Reflupant

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU REFLUPANT (REFLUPANT)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 fiolka zawiera 40,0 mg pantoprazolu (w postaci seskwihydratu pantoprazolu sodowego);

substancje pomocnicze: edetat sodu, wodorotlenek sodu.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: masa porowata lub proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki stosowane w leczeniu chorób zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Pantoprazol. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Pantoprazol – związek benzimidazolowy, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwasowym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja ta zależy od dawki i dotyczy zarówno wydzielania kwasu w warunkach podstawowych, jak i stymulowanych. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem dystalnie względem receptorów komórkowych, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

Stosowanie pantoprazolu zwiększa stężenia gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym leczeniu zazwyczaj nie przekraczają one górnej granicy normy. W przypadku długotrwałego leczenia stężenia gastryny zazwyczaj podwajają się. Ich nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu obserwuje się czasem słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobne do hiperplazji typu adenomatoidalnego). Jednak zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Z uwagi na wyniki badań na zwierzętach, nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta jako odpowiedź na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarami stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA, które może być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP, do zakresu normy.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani wielokrotnym przyjęciu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu to około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metabolizmu jest demetyloacja przy udziale CYP2C19, po której następuje koniugacja siarczanowa; do innych dróg metabolizmu należy utlenianie przy udziale CYP3A4.

Wydalanie. Okres półtrwania wynosi około 1 godziny, klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia wydalania. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z o wiele dłuższym czasem działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydalana jest z moczem (około 80%), reszta – z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu, jak i w moczu, jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godz.) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Osoby wolno metabolizujące. Około 3% Europejczyków ma niską czynność enzymu CYP2C19; określa się ich jako wolnych metabolizatorów. U takich osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” było około 6 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie stężenie szczytowe w osoczu wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Upośledzenie funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy przepisywaniu pantoprazolu pacjentom z obniżoną funkcją nerek (w tym pacjentom poddawanym dializie). Podobnie jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo umiarkowanie dłuższego okresu półtrwania głównego metabolitu (2–3 godz.), wydalanie jest nadal szybkie, więc nie dochodzi do kumulacji.

Upośledzenie funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugh) okres półtrwania wydłuża się do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu zwiększa się jedynie nieznacznie – 1,5 razy – w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Reflupant jest wskazany u dorosłych w przypadku:

• refluksoesofagitis;
• wrzodów żołądka i dwunastnicy;
• zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. W wyniku pełnego i długotrwałego hamowania sekrecji kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich bio dostępności (np. niektórych leków przeciwpłochawczych, takich jak keto konazol, itrakonazol, poza konazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów pompy protonowej z inhibitorami proteazy HIV, których wchłanianie zależy od pH wewnątrżżołądkowego (takimi jak atazanawir), ze względu na istotne zmniejszenie ich bio dostępności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowego znormalizowanego wskaźnika). Jednakże zgłaszano przypadki podwyższenia INR i wydłużenia czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie IPP i warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet śmierci. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombinowego.

Metotreksat. Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) oraz inhibitorów pompy protonowej zwiększa poziom metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie poprzez system enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylowanie za pomocą CYP2C19, inne drogi metabolizmu obejmują utlenianie enzymem CYP3A4. Badania dotyczące leków, które są również metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takich jak karbamazepina, diazepam, glibenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane za pomocą tego samego systemu enzymatycznego.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeiny, teofiliny), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa również na zależne od białka glikoproteinowego P wchłanianie digoksyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnym przyjmowaniem środków przeciwwskrzepłych.

Przeprowadzono również badania interakcji pantoprazolu z niektórymi antybiotykami przy ich jednoczesnym stosowaniu (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać wpływ systemowy pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki preparatu u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te systemy enzymatyczne.

Interakcje z badaniami laboratoryjnymi. Zgłaszano przypadki fałszywie dodatnich wyników niektórych testów przesiewowych w moczu na tetrahydrokanabinol (THC) u pacjentów przyjmujących pantoprazol. W celu potwierdzenia dodatnich wyników należy rozważyć zastosowanie alternatywnej metody badania.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nowotwory złośliwe żołądka. Objawowe działanie leczenia pantoprazolem może maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znacznego spadku masy ciała, napadowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu złośliwego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania diagnostyczne.

Uszkodzenie wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie należy przerwać (patrz dział „Sposób i dawka stosowania”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności (patrz dział „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań”).

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Leczenie pantoprazolem może nieco zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest w zasadzie preparatem bezsodowym.

Hipomagnezemia. Obserwowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów stosujących inhibitory pompy protonowej (IPPs), takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków przez rok. Hipomagnezemia może powodować poważne objawy kliniczne, które mogą początkowo rozwijać się niepostrzeżenie: osłabienie, tetanię, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmie komorowe. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz dział „Efekty niepożądane”). W większości przypadków stan pacjentów z hipomagnezemią oraz towarzyszącą hipokalcemią i/lub hipokaliemią poprawiał się po korekcji magnezu i przerwaniu leczenia IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałej terapii oraz u pacjentów stosujących IPP równocześnie z doustnym cyfostanem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami inhibitorów pompy protonowej może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka.

Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCAR). Podczas stosowania pantoprazolu zgłaszano przypadki ciężkich skórnych reakcji niepożądanych (SCAR), w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny zespół martwiczy nabłonka (TEN) oraz wyprysk lekowy z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub mieć skutek śmiertelny (patrz dział „Efekty niepożądane”). Częstość występowania tych reakcji jest nieznana.

Przy przepisywaniu pantoprazolu należy poinformować pacjentów o objawach i objawach tych reakcji oraz dokładnie monitorować stan skóry. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na ciężkie reakcje skórne, leczenie pantoprazolem należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne.

Podostre układowe toczeń skóry. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego układowego toczenia skóry. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólowi stawów, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia Reflupantem. Wystąpienie podostrego układowego toczenia skóry u pacjentów podczas poprzedniej terapii inhibitorami pompy protonowej może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć tego wpływu, leczenie preparatem Reflupant należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA (patrz dział „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy przeprowadzić powtórne oznaczenia po 14 dniach od odstawienia leków hamujących pompę protonową.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak działania teratogennego lub toksycznego dla płodu/nówka. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Z powodu ostrożności należy unikać stosowania preparatu Reflupant u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu do ludzkiego mleka matki, jednakże o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/maluchów. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odstąpieniu od leczenia preparatem Reflupant należy podjąć, uwzględniając korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia preparatem Reflupant dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz dział „Efekty niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się zgodnie z zaleceniem lekarza i pod odpowiednią opieką medyczną.

Wewnątrzżylnego stosowania leku nie należy stosować, chyba że nie jest możliwe podanie doustne. Istnieją dane dotyczące długości leczenia w trybie dożylnym do 7 dni. Dlatego, gdy tylko staje się możliwe doustne podanie pantoprazolu, należy przerwać wstrzykiwanie dożylnego leku Reflupant i przejść do doustnego stosowania w dawce 40 mg.

Refluks przełyku, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka.

Zalecana dawka to 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) dożylnie na dobę.

Leczenie zespołu Zollingera – Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją.

W przypadku długotrwałego leczenia zespołu Zollingera – Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją zalecana dawka początkowa leku Reflupant wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwie podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak długość stosowania należy ograniczyć tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

Jeśli konieczne jest szybkie obniżenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/h) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania.

Proszek należy rozpuścić w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, który znajduje się w fiolce. Otrzymany roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych.

Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy użyć natychmiast.

Nie wolno przygotowywać ani mieszać Reflupantu z innymi rozpuszczalnikami niż te, które zostały wyżej wymienione.

Wprowadzanie leku dożylnie należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Odpadki leku lub lek, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, powstanie osadu), należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami prawa.

Rozcieńczony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (½ fiolki leku Reflupant) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku Reflupant u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie wiekowej są ograniczone.

Obecnie dostępne dane opisano w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami, nie należy do leków, które łatwo usuwa się za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspomagające. Nie ma rekomendacji dotyczących terapii specyficznej.

Efekty uboczne.

O wystąpieniu efektów ubocznych można się spodziewać u około 5% pacjentów. Najczęstszym efektem ubocznym jest tromboflebita w miejscu wstrzyknięcia. Diareę i ból głowy obserwowano u około 1% pacjentów.

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane wymienione są w kolejności malejącej ciężkości.

Ze strony krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia przemiany materii.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie stężenia lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), hipokalcemia\1, hipokaliemia\1.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczoście: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie objawów).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie objawów).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Nieczoście: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmycie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy z gruczołów okrężnych (łagodne).

Nieczoście: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-komorowego.

Nieczoście: podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Nieczoście: wysypka skórna, egzantema, swędzenie.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), wielopostaciowa czerwieniça, nadwrażliwość na światło, podostre układowe zapalenie skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieczoście: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Rzadko: artralgia, miyalgia.

Nieznane: skurcze mięśni\2.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt interpochłonny (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia.

Często: tromboflebita w miejscu wstrzyknięcia.

Nieczoście: osłabienie, zmęczenie, niedobój.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

\1 Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z rozwojem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

\2 Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony preparat należy użyć natychmiast. Jednakże stabilność fizyko-chemiczna rozcieńczonego preparatu zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Niniejszego leku nie wolno mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób dawkowania i stosowania”.

Opakowanie.

Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolce. Po 1 fiolce w kartonowej paczce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Otwarte Akcyjne Towarzystwo Akcyjne „Naukowo-Wytwarzający Ośrodek „Borszczagiwski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.