Ralago

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Ralago (Ralago)

Skład:

substancja czynna: rasagilina;

1 tabletka zawiera 1 mg rasagiliny w postaci hemitartrozynianu rasagiliny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana prażelatynizowana, ditlenek krzemu, koloidowy bezwodny, talk, kwas stearynowy.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, nieco dwuwypukłe, z zaokrąglonymi brzegami, od białego do prawie białego koloru, możliwe występowanie ciemniejszych wtrąceń.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwparkinsonowe. Inhibitory monoaminooksydazy typu B. Kod ATC: N04B D02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Rasagilina jest silnym, nieodwracalnym i selektywnym inhibitorem monoaminooksydazy typu B (MAO-B), co może prowadzić do zwiększenia stężenia dopaminy pozakomórkowej w mózgu. W modelach zaburzeń ruchowych o podłożu dopaminergicznym obserwowano podwyższony poziom dopaminy oraz dodatkowo zwiększoną aktywność dopaminergiczną, co najprawdopodobniej przyczynia się do efektów terapeutycznych rasagiliny.

1-aminoindan jest aktywnym metabolitem głównym i nie wykazuje działania inhibitora MAO-B.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Rasagilina jest szybko wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 0,5 godziny. Biodostępność absolutna leku po pojedynczej dawce wynosi 36%. Pokarm nie wpływa na czas osiągnięcia (Tmax) maksymalnego stężenia w osoczu, jednak spożycie pokarmu bogatego w tłuszcze powoduje obniżenie wartości Cmax i pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) odpowiednio o 60% i 20%. Rasagilinę można przyjmować niezależnie od posiłku.

Rozkład. Średni objętość rozkładu po pojedynczym dożylnej dawce rasagiliny wynosi 243 l. Wiązanie z białkami osocza po podaniu doustnej pojedynczej dawki 14C-oznaczonej rasagiliny waha się od 60 do 70%.

Metabolizm. Rasagilina ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie. Metabolizm zachodzi drogami głównymi: N-dealkilacji i/lub hydroksylacji, z powstawaniem metabolitów: 1-aminoindanu, 3-hydroksy-N-propargilo-1-aminoindanu oraz 3-hydroksy-1-aminoindanu. Badania in vitro wykazały, że oba szlaki metabolizmu rasagiliny są katalizowane przez izoenzym CYP1A2 układu cytochromu P450. Stwierdzono również, że koniugacja rasagiliny i jej metabolitów z tworzeniem glukuronidów jest jedną z głównych dróg wydalania.

Wydalanie. Po doustnym przyjęciu 14C-oznaczonej rasagiliny wydalanie zachodzi głównie z moczem (62,6%) i w mniejszym stopniu z kałem (21,8%), pełny okres wydalania 84,4% dawki wynosi 38 dni. Mniej niż 1% leku wydala się z moczem w niezmienionej postaci.

Liniowość/nieliniowość. Rasagilinie właściwa jest kinetyka liniowa po podaniu w dawce 0,5–2 mg. Okres półtrwania wynosi 0,6–2 godziny.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

U pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby zaobserwowano wzrost wartości Cmax i AUC odpowiednio o 80% i 38%. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaobserwowano wzrost wartości Cmax i AUC odpowiednio o 568% i 83%.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Parametry farmakokinetyczne rasagiliny praktycznie nie ulegają zmianie u chorych z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności nerek.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Monoterapia (bez zastosowania lewodopy) w parkinsonizmie idiopatycznym lub terapia wspomagająca (w połączeniu z lewodopą) w przypadku wahania działania dawki końcowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Leczenie towarzyszące innymi inhibitorem MAO (w tym lekami i ziołami, np. zawierającymi Hypericum perforatum) lub petydyną (przerwa między odstawieniem razagilinu a rozpoczęciem leczenia tymi lekami powinna wynosić co najmniej 14 dni).

Ciężka niewydolność wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Znane są interakcje między nieselectywnymi inhibitorami MAO a innymi lekami.

Nie należy stosować razagilinu jednocześnie z innymi inhibitorami MAO (w tym lekami i ziołami zawierającymi Hypericum perforatum), ponieważ istnieje ryzyko nieselectywnego hamowania, które może prowadzić do wystąpienia kryzysu nadciśnieniowego.

Donoszono o rozwoju poważnych działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu petydyny i inhibitorów MAO, w tym innych selektywnych inhibitorów MAO-B. Jednoczesne stosowanie razagilinu i petydyny jest przeciwwskazane.

Donoszono o interakcjach inhibitorów MAO i sympatykomimetyków przy ich jednoczesnym stosowaniu. Ponieważ razagilin jest aktywnym inhibitorem MAO, nie zaleca się jednoczesnego stosowania z sympatykomimetykami, takimi jak leki przeciwwąskośnicze doustne lub do stosowania miejscowego w nosie, czy leki przeciwgrypowe zawierające ephedrynę lub pseudoefedrynę.

Donoszono o interakcjach dextrometorfanu i nieselectywnych inhibitorów MAO przy ich jednoczesnym stosowaniu. Dlatego, ponieważ razagilin jest aktywnym inhibitorem MAO, nie zaleca się jednoczesnego stosowania z dextrometorfanem.

Należy unikać jednoczesnego stosowania razagilinu z fluoksetyną i fluwoksyminą.

Przerwa między odstawieniem fluoksetyny a rozpoczęciem leczenia razagilinem powinna wynosić co najmniej 5 tygodni. Przerwa między odstawieniem razagilinu a rozpoczęciem leczenia fluoksetyną lub fluwoksyminą powinna wynosić co najmniej 14 dni.

Donoszono o rozwoju poważnych działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu razagilinu z IZSS, IZSSN, antydepresantami trój- i czterocyklicznymi oraz inhibitorami MAO. Dlatego, ponieważ razagilin jest aktywnym inhibitorem MAO, należy zachować ostrożność przy stosowaniu razagilinu z antydepresantami.

Lewodopa przy jednoczesnym stosowaniu z razagilinem u pacjentów z chorobą Parkinsona nie wykazywała klinicznie istotnego wpływu na klirens razagilinu.

In vitro badania metabolizmu wykazały, że izoenzym CYP1A2 cytochromu P450 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm razagilinu. Jednoczesne stosowanie razagilinu i cyprofloksacyny (inhibitory izoenzymu CYP1A2) zwiększa AUC razagilinu o 83%. Jednoczesne stosowanie razagilinu i teofiliny (izoenzym CYP1A2) nie wpływa na farmakokinetykę razagilinu. W związku z tym inhibitory izoenzymu mogą zmieniać poziom razagilinu we krwi, dlatego należy je stosować z ostrożnością.

Istnieje ryzyko, że u palaczy ze względu na indukcję izoenzymu CYP1A2 może dojść do zmniejszenia stężenia razagilinu w osoczu.

In vitro badania wykazały, że razagilin w stężeniu 1 μg/ml (co odpowiada stężeniu przekraczającemu 160 razy średnią wartość Cmax (5,9–8,5 ng/ml) po wielokrotnym podawaniu 1 mg razagilinu pacjentom z chorobą Parkinsona) nie hamuje izoenzymów CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 i CYP4A cytochromu P450. Może to wskazywać, że razagilin w stężeniach terapeutycznych nie wpływa na metabolizm tych izoenzymów i nie wykazuje klinicznie istotnych efektów.

Jednoczesne doustne stosowanie razagilinu i entakaponu zwiększa klirens razagilinu o 28%.

Pięć badań klinicznych z udziałem ochotników i pacjentów z chorobą Parkinsona oraz wyniki kontroli ciśnienia tętniczego po posiłku (464 pacjentów stosowało 0,5–1 mg/dobę razagilinu lub placebo jako terapię wspomagającą do lewodopy przez 6 miesięcy bez ograniczania przyjmowania tyraminy) wykazały brak jakiejkolwiek interakcji między razagilinem a tyraminą, dlatego razagilin można stosować bez ograniczania tyraminy w diecie.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać jednoczesnego stosowania razagilinu i fluoksetyny lub fluwoksyminy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”). Przerwa między odstawieniem fluoksetyny a rozpoczęciem terapii razagilinem powinna wynosić co najmniej 5 tygodni. Przerwa między odstawieniem razagilinu a rozpoczęciem terapii fluoksetyną lub fluwoksyminą powinna wynosić co najmniej 14 dni.

Zaburzenia zachowań i popędów (ZCP) mogą występować u pacjentów przyjmujących agonisty dopaminy i/lub leczenie dopaminergiczne. Doniesienia o takich przypadkach ZCP pojawiały się w okresie postmarketingowym podczas stosowania razagilinu. Stan pacjentów należy systematycznie monitorować pod kątem występowania zaburzeń zachowań i popędów. Pacjentów i personel medyczny należy poinformować o zmianach w zachowaniu świadczących o zaburzeniach zachowań i popędów obserwowanych u pacjentów podczas przyjmowania razagilinu, w tym o stanie uzależnienia, myśli natrętne, patologiczne popędy do hazardu, zwiększone libido, hiperseksualność, zachowania impulsywne oraz patologiczne popędy do wydawania pieniędzy lub zakupów.

Razagilin może nasilać działanie lewodopy, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych wynikających z przyjmowania lewodopy oraz do pogorszenia istniejącej dyskinezy. Nasilenie tych działań niepożądanych można zmniejszyć poprzez zmniejszenie dawki lewodopy.

Zgłaszano przypadki hipotensji obserwowanej w czasie jednoczesnego przyjmowania razagilinu i lewodopy. Pacjenci z chorobą Parkinsona są szczególnie narażeni na takie działanie niepożądane jak hipotensja z powodu istniejących problemów z chodem.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagilinu z dekstrometorfanem lub sympatykomimetykami, np. zawartymi w lekach przeciwnasercowych (doustnych lub miejscowych) lub lekach na przeziębienie zawierających efedrynę lub pseudoefedrynę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Wyniki retrospektywnego badania kohortowego sugerują możliwy wzrost ryzyka rozwoju czerniaka podczas stosowania razagilinu, szczególnie przy długotrwałym leczeniu i/lub wysokich dawkach kumulacyjnych razagilinu. Każde podejrzane zmiany skórne należy skonsultować z fachowcem. Pacjentom należy zalecić zgłaszanie się do dermatologa w przypadku pojawienia się nowych zmian skórnych lub zmian w istniejących zmianach.

Należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu terapii razagilinem u pacjentów z łagodnym uszkodzeniem wątroby. Stosowanie razagilinu należy unikać u pacjentów z umiarkowanym uszkodzeniem wątroby. W przypadku nasilenia się uszkodzenia wątroby od stopnia łagodnego do umiarkowanego należy przerwać leczenie razagilinem.

Przeciążenie sennością w ciągu dnia i nagłe epizody zasypiania

Razagilin może powodować senność w ciągu dnia, a czasem – szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami dopaminergicznymi – zasypianie w trakcie wykonywania codziennych czynności. Z tego powodu pacjentów należy poinformować o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami podczas leczenia razagilinem. Pacjenci z objawami senności i/lub nagłymi epizodami zasypiania powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z inną techniką (patrz sekcja „Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania razagilinu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój płodu, poród ani okres poporodowy. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku kobietom w ciąży. Istnieją dane, że razagilin hamuje wydzielanie prolaktyny i w konsekwencji hamuje laktację. Nie wiadomo, czy razagilin przenika do mleka matki. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu razagilinu w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn

U pacjentów, u których występuje senność/epizody nagłego zasypiania, razagilin może istotnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami, aż do momentu uzyskania pewności, że Ralago nie wywiera szkodliwego wpływu.

Pacjentów leczonych razagilinem, u których występuje senność i/lub nagłe epizody zasypiania, należy poinformować o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów lub uczestnictwa w działalności, podczas której osłabiona czujność może narażać ich lub innych na ryzyko poważnych urazów lub śmierci (np. przy obsłudze maszyn), aż do momentu uzyskania wystarczającego doświadczenia w leczeniu razagilinem i innymi lekami dopaminergicznymi, aby ocenić, czy negatywnie wpływają one na ich aktywność umysłową i/lub ruchową.

Jeśli nasilenie senności lub nowe epizody nagłego zasypiania występują podczas wykonywania codziennych czynności (np. podczas oglądania telewizji, jazdy samochodem jako pasażer itp.) w dowolnym momencie leczenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani uczestniczyć w potencjalnie niebezpiecznych działaniach.

Pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów, obsługiwać mechanizmów ani wykonywać prac na wysokości podczas leczenia, jeśli wcześniej odczuwali senność i/lub nagłe napady zasypiania bez ostrzeżenia przed zastosowaniem razagilinu.

Pacjentów należy uprzedzić o możliwym działaniu addytywnym środków uspokajających, alkoholu lub innych depresantów ośrodkowego układu nerwowego (np. benzodiazepin, leków przeciwwszczodowych, antydepresantów) w przypadku stosowania ich w połączeniu z razagilinem lub przy jednoczesnym przyjmowaniu leków zwiększających stężenie razagilinu w osoczu (np. ciprofloksacyna) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Rasagilinę stosuje się doustnie w dawce 1 mg 1 raz dziennie, razem z lewodopą lub bez niej.

Preparat można stosować niezależnie od przyjmowania posiłków.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Należy unikać stosowania rasagiliny u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji wątroby oraz z ostrożnością rozpoczynać leczenie u pacjentów z łagodnym upośledzeniem funkcji wątroby. W przypadku nasilenia się niewydolności wątroby z łagodnej do umiarkowanej, leczenie rasagiliną należy przerwać.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci.

Ze względu na niedostateczną ilość danych dotyczących stosowania preparatu, nie zaleca się stosowania Ralago u tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania Ralago przy dawkach od 3 mg do 100 mg: hipomanię, kryzis nadciśnieniowy oraz zespół serotoniny.

Przedawkowanie może być związane ze znacznym hamowaniem MAO-A i MAO-B.

Przeprowadzono badania z udziałem zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 20 mg 1 raz dziennie, oraz 10-dniowe badanie z udziałem zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 10 mg 1 raz dziennie. Pojawiły się doniesienia o skutkach ubocznych o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu oraz o skutkach ubocznych, które nie należą do tych, które mogą wystąpić w wyniku leczenia rasagiliną.

Podczas rozszerzonego badania u pacjentów otrzymujących stałą terapię lewodopą oraz rasagiliną w dawce 10 mg/doba, pojawiały się doniesienia o skutkach ubocznych ze strony układu sercowo-naczyniowego (w tym nadciśnienie tętnicze i hipotensję ortostatyczną), które ustępowały po odstawieniu leczenia.

Objawy te są podobne do tych, które obserwuje się przy przedawkowaniu nieselektywnymi inhibitami MAO.

Nieznane są specyficzne metody leczenia. W przypadku przedawkowania należy przeprowadzać staranne monitorowanie stanu pacjenta, leczenie jest objawowe i wspierające.

Niepożądane działania.

Monoterapia

Do oceny częstości niepożądanych działań zastosowano następującą klasyfikację: bardzo często ≥ 1/10, często ≥ 1/100 do < 1/10, rzadko ≥ 1/1000 do < 1/100, rzadko ≥ 1/10000 do < 1/1000, bardzo rzadko < 1/10000.

Infekcje i inwazje

Często: grypa.

Dobrotliwe, złośliwe i niejasne nowotwory (w tym torbie i polipy)

Często: raka skóry.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego

Często: leukopenia.

Zaburzenia układu immunologicznego

Często: uczulenie.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Rzadko: zmniejszenie apetytu.

Zaburzenia psychiczne

Często: depresja, halucynacje.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: ból głowy.

Rzadko: zaburzenia mózgowo-naczyniowe.

Zaburzenia oka

Często: zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i labiryntu

Często: zawroty głowy.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Często: dławica piersiowa.

Rzadko: zawał mięśnia sercowego.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Często: katar.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Często: wzdęcia.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Często: zapalenia skóry.

Rzadko: wysypka pęcherzowo-pęcherzykowa.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: ból kości i mięśni, ból szyi, zapalenie stawów.

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Często: parcie na mocz.

Zaburzenia ogólne

Często: gorączka, zmęczenie.

Terapia adiuwantna

Do oceny częstości niepożądanych działań zastosowano następującą klasyfikację: bardzo często ≥ 1/10, często ≥ 1/100 do < 1/10, rzadko ≥ 1/1000 do < 1/100, rzadko ≥ 1/10000 do < 1/1000, bardzo rzadko < 1/10000.

Dobrotliwe, złośliwe i niejasne nowotwory (w tym torbie i polipy)

Rzadko: czerniak skóry.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Często: zmniejszenie apetytu.

Zaburzenia psychiczne

Często: halucynacje, patologiczne sny.

Rzadko: dezorientacja.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: dyskinezie.

Często: dystonia, zespół cieśni nadgarstka, zaburzenia równowagi.

Rzadko: ostre zaburzenia krążenia mózgowego.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Rzadko: dławica piersiowa.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Często: katar.

Zaburzenia układu naczyniowego

Często: hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Często: ból brzucha, zaparcia, nudności i wymioty, suchość w ustach.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Często: wysypka.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: ból stawów, ból szyi.

Badania

Często: spadek masy ciała.

Urazy i inne komplikacje

Często: przypadkowe upadki.

Choroba Parkinsona wiąże się z występowaniem halucynacji i dezorientacji. W okresie posprzedażowym stosowania razagilinu obserwowano te objawy u pacjentów z parkinsonizmem przyjmujących razagilin.

Wiadomo, że poważne niepożądane działania występują przy jednoczesnym stosowaniu SSRI, SNRI, antydepresantów trój- i czteropierścieniowych oraz inhibitorów MAO. W okresie posprzedażowym stosowania razagilinu zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu serotoniny, objawiającego się niepokojem, dezorientacją, sztywnością mięśni, dreszczami i drgawkami mioklonicznymi, u pacjentów przyjmujących antydepresanty/SNRI jednocześnie z razagilinem.

Zgłaszano badania, w których nie stosowano jednocześnie fluoksetyny ani fluwoksyminy z razagilinem, jednak stosowano inne antydepresanty z razagilinem: amitryptylinę w dawce nie mniejszej niż 50 mg na dobę, trazodon – nie mniej niż 50 mg na dobę, citalopram – nie mniej niż 20 mg na dobę, sertralinę – nie mniej niż 100 mg na dobę oraz paroksetynę – nie mniej niż 30 mg na dobę. Nie zgłaszano wystąpienia zespołu serotoniny podczas tych badań.

W okresie posprzedażowym stosowania razagilinu zgłaszano przypadki podwyższenia ciśnienia tętniczego, w tym rzadkie przypadki kryzysu nadciśnieniowego związanego z przyjmowaniem pokarmów bogatych w tyraminę u pacjentów przyjmujących razagilin.

Zgłaszano interakcje lekowe przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów MAO i sympatykomimetyków.

W okresie posprzedażowym stosowania razagilinu zgłaszano przypadek podwyższenia ciśnienia tętniczego u pacjenta przyjmującego razagilin w połączeniu z kroplówkami ocznymi zawierającymi tetrahydrozolinę (hydrochloran tetrahydrozoliny).

Zaburzenia kontroli impulsów: u pacjentów przyjmujących agonisty dopaminy i/lub inne leki dopaminergiczne możliwe są patologiczne skłonności do hazardu, zwiększone libido, hiperseksualność, impulsywne chęci zakupu, przesadne jedzenie, impulsywne jedzenie.

Podobne niepożądane działania obserwowano w okresie posprzedażowym stosowania razagilinu: zachowania obsesyjne, myśli obsesyjne, zachowania impulsywne.

Przeciążenie senności w ciągu dnia i epizody nagłego zasypiania

Przeciążenie senności w ciągu dnia (hipersomnolencja, osłabienie, sedacja, napady snu, senność i nagłe zasypianie) może występować u pacjentów przyjmujących agonisty dopaminy i/lub inne terapie dopaminergiczne. O podobnych przypadkach przeciążenia senności w ciągu dnia zgłaszano w okresie posprzedażowym stosowania razagilinu.

Zgłaszano przypadki zasypiania podczas wykonywania codziennych czynności u pacjentów przyjmujących razagilin i inne leki dopaminergiczne. Mimo że wielu z tych pacjentów zgłaszało senność podczas przyjmowania razagilinu w połączeniu z innymi lekami dopaminergicznymi, niektórzy z nich nie mieli żadnych poprzedzających objawów, takich jak nadmierna senność. Niektóre z tych przypadków odnotowano ponad rok po rozpoczęciu leczenia.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Specjaliści opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane działania za pomocą krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; po 3 lub 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место/KRKA, d.d., Novo mesto.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.