Relvar Ellipta

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU RELVAR ELLIPTA

Skład:

substancje czynne: furoat flutykazonu, wylanterol;

jedna dawka dostarczana zawiera 184 µg furoatu flutykazonu i 22 µg wylanterolu (w postaci trifenydanianu);

odpowiada to dawce wcześniej odmierzonej 200 µg furoatu flutykazonu i 25 µg wylanterolu (w postaci trifenydanianu);

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Proszek do inhalacji.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały proszek w lekko szarym inhalatorze z jasnoniebieskim kapturkiem dyszy i dawkownikiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Leki adrenergiczne do stosowania inhalacyjnego. Środki adrenergiczne w połączeniu z kortykosteroidami i innymi, w tym z antycholinergicznymi. Wylanterol i furoat flutykazonu. Kod ATC R03A K10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Flutykazonu furoat oraz wylanterol to przedstawiciele dwóch klas leków (syntetyczny kortykosteroid oraz selektywny agonista receptorów β2 o długim działaniu).

Skutki farmakodynamiczne

Flutykazonu furoat

Flutykazonu furoat to syntetyczny trifluorowy kortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym. Dokładny mechanizm, za pomocą którego flutykazonu furoat wpływa na objawy astmy i POChP, nie jest znany. Kortykosteroidy wykazują szeroki zakres działania na różne typy komórek (w tym na eozynofile, makrofagi, limfocyty) oraz mediatorów (np. cytokiny i chemokiny zaangażowane w stan zapalny).

Wylanterolu trifenylooctan

Wylanterolu trifenylooctan to selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych o długim działaniu (TDAB).

Skutki farmakologiczne agonistów receptorów β2-adrenergicznych, w tym wylanterolu trifenylooctanu, są przynajmniej częściowo powiązane ze stymulacją wewnątrzkomórkowej adenylocyklazy, enzymu katalizującego przekształcanie adenozynotrifosforanu (ATP) do cyklicznego 3’,5’-adenozynomonofosforanu (cykliczny AMP). Podwyższone stężenia cyklicznego AMP prowadzą do rozluźnienia mięśni gładkich oskrzeli oraz hamowania uwalniania mediatorów reakcji nadwrażliwości natychmiastowego typu z komórek, szczególnie z komórek tucznych.

Między kortykosteroidami a TDAB występują interakcje molekularne, dzięki którym sterydy aktywują gen receptora β2, zwiększając liczbę receptorów i ich wrażliwość, a TDAB przygotowują receptory glikokortykoidowe do steroidozależnej aktywacji oraz poprawiają translokację jądrową komórkowej. Te interakcje synergiczne odzwierciedlają się w wzmocnionym działaniu przeciwzapalnym, które wykazano in vitro oraz in vivo w przypadku szeregu komórek zapalnych związanych z patofizjologią astmy i POChP. Badania biopsji dróg oddechowych po zastosowaniu flutykazonu furoatu i wylanterolu w dawkach klinicznych wykazały również synergizm działania kortykosteroidów i TDAB u pacjentów z POChP.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Średnia absolutna biodostępność flutykazonu furoatu i wylanterolu po inhalacji w postaci flutykazonu furoatu/wylanterolu wynosiła odpowiednio 15,2% i 27,3%. Biodostępność doustna flutykazonu furoatu i wylanterolu była niska – średnio 1,26% i < 2% odpowiednio. Ze względu na niską biodostępność doustną, wpływ systemowy flutykazonu furoatu i wylanterolu po stosowaniu inhalacyjnym jest głównie związany z wchłanianiem frakcji inhalowanej dawki, która dotarła do płuc.

Rozkład. Po wstrzyknięciu dożylnym flutykazonu furoat i wylanterol szeroko się rozprzestrzeniają, średnie objętości rozkładu w stanie stacjonarnym wynoszą odpowiednio 661 l i 165 l.

Flutykazonu furoat i wylanterol słabo wiążą się z erytrocytami. Wiązanie flutykazonu furoatu i wylanterolu z białkami osocza in vitro w osoczu ludzkim było wysokie – średnio > 99,6% i 93,9% odpowiednio. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek wiązanie z białkami osocza in vitro nie zmniejszało się.

Flutykazonu furoat i wylanterol są substratami glikoproteiny P (P-gp), jednak mało prawdopodobne jest, że jednoczesne stosowanie flutykazonu furoatu/wylanterolu z inhibitorami P-gp zmieni wpływ systemowy flutykazonu furoatu/wylanterolu, ponieważ są one dobrze wchłaniane.

Biotransformacja. Według danych in vitro, główne drogi metabolizmu flutykazonu furoatu i wylanterolu u ludzi są głównie pośredniczone przez CYP3A4.

Flutykazonu furoat metabolizowany jest głównie poprzez hydrolizę grupy S-fluorometylokabotioatanowej do metabolitów o znacznie mniejszej aktywności kortykosteroidowej. Wylanterol metabolizowany jest głównie poprzez O-dezalkilację do metabolitów o znacznie mniejszej aktywności agonistycznej β1 i β2.

Eliminacja. Po doustnym podaniu flutykazonu furoat u ludzi wydalany jest głównie drogą metabolizmu, przy czym metabolity są prawie całkowicie wydalane z kałem, a < 1% odzyskanej dawki radioaktywnej wydala się z moczem.

Po doustnym podaniu wylanterol wydalany jest głównie drogą metabolizmu, a metabolity są następnie wydalane z moczem i kałem w proporcji około 70% i 30% dawki radioaktywnej odpowiednio w badaniu z wykorzystaniem znaczonych izotopów u ludzi. Oczekiwany okres półtrwania wylanterolu w osoczu po jednorazowej inhalacji flutykazonu furoatu/wylanterolu wynosił średnio 2,5 godziny. Efektywny okres półtrwania dla wylanterolu w stanie stacjonarnym, określony po wielokrotnej inhalacji dawek wylanterolu 25 μg, wynosił 16 godzin u pacjentów z astmą oraz 21,3 godziny u pacjentów z POChP.

Dzieci. Brak zaleceń dotyczących zmiany dawki u nastolatków (w wieku od 12 lat).

Farmakokinetyka flutykazonu furoatu/wylanterolu nie była badana u pacjentów w wieku poniżej 12 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania flutykazonu furoatu/wylanterolu u dzieci w wieku do 12 lat nie zostały ustalone.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (> 65 lat)

Wpływ wieku na farmakokinetykę flutykazonu furoatu i wylanterolu oceniano w badaniach fazy III u pacjentów z POChP i astmą. Nie stwierdzono dowodów wpływu wieku (12–84 lata) na farmakokinetykę flutykazonu furoatu i wylanterolu u pacjentów z astmą.

Nie ma zaleceń dotyczących zmiany dawki u pacjentów z astmą ani u pacjentów z POChP.

Naruszenie funkcji nerek. Badania klinicznej farmakologii flutykazonu furoatu/wylanterolu wykazały, że ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) nie prowadzi do istotnie silniejszego wpływu flutykazonu furoatu lub wylanterolu ani do bardziej wyraźnych skutków systemowych kortykosteroidu lub agonisty β2-adrenergicznego w porównaniu z wartościami odpowiadającymi prawidłowej funkcji nerek.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.

Wpływ hemodializy nie był badany.

Naruszenie funkcji wątroby. Po 7-dniowym stosowaniu powtarzanych dawek flutykazonu furoatu/wylanterolu zaobserwowano wzrost wpływu systemowego flutykazonu furoatu (do trzech razy, określonego jako AUC(0–24)) u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasyfikacja wg Childa-Pugh, klasa A, B lub C) w porównaniu do zdrowych pacjentów. Ten wzrost wpływu systemowego flutykazonu furoatu u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasyfikacja wg Childa-Pugh, klasa B; flutykazonu furoat/wylanterol 184/22 μg) wiązano ze średnią redukcją kortyzolu osocza o 34% w porównaniu do zdrowych ochotników. Znormalizowany względem dawki wpływ systemowy flutykazonu furoatu był podobny u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby (klasyfikacja wg Childa-Pugh, klasa B lub C).

Po 7-dniowym stosowaniu powtarzanych dawek flutykazonu furoatu/wylanterolu nie zaobserwowano istotnego wzrostu wpływu systemowego wylanterolu (Cmax i AUC) u pacjentów z łagodną, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (klasyfikacja wg Childa-Pugh, klasa A, B lub C).

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych wpływu kombinacji flutykazonu furoatu/wylanterolu na systemowe efekty β-adrenergiczne (częstotliwość skurczów serca lub stężenie potasu w osoczu) u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (wylanterol, 22 μg) ani z ciężką niewydolnością wątroby (wylanterol, 12,5 μg) w porównaniu do zdrowych ochotników.

Inne szczególne grupy

W przypadku astmy wskaźnik AUC(0–24) flutykazonu furoatu u pacjentów pochodzących z Azji Wschodniej, Japonii i Azji Południowo-Wschodniej (12–13% pacjentów) był średnio o 33–53% wyższy w porównaniu z innymi grupami pacjentów. Jednak nie stwierdzono większego wpływu systemowego w tej populacji, związanego z większym wpływem na dobowe wydalanie kortyzolu z moczem. Średnie Cmax wylanterolu przewidywane jest na poziomie o 220–287% wyższym, a AUC(0–24) jest porównywalne dla pacjentów pochodzenia azjatyckiego i pacjentów innych grup etnicznych. Nie stwierdzono jednak dowodów, że wyższe wartości Cmax wylanterolu prowadzą do klinicznie istotnych wpływu na częstość skurczów serca.

Płeć, masa ciała i BMI

Nie stwierdzono dowodów wpływu płci, masy ciała i wskaźnika masy ciała (BMI) na farmakokinetykę flutykazonu furoatu na podstawie danych analizy farmakokinetycznej w fazie III u 1213 pacjentów z astmą (712 kobiet) i 1225 pacjentów z POChP (392 kobiety).

Nie stwierdzono dowodów wpływu płci, masy ciała i BMI na farmakokinetykę wylanterolu na podstawie danych analizy populacyjnej farmakokinetyki u 856 pacjentów z astmą (500 kobiet) i 1091 pacjentów z POChP (340 kobiet).

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od płci, masy ciała ani BMI.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Astma

Leczenie regularne astmy u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat, gdy konieczne jest stosowanie leku kombinowanego (agonista β2-trwało działający i glikokortykosteroid do inhalacji):

• pacjenci, u których choroba nie jest wystarczająco kontrolowana przez stosowanie glikokortykosteroidów do inhalacji oraz krótkodziałających agonistów β2 do inhalacji stosowanych według potrzeby;
• pacjenci, u których osiągnięto już odpowiednią kontrolę choroby przy użyciu glikokortykosteroidu do inhalacji i długodziałającego agonisty β2 do inhalacji.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Klinicznie istotne interakcje leków pośredniczone przez fluzydronid furoat/wilanterol w dawkach klinicznych są uważane za mało prawdopodobne ze względu na niskie stężenia osoczowe osiągane po inhalacji.

Beta-blokery

Blokery receptorów β2-adrenergicznych mogą osłabiać lub wykazywać działanie antagonistyczne wobec agonistów receptorów β2-adrenergicznych. Należy unikać jednoczesnego stosowania nieselectywnych i selektywnych blokerów receptorów β2-adrenergicznych, chyba że istnieją przekonujące powody ich stosowania.

Inhibitory CYP3A4

Fluzydronid furoat i wilanterol są szybko eliminowane w wyniku silnego efektu pierwszego przejścia, pośredniczonego przez enzym wątrobowy CYP3A4.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem, rytonawirem), ponieważ istnieje możliwość zwiększonego wpływu systemowego fluzydronidu furoatu i wilanterolu; należy zatem unikać jednoczesnego stosowania. Badanie interakcji z powtarzaną dawką inhibitora CYP3A4 przeprowadzono wśród zdrowych ochotników z zastosowaniem kombinacji fluzydronidu furoatu/wilanterolu (184/22 μg) oraz silnego inhibitora CYP3A4 – ketokonazolu (400 mg). Jednoczesne stosowanie zwiększyło średnią AUC(0–24) i Cmax fluzydronidu furoatu odpowiednio o 36% i 33%. Zwiększenie wpływu fluzydronidu furoatu wiązano z 27% zmniejszeniem ważonej średniej stężenia kortyzolu w surowicy w ciągu 0–24 godzin. Jednoczesne stosowanie zwiększyło średnią AUC(0–t) i Cmax wilanterolu odpowiednio o 65% i 22%. Zwiększenie wpływu wilanterolu nie wiązano ze zwiększeniem wpływu systemowego na częstość akcji serca, poziom potasu we krwi ani wydłużenie odcinka QTcF związanego z agonistami β2.

Inhibitory białka P-glikoproteinowego (P-gp)

Fluzydronid furoat i wilanterol są substratami białka P-glikoproteinowego (P-gp). Badanie farmakologii klinicznej przeprowadzone wśród zdrowych ochotników z jednoczesnym stosowaniem wilanterolu i silnie działającego inhibitora P-gp oraz inhibitora CYP3A4 o średnim działaniu – werapamilu – nie wykazało żadnego istotnego wpływu na farmakokinetykę wilanterolu. Badania farmakologii klinicznej z użyciem specyficznego inhibitora P-gp i fluzydronidu furoatu nie przeprowadzono.

Simpatomimetyki

Jednoczesne stosowanie z innymi simpatomimetykami (jako monoterapia lub w ramach terapii kombinowanej) może prowadzić do wystąpienia niepożądanych reakcji na fluzydronid furoat/wilanterol. Preparatu Relvar™ Ellipta nie wolno stosować jednoczesnie z innymi długodziałającymi agonistami receptorów β2-adrenergicznych ani z lekami zawierającymi długodziałające agonisty receptorów β2-adrenergicznych.

Populacja pediatryczna

Interakcje badano wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Pogorszenie choroby

Nie należy stosować fenylopropionianu flutykazonu/wilanterolu do leczenia ostrych objawów astmy ani do leczenia ostrych zaostrzeń POChP, gdy wymagane są leki rozszerzające oskrzela o krótkim czasie działania. Zwiększenie częstotliwości stosowania leków rozszerzających oskrzela o krótkim czasie działania w celu złagodzenia objawów wskazuje na pogorszenie się kontroli choroby, a w takiej sytuacji pacjent powinien zostać przebadany przez lekarza.

Pacjenci nie powinni przerywać leczenia fenylopropionianem flutykazonu/wilanterolem w przypadku astmy ani POChP bez konsultacji z lekarzem, ponieważ objawy mogą powrócić po odstawieniu leku.

Podczas leczenia fenylopropionianem flutykazonu/wilanterolem mogą wystąpić niepożądane objawy oraz zaostrzenia związane z astmą. Pacjentom należy zalecić kontynuację leczenia, jednak należy skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy astmy nie są kontrolowane lub pogarszają się po inhalacji leku Relvar™ Ellipta.

Paradoksalny skurcz oskrzeli

Paradoksalny skurcz oskrzeli może wystąpić po zastosowaniu dawki leku, charakteryzując się nagłym i szybkim nasileniem świstów. Wymaga to natychmiastowego leczenia lekami rozszerzającymi oskrzela o krótkim czasie działania. Lek Relvar™ Ellipta należy natychmiast odstawić, ocenić stan pacjenta i w razie potrzeby zastosować leczenie alternatywne.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Podczas stosowania leków sympatykomimetycznych, w tym leku Relvar™ Ellipta, możliwe są zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak zaburzenia rytmu serca, np. nadkomorowe tachykardie czy ekstrasystolie. W badaniu placebo-kontrolowanym z udziałem pacjentów z umiarkowanym POChP lub z podwyższonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych w wywiadzie nie zaobserwowano zwiększenia ryzyka wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych przy stosowaniu fenylopropionianu flutykazonu/wilanterolu w porównaniu z placebo. Niemniej jednak fenylopropionian flutykazonu/wilanterol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami rytmu serca, tarczycą toksyczną, niekorygowanymi stanami hipokaliemii lub u pacjentów skłonnych do obniżonego stężenia potasu w surowicy.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Pacjentom z niewydolnością wątroby średniego i ciężkiego stopnia należy stosować dawkę 92/22 μg, jednocześnie monitorując występowanie niepożądanych reakcji systemowych związanych z kortykosteroidami (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Efekty systemowe kortykosteroidów

Efekty systemowe mogą wystąpić przy stosowaniu każdego kortykosteroidu inhalacyjnego, szczególnie w wysokich dawkach stosowanych przez dłuższy czas. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest znacznie mniejsze niż przy stosowaniu kortykosteroidów doustnych. Możliwe efekty systemowe obejmują zespół Cushinga, objawy cushingoizmu, nadciśnienie nadnerczy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, spowolnienie wzrostu u dzieci i nastolatków, zaćmę i jaskrę, a rzadziej – szereg reakcji fizjologicznych i behawioralnych, w tym nadmierną aktywność psychomotoryczną, zaburzenia snu, niepokój, depresję lub agresję (szczególnie u dzieci).

Fenylopropionian flutykazonu/wilanterol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z gruźlicą płuc oraz u pacjentów z przewlekłymi lub nieleczonymi infekcjami.

Zaburzenia wzroku

Zgłaszano zaburzenia wzroku po stosowaniu kortykosteroidów drogą ogólnoustrojową i miejscową. Jeśli wystąpią takie objawy jak zamglenie lub inne zaburzenia wzroku, pacjent powinien skonsultować się z okulistą w celu oceny możliwych przyczyn, które mogą obejmować zaćmę, jaskrę lub rzadsze choroby, takie jak środkowe serowe choroidoretinopatie (CSR), o których zgłaszano po stosowaniu kortykosteroidów drogą ogólnoustrojową i miejscową.

Hiperglikemia

Zgłaszano podwyższenie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom z wywiadem cukrzycy.

Pneumonia u pacjentów z POChP

Relvar™ Ellipta, 184/22 μg, nie jest wskazany u pacjentów z POChP. Nie stwierdzono dodatkowej korzyści z dawki 184/22 μg w porównaniu z dawką 92/22 μg, a ponadto istnieje potencjalnie zwiększony ryzyko wystąpienia zapalenia płuc oraz niepożądanych reakcji systemowych związanych z kortykosteroidami (patrz dział „Działania niepożądane”).

Zwiększono częstość występowania zapalenia płuc u pacjentów z POChP otrzymujących fenylopropionian flutykazonu/wilanterol. Obserwowano również zwiększoną częstość zapaleń płuc prowadzących do hospitalizacji. W niektórych przypadkach zapalenia te miały zakończenie śmiertelne (patrz dział „Działania niepożądane”). Lekarze powinni wziąć pod uwagę możliwość rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tych infekcji częściowo pokrywają się z objawami zaostrzenia POChP. Czynniki ryzyka wystąpienia zapalenia płuc u pacjentów z POChP otrzymujących fenylopropionian flutykazonu/wilanterol obejmują palenie tytoniu, wywiad zapalenia płuc, wskaźnik masy ciała < 25 kg/m² oraz przewidywany objętościowy przepływ wyrzutowy (FEV1) < 50%. Czynniki te należy uwzględnić przy przepisywaniu fenylopropionianu flutykazonu/wilanterolu; należy przeanalizować leczenie w przypadku wystąpienia zapalenia płuc.

Zapalenia płuc u pacjentów z astmą obserwowano częściej przy wyższych dawkach. Częstość występowania zapalenia płuc u pacjentów z astmą przyjmujących fenylopropionian flutykazonu/wilanterol w dawce 184/22 μg była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi fenylopropionian flutykazonu/wilanterol w dawce 92/22 μg lub placebo (patrz dział „Działania niepożądane”). Nie zidentyfikowano czynników ryzyka.

Substancje pomocnicze

Pacjenci z rzadkimi chorobami genetycznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zaburzenia wchłaniania glukozy i galaktozy, nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną po podawaniu dawek nieodpowiadających klinicznie istotnym. Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania fenylopropionianu flutykazonu i wilanterolu trifenylooctanu u ciężarnych kobiet.

Stosowanie fenylopropionianu flutykazonu/wilanterolu u ciężarnych można rozważyć jedynie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią. Brakuje wystarczających informacji dotyczących wydzielania fenylopropionianu flutykazonu lub wilanterolu trifenylooctanu i/lub ich metabolitów z mlekiem matki. Jednak inne kortykosteroidy i agonisty β2 obserwowano w mleku ludzkim. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowląt karmionych piersią.

Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub leczenia fenylopropionianem flutykazonu/wilanterolem należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Płodność. Brak danych dotyczących wpływu leku na funkcję rozrodczą u ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu fenylopropionianu flutykazonu/wilanterolu trifenylooctanu na funkcję rozrodczą.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Fenylopropionian flutykazonu i wilanterol nie mają wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Asthma

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

Jedno inhalowanie leku Relvar™ Ellipta 184/22 μg raz dziennie.

Pacjenci zazwyczaj odczuwają poprawę funkcji płuc w ciągu 15 minut po inhalacji.

Pacjenta należy poinformować, że regularne codzienne stosowanie jest konieczne do utrzymania kontroli objawów astmy i że leczenie należy kontynuować nawet w przypadku braku objawów.

Jeśli objawy pojawiają się w okresie między inhalacjami, do natychmiastowego złagodzenia należy zastosować beta2-agonistę krótkodziałający.

Początkową dawkę leku Relvar™ Ellipta 92/22 μg należy rozważyć u dorosłych i dzieci od 12. roku życia, którzy wymagają niskiej lub średniej dawki kortykosteroidów inhalacyjnych w połączeniu z beta2-agonistami długodziałającymi. Jeśli stan pacjenta nie jest wystarczająco kontrolowany lekiem Relvar™ Ellipta 92/22 μg, dawkę można zwiększyć do 184/22 μg, co może zapewnić dodatkową poprawę kontroli astmy.

Pacjenci powinni poddawać się regularnym badaniom medycznym, aby dawka fluetykazonu fuoranu/wilanterolu, którą otrzymują, pozostawała optymalna i była zmieniana wyłącznie na polecenie lekarza. Dawkę należy dostosować do najniższej dawki, przy której utrzymywana jest skuteczna kontrola objawów.

Relvar™ Ellipta w dawkowaniu 184/22 μg przepisuje się dorosłym i dzieciom od 12. roku życia, którzy wymagają wyższej dawki kortykosteroidów inhalacyjnych w połączeniu z beta2-agonistami długodziałającymi.

Maksymalna zalecana dawka leku Relvar™ Ellipta to 184/22 μg raz dziennie.

Pacjenci z astmą powinni otrzymywać dawkowanie leku Relvar™ Ellipta zawierające dawkę fluetykazonu fuoranu (FF) odpowiednią stopniowi ciężkości ich choroby. Osoby przepisujące lek powinny wiedzieć, że u pacjentów z astmą fluetykazon fuoran (FF) 100 μg raz dziennie odpowiada w przybliżeniu fluetykazonowi propionianowi (FP) 250 μg dwa razy dziennie, a FF 200 μg raz dziennie odpowiada w przybliżeniu 500 μg FP dwa razy dziennie.

Dzieci do 12. roku życia

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Relvar™ Ellipta u dzieci do 12. roku życia w leczeniu astmy oskrzelowej.

Dane są niedostępne.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tej populacji (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w tej populacji (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego, średniego i ciężkiego stopnia wykazały zwiększenie wpływu systemowego fluetykazonu fuoranu (Cmax i AUC) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby, ponieważ mogą oni narażeni być na większe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji systemowych związanych z kortykosteroidami.

Dla pacjentów z niewydolnością wątroby średniego lub ciężkiego stopnia maksymalna dawka wynosi 92/22 μg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), stosując lek Relvar™ Ellipta w odpowiedniej postaci leku.

Sposób stosowania

Relvar™ Ellipta przeznaczony jest wyłącznie do inhalacji.

Należy stosować go o tej samej porze każdego dnia.

Ostateczną decyzję dotyczącą stosowania wieczornego lub porannego należy pozostawić lekarzowi.

Jeśli dawka została pominięta, następną należy zastosować w zwykłym czasie następnego dnia.

W przypadku przechowywania leku w lodówce, inhalator należy pozostawić w temperaturze pokojowej przez co najmniej jedną godzinę przed zastosowaniem.

Po inhalacji pacjenci powinni przepłukać usta wodą, nie połykając jej.

Jeśli inhalator stosuje się po raz pierwszy, nie ma potrzeby sprawdzania poprawności jego działania ani przygotowywania w szczególny sposób. Należy postępować zgodnie z instrukcją krok po kroku.

Inhalator Ellipta zapakowany jest w pudełko zawierające saszetkę z desykatorem w celu zmniejszenia zawartości wilgoci. Po otwarciu saszetki z desykatorem należy ją zutylizować.

Po wyjęciu inhalatora z pudełka będzie on znajdował się w zamkniętym położeniu. Pacjenta należy poinformować, że nie należy otwierać pudełka z inhalatorem, dopóki pacjent nie będzie gotowy do wykonania inhalacji dawki.

Datę końcowego stosowania należy wpisać pacjentowi w odpowiednim miejscu oznaczonym „Nie stosować po:”. Data końcowego stosowania to 6 tygodni od daty otwarcia pudełka z inhalatorem. Nie stosować inhalatora po dacie końcowego stosowania. Po pierwszym otwarciu pudełko można wyrzucić.

Poniższe instrukcje krok po kroku dla inhalatora Ellipta zawierającego 30 dawek dotyczą również inhalatora Ellipta zawierającego 14 dawek.

Instrukcje dotyczące użytkowania inhalatora (rys. 1)

1. Przeczytaj przed rozpoczęciem stosowania

Jeśli pokrywa inhalatora jest otwierana i zamykana bez wykonania inhalacji leku, dawka zostanie utracona. Utracona dawka zostanie bezpiecznie zabezpieczona w inhalatorze, ale nie będzie już dostępna do inhalacji.

Nie można przypadkowo zastosować nadmiarowej lub podwójnej dawki leku w jednej inhalacji.

Rys. 1

1. Jak przygotować dawkę

Otworzyć pokrywę, gdy będzie się gotowy do zastosowania dawki. Nie wstrząsać inhalatorem.

Pociągnąć pokrywę w dół, aż usłyszy się kliknięcie (rys. 2).

Teraz lek jest gotowy do inhalacji. Licznik dawek odlicza wstecz o 1, aby potwierdzić użycie.

Jeśli licznik dawek nie odlicza wstecz po usłyszeniu kliknięcia, inhalator nie działa. Należy oddać go farmaceucie w celu uzyskania porady.

Rys. 2

1. Jak wykonać inhalację leku

Trzymać inhalator w odległości od ust i wykonać wydech bez nadmiernego wysiłku.

Nie wydychać do inhalatora.

Umieścić ustnik między wargami i mocno zacisnąć wargi wokół ustnika (rys. 3).

Nie zasłaniać zaworów powietrznych palcami.

Wykonać jeden długi, równy, głęboki wdech. Utrzymać wdech jak najdłużej (co najmniej 3–4 sekundy).

• Wyciągnąć inhalator z ust.
• Powoli i ostrożnie wydychać.

Rys. 3

Może nie odczuwać się smaku ani wrażenia leku, nawet przy poprawnym stosowaniu inhalatora.

1. Zamknąć inhalator i przepłukać usta

Jeśli konieczne jest oczyszczenie ustnika, należy użyć suchej tkaniny przed zamknięciem pokrywy.

Pociągnąć pokrywę do góry, aż się zatrzyma, aby zamknąć ustnik (rys. 4).

Po zastosowaniu inhalatora przepłukać usta wodą. To zmniejszy prawdopodobieństwo dolegliwości bólowych w ustach i gardle jako objawów niepożądanych.

Rys. 4

Dzieci.

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Relvar™ Ellipta u dzieci do 12. roku życia w leczeniu astmy oskrzelowej. Dane są niedostępne.

Przedawkowanie.

Objawy i oznaki

Przedawkowanie fluetykazonu fuoranu/wilanterolu może powodować objawy związane z działaniem poszczególnych składników, w tym te występujące przy przedawkowaniu beta2-agonistów oraz odpowiadające znanym efektom klasy kortykosteroidów inhalacyjnych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Leczenie

Nie ma specyficznego leczenia przedawkowania fluetykazonu fuoranu/wilanterolu. W przypadku przedawkowania należy zapewnić terapię wspierającą z odpowiednim monitorowaniem, jeśli to konieczne.

Beta-blokatory kardioselektywne należy rozważyć wyłącznie w przypadku silnego przedawkowania wilanterolem, które powoduje kliniczne niepokój i nie odpowiada na środki wspierające. Beta-blokatory kardioselektywne należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem bronchospazmu.

Dalsze postępowanie z pacjentem powinno odpowiadać wskazaniom klinicznym.

Efekty uboczne

Przegląd profilu bezpieczeństwa

Do ustalenia częstości występowania niepożądanych reakcji związanych z furoatem flutykazonu i wilenololem wykorzystano dane z dużych klinicznych badań astmy i POChP. W programie klinicznych badań astmy w ramach zintegrowanej oceny reakcji niepożądanych włączono ogółem 7034 pacjentów. W programie klinicznych badań POChP w ramach zintegrowanej oceny reakcji niepożądanych włączono ogółem 6237 pacjentów.

Najczęściej zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi podczas stosowania furoatu flutykazonu i wilenololu były ból głowy i rinit faringę. Z wyjątkiem zapalenia płuc i złamania, profil bezpieczeństwa był taki sam u pacjentów z astmą i POChP. Podczas badań klinicznych zapalenie płuc i złamania występowały częściej u pacjentów z POChP.

W poniższej tabeli reakcje systemowe podano według klasyfikacji układów narządów i częstości.

Klasyfikacja częstości występowania działań niepożądanych:

bardzo często ≥ 1/10;

często ≥ 1/100 i < 1/10;

nieczęsto ≥ 1/1000 i < 1/100;

rzadko ≥ 1/10000 i < 1/1000;

bardzo rzadko < 1/10000.

W każdej grupie częstości występowania reakcje niepożądane przedstawiono w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

*, ** Zob. poniżej „Odrębne działania niepożądane”

Odrębne działania niepożądane

Światłowst

W zintegrowanej analizie dwóch podwójnych jednorocznych badań u pacjentów z POChP z zaostrzeniem w ciągu ostatniego roku (n = 3255) liczba przypadków zapalenia płuc na 1000 pacjentów-roku wynosiła 97,9 przy stosowaniu furoatu flutykazonu/wilanterolu 184/22, 85,7 przy stosowaniu furoatu flutykazonu/wilanterolu 92/22 oraz 42,3 przy stosowaniu wilanterolu 22. Liczba ciężkich przypadków zapalenia płuc na 1000 pacjentów-roku wynosiła odpowiednio 33,6; 35,5 i 7,6, podczas gdy przypadki ciężkiego zapalenia płuc na 1000 pacjentów-roku wynosiły 35,1 przy stosowaniu furoatu flutykazonu/wilanterolu 184/22, 42,9 przy stosowaniu furoatu flutykazonu/wilanterolu 92/22 oraz 12,1 przy stosowaniu wilanterolu 22. Skorygowana względem ekspozycji liczba śmiertelnych przypadków zapalenia płuc wynosiła 8,8 przy stosowaniu furoatu flutykazonu/wilanterolu 184/22 w porównaniu z 1,5 przy stosowaniu furoatu flutykazonu/wilanterolu 92/22 oraz 0 przy stosowaniu wilanterolu 22.

W zintegrowanej analizie 11 badań u pacjentów z astmą (7034 pacjentów) częstość występowania zapalenia płuc na 1000 pacjentów-roku wynosiła 18,4 przy stosowaniu furoatu flutykazonu/wilanterolu 184/22 w porównaniu z 9,6 przy stosowaniu furoatu flutykazonu/wilanterolu 92/22 oraz 8,0 w grupie placebo.

Złamania

W dwóch podwójnych 12-miesięcznych badaniach z udziałem łącznie 3255 pacjentów z POChP częstość złamań kości była ogólnie niska we wszystkich grupach leczenia, przy czym wyższa częstość występowania złamań była obserwowana w grupach leczonych lekiem Relvar™ Ellipta (2%) w porównaniu z grupą leczoną wilanterolem w dawce 22 μg (< 1%). Chociaż w grupach leczonych lekiem Relvar™ Ellipta odnotowano więcej złamań niż w grupie leczonej wilanterolem w dawce 22 μg, złamania, które zazwyczaj wiążą się ze stosowaniem kortykosteroidów (np. złamania kompresyjne kręgosłupa/kręgosłupa lędźwiowo-piersiowego, złamania kości udowej i panewki), występowały u < 1% w grupach leczonych lekiem Relvar™ Ellipta oraz wilanterolem.

W zintegrowanej analizie 11 badań u pacjentów z astmą (7034 pacjentów) częstość występowania złamań wynosiła < 1% i były one zazwyczaj związane z urazem.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji ma istotne znaczenie dla ciągłego monitorowania stosunku ryzyka do korzyści danego leku. Osoby pracujące w opiece zdrowotnej oraz pacjenci mogą zgłaszać podejrzewane działania niepożądane do spółki „GSK Pharmaceuticals Ukraine” pod bezpłatny numer telefonu (044) 585-51-85 lub na adres e-mail [email protected].

Okres ważności. 2 lata.

Okres ważności po otwarciu tacki – 6 tygodni.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Stosować w ciągu 6 tygodni od otwarcia tacki.

Pacjent powinien od razu po wyjęciu inhalatora z tacki wskazać w odpowiednim miejscu datę końcową, po której inhalator należy wyrzucić.

Opakowanie.

Po 14 lub 30 dawek w inhalatorze proszkowym, po 1 inhalatorze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Glaxo Operations UK Ltd, Wielka Brytania /Glaxo Operations UK Ltd, United Kingdom.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Glaxo Operations UK Ltd, Priory Street, Ware, SG12 0DJ, Wielka Brytania/Glaxo Operations UK Ltd, Priory Street, Ware, SG12 0DJ, United Kingdom.