Revival®

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Rejwal® (Revival)

SkÅ ad:

substancja czynna: chlorowodorek duloksetyny;

1 kapsuÅ aka twarda gastrorezystentna zawiera chlorowodorek duloksetyny 33,68 mg, co odpowiada 30 mg duloksetyny, lub chlorowodorek duloksetyny 67,35 mg, co odpowiada 60 mg duloksetyny;

substancje pomocnicze: cukier sferyczny (sacharoza, skrobiÄ kukurydzianÄ ), hydroksypropylo m etylocelulozÄ 2910/5mPa.s, krospovidon typ A, sacharoza, octan bursztynian hydroksypropylo m etylocelulozy, cytrynian trietylo (E 1505), talk, makrogol 8000, dwutlenek tytanu (E 171);

otoczka kapsuÅ y (dla kapsuÅ ek 30 mg)

skŠad otoczki kapsuŠy: dwutlenek tytanu (E 171), Żelatyna, patentowy niebieski V (E 131), siarczan sodu łaurylu, kar moizyna (E 122), woda oczyszczona;

otoczka kapsuÅ y (dla kapsuÅ ek 60 mg)

skŠad otoczki kapsuŠy: dwutlenek tytanu (E 171), Żelatyna, siarczan sodu łaurylu, erytroksyna (E 127), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172), woda oczyszczona.

Postać leku. KapsuŠy twarde gastrorezystentne.

GÅówne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci:

kapsuÅ y 30 mg: twarde Å»elatynowe kapsuÅ y o rozmiarze «3» z biaÅ‚ym korpusem i niebieskÄ czapkÄ , zawierajÄ ce peletki prawie biaÅ‚ego koloru;

kapsuÅ y 60 mg: twarde Å»elatynowe kapsuÅ y o rozmiarze «0» z jasnoszarym korpusem i różowÄ czapkÄ , zawierajÄ ce peletki prawie biaÅ‚ego koloru.

Grupa farmakoterapeuty czna. Inne leki przeciwdrgawkowe. Kod ATC N06A X21.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Duloksetyna to związek będący inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA). W niewielkim stopniu hamuje wychwyt dopaminy, nie wykazuje istotnej powinowactwa do receptorów histaminowych i dopaminowych, choliner-gicznych oraz adrenergicznych. Duloksetyna w sposób zależny od dawki zwiększa stężenia pozakomórkowe serotoniny i noradrenaliny w różnych obszarach mózgu zwierząt.

Oddziaływania farmakodynamiczne. Duloksetyna normalizuje próg bólowy. Duloksetyna wykazuje również działanie przeciwbólowe, które najprawdopodobniej wynika ze spowolnienia przekazywania impulsów bólowych w OUN.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Ciężka depresja (CD): skuteczność duloksetyny wykazano w badaniach oceniających wpływ ustalonych dawek leku u dorosłych pacjentów z ciężką depresją. Duloksetyna wykazała istotną statystycznie przewagę nad placebo. Wskaźniki odpowiedzi i remisji były również istotnie wyższe przy stosowaniu duloksetyny w porównaniu z placebo. W badaniu oceniającym skuteczność duloksetyny w zapobieganiu nawrotom stwierdzono istotną statystycznie przewagę leku nad placebo. Pacjenci z nawracającą ciężką depresją, którzy otrzymywali duloksetynę, mieli istotnie dłuższy okres bezobjawowy w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Badanie oceniające skuteczność duloksetyny u starszych pacjentów z depresją (≥65 lat) wykazało istotną statystycznie różnicę w porównaniu z placebo.

Uogólnione zaburzenie lękowe (UZL): w badaniach klinicznych duloksetyna wykazała istotną statystycznie przewagę nad placebo w okresie ostrym oraz w zapobieganiu nawrotom u dorosłych pacjentów z UZL.

Wskaźniki odpowiedzi i remisji były również wyższe przy stosowaniu duloksetyny w porównaniu z placebo. W badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom u starszych pacjentów (≥65 lat) z UZL wykazano skuteczność stosowania duloksetyny w porównaniu z placebo. Skuteczność i bezpieczeństwo duloksetyny u starszych pacjentów były podobne do tych obserwowanych u młodszych dorosłych.

Ból neuropatyczny obwodowy spowodowany cukrzycą: skuteczność duloksetyny potwierdzono w badaniach leczenia bólu neuropatycznego cukrzycowego. Duloksetyna istotnie zmniejszała ból w porównaniu z placebo. Efekt u niektórych pacjentów był widoczny już w pierwszym tygodniu leczenia. W tych samych badaniach analizowano również występowanie uczucia senności podczas leczenia. U pacjentów, którzy nie odczuwali senności, odpowiedź kliniczna występowała częściej przy stosowaniu duloksetyny niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Dzieci. Stosowanie duloksetyny u pacjentów w wieku do 7 lat nie było badane. Badania przeprowadzone z udziałem dzieci w wieku od 7 do 17 lat z ciężką depresją wykazały, że ani duloksetyna, ani grupa kontrolna nie różniły się istotnie statystycznie od placebo.

Przerywanie leczenia z powodu działań niepożądanych występowało częściej u pacjentów przyjmujących duloksetynę w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali fluoksetynę, głównie z powodu nudności. Podczas stosowania duloksetyny zgłaszano również zachowania samobójcze. Leczenie duloksetyną wykazało istotnie większe poprawy u pacjentów z UZL. Duloksetyna nie wykazała skuteczności w zmniejszaniu bólu ocenianego według pomiaru pierwotnego wyniku końcowego średniego wyniku bólu w krótkiej ankiecie bólu (BPI).

Farmakokinetyka.

Duloksetyna stosowana jest jako pojedynczy enancjomer. Duloksetyna jest aktywnie metabolizowana przez enzymy oksydacyjne (CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6) z późniejszą koniugacją. Farmakokinetyka duloksetyny wykazuje dużą zmienność międzypacjentową (zazwyczaj 50–60%), częściowo z powodu płci, wieku, palenia tytoniu oraz statusu metabolizatora CYP2D6.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu duloksetyna jest dobrze wchłaniana. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 6 godzinach od przyjęcia leku. Absolutna biodostępność doustna duloksetyny wynosiła od 32% do 80% (średnio 50%). Spożycie posiłku opóźnia czas wchłaniania, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia wydłuża się z 6 do 10 godzin, przy jednoczesnym zmniejszeniu wchłaniania (około 11%). Zmiany te nie mają znaczenia klinicznego.

Rozkład. Około 96% duloksetyny wiąże się z białkami osocza krwi człowieka. Duloksetyna wiąże się zarówno z albuminą, jak i z α1-glikoproteiną kwasową. Uszkodzenie funkcji nerek lub wątroby nie wpływa na wiązanie z białkami krwi.

Metabolizm. Duloksetyna jest intensywnie metabolizowana, a metabolity są wydalane głównie z moczem. Oba cytochromy P450-2D6 i 1A2 katalizują powstawanie dwóch głównych metabolitów: koniugatu glukuronidowego 4-hydroksyduloksetyny oraz koniugatu siarczanowego 5-hydroksy-6-metoksyduloksetyny. Według badań in vitro krążące metabolity duloksetyny uważane są za farmakologicznie nieaktywne. Farmakokinetyka duloksetyny u pacjentów będących powolnymi metabolizatorami CYP2D6 nie była badana oddzielnie. Ograniczone dane wskazują, że stężenia duloksetyny w osoczu u tych pacjentów są wyższe.

Wydalanie. Okres półtrwania duloksetyny waha się od 8 do 17 godzin (średnio 12 godzin). Po doustnym przyjęciu pozorne klirensy plazmatyczne duloksetyny wahały się od 33 do 261 l/h (średnio 101 l/godz.).

Grupy specjalne pacjentów

Płeć. Wykazano różnice farmakokinetyczne między mężczyznami a kobietami (pozorne klirensy plazmatyczne są o około 50% niższe u kobiet). Ze względu na nakładanie się zakresów klirensu różnice farmakokinetyczne związane z płcią nie stanowią podstawy do stosowania niższej dawki u pacjentek.

Wiek. Wykazano różnice farmakokinetyczne między młodszymi kobietami a kobietami starszego wieku (≥65 lat) (AUC zwiększa się o około 25%, a okres półtrwania jest o około 25% dłuższy u kobiet starszego wieku), jednakże wielkość tych zmian jest niewystarczająca, aby uzasadnić korektę dawki. Ogólnie zaleca się ostrożność przy leczeniu pacjentów starszego wieku (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”).

Niewydolność nerek. U pacjentów z nerek w stadium końcowym, poddawanych stałemu dializowaniu, zaobserwowano podwojenie stężenia duloksetyny i pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas” (AUC) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Dane farmakokinetyczne dotyczące duloksetyny są ograniczone u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek.

Niewydolność wątroby. Umiarkowana niewydolność wątroby (klasa B według klasyfikacji Childa–Pugha) wpływała na farmakokinetykę duloksetyny. W porównaniu ze zdrowymi ochotnikami pozorne klirensy plazmatyczne duloksetyny były o 79% niższe, pozorny okres półtrwania końcowy był 2,3 razy dłuższy, a AUC była 3,7 razy wyższa u pacjentów z chorobą wątroby o umiarkowanym nasileniu. Farmakokinetyki duloksetyny i jej metabolitów nie badano u pacjentów z łagodną lub ciężką niewydolnością wątroby.

Karmiące matki. Rozkład duloksetyny badano u kobiet karmiących piersią, u których minęło co najmniej 12 tygodni od porodu. Duloksetyna wykrywana jest w mleku matki, a stężenie równowagowe w mleku matki wynosi około jednej czwartej stężenia w osoczu krwi. Ilość duloksetyny w mleku matki wynosi około 7 μg/dobę przy stosowaniu 40 mg dwa razy dziennie. Laktacja nie wpływała na farmakokinetykę duloksetyny.

Dzieci. Farmakokinetykę duloksetyny u pacjentów w wieku od 7 do 17 lat z ciężką depresją po doustnym przyjmowaniu dawek od 20 do 120 mg raz dziennie scharakteryzowano za pomocą analizy modelowania populacyjnego na podstawie danych z trzech badań. Obliczone na podstawie modelu stężenia równowagowe duloksetyny w osoczu u dzieci były głównie w granicach zakresu stężeń obserwowanych u dorosłych pacjentów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie zaburzeń depresyjnych większych.

Leczenie cukrzycowego neuropatycznego bólu obwodowego.

Leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego.

Lek Rejwal® przeznaczony jest dla dorosłych pacjentów.

Aby uzyskać dodatkowe informacje, zobacz sekcję „Właściwości farmakologiczne”.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na duloksetynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Jednoczesne stosowanie z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMA) jest przeciwwskazane. Choroby wątroby, które mogą prowadzić do niewydolności wątroby.

Nie należy stosować duloksetyny w połączeniu z fluwoksaminą, cyprofloksacyną lub enoksacyną (silne inhibitory CYP1A2) ze względu na zwiększenie stężenia duloksetyny w osoczu krwi. Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Rozpoczęcie leczenia duloksetyną jest przeciwwskazane u pacjentów z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, ponieważ może to prowadzić do potencjalnego ryzyka kryzu hipertensyjnego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

IMA. Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny, duloksetynę nie należy stosować w połączeniu z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ani w ciągu 14 dni po zakończeniu ich stosowania. Ze względu na okres półtrwania duloksetyny, inhibitory MAO nie mogą być przepisywane co najmniej przez 5 dni po zakończeniu leczenia duloksetyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Rejwal® z wybiórczymi, odwracalnymi inhibitorami MAO, takimi jak moklobemid (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Antybiotyk linezolid – to odwracalny, nieselektywny inhibitor MAO, nie powinien być przepisywany pacjentom otrzymującym lek Rejwal® (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Inhibitory CYP1A2. Ponieważ CYP1A2 bierze udział w metabolizmie duloksetyny, wspólne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP1A2 prawdopodobnie prowadzi do zwiększenia stężenia duloksetyny. Fluwoksamina (100 mg raz dziennie), będąca silnym inhibitorem CYP1A2, zmniejsza klirens duloksetyny w osoczu krwi o około 77% i zwiększa AUC0-t 6-krotnie. W związku z tym duloksetyny nie można przepisywać razem z inhibitorami CYP1A2, w szczególności z fluwoksaminą (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Leki działające na ośrodkowy układ nerwowy. Ryzyko stosowania duloksetyny w połączeniu z innymi lekami działającymi na OUN nie było systematycznie oceniane, z wyjątkiem przypadków wymienionych w tej sekcji. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu duloksetyny w połączeniu z innymi lekami lub substancjami o działaniu centralnym, w tym alkoholem i lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami, morfinomimetykami, lekami przeciwwahaniowymi, fenobarbital, uspokajające leki przeciwhistaminowe).

Zespół serotonowy. W rzadkich przypadkach zespół serotonowy występuje u pacjentów stosujących selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny/inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SSRI/SNRI) w połączeniu z lekami serotonergicznych. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu duloksetyny w połączeniu z lekami serotonergicznych, takimi jak SSRI, SNRI, trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi, takimi jak klozaprymina lub amitryptylina, z IMA, takimi jak moklobemid lub linezolid, z ziołem św. Jana (Hypericum perforatum) lub triptanami, tramadolem, petydyną i tryptofanem (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Wpływ duloksetyny na inne leki.

Leki metabolizowane przez CYP1A2. Farmakokinetyka teofiliny, substratu CYP1A2, nie jest istotnie wpływała na jednoczesne stosowanie z duloksetyną (60 mg 2 razy dziennie).

Leki metabolizowane przez CYP2D6. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6. Przy przepisywaniu duloksetyny w dawce 60 mg 2 razy dziennie wraz z pojedynczą dawką dezypiraminy, będącej substratem CYP2D6, AUC dezypiraminy zwiększa się 3-krotnie. Jednoczesne przepisywanie duloksetyny (40 mg 2 razy dziennie) zwiększa stężenie stacjonarne (AUC) tolterodoliny (2 mg 2 razy dziennie) o 71%, ale nie wpływa na farmakokinetykę jej aktywnego metabolitu 5-hydroksylowego i nie wymaga dostosowania dawki. Zaleca się ostrożne stosowanie leku Rejwal® razem z lekami, które są głównie metabolizowane przez CYP2D6 (rysperydon, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, takie jak nortryptylina, amitryptylina i imipramina), szczególnie jeśli mają wąski zakres terapeutyczny (np. flekainid, propafenon i metoprolol).

Antykoncepcje doustne i inne środki steroidowe. Wyniki badań in vitro wskazują, że duloksetyna nie stymuluje aktywności katalitycznej CYP3A. Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji in vivo.

Antykoagulancy i środki przeciwzakrzepowe. Duloksetynę należy przepisywać z ostrożnością razem z doustnymi antykoagulantami i środkami przeciwzakrzepowymi ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka krwawienia z powodu interakcji farmakodynamicznej. Ponadto zaobserwowano zwiększenie wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR), gdy pacjenci otrzymywali duloksetynę razem z warfaryną. Jednak jednoczesne stosowanie duloksetyny i warfaryny u zdrowych ochotników w ramach badania farmakologii klinicznej nie prowadziło do klinicznie istotnej zmiany INR w porównaniu z poziomem wyjściowym ani do zmiany farmakokinetyki R- lub S-warfaryny.

Wpływ innych leków na duloksetynę.

Antacida i antagoniści H2. Jednoczesne stosowanie duloksetyny z antacydami zawierającymi glin i magnez lub z famotydyną nie wpływało na szybkość ani stopień wchłaniania duloksetyny po podaniu doustnej dawki 40 mg.

Induktory CYP1A2. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że palacze mają stężenie duloksetyny w osoczu krwi o prawie 50% niższe niż osoby niepalące.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Mania i napady padaczkowe. Duloksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii lub z rozpoznaniem zaburzenia dwubiegunowego i/lub napadów padaczkowych.

Midryaza. Pojawiały się doniesienia o wystąpieniu midriazy w związku z przyjmowaniem duloksetyny, dlatego lek Revival® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub z ryzykiem ostrej, kąt zamkniętej jaskry.

Ciśnienie tętnicze i tętno. U niektórych pacjentów przyjmowanie duloksetyny może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego i klinicznie istotnej nadciśnienia tętniczego. Może to być związane z efektem noradrenergicznym duloksetyny. Zgłaszano przypadki kryzysu nadciśnieniowego z duloksetyną, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Dlatego u pacjentów z znanym nadciśnieniem tętniczym i/lub innymi chorobami serca zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie w pierwszym miesiącu leczenia. Lek Revival® należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których stan może być zagrożony przez zwiększenie tętna lub podwyższenie ciśnienia tętniczego. Duloksetynę należy również stosować z ostrożnością w połączeniu z lekami, które mogą pogorszyć jej metabolizm (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). U pacjentów, u których podczas przyjmowania leku Revival® występuje trwałe podwyższenie ciśnienia tętniczego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub stopniowe odstawienie leku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Leku Revival® nie należy stosować pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niewydolność nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek poddawanych hemodializie (klirens kreatyniny <30 ml/min) obserwowano podwyższone stężenie duloksetyny w osoczu. Patrz sekcja „Przeciwwskazania” w odniesieniu do pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. Informacje dotyczące pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek znajdują się w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Zespół serotonergiczny / zespół neuroleptyczny złośliwy. Jak w przypadku innych leków serotonergicznych, podczas leczenia duloksetyną może wystąpić potencjalnie zagrażający życiu zespół serotonergiczny lub zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNS), szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych (w tym SSRI, inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne lub triptany), środków wpływających na metabolizm serotoniny, takich jak inhibitory MAO, lub leków przeciwpadaczkowych lub innych antagonistów dopaminy, które mogą wpływać na układ neuroprzekaźników serotonergicznych (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować zaburzenia stanu psychicznego (np. niepokój, halucynacje, śpiączka), niestabilność układu autonomicznego (np. tachykardia, niestabilne ciśnienie tętnicze, hipertermia), zaburzenia układu nerwowo-mięśniowego (np. nadrefleksja, brak koordynacji) i/lub objawy ze strony przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunka). W najcięższej formie zespół serotonergiczny może przypominać zespół neuroleptyczny złośliwy, który obejmuje hipertermię, sztywność mięśni, podwyższony poziom kinazy kreatynowej w surowicy, niestabilność autonomiczną z szybkimi wahnięciami parametrów życiowych oraz zaburzenia stanu psychicznego.

Jeśli jednoczesne leczenie duloksetyną i innymi lekami serotonergicznymi/neuroleptycznymi, które mogą wpływać na układ neuroprzekaźników serotonergicznych i/lub dopaminergicznych, jest klinicznie uzasadnione, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki.

Zwierzbój (Hypericum perforatum). Reakcje niepożądane mogą być częstsze przy jednoczesnym stosowaniu leku Revival® i leków roślinnych zawierających zwierzbój (Hypericum perforatum).

Samobójstwo.

Zespół depresyjny większy i uogólnione zaburzenie lękowe. Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (objawy samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się do czasu znaczącej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić przez pierwsze kilka tygodni lub dłużej, pacjenci powinni być dokładnie monitorowani do czasu poprawy. Ogólna doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, dla których duloksetyna jest wskazana, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto te stany mogą towarzyszyć zespołowi depresyjnemu większemu. Dlatego środki ostrożności stosowane dla pacjentów z zespołem depresyjnym większym powinny być stosowane również dla pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi. Pacjenci z wywiadem myśli samobójczych lub pacjenci, którzy przed rozpoczęciem leczenia wykazywali silne myśli samobójcze, mają zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub zachowań samobójczych i powinni być dokładnie monitorowani podczas leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych stosowanych w zaburzeniach psychicznych wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat. Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas leczenia duloksetyną lub bezpośrednio po jego zakończeniu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Wymagana jest dokładna kontrola pacjentów, szczególnie tych z wysokim ryzykiem, w trakcie terapii, szczególnie na początku leczenia i przy zmianie dawki. Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni być poinformowani o konieczności monitorowania pogorszenia stanu klinicznego, wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku pojawienia się tych objawów.

Ból neuropatyczny obwodowy cukrzycowy. Zarejestrowano pojedyncze przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii duloksetyną lub bezpośrednio po jej zakończeniu, podobnie jak przy stosowaniu innych leków o podobnym działaniu farmakologicznym (leki przeciwdepresyjne). W kwestii czynników ryzyka samobójstwa przy depresji, patrz powyższy rozdział. Lekarze powinni informować pacjentów o konieczności zgłaszania wszelkich uczuć niepokoju.

Stosowanie u dzieci i młodzieży do 18. roku życia. Duloksetyny nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży do 18. roku życia. Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) występowały częściej w badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży przyjmujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo.

Krwawienie. Zgłaszano zaburzenia hemostazy, takie jak siniaki, w tym purpura, oraz krwawienia przewodu pokarmowego, związane z SSRI i SNRI, w tym z duloksetyną. Duloksetyna może zwiększyć ryzyko wystąpienia krwawienia poporodowego (patrz podsekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”). Pacjentom przyjmującym leki przeciwkrzepne i/lub leki wpływające na funkcję płytek krwi (np. NSAID lub kwas acetylosalicylowy) oraz pacjentom z znanym predyspozycją do krwawień należy stosować ostrożność.

Hiponatremia. Podczas stosowania duloksetyny odnotowano przypadki hiponatremii, w tym przypadki z poziomem sodu w surowicy poniżej 110 mmol/l. Hiponatremia może być związana z zespołem nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego. Większość przypadków hiponatremii odnotowano u pacjentów starszych, szczególnie w połączeniu z warunkami prowadzącymi do zaburzeń równowagi wodnej. Leku należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zwiększonym ryzykiem rozwoju hiponatremii (pacjenci starsi, pacjenci z marskością wątroby i odwodnieniem, pacjenci przyjmujący diuretyki).

Zespół odstawienia. Objawy zespołu odstawienia występują często, szczególnie po nagłym zakończeniu leczenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia przy stosowaniu SSRI i SNRI zależy od kilku czynników, w tym długości i dawki terapii oraz szybkości zmniejszania dawki. Najczęstsze niepożądane reakcje wymieniono w sekcji „Efekty niepożądane”. Zazwyczaj objawy te mają łagodny lub umiarkowany charakter, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Pojawiają się zazwyczaj w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, choć pojedyncze doniesienia dotyczyły wystąpienia takich objawów u pacjentów, którzy przypadkowo pominięli dawkę leku. Ogólnie objawy te ustępują spontanicznie w ciągu dwóch tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki duloksetyny przy zakończeniu leczenia przez co najmniej 2 tygodnie, w zależności od potrzeb pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Akatyzja / niepokój psychomotoryczny. Stosowanie duloksetyny wiązało się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym, przykrym lub niepokojącym niepokojem i potrzebą poruszania się, często towarzyszącym niemożności siedzenia lub stania w miejscu. Zjawisko to najprawdopodobniej pojawia się w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Dysfunkcja seksualna. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Zgłaszano przypadki długotrwałej dysfunkcji seksualnej, w których objawy utrzymywały się pomimo odstawienia leku SSRI/SNRI.

Zapalenie wątroby / podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Zgłoszono przypadki uszkodzenia wątroby, w tym znaczne podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (>10 razy górna granica normy), zapalenie wątroby i żółtaczkę podczas stosowania duloksetyny (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Większość z nich występowała w pierwszych miesiącach leczenia. Uszkodzenie wątroby ma najczęściej charakter hepatocelularny. Duloksetynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą powodować uszkodzenie wątroby.

Pacjenci starsi. Dane dotyczące stosowania duloksetyny w dawce 120 mg u pacjentów starszych z zespołem depresyjnym większym i uogólnionym zaburzeniem lękowym są ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów starszych w maksymalnej dawce (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Leki zawierające duloksetynę. Duloksetynę stosuje się pod różnymi nazwami handlowymi w różnych wskazaniach (ból neuropatyczny cukrzycowy, główny zespół depresyjny, uogólnione zaburzenie lękowe i nietrzymanie moczu stresowe). Należy unikać jednoczesnego stosowania kilku z tych leków.

Obecność sacharozy. Ten lek zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji fruktozy, malabsorpcji glukozy i galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Fertylność. W badaniach na zwierzętach duloksetyna nie wpływała na męską płodność, a u kobiet obserwowano wpływ tylko w dawkach powodujących działanie toksyczne na organizm matki.

Ciąża. Badania na zwierzętach wykazały, że toksyczność reprodukcyjna przy poziomach ekspozycji systemowej (AUC) duloksetyny jest niższa niż maksymalny poziom ekspozycji klinicznej. W badaniach wpływu duloksetyny na płód w I trymestrze ciąży nie uzyskano przekonujących wyników dotyczących zwiększonego ryzyka poważnych, specyficznych wad wrodzonych, w szczególności wad serca. Wiadomo, że stosowanie duloksetyny w późnych etapach ciąży (w dowolnym czasie od 20. tygodnia ciąży do porodu) wiązało się ze zwiększonym ryzykiem przedwczesnych porodów. Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotne) krwawienia poporodowego w przypadku stosowania duloksetyny w ciągu miesiąca przed porodem. Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w okresie ciąży, szczególnie w późnych etapach ciąży, może zwiększyć ryzyko wystąpienia u noworodków trwałej nadciśnienia płucnej (PPHN). Chociaż związek PPHN z leczeniem SNRI nie był badany, ten potencjalny ryzyko nie może być wykluczone dla duloksetyny ze względu na odpowiedni mechanizm działania (inhibicja zwrotnego wychwytu serotoniny).

Tak jak przy stosowaniu innych leków serotonergicznych, u noworodków mogą wystąpić objawy zespołu odstawienia, jeśli matka stosowała duloksetynę przed porodem. Objawy zespołu odstawienia obejmują hipotonię, drżenie, zwiększoną pobudliwość nerwową, trudności z połykaniem, osłabione oddychanie i napady padaczkowe. W większości przypadków te objawy pojawiały się bezpośrednio po porodzie lub w ciągu kilku pierwszych dni życia. Duloksetynę należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety przyjmujące duloksetynę powinny informować lekarza o zajściu w ciążę lub planowaniu ciąży.

Okres karmienia piersią. Według danych z badania przeprowadzonego u sześciu karmiących matek, które nie karmiły swoich dzieci, duloksetyna bardzo słabo przenika do mleka matki u ludzi. Ustalona dawka dla dziecka obliczona jako 1 mg na 1 kg masy ciała wynosi około 0,14% dawki matki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Bezpieczeństwo stosowania duloksetyny u dzieci jest nieznane, dlatego przyjmowanie Revivalu® w okresie karmienia piersią nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Nie przeprowadzono badań wpływu duloksetyny na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń. Revival® może powodować efekt sedytywny i zawroty głowy. Dlatego w przypadku wystąpienia sedyty lub zawrotów głowy pacjenci powinni unikać potencjalnie niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie samochodu lub obsługa maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Zespół depresyjny większy. Początkowa i zalecana dawka utrzymująca wynosi 60 mg 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Dawkowanie powyżej 60 mg 1 raz na dobę, do maksymalnej dawki 120 mg na dobę, zostało ocenione pod względem bezpieczeństwa. Nie ma jednak danych klinicznych świadczących o tym, że pacjenci, którzy nie odpowiadają na początkową zalecaną dawkę, mogą korzystać ze zwiększenia dawki.

Terapeutyczna odpowiedź zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach leczenia.

Po osiągnięciu trwałego działania przeciwdepresyjnego zaleca się kontynuowanie leczenia przez kilka miesięcy, aby zapobiec nawrotom. U pacjentów odpowiadających na duloksetynę i z wywiadem powtarzających się epizodów depresji większej należy rozważyć dalsze długotrwałe leczenie w dawce 60–120 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią terapeutyczną dawkę należy zwiększyć do 60 mg na dobę, co stanowi typową dawkę utrzymującą u większości pacjentów.

U pacjentów z współistniejącym zespołem depresyjnym większym zarówno dawka początkowa, jak i utrzymująca wynosi 60 mg 1 raz na dobę (patrz zalecenia dotyczące dawkowania powyżej).

Dawki do 120 mg na dobę okazały się skuteczne i zostały ocenione pod względem bezpieczeństwa w badaniach klinicznych. Dlatego u pacjentów, u których odpowiedź na dawkę 60 mg jest niewystarczająca, można rozważyć zwiększenie dawki do 90 lub 120 mg.

Zwiększenie dawki powinno opierać się na odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku. Po ustabilizowaniu odpowiedzi zaleca się kontynuowanie leczenia przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom.

Ból neuropatyczny obwodowy cukrzycowy. Początkowa i zalecana dawka utrzymująca wynosi 60 mg 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Stosowanie leku powyżej 60 mg 1 raz na dobę, do maksymalnej dawki 120 mg na dobę, podawanych w dawkach równomiernie rozłożonych, zostało ocenione pod względem bezpieczeństwa w badaniach klinicznych. Stężenie duloksetyny w osoczu wykazuje dużą indywidualną zmienność (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). W związku z tym niektórzy pacjenci, którzy niewystarczająco odpowiadają na dawkę 60 mg, mogą korzystać z wyższej dawki. Efekt leczenia należy ocenić po 2 miesiącach. U pacjentów z niewystarczającą początkową odpowiedzią dodatkowa poprawa po tym okresie jest mało prawdopodobna.

Należy regularnie oceniać korzyści terapeutyczne (co najmniej co 3 miesiące) (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie zaleca się dostosowywania dawek wyłącznie na podstawie wieku u pacjentów w podeszłym wieku. Należy jednak zachować ostrożność podczas leczenia osób w podeszłym wieku, szczególnie przy stosowaniu leku Revival® w dawce 120 mg na dobę w przypadku zespołu depresyjnego większego lub uogólnionego zaburzenia lękowego, dla których dane są ograniczone (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Revival® nie należy stosować pacjentom z chorobą wątroby, która może prowadzić do niewydolności wątroby (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Nie jest konieczna korekta dawkowania u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min). Revival® nie należy stosować pacjentom z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min, patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przerywanie leczenia. Należy unikać nagłego przerywania leczenia. Dawka powinna być stopniowo zmniejszana przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po zakończeniu leczenia pojawiają się nietolerowane objawy, można wznowić stosowanie leku w dawce wcześniej ustalonej. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania duloksetyny u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały zbadane, dlatego lek nie powinien być stosowany u tej grupy wiekowej pacjentów.

Przedawkowanie .

Objawy. Zgłaszano przypadki przedawkowania przy stosowaniu duloksetyny w dawce 5400 mg jako monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami. Zanotowano przypadki śmiertelne, głównie przy przedawkowaniu mieszanym, a także przy stosowaniu duloksetyny w dawce około 1000 mg. Objawy i znaki przedawkowania (duloksetyna sama lub w połączeniu z innymi lekami): senność, śpiączka, zespół serotonergowy, drgawki, wymioty i tachykardia.

Leczenie . Nie znano specyficznych antydot. W przypadku wystąpienia zespołu serotonergowego konieczne jest specyficzne leczenie (cyproheptydina i/lub kontrola temperatury ciała). Należy sprawdzić przepustowość dróg oddechowych. Zaleca się monitorowanie czynności serca i kontrolę podstawowych wskaźników życia wraz z odpowiednimi zabiegami objawowymi i wspomagającymi. Przesukanie żołądka może być wskazane, jeśli jest przeprowadzone bezpośrednio po przyjęciu leku lub z powodów objawowych. Węgiel aktywowany zmniejsza wchłanianie leku. Duloksetyna ma dużą objętość rozłożenia w organizmie, w związku z czym wymuszone moczowanie, hemoperfuzja i dializa są mało skuteczne.

Niepożądane działania.

Najczęściej zgłaszano nudności, ból głowy, suchość w ustach, senność i zawroty głowy. Większość typowych niepożądanych działań miała łagodny lub umiarkowany nasilenie. Zjawiska te zazwyczaj pojawiały się na początku leczenia, a większość z nich miała tendencję do ustępowania, nawet przy kontynuowaniu terapii.

Poniżej wymieniono działania niepożądane zgłaszane spontanicznie oraz podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych. Ocena częstości: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej ważności.

Infekcje i inwazje: rzadko – zapalenie krtani.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – niedoczynność tarczycy.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje anafilaktyczne, nadwrażliwość.

Ze strony metabolizmu i odżywiania: często – obniżenie apetytu; rzadko – hiperglikemia (szczególnie u pacjentów z cukrzycą); rzadko – odwodnienie, hiponatremia, zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego\6.

Ze strony psychiki: często – bezsenność, niepokój, obniżenie libidum, lęk, niezwykłe wizje i niezwykłe orgazmy, nietypowe sny; rzadko – myśli samobójcze\5,7, zaburzenia snu, bruxizm, dezorientacja, apatia; bardzo rzadko – zachowania samobójcze\5,7, mania, halucynacje, agresja i złość\4.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy, senność; często – zawroty głowy, letargia, drżenie, parestezja; rzadko – mioklonia, akatyzja\7, pobudzenie, zaburzenia uwagi, dysgezja, dyskineza, zespół niespokojnych nóg, problemy ze snem; bardzo rzadko – zespół serotoniny\6, drgawki\1, niepokój psychomotoryczny\6, zaburzenia ekstrapiramidowe\6.

Ze strony narządów wzroku: często – rozmyte widzenie; rzadko – midryaza, zaburzenia widzenia; bardzo rzadko – jaskra.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu: często – szumy w uszach\1; rzadko – zawroty głowy, ból w uszach.

Ze strony serca: często – uczucie kołatania serca; rzadko – tachykardia, arytmia nadkomorowa, głównie migotanie przedsionków; nieznane – kardiomiopatia stresowa (kardiomiopatia Takotsubo).

Ze strony układu naczyniowego: często – podwyższone ciśnienie tętnicze\3, napoty ciepła; rzadko – nadciśnienie tętnicze\3,7, hipotensja ortostatyczna\2, utrata przytomności\2, uczucie zimna w kończynach; bardzo rzadko – kryz nadciśnieniowy\3,6.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: często – ziewanie; rzadko – laryngospazm, krwawienie z nosa; bardzo rzadko – choroba śródmiąższowa płuc\10, eozynofilowa zapalenie płuc\6.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności, suchość w ustach; często – wymioty, niestrawność, wzdęcia, ból brzucha, zaparcia, biegunka; rzadko – krwawienia przewodu pokarmowego\7, gastroenteritis, odbijanie, zapalenie żołądka, dysfagia; bardzo rzadko – stomatyt, nieprzyjemny zapach z ust, obecność krwi w stolcu, mikroskopowe zapalenie okrężnicy\9.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: rzadko – podwyższone stężenie enzymów wątrobowych (ALT, AST, fosfataza alkaliczna), zapalenie wątroby\3, ostra niewydolność wątroby; bardzo rzadko – żółtaczka\6, niewydolność wątroby\6.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – nadmierne pocenie się, wysypka; rzadko – nocne poty, kontaktowe zapalenie skóry, pokrzywka, zimny pot, nadwrażliwość na światło, zwiększone skłonność do powstawania siniaków; bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy\6, zespół Stevensa-Johnsona\6; rzadziej – zapalenie naczyń skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból mięśniowo-szkieletowy, skurcze mięśni; rzadko – mimowolne skurcze mięśni, uczucie sztywności mięśni; bardzo rzadko – trismus.

Ze strony nerek i pęcherza moczowego: często – dyzuria, polakiuria; rzadko – zatrzymanie moczu, trudności z rozpoczęciem oddawania moczu, nikturia, poliuria, zmniejszenie strumienia moczu; bardzo rzadko – nietypowy zapach moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlecznych: często – zaburzenia erekcji, zaburzenia lub opóźnienie ejakulacji; rzadko – zaburzenia menstruacyjne, dysfunkcja seksualna, krwawienia ginekologiczne, ból jąder; bardzo rzadko – objawy menopauzy, galaktoreja, hiperprolaktynemia, krwawienie poporodowe\6.

Ogólne zaburzenia: często – zmęczenie, upadki\8; rzadko – ból w klatce piersiowej\7, złe samopoczucie, uczucie zimna, dreszcze, pragnienie, osłabienie, uczucie gorąca, zaburzenia chodu.

Badania laboratoryjne: często – obniżenie masy ciała; rzadko – zwiększenie masy ciała, podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, podwyższenie stężenia potasu we krwi; bardzo rzadko – podwyższenie stężenia cholesterolu we krwi.

1 Przypadki drgawek i szumów w uszach obserwowano po przerwaniu leczenia.

2 Przypadki hipotensji ortostatycznej i utraty przytomności obserwowano głównie na początku leczenia.

3 Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

4 O przypadkach agresji i złości zgłaszano na początku leczenia oraz po przerwaniu terapii.

5 O przypadkach myśli i zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia duloksetyną lub bezpośrednio po jego zakończeniu (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

6 Częstość ustalono na podstawie danych z badań po wprowadzeniu na rynek, nie obserwowano jej w placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych.

7 Statystycznie nie różnią się istotnie od placebo.

8 Przypadki upadków występowały częściej u pacjentów starszych (≥ 65 lat).

9 Obliczona częstość na podstawie wszystkich danych z badań klinicznych.

10 Ocena częstości na podstawie placebo-kontrolowanych badań klinicznych.

Opis wybranych działań niepożądanych. Przerywanie leczenia duloksetyną (szczególnie nagłe) często prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje lub uczucie porażenia prądem elektrycznym, szczególnie w głowie), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), zmęczenie, senność, niepokój lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, ból głowy, mięśniowe bóle, drażliwość, biegunka, nadmierne pocenie się są najczęściej obserwowanymi reakcjami.

Zjawiska te u ISZSS i ISZSSN były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i ustępowały samoistnie; jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie i/lub długotrwałe. Dlatego też, jeśli nie ma potrzeby kontynuowania leczenia duloksetyną, zaleca się stopniowe odstawienie leku poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (zob. sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W 12-tygodniowej fazie ostrej trzech badań klinicznych duloksetyny u pacjentów z bólem neuropatycznym cukrzycowym zaobserwowano niewielkie, ale statystycznie istotne wzrosty stężenia glukozy we krwi na czczo u pacjentów leczonych duloksetyną. Poziom HbA1c był stabilny zarówno u pacjentów przyjmujących duloksetynę, jak i w grupie placebo. W fazie przedłużonej tych badań, trwającej do 52 tygodni, zaobserwowano wzrost stężenia HbA1c zarówno w grupie duloksetyny, jak i w grupie standardowej opieki, jednak średnie zwiększenie w grupie leczonej duloksetyną wyniosło 0,3%. Zaobserwowano również niewielki wzrost stężenia glukozy we krwi na czczo oraz całkowitego cholesterolu u pacjentów leczonych duloksetyną, podczas gdy w tych badaniach laboratoryjnych zaobserwowano niewielki spadek stężenia w grupie standardowej opieki. Interwał QT skorygowany o częstość rytmu serca u pacjentów przyjmujących duloksetynę nie różnił się od pacjentów przyjmujących placebo. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w pomiarach QT, PR, QRS ani QTcB między pacjentami przyjmującymi duloksetynę a placebo.

Profil działań niepożądanych duloksetyny u dzieci i młodzieży jest podobny do obserwowanego u dorosłych. U dzieci przyjmujących duloksetynę zaobserwowano średnie zmniejszenie masy ciała o 0,1 kg w ciągu 10 tygodni badań w porównaniu ze średnią zwiększoną o 0,9 kg u pacjentów przyjmujących placebo. Następnie w ciągu 4–6 miesięcy pacjenci średnio wracali do oczekiwanego poziomu masy ciała, zgodnie z danymi populacyjnymi dla rówieśników tej samej płci i wieku.

W badaniach trwających do 9 miesięcy zaobserwowano średnie zmniejszenie wzrostu o 1% (zmniejszenie o 2% u dzieci w wieku 7–11 lat i wzrost o 0,3% u młodzieży (12–17 lat)) u pediatrycznych pacjentów leczonych duloksetyną.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blistrze; po 3 lub 9 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Medokem Limited / Medochemie Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Konstantinupoleos 1-10, Limassol, 3011, Cypr /
Konstantinoupoleos 1-10, Limassol, 3011, Cyprus.