Quadrocef®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Quadrocef® (QUADROCEF)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepim (w postaci cefepimu hydrochloranu monohydratu) 1 g;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek biały lub bladożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim – β-laktamowy antybiotyk z grupy cephalosporyn IV generacji o szerokim zakresie działania, przeznaczony do podania dożylno-jawnego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub cephalosporyny III generacji, takie jak ceftriaxym. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na działanie większości β-laktamaz i szybko przenika do wnętrza bakterii Gram-ujemnych. Stopień wiązania cefepimu z białkiem wiążącym penicylinę PBP 3 znacznie przewyższa powinowactwo innych cephalosporyn do podania dożylno-jawnego. Umiarkowane powinowactwo cefepimu do białek PBP 1a i 1b również przyczynia się do jego aktywności bakteriobójczej. Stosunek MIC (minimalne stężenie bakteriobójcze)/MBC (minimalne stężenie bakteriostatyczne) dla cefepimu wynosi mniej niż 2 dla ponad 80 % szczepów wszystkich wrażliwych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii. Lek charakteryzuje się niskim powinowactwem do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

beztlenowce Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące β-laktamazę) oraz Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); inne szczepy staphylococcus (w tym S. hominis, S. saprophyticus), Streptococcus pyogenes (grupa A); Streptococcus agalactiae (grupa B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 1 μg/ml); inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F); S. bovis (grupa D); streptokoki grupy Viridans (większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis); enterokoki i staphylococcus oporne na metycylinę, oporne na większość antybiotyków z grupy cephalosporyn, w tym na cefepim);

aerobowe Gram-ujemne: Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri), Escherichia coli, Klebsiella spp. (w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae), Enterobacter spp. (w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii), Proteus spp. (w tym P. mirabilis, P. vulgaris), Acinetobacter calcoaceticus (w tym podgatunki anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila, Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp. (w tym C. diversus, C. freundii); Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); N. meningitidis; Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia;

anaeroby: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis oraz Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Cefepim jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu domięśniowym.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi u zdrowych dorosłych mężczyzn w różnym czasie po jednorazowym podaniu dożylnym i domięśniowym przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1.

Stężenia cefepimu w osoczu krwi (μg/ml) po podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

W moczu, żółci, płynie otrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym oraz pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwylu cefepimu z organizmu wynosi około 2 godziny i nie zależy od dawki w zakresie 250 mg – 2 g. Przy dawce do 2 g dożylnie w odstępach 8 godzin przez 9 dni nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Cefepim wydzielany jest głównie drogą filtracji kłębuszkowej (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średni klirens wątrobowy – 110 ml/min). Do moczu wydzielane jest około 80–85 % dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopiperydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza wynosi mniej niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U chorych w wieku powyżej 65 lat z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki leku.

U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwylu cefepimu wydłuża się, przy czym obserwuje się zależność liniową między ogólnym klirensem leku a klirensą kreatyniny. Okres półwylu u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia hemodializą wynosi 13 godzin, a przy ciągłym ambulatoryjnym dializowaniu otrzewnowym – 19 godzin. U chorych z nieprawidłową funkcją nerek dawkę należy dobrać indywidualnie.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzoną funkcją wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Korekta dawki u takich chorych nie jest wymagana.

Dzieci. Badania farmakokinetyki cefepimu przeprowadzono u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 11 lat po pojedynczym podaniu lub wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin i co 12 godzin. Po pojedynczej dożylnej iniekcji ogólny klirens z organizmu i objętość rozproszenia w stanie stacjonarnym wynosiły średnio 3,3 (1,0) ml/min/kg i 0,3 (0,1) l/kg odpowiednio. Wydalenie niezmienionego cefepimu z moczem wynosiło 60,4 (30,4) % podanej dawki, a średni klirens nerkowy wynosił 2 (1,1) ml/min/kg. Wiek i płeć pacjentów nie miały istotnego wpływu na ogólny klirens leku z organizmu i objętość rozproszenia po uwzględnieniu korekty masy ciała każdego pacjenta. W przypadku podania dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin nie odnotowano kumulacji leku, podczas gdy maksymalne stężenie w osoczu krwi, pole pod krzywą oraz okres półwylu zwiększały się o około 15 % w stanie stacjonarnym przy schemacie podawania 50 mg/kg co 8 godzin. Eksponencja na cefepim u dzieci po dożylnej dawce 50 mg/kg jest podobna do eksponencji u dorosłych po dożylnej dawce 2 g. Po dożylnej iniekcji maksymalne stężenie cefepimu w osoczu krwi w stanie równowagi wynosiło średnio 68 μg/ml i osiągane było po 0,75 godziny. Po 8 godzinach od wstrzyknięcia do mięśnia stężenie cefepimu w osoczu krwi wynosiło średnio 6 μg/ml. Absolutna biodostępność cefepimu po wstrzyknięciu do mięśnia wynosiła średnio 82 %.

Z uwagi na niemożność zidentyfikowania patogenu infekcji i określenia jego wrażliwości na antybiotyki lub brak czasu, cefepim można stosować jako leczenie empiryczne, ponieważ charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. U chorych z ryzykiem mieszanej infekcji beztlenowej i tlenowej leczenie cefepimem można rozpoczynać w połączeniu z lekiem przeciwbakteryjnym działającym na bakterie beztlenowe.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli.

Infekcje wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u chorych z gorączką u podłoża neutropenii.

Profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• infekcje dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
• infekcje skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u chorych z gorączką u podłoża neutropenii;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin czy inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów jednocześnie z cefepimem należy uważnie obserwować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami, takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6 M roztwór laktytu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

W celu uniknięcia możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory leku Quadrocef® (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie należy podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W razie potrzeby jednoczesnego stosowania leku Quadrocef® z wymienionymi lekami, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Wpływ na wynik badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu w przypadku stosowania odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów do oznaczania glukozy opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością, występującą na tle złośliwej patologii hemolitycznej z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazane jest zastosowanie kompleksowej terapii przeciwbakteryjnej.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować ostrożnie u wszystkich chorych z dowolnymi postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii.

Stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (w tym w wywiadzie), szczególnie z kolitem.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranaceus. Dlatego ważne jest, aby w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia lekiem Quadrocef® uwzględnić możliwość rozwoju tej patologii. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykiem. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranaceus należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Przypadki kolitu pseudomembranaceus o umiarkowanym nasileniu mogą ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadkach o umiarkowanym i ciężkim nasileniu należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 60 ml/min) dawkę cefepimu należy dostosować w celu kompensacji wolniejszego wydalania leku przez nerki. Ponieważ przy stosowaniu standardowych dawek cefepimu u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogarszać czynność nerek, może dochodzić do przedłużonego utrzymywania się wysokich stężeń antybiotyku w surowicy krwi, dawkę utrzymaniową cefepimu należy zmniejszyć. Przy ustalaniu kolejnej dawki cefepimu należy uwzględnić stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmu na antybiotyk. W trakcie nadzoru poprzedkowego leków cefepimowych odnotowano ciężkie działania niepożądane stanowiące zagrożenie dla życia lub przypadki śmiertelne: encefalopatię (zaburzenia świadomości, w tym dezorientację, halucynacje, stupor i śpiączkę), mioklonie i drgawki. Większość przypadków odnotowano u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, którzy stosowali dawki cefepimu przekraczające zalecane. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki dostosowane do czynności nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Ostrzeżenie.

Mało prawdopodobne, że przepisanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne będzie korzystne; ponadto takie przepisanie może zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie Quadrocef® (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy stosowali długotrwałą terapię przeciwbakteryjną. U pacjentów z grupy ryzyka należy monitorować protrombinę i w razie potrzeby podać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepów krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy przeprowadza się test antyglobulinowy lub test Coombsa u noworodków matek, które przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy wziąć pod uwagę, że dodatni wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia potasu w surowicy krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu aż 33-krotnie. Efekty przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Leku nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika w niewielkich ilościach do mleka matki, dlatego w czasie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn.

Wpływ cefepimu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami nie był badany, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego podczas stosowania leku.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 1 g dożylnie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Typowy okres leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawka i sposób podania mogą jednak różnić się w zależności od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz stanu czynności nerek chorego. Zalecenia dotyczące dawkowania leku Quadrocef® dla dorosłych przedstawiono w tabeli 2.

W przypadku stosowania roztworu lidokainy jako rozpuszczalnika do wewnątrzmięśniowego podawania leku należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy oraz wykonać próbę uczuleniową na tolerancję lidokainy.

Tabela 2.

Dawkowanie leku Quadrocef® dla dorosłych

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas przeprowadzania zabiegów chirurgicznych.

60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podania podaje się dodatkowo 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z lekiem Quadrocef®. Przed podaniem metronidazolu należy przepłukać układ do infuzji.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie tej samej dawki leku Quadrocef® z kolejnym podaniem metronidazolu.

Naruszenie funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) należy skorygować dawkę leku Quadrocef®.

Tabela 3.

Zalecane dawki cefepimu u dorosłych

Jeśli znana jest jedynie stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 − wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę uzupełniającą równą dawce początkowej. W przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych, normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości zakażenia, z przedziałem między dawkami co 48 godzin.

Dzieciom z zaburzoną czynnością nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między dawkami.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = -----------------------------------------

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ----------------------------------------- - 3,6

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Quadrocef® należy stosować wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości zakażenia.

Dzieci powyżej 2 miesięcy życia. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku zakażeń dróg moczowych (w tym powikłanych i niepowikłanych, w tym nerek – nefrytu), niepowikłanych zakażeń skóry, zapalenia płuc oraz empirycznego leczenia febrylnej neutropenii wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z febrylną neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie zakażenia mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała powyżej 40 kg Quadrocef® należy podawać tak jak dorosłym.

Podawanie leku. Quadrocef® można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiego wstrzyknięcia w dużą masę mięśniową (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylne. Droga dożylnej podaży jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub stanami zagrażającymi życiu.

W przypadku podania dożylnego Quadrocef® należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z informacjami w tabeli 4. Wstrzykuje się powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podawanie domięśniowe. Quadrocef® można rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań, w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, w wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, w 0,5 % lub 1 % roztworze hydrochloroku lidokainy w stężeniach podanych w tabeli 4. W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy przed podaniem wykonać próbę tolerancji skórnej.

Tabela 4

Stężenia cefepimu po rozcieńczeniu

Tak jak w przypadku innych leków stosowanych dożylnie, przygotowane roztwory leku należy przed podaniem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu wywołującego infekcję (mikroorganizmów) oraz określenia wrażliwości na cefepim należy wykonać odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednakże Quadrocef® można stosować w formie monoterapii jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu wywołującego infekcję, ponieważ lek wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem infekcji mieszanej tlenowej/beztlenowej (w tym Bacteroides fragilis) leczenie Quadrocef® można rozpocząć jeszcze przed identyfikacją patogenu, w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce.

Dzieci. Lek można stosować u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką, miokloniami, napadami padaczkopodobnymi, pobudzeniem nerwowo-mięśniowym.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i rozpocząć leczenie objawowe. Hemodializa przyspiesza wydalanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form leczenia intensywnego.

Niepożądane działania.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy;

Ze strony układu oddechowego: kaszel, ból gardła, duszność, zaburzenia oddychania;

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, rozszerzenie naczyń;

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, dyspepsja, kandydoza jamy ustnej, zmiana wrażenia smaku, biegunka, zapalenie okrężnicy (w tym pseudobłoniaste), ból brzucha, zaparcia;

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, bezsenność, niepokój, drgawki, zawroty głowy, parestezje, napady padaczkowe, encefalopatie (utraty świadomości, halucynacje, stupor, śpiączka), mioklonia;

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholesteryczna;

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, pokrzywka;

Inne: osłabienie, potliwość, gorączka, zapalenie pochwy, zaczerwienienie, ból w klatce piersiowej, ból pleców, obrzęki obwodowe, świąd narządów płciowych, kandydoza, niewydolność nerek.

Reakcje miejscowe w miejscu podania leku:

przy podaniu dożylnym – zapalenie żyły, stan zapalny;

przy podaniu domięśniowym – ból, stan zapalny.

Wyjątki laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy alkalicznej, bilirubiny ogólnej, anemia, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (PTT) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy. Przejściowy wzrost stężenia azotu moczninowego we krwi i/lub kreatyniny w surowicy, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, przejściowa trombocytopenia.

Możliwe działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, zastój żółci, pancytopenia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. 1 g w fiolce, 1 fiolka w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. JSC „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, Kijów, ul. Saksaganskiego 139.