksikamu jednoczesnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamu.

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu poprzez zakłócanie krążenia wewnątrzwątrobowego, w wyniku czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a czas półtrwania zmniejsza się do 13±3 godziny. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków na farmakokinetykę.

Leki przeciwcukrzycowe doustne (pochodne sulfonowych moczników, nateglinid)

Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, z czego około dwie trzecie zachodzi drogą wiązania z cytochromem (CYP) P450 (główna droga – CYP 2C9, pomocnicza droga – CYP 3A4), a jedna trzecia – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych moczników, nateglinid); interakcja ta może prowadzić do podwyższenia poziomu tych leków i meloksikamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfonowych moczników lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwstrzążnymi, cytydyną i dypoksyną.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Niepożądane reakcje mogą być minimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści kliniczne terapii.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą wystąpić w dowolnym momencie podczas leczenia, niezależnie od obecności lub braku poprzednich objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów w starszym wieku. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), dotyczy to również pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z wywiadem toksyczności przewodu pokarmowego, szczególnie pacjentom w starszym wieku, należy zwrócić uwagę na wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienie przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów, którzy jednocześnie stosują leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia ze strony wątroby.

Do 15% pacjentów stosujących NLPZ (w tym Revmastop) może dojść do podwyższenia jednego lub więcej badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, pozostawać bez zmian lub być przejściowe podczas kontynuacji leczenia. Istotne podwyższenia ALAT lub ASAT (około trzy lub więcej razy powyżej normy) zaobserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Ponadto podczas badań klinicznych z NLPZ zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub u których obserwowano odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii Revmastopem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), należy przerwać stosowanie Revmastopu.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe i zaburzenia krążenia mózgowego.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Ze względu na brak danych epidemiologicznych nie można wykluczyć takiego ryzyka również dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NLPZ mogą zwiększać ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia ze strony skóry.

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy przy stosowaniu meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy (np. postępujące wysypki, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem.

Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy podczas stosowania meloksikamu, nie można w przyszłości ponownie stosować tego leku.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypki lekowego przy stosowaniu meloksikamu.

Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalonego wysypki lekowego związanego ze stosowaniem meloksikamu.

Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksikamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów, którzy wcześniej nie mieli reakcji na meloksikam. Revmastop nie powinien być stosowany u pacjentów z trzema objawami aspirynowymi. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których wystąpiły rinit, z polipami nosowymi lub bez, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku pierwszych objawów reakcji anafilaktycznej.

Wartości wątrobowe i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu aminotransferaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia kreatyniny w surowicy i azotu mocznikowego w surowicy, a także inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i nosiły charakter przejściowy. W przypadku istotnych lub trwających potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić kontrolne badania.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NLPZ ze względu na hamowanie działanie rozszerzające naczynia prostaglandyn nerkowych mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten niepożądany efekt jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
hipowolemia (dowolnego pochodzenia);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczy;
nerczyca toczeniowa;
ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapaleń nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołów nerczowych.

Dawka meloksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę nie trzeba zmniejsza (poziom klirensu kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może obserwować się zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą nasilić się lub nasilić obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się prowadzenie monitoringu klinicznego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem.

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy wstrzymać przynajmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i przynajmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niepożądane reakcje często gorzej tolerowane są przez pacjentów w starszym wieku, osłabionych lub wyczerpanych, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów w starszym wieku, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci w starszym wieku mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może dojść do powstania ropnia lub martwicy.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w ampułce 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne Revmastopu, skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność danych diagnostycznych przy określaniu powikłań w przypadku podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami.

Revmastop nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym Revmastop. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub krwawieniem makroskopowym, lub niepełnie opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym Revmastop, należy kontrolować hemoglobinę lub hematokryt, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjenci, którym przepisano Revmastop i u których możliwe są niepożądane skutki związane ze zmianami w funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci przyjmujący leki przeciwkrzepne.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ Revmastop nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie stosować u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długością leczenia. U zwierząt podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utrat przed- i poimplantacyjnych oraz śmierci embrionalno-płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze, które w większości przypadków ustępowało po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem przypadków nagłej potrzeby. Jeśli meloksikam jest przepisywany kobiecie próbującej zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie meloksikamu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyka:

ryzyka dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
dysfunkcja nerek (patrz powyżej);

ryzyka dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią.

Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących wpływu meloksikamu na człowieka, wiadomo, że NLPZ przenikają do mleka matki. Meloksikam został wykryty w mleku zwierząt. Dlatego stosowanie meloksikamu nie jest zalecane w okresie karmienia piersią.

Niepłodność.

Meloksikam, tak jak wszelkie leki hamujące synteze cyklooksygenazy/prostaglandyn, może pogarszać funkcję rozrodczą i dlatego nie jest zalecany kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli kobieta ma trudności z zajściem w ciążę lub poddawana jest badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych niepożądanych reakcji meloksikam nie ma tendencji do wpływu lub ma nieznaczny wpływ na te działania. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Stosowanie do wstrzykiwań domięśniowych.

Jedna iniekcja 15 mg raz dziennie.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 MG/DZIEŃ.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni, w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy niemożliwe są drogi doustna i doodbytnicza). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby szczególne kategorie pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz również poniższy podrozdział „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. u osób z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek. Środek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (tj. pacjentom z klirensem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie należy zmniejszać dawki.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie należy zmniejszać dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania.

Do wstrzykiwania domięśniowego.

Roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml podaje się w postaci głębokiej iniekcji domięśniowej do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku powtórnego podania zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem należy upewnić się, że koniec igły nie trafił do naczynia.

Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia silnego bólu podczas iniekcji.

W przypadku obecności endoprotezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugim pośladku.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Sposób otwierania ampułki.

Rys. 1 Rys. 2 Rys. 3 Rys. 4

Oddzielić jedną ampułkę od bloku i potrząsnąć nią, trzymając za szyjkę (rys. 1).
Zaciśnąć ampułkę ręką (nie powinno dojść do wycieku leku) i obracając odłączyć główkę (rys. 2).
Natychmiast połączyć strzykawkę z ampułką przez powstały otwór (rys. 3).
Odwrócić ampułkę i powoli wciągnąć jej zawartość do strzykawki (rys. 4).
Założyć igłę na strzykawkę.

Dzieci.

Środek Revmastop jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy ostrego przedawkowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych zwykle ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu w nadbrzuszu, które w ogólności są odwracalne przy terapii wspierającej. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności serca i zatrzymania akcji serca. W trakcie terapii niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi opisywano reakcje anafilaktyczne, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych należy przeprowadzić leczenie objawowe i wspierające. Badania kliniczne wykazały przyspieszone wydalanie meloksykamu po doustnym podaniu 4 g cholestyraminy trzy razy dziennie.

Reakcje niepożądane.

Opis ogólny.

Dane z badań klinicznych i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NSAID.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiennicze, perforacje lub krwawienia żołądkowo-jelitowe, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Po zastosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Poniżej wymieniono reakcje niepożądane obserwowane w 27 badaniach klinicznych o czasie trwania leczenia nie krótszym niż 14 dni. W badaniach klinicznych wzięło udział 15197 pacjentów przyjmujących meloksikam doustnie w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg przez okres do jednego roku.

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

niezbyt często – anemia; rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobne poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Ze strony układu immunologicznego:

niezbyt często – reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktoidealnych; nieznana – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktoidealne, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne:

rzadko – zaburzenia nastroju, koszmary nocne;

nieznana – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

niezbyt często – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego:

niezbyt często – zawroty głowy;

rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

rzadko – uczucie kołatania serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem NSAID.

Ze strony naczyń:

niezbyt często – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NSAID;

nieznana – infekcje górnych dróg oddechowych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

niezbyt często – utajone lub makroskopowe krwawienie żołądkowo-jelitowe, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; rzadko – zapalenie okrężnicy, wrzody żołądkowo-czczosowe, zapalenie przełyku;

bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego;

nieznana – zapalenie trzustki.

Krwawienia żołądkowo-jelitowe, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

niezbyt często – zaburzenia wskaźników funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko – zapalenie wątroby; nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

niezbyt często – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka;

bardzo rzadko – choroba pęcherzowa skóry, zakaźna czerwona plamica;

nieznana – reakcje fotouczulenia, dermatyt odspojeniowy, ustalona wysypka lekowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu moczowego:

niezbyt często – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), zmiany wskaźników funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);

nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często – zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

niezbyt często – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

nieznana – objawy grypopodobne.

Ze strony układu ruchu:

nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Osobne poważne działania niepożądane. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane, które nie są związane ze stosowaniem leku, ale są charakterystyczne dla innych związków tej klasy. Organiczne uszkodzenie nerek, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko zgłaszano przypadki zapalenia nerek typu międzykomórkowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2,5 roku.

Okres ważności po otwarciu ampułki: nieużywana zawartość ampułki powinna zostać zniszczona, nie można jej przechowywać do późniejszego użycia.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Z uwagi na możliwą niezgodność lek Revmastop, roztwór do wstrzykiwań, nie może być mieszany z innymi lekami w jednej strzykawce.

Opakowanie. Po 1,5 ml w ampułkach polietylenowych nr 5.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „FARMASEL”.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącego działalność.

Ukraina, 07408, obwód kijowski, rejon białoruski, wieś Kwitnewe, ul. Prorizna, 3